1997 թվականի օգոստոսի 31-ին Փարիզում- ավտովթարից զոհվել է Դիանա Ֆրենսիս Սփենսերը, որը հայտնի է նաև որպես արքայադուստր Դիանա

Արքայադուստր Դիանան ուներ իսկական հայկական արմատներ։  Բրիտանական հեղինակավոր The Sun տաբլոիդը Լեդի Դիի հայկական ծագման մասին մանրամասն անդրադարձել է դեռ 2013թ.

Իրականում, այստեղ ամեն ինչ բավականին պարզ է.  19-րդ դարի սկզբին հնդկական Սուրատ քաղաքում ապրում էր Էլիզա Գևորգյան անունով մի գեղեցկուհի (ծնված 1790 թ.)։   Հնդկաստան Նախիջևանից տեղափոխված հայ ընտանիքից  որը ժամանակին շատ մեծ ու ազդեցիկ էր։

Բավականին  ունեվոր  վաճառական Գևորգի դուստրը աշխատանքի է ընդունվել որպես կառավարիչ  բրիտանացի (մասնավորապես՝ շոտլանդացի) արիստոկրատ Թեոդոր Ֆորբսի տանը, որը ժամանել էր արտասահմանից:  Ուղարկվել է այստեղ հայտնի առևտրային East India Company-ի մենեջերի պաշտոնին:

Էլիզան մեծ սիրով  դրդված ամուսնացել է նրա հետ։  Պահպանել են հուզիչ նամակները, որոնք ժամանակին Էլիզան գրել է իր բրիտանացի ամուսնուն։  Ավելին, վերջում անպայման ստորագրել է անունը հայերեն։

31 августа 1997 года Диана Фрэнсис Спенсер, также известная как принцесса Диана, погибла в автокатастрофе в Париже.

У  принцессы Дианы имелись самые настоящие армянские корни. Об армянском происхождении леди Ди еще в далеком 2013-м году обстоятельно поведал авторитетный британский таблоид The Sun.

На самом деле, все тут довольно просто. Жила-была в индийском городе Сурат начала XIX-го столетия прекрасная девушка по имени Элиза Кеворкян (1790-й год рождения). Из влиятельной армянской семьи прибывшей в Индию из Нахиджевана  с, некогда весьма большой и влиятельной.

Дочь весьма состоятельного суратского купца Кеворка, устроилась управляющей на работу в дом прибывшего из-за моря британского (а именно – шотландского) аристократа Теодора Форбса. Присланного сюда на пост менеджера знаменитой торговой Ост-Индской компании.

Элиза по большой любви вышла за своего босса замуж. Выучила английский. История сохранила трогательные письма, что Элиза некогда писала своему британскому супругу. Причем, обязательно подписываясь в конце своим именем на армянском языке.

On August 31, 1997, Diana Frances Spencer, also known as Princess Diana, died in a car accident in Paris.

Princess Diana had real Armenian roots.  The authoritative British tabloid The Sun spoke in detail about Lady Di’s Armenian origin back in 2013.

In fact, everything here is quite simple.  There lived in the Indian city of Surat at the beginning of the 19th century a beautiful girl named Eliza Kevorkian (born in 1790).  From an influential Armenian family that arrived in India from Nakhijevan, once very large and influential.

the daughter of a very wealthy Surat merchant Kevork, got a job as a manager in the house of the British (namely Scottish) aristocrat Theodore Forbes, who had arrived from overseas.  Sent here to the post of manager of the famous trading East India Company.

Eliza married her boss out of great love.  I learned English.  History has preserved the touching letters that Eliza once wrote to her British husband.  Moreover, be sure to sign your name in Armenian at the end.

1988 թվականի օգոստոսի 31-ին Երեւանում մահացել է Էդգար Գեորգիի Էլբակյանը– անվանի դերասան

1950-1961 թվականներին եղել է Երեւանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնի դերասան։  1961-1988 թվականներին Գաբրիել Սունդուկյանի անվան պետական ակադեմիական թատրոնի դերասան է։

31 августа 1988 года в Ереване- скончался Эдгар Георгиевич Элбакян- В 1950-1961 годах — актёр Ереванского Театра юного зрителя. В 1961-1988 годах — актёр Государственного академического театра имени Габриэла Сундукяна.Актер является отцом Армена Элбакяна, дедушкой Эдгара Элбакяна-младшего и Лили Элбакян и свекром Анны Элбакян

On August 31, 1988, Edgar Georgievich Elbakyan passed away in Yerevan. In 1950-1961 he was an actor at the Yerevan Youth Theater. In 1961-1988 he was an actor at the Gabriel Sundukyan State Academic Theater. The actor is the father of Armen Elbakyan, the grandfather of Edgar Elbakyan Jr. and Lili Elbakyan, and the father-in-law of Anna Elbakyan.

