Половина территории РФ представлена как часть Турана! какие карты изучают в школах Турции и Баку

Армянский Бакуракерт – Баку История Факты Люди

Հայկական ջարդերից հետո ԽՍՀՄ-ից դուրս գալու կոչեր սկսվեցին, ինչը հանգեցրեց խորհրդային զորքերի մուտքին Բաքու։

1990 թվականի հունվարի 13 – Բաքվում սկսվեցին հայկական ջարդերը, որոնք ուղեկցվեցին հայ բնակչության նկատմամբ զանգվածային բռնություններով, կողոպուտներով, սպանություններով, հրկիզումներով և ունեցվածքի ոչնչացմամբ։

Ջարդերի զոհ է դարձել առնվազն երեք հարյուր մարդ, 600 հազար հայ փախել է հիմնականում լաստանավերով Թուրքմենստան։ 1990 թվականի հունվարի 11-ից Ադրբեջանի ժողովրդական ճակատը ցույցեր է կազմակերպել Բաքվում, որոնց ժամանակ հնչել են «Մահ հայերին» և «Փառք Սումգայիթի հերոսներին» կարգախոսները։ Հունվարի 13-ին ցույցերը լայնամասշտաբ են դարձել։ Ջարդերի խմբերը բաժանվեցին և ուղարկվեցին հայերի նախապես ընտրված հասցեներով։ Բոլոր ջարդերի ընթացքում քաղաքի իրավապահ մարմինները դրսևորել են հանցավոր անգործություն (ըստ որոշ ապացույցների՝ մասնակցություն)։ Քաղաքում հայ բնակչության կոտորածը շարունակվեց մոտ մեկ շաբաթ՝ մինչև հունվարի 19-ը։ Հայերը սպանվել են, ենթարկվել ծանր մարմնական վնասվածքների, խոշտանգումների, հրկիզումների, բռնաբարությունների, մարդկանց մոտ առաջացել են հոգեկան խանգարումներ։
Ինչպես Ադրբեջանի մյուս հայաբնակ վայրերում, այնպես էլ Բաքվում տեղի ունեցած ջարդերի զոհերի հստակ թիվը հայտնի չէ։ Ջարդից հետո հետաքննություն չի իրականացվել, հանցագործության կազմակերպիչներն ու մասնակիցները չեն բացահայտվել և չեն պատժվել։
Ծիծեռնակաբերդի գագաթին Ադրբեջանի կառավարության կողմից կազմակերպված Բաքվի ջարդերի զոհերի հիշատակին կանգնեցվել է խաչքար, որին այս օրը ջարդից փրկվածները դիվանագիտական ներկայացուցչությունների և պետական կառույցների ծառայողները ծաղիկներ ու ծաղկեպսակներ են դնում։

13 января 1990 года — в Баку начались армянские погромы, сопровождавшиеся массовым насилием в отношении армянского населения, грабежами, убийствами, поджогами и уничтожением имущества. Жертвами погромов стали не менее трёхсот человек, 600 тысяч армян бежали , в основном по парому в Туркмению . С 11 января 1990 года в Баку Народным фронтом Азербайджана были организованы демонстрации, на которых звучали лозунги «Смерть армянам» и «Слава героям Сумгаита». 13 января демонстрации стали массовыми. Группы погромщиков были разделены и направлены по заранее составленным адресам армян. На протяжении всех погромов правоохранительные органы города демонстрировали преступное бездействие (по ряду свидетельств – и участие). Резня армянского населения в городе продолжалась около недели, до 19 января. Армян убивали, причиняли им тяжелые телесные повреждения, пытки, поджоги, изнасилования, у людей возникали психические растройства.
Как и в других армянонаселенных районах Азербайджана, точное число жертв резни в Баку неизвестно. После расправы не было проведено расследование, не установлены и не наказаны организаторы и участники преступления.
На вершине Цицернакаберда установлен хачкар в память о жертвах бакинской резни, организованной правительством Азербайджана, к которому в этот день пережившие резню возлагают цветы и венки от дип представительств и государственных структур.
После армянских погромов начались призывы к выходу из состава СССР приведших к вводу советских войск в Баку.

January 13, 1990 — Armenian pogroms began in Baku, accompanied by mass violence against the Armenian population, robberies, murders, arson and destruction of property. At least three hundred people fell victim to the pogroms, 600 thousand Armenians fled, mainly by ferry to Turkmenistan. From January 11, 1990, the Popular Front of Azerbaijan organized demonstrations in Baku, where slogans such as “Death to Armenians” and “Glory to the heroes of Sumgait” were heard. On January 13, the demonstrations became massive. Groups of pogromists were divided and sent to pre-arranged addresses of Armenians. Throughout the pogroms, the city’s law enforcement agencies demonstrated criminal inaction (according to some evidence – and participation). The massacre of the Armenian population in the city continued for about a week, until January 19. Armenians were killed, inflicted with serious physical injuries, tortured, set on fire, raped, and suffered mental disorders.
As in other Armenian-populated areas of Azerbaijan, the exact number of victims of the massacre in Baku is unknown. After the massacre, no investigation was conducted, the organizers and participants of the crime were not identified and punished.
At the top of Tsitsernakaberd, a khachkar was erected in memory of the victims of the Baku massacre, organized by the government of Azerbaijan, to which on this day survivors of the massacre lay flowers and wreaths from diplomatic missions and government agencies.
After the Armenian pogroms, calls began to secede from the USSR, which led to the introduction of Soviet troops into Baku.

1990-cı il 13 yanvar – Bakıda erməni əhalisinə qarşı kütləvi zorakılıq, soyğunçuluq, qətl, yandırma və əmlakın dağıdılması ilə müşayiət olunan erməni talanları başladı. Ən azı üç yüz nəfər qırğınların qurbanı oldu, 600 min erməni əsasən bərə ilə Türkmənistana qaçdı. 1990-cı il yanvarın 11-dən Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Bakıda “Ermənilərə ölüm”, “Sumqayıt qəhrəmanlarına şöhrət” şüarları səsləndirilən nümayişlər təşkil etdi. Yanvarın 13-də nümayişlər geniş vüsət aldı. Poqromçu dəstələri bölünərək ermənilərin əvvəlcədən razılaşdırılmış ünvanlarına göndərildi. Bütün qırğınlar boyu şəhərin hüquq-mühafizə orqanları cinayətkar hərəkətsizlik nümayiş etdirdi (bəzi sübutlara görə, iştirak). Şəhərdə erməni əhalisinə qarşı qırğın bir həftəyə yaxın, yanvarın 19-dək davam etdi. Ermənilər öldürülür, bədənlərinə ağır xəsarətlər yetirilir, işgəncələr verilir, yandırılır, zorlanır, insanlarda psixi pozğunluqlar yaranır.
Azərbaycanın digər ermənilər yaşayan ərazilərində olduğu kimi, Bakıda da qətliam qurbanlarının dəqiq sayı məlum deyil. Qırğından sonra heç bir araşdırma aparılmayıb, cinayətin təşkilatçıları və iştirakçıları müəyyən edilməyib və cəzalandırılmayıb.
Tsitsernakaberdin zirvəsində Azərbaycan hökumətinin təşkilatçılığı ilə Bakı qırğını qurbanlarının xatirəsinə xaçkar ucaldılmış, bu gün qətliamdan sağ çıxanlar diplomatik nümayəndəliklərin və dövlət qurumlarının nümayəndələrinin önünə gül və əklil qoymuşlar.
Erməni qırğınlarından sonra SSRİ-dən ayrılmağa çağırışlar başladı və bu, sovet qoşunlarının Bakıya daxil olmasına səbəb oldu.