1916 թ. մայիսի 15, Ռավանդուզ, Էրբիլ, Իրաքյան Քուրդիստան –մահացավ  Քեռին, իսկական անունը՝ Արշակ Գավաֆեան, հայ ազգային ազատագրական շարժման աննկուն գործիչ, ֆիդայի, Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության անդամ։

Ծնվել է 1858 թվականին Կարինում (Էրզրում)՝ Օսմանյան կայսրությունում, Քեռին իր կյանքը նվիրել է հայ ժողովրդի ազատության պայքարին՝ դառնալով խորհրդանիշ քաջության և անձնվիրության։
Քեռին մեծացել է Կարինի հայկական միջավայրում, ավարտել տեղի դպրոցը։ 1882 թվականին միացել է Կարինի «Պաշտպան Հայրենյաց» կազմակերպությանը, իսկ 1889 թվականին անցել է Կաղզվան՝ համագործակցելով Հունոյի հետ։ Չնայած Մատռաբերդի արշավանքի ձախողմանը, նա շարունակել է պայքարը՝ 1890 թվականին միանալով Սարգիս Կուկունյանի խմբին։ 1891 թվականին Քեռին դարձել է ՀՅԴ անդամ՝ գործելով Կարսի մարզում։ 1895 թվականի կոտորածների ժամանակ նա ղեկավարել է հայկական զինված խմբեր՝ պաշտպանելով ժողովրդին։
XX դարի սկզբին Քեռին մասնակցել է Սասունի 1904 թվականի ապստամբությանը՝ Թորգոմի «Մրրիկ» խմբի հետ։ 1905-1906 թվականներին, հայ-թաթարական բախումների ժամանակ, նա ղեկավարել է Զանգեզուրի ինքնապաշտպանությունը։ Ավելի ուշ՝ Պարսկաստանում, միացել է Եփրեմ Խանին՝ մասնակցելով Իրանական հեղափոխությանը (1905-1911)։ Եփրեմ Խանի սպանությունից հետո Քեռին վրեժխնդիր է եղել։
Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Քեռին ղեկավարել է հայկական 4-րդ կամավորական գունդը՝ մասնակցելով Սարիղամիշի ճակատամարտին (1915)։ 1916 թվականին, Ռևանդուզի մոտ, նա հերոսաբար դուրս է բերել իր ջոկատը թշնամու շրջափակումից, սակայն ինքը զոհվել է մարտում։ Նրա աճյունը ամփոփվել է Թբիլիսիի Խոջիվանքի գերեզմանատանը, որը, ցավոք, խորհրդային տարիներին ոչնչացվել է։
Քեռու կյանքը՝ լի պայքարով և անձնվիրությամբ, մնացել է հայ ժողովրդի հիշողության մեջ։ Նրան նվիրված երգը՝ «4-րդ գնդի հրամանատար քաջ Քեռին…», հնչում է որպես նրա անմահության վկայություն։

15 мая 1916, Равандуз, Эрбиль, Иракский Курдистан – скончался Кери, настоящее имя Аршак Гафавян, выдающийся деятель армянского национально-освободительного движения, фидаи, член Армянской Революционной Федерации (Дашнакцутюн). Родился в 1858 году в Карине (Эрзрум, Османская империя), Кери посвятил свою жизнь борьбе за свободу армянского народа, став символом мужества и самопожертвования.
Кери вырос в армянской среде Карина, окончил местную школу. В 1882 году вступил в организацию «Паштпан Айреняц» в Карине, а в 1889 году перебрался в Кагзван, сотрудничая с Гуно. Несмотря на неудачу похода на Матраберд, он продолжил борьбу, присоединившись в 1890 году к группе Саркиса Кукуняна. В 1891 году Кери стал членом АРФ, действуя в Карсской области. Во время резни 1895 года он руководил армянскими вооружёнными группами, защищая население.
В начале XX века Кери участвовал в Сасунском восстании 1904 года в составе конной группы «Мррик» под руководством Торгома. В 1905–1906 годах, во время армяно-татарских столкновений, он возглавлял самооборону Зангезура. Позже, в Персии, Кери присоединился к Ефрем Хану, участвуя в Иранской революции (1905–1911). После убийства Ефрем Хана он отомстил за его смерть.
Во время Первой мировой войны Кери командовал 4-м армянским добровольческим полком, участвуя в Сарыкамышском сражении (1915). В мае 1916 года, близ Равандуза, он героически вывел свой отряд из окружения, но сам пал в бою. Его останки были захоронены в армянском кладбище Ходживанк в Тифлисе, которое в советские годы было почти полностью уничтожено.
Жизнь Кери, полная борьбы и самопожертвования, осталась в памяти армянского народа. Песня «Командир 4-го полка, храбрый Кери…» стала гимном его бессмертия.

May 15, 1916, Rawanduz, Erbil, Iraqi Kurdistan – died Keri, real name Arshak Gavavyan, a prominent figure in the Armenian national liberation movement, a fedayi, and a member of the Armenian Revolutionary Federation (ARF). Born in 1858 in Karin (Erzurum, Ottoman Empire), Keri dedicated his life to the fight for Armenian freedom, becoming a symbol of courage and sacrifice.
Keri grew up in the Armenian community of Karin, where he completed local schooling. In 1882, he joined the “Pashpan Hayrenyats” organization in Karin, and in 1889, he moved to Kagzvan, collaborating with Huno. Despite the failure of the Matraberd expedition, he continued his struggle, joining Sargis Kukunya’s group in 1890. In 1891, Keri became an ARF member, operating in the Kars region. During the 1895 massacres, he led Armenian armed groups to protect the population.
In the early 20th century, Keri participated in the 1904 Sasun uprising with Torgom’s “Mrrik” cavalry group. During the Armenian-Tatar clashes of 1905–1906, he led the self-defense of Zangezur. Later, in Persia, he joined Yeprem Khan, taking part in the Iranian Revolution (1905–1911). After Yeprem Khan’s assassination, Keri avenged his death.
During World War I, Keri commanded the 4th Armenian Volunteer Regiment, fighting in the Battle of Sarikamish (1915). In May 1916, near Rawanduz, he heroically led his unit out of an enemy encirclement but fell in battle. His remains were interred at the Khojivank Armenian Cemetery in Tiflis, which was largely destroyed during Soviet times.
Keri’s life, marked by relentless struggle and devotion, lives on in Armenian memory. The song “Commander of the 4th Regiment, Brave Keri…” echoes as a testament to his enduring legacy.