1908 թվականի  Օգոստոսի 31-ին  – Ծնվել է  Վիլյամ Սարոյեանը–  ականաւոր գրող, արվեստագէտ եւ բեմադրիչ։

32 տարեկանում նա արժանացել է Պուլիտցերյան մրցանակի՝ լավագույն դրամայի համար («Քո կյանքի լավագույն տարիները»), որից նա հրաժարվել է։ Եվ չորս տարի անց նա ստացավ Օսկար լավագույն գրական աղբյուրի համար («Մարդկային կատակերգություն»):
1935 թվականից հետո Սարոյանը չորս անգամ այցելել է Խորհրդային Հայաստան։ Ասում էին, որ այստեղ նա սիրում էր ամենուր գնալ, շփվել սովորական մարդկանց հետ, որոնք հաճախ դառնում էին նրա պատմությունների հերոսները։
Սարոյանի աճյունը դիակիզվել է. աճյունի կեսը թաղվել է Ֆրեզնոյի Արարատ գերեզմանատանը, մյուսը՝ գրողի կամքով, Երևանի Կոմիտասի անվան պանթեոնում։

31 августа 1908 года – родился Уильям Сароян- выдающийся писатель, художник и режиссер. Всесторонне развитый американец с армянской душой прожил долгую и интересную жизнь.
Был удостоен Пулитцеровской премии в 32 года за лучшую драму (“Лучшие годы вашей жизни”), от которой отказался. А спустя четыре года получил “Оскара” за лучший литературный первоисточник (“Человеческая комедия”).
После 1935 года Сароян четырежды посещал Советскую Армению. Рассказывали, что здесь ему нравилось бывать везде, общаться с обычными людьми, которые часто и становились героями его рассказов.
Тело Сарояна было кремировано: половина праха захоронена на Араратском кладбище во Фресно, другая, по завету самого писателя, в пантеоне имени Комитаса в Ереване.

August 31, 1908 – William Saroyan was born – an outstanding writer։ A well-rounded American with an Armenian soul, he lived a long and interesting life.
He was awarded the Pulitzer Prize at the age of 32 for best drama (“The Best Years of Your Life”), which he refused. And four years later he received an Oscar for best literary source (“The Human Comedy”).
After 1935, Saroyan visited Soviet Armenia four times. They said that he liked to be everywhere here, to communicate with ordinary people, who often became the heroes of his stories.
Saroyan’s body was cremated: half of the ashes were buried in the Ararat Cemetery in Fresno, the other, according to the will of the writer himself, in the Komitas Pantheon in Yerevan.

1954 թվականի օգոստոսի 31-ին Ստեփանակերտում ծնվել է Ռոբերտ Սեդրակի Քոչարյանը

1994 թվականի դեկտեմբերի 24-ին ԼՂՀ Գերագույն խորհրդի որոշմամբ, իսկ 1996 թվականի նոյեմբերին կայացած համաժողովրդական ընտրությունների արդյունքում Ռոբերտ Քոչարյանն ընտրվել է նախագահ։ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն.  1997-98 թվականներին լինելով Հայաստանի վարչապետ՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի վաղաժամկետ հրաժարականից հետո 1998 թվականի մարտի 30-ին ընտրվել է ՀՀ երկրորդ նախագահ։  2003 թվականի մարտի 5-ին վերընտրվել է Հայաստանի Հանրապետության Նախագահի պաշտոնում։
1980 թվականից տարբեր պաշտոններ է զբաղեցրել Լեռնային Ղարաբաղի կոմսոմոլի և կուսակցական մարմիններում։  1989 և 1990 թվականներին ընտրվել է Հայաստանի Գերագույն խորհրդի պատգամավոր, Գերագույն խորհրդի նախագահության անդամ։  1991 թվականին ընտրվել է ԼՂՀ առաջին գումարման Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։
1988 թվականի փետրվարից՝ Արցախյան շարժման քաղաքական առաջնորդներից մեկը (Արցախը Լեռնային Ղարաբաղի բնօրինակ հայկական անվանումն է)։  Եղել է «Կռունկ» կոմիտեի անդամ, որի լուծարումից հետո հիմնել և ղեկավարել է «Միացում» կազմակերպությունը։  Նա առաջիններից էր, ով ստանձնեց Լեռնային Ղարաբաղի անվտանգության և պաշտպանության համակարգի ձևավորման պատասխանատվությունը։
Նա մեղադրվում էր Հայաստանի սահմանադրական համակարգը տապալելու մեջ, քրեական գործը կարճվել է.  Նա մարտի 1-ի գործով այլևս մեղադրյալ չէ.

31 августа 1954 года в Степанакерте- родился Роберт Седракович Кочарян- 24 декабря 1994 года постановлением Верховного Совета НКР, а в ноябре 1996 года – в результате всенародных выборов Роберт Кочарян был избран Президентом Нагорно-Карабахской Республики. С 1997- 98 год будучи Премьер-министром Армении, после досрочной отставки Левона Тер-Петросяна был избран вторым Президентом Республики Армения 30 марта 1998 года. Переизбран на посту Президента Республики Армения 5 марта 2003 года.
С 1980 г. занимал различные должности в комсомольских и партийных органах Нагорного Карабаха. В 1989 и 1990 годах избирался депутатом Верховного Совета Армении, членом президиума Верховного Совета. В 1991 г. был избран депутатом Верховного Совета НКР первого созыва.
С февраля 1988 г. – один из политических лидеров Арцахского движения (Арцах – исконное армянское название Нагорного Карабаха). Был членом комитета “Крунк”, после роспуска которого основал и возглавил организацию “Миацум”. Одним из первых принял на себя ответственность за формирование системы безопасности и обороны Нагорного Карабаха.
Был обвинен в свержении Конституционного строя Армении, уголовное дело было закрыто. Он больше не является обвиняемым по делу первого марта.

Robert Sedrak Kocharyan was born on August 31, 1954 in Stepanakert. On December 24, 1994, by the resolution of the Supreme Council of the NKR, and in November 1996 – as a result of nationwide elections, Robert Kocharyan was elected President of the Nagorno-Karabakh Republic. From 1997-98, being the Prime Minister of Armenia, after the early resignation of Levon Ter-Petrosyan, he was elected the second President of the Republic of Armenia on March 30, 1998. He was re-elected as President of the Republic of Armenia on March 5, 2003.
Since 1980, he held various positions in the Komsomol and party bodies of Nagorno-Karabakh. In 1989 and 1990 he was elected as a deputy of the Supreme Council of Armenia, a member of the Presidium of the Supreme Council. In 1991 he was elected as a deputy of the Supreme Council of the NKR of the first convocation.  Since February 1988 – one of the political leaders of the Artsakh movement (Artsakh is the original Armenian name of Nagorno-Karabakh). He was a member of the “Krunk” committee, after the dissolution of which he founded and headed the “Miatsum” organization. He was one of the first to assume responsibility for the formation of the security and defense system of Nagorno-Karabakh. He was accused of overthrowing the constitutional order of Armenia, the criminal case was closed. He is no longer a defendant in the March 1 case.

1927 թվականի օգոստոսի 31-ին Չիկոյում (ԱՄՆ) – Մահացել է Անդրանիկ Թորոսի Օզանյանը (Անդրանիկ փաշա, Անդրանիկ Սասունցի, Անդրանիկ Զորավար).

« Ամենուր հայերը նրան ցնծությամբ էին դիմավորում։  Նրանք մեծ ուշադրությամբ ու հիացմունքով լսում են նրա յուրաքանչյուր խոսքը։  Իսկ նա՝ այս ռազմիկը, ով Ցարական Ռուսաստանի փլուզումից հետո անհավասար մարտեր է մղել թուրքական բանակի հետ, խոսելու բան ունի։  Այժմ նրա խոսքերը նույնքան սուր են, որքան իր թուրը»,- գրել է Washington Post-ը 1919 թվականի դեկտեմբերին:
Հայ մեծ գեղանկարիչ Մարտիրոս Սարյանը Անդրանիկի մասին ասել է հետևյալը. «Եթե մենք՝ հայերս, իրավունք ունենք մեր անցյալը հերոսական անվանել, և եթե ազգովի վաղուց գոյություն ունենալով՝ շարունակում ենք գոյություն ունենալ, ապա մենք. դա մեծապես պարտական ենք Անդրանիկին՝ մեր հինավուրց էպոսի հավերժ անմոռանալի քաջարի մարտիկներից մեկին»։
Անդրանիկը հայտնի դարձավ նաև 1904 թվականի Սասունի ինքնապաշտպանությանը իր մասնակցությամբ։ Անդրանիկը, գլխավորելով լեռնային Սասունի հայ բնակչության զինված ապստամբությունը, իր համար վերցրեց Սասունցի կեղծանունը։
Հիասթափվելով Հայաստանի նկատմամբ Անտանտի պետությունների քաղաքականությունից և չհաշտվելով դաշնակցական իշխանության հետ՝ Անդրանիկը լքում է Զանգեզուրը և Բազարչայ-Դարալագյազ-Վեդիով 1919-ի ապրիլին իր ջոկատով ժամանում է Էջմիածին։  Այստեղ նա ցրեց ջոկատը և ինքն էլ Թիֆլիսով մեկնեց։
Պատերազմից հետո թուրքական կառավարությունը նրան ցանկանում էր որպես հանցագործ և պարգևատրում մշանակեց նրա գլխի համար։  Ֆրանսիայում, ապա Անգլիայում գտնվելու ժամանակ Անդրանիկը ծրագրեր է մշակել՝ աջակցելու Կիլիկիայի հայերին անկախության համար պայքարում։
Նրա պատվին փողոցներ, հրապարակներ, դպրոցներ են անվանակոչվել ոչ միայն Հայաստանում, այլև Ֆրանսիայում, Արգենտինայում, Բուլղարիայում և ԱՄՆ-ում։  Հերոսի հուշարձանները կանգնեցվել են տարբեր երկրներում։  2001 թվականին Հայաստանում հաստատվել է Անդրանիկ Օզանյան մեդալը։
  1928 թվականի հունվարին նրա աճյունը տեղափոխվեց Փարիզ և ամփոփվեց Պեր Լաշեզ գերեզմանատանը, իսկ 2000 թվականին վերաթաղվեց Երևանում՝ Եռաբլուր պանթեոնում։

31 августа 1927 года в Чико (США)- Скончался Андраник Торосович Озанян (Андраник паша, Андраник Сасунци, Андраник зоравар)- «Генерал Андраник стоит на самой вершине армянского героизма. Армяне всюду его встречают с ликованием. Они с большим вниманием и восхищением прислушиваются к каждому его слову. А ему, этому воину, который после крушения Царской России вел неравные бои с турецкой армией, есть, о чем говорить. Ныне его слова также остры, как была остра его сабля», – написала газета «Вашингтон Пост» в декабре1919 года.
Великий армянский художник-живописец Мартирос Сарьян об Андранике говорил следующее: «Если мы, армяне, вправе называть свое прошлое героическим, и, если, существуя издавна как нация, мы продолжаем существовать до сегодняшнего дня, то этим мы в величайшей мере обязаны Андранику, одному из навеки незабвенных храбрых воинов нашей древней эпопеи».
Известность Андранику принесло и участие в Сасунской самообороне 1904 г. Андраник, возглавив вооружённое восстание армянского населения Горного Сасуна, взял себе боевой псевдоним – Сасунский.
Разочаровавшись в политике государств Антанты по отношению к Армении и не смирившись с дашнакским правительством, Андраник оставил Зангезур и через Базарчай – Даралагяз – Веди в апреле 1919 года прибыл со своим отрядом в Эчмиадзин. Здесь он распустил отряд, а сам через Тифлис уехал в эмиграцию.
После войны турецкое правительство разыскивало его как преступника и назначило награду за его голову. Находясь во Франции, а затем в Англии, Андраник разрабатывал планы оказания помощи армянам Киликии в их борьбе за независимость.
В его честь названы улицы, площади, школы не только в Армении, но и во Франции, Аргентине, Болгарии, США. В разных странах установлены памятники герою. В 2001 г. в Армении была учреждена медаль «Андраник Озанян».
В январе 1928 г. его останки были перевезены в Париж и захоронены на кладбище «Пер-Лашез», а в 2000 году – перезахоронен в Ереване, в пантеоне «Ераблур».

August 31, 1927 in Chico (USA) – Andranik Toros Ozanyan (Andranik Pasha, Andranik Sasuntsi, Andranik Zoravar) passed away – “General Andranik stands at the very pinnacle of Armenian heroism. Armenians greet him with jubilation everywhere. They listen to his every word with great attention and admiration. And he, this warrior, who after the collapse of Tsarist Russia waged unequal battles with the Turkish army, has something to talk about. Now his words are as sharp as his saber was,” the Washington Post wrote in December 1919.  The great Armenian artist and painter Martiros Saryan said the following about Andranik: “If we, Armenians, have the right to call our past heroic, and if, having existed for a long time as a nation, we continue to exist to this day, then we owe this to the greatest extent to Andranik, one of the forever unforgettable brave warriors of our ancient epic.” Andranik also became famous for his participation in the Sasun self-defense of 1904. Andranik, having led the armed uprising of the Armenian population of Mountainous Sasun, took the combat pseudonym – Sasunsky. Disillusioned with the policy of the Entente states towards Armenia and not having come to terms with the Dashnak government, Andranik left Zangezur and through Bazarchay – Daralagyaz – Vedi in April 1919 arrived with his detachment to Echmiadzin. Here he disbanded the detachment, and he himself went into exile through Tiflis.  After the war, the Turkish government wanted him as a criminal and put a price on his head. While in France and then England, Andranik developed plans to help the Armenians of Cilicia in their struggle for independence.
Streets, squares, and schools are named in his honor not only in Armenia, but also in France, Argentina, Bulgaria, and the United States. Monuments to the hero have been erected in various countries. In 2001, the Andranik Ozanyan medal was established in Armenia.
In January 1928, his remains were transported to Paris and buried in the Pere Lachaise Cemetery, and in 2000, they were reburied in Yerevan, in the Yerablur Pantheon.

 2014 թ-ի օգոստոսի 31-ին Երևանում- մահացել է Ռոմիկ Սարդարյանը բանաստեղծ։

Մեծ պապը եղել է Դավիթ Բեկի ներկայացուցիչը Պարսկաստանում, ունեցել է սարդարի լիազորություն։ Այստեղից էլ ցեղի Թումանյան ազգանունը փոխվել-դարձել է Սարդարյան։ հեռուստատեսության և ռադիոյի պետական կոմիտեում։ 1981 թվականին, Պարույր Սևակի մասին հաղորդում եթեր հեռարձակելու համար, գաղափարական բնույթի մեղադրանքով հեռացվել է աշխատանքից։ Վերականգնվել է 1994 թվականին։ Երբ սկսվել է շարժումը, մասնակցել է Կապանի առաջին ինքնապաշտպանական ջոկատների ստեղծմանը։ Սակայն որոշ ժամանակ անց ավտովթարի է ենթարկվել և երկու տարի գամվել անկողնուն։ 1993 թվականին ծառայության է անցել «Հայ զինվոր» թերթում։ Նրա բանաստեղծությունները, թարգմանությունները և հոդվածները պարբերաբար լույս են տեսել գրական մամուլում։ 1991 թվականին ընտրվել է Հայաստանի գրողների միության անդամ։ Եղել է նաև Հայաստանի ժուռնալիստների միության անդամ։ 2013 թվականին որպես թեկնածու մասնակցել է ՀԳՄ նախագահի ընտրությանը, սակայն ոչ մի ձայն չի ստացել։

  31 августа 2014 года в Ереване скончался поэт Ромик Сардарян.  Прадед был представителем Давида Бека в Персии, имел статус  сардара.  Именно поэтому фамилия  Туманян была изменена на Сардарьян.  в Госкомтелерадио в  1981 году за трансляцию передачи о Паруйре Севаке был уволен с работы по обвинению идеологического характера.  Он был восстановлен в 1994 году.  Когда движение зародилось, он участвовал в создании первых отрядов самообороны Капана.  Однако через некоторое время он попал в автомобильную аварию и на два года был прикован к постели.  В 1993 году поступил на службу в газету «Арянский олдат».  Его стихи, переводы и статьи регулярно публиковались в литературной прессе.  В 1991 году он был избран членом Союза писателей Армении.  Он также был членом Союза журналистов Армении.  В 2013 году он участвовал в качестве кандидата в выборах президента Армянского Союза Советских Социалистических Республик, но не получил ни одного голоса.

On August 31, 2014, poet Romik Sardaryan passed away in Yerevan. His great-grandfather was David Bek’s representative in Persia and had the status of sardar. That is why the surname Tumanyan was changed to Sardaryan. In 1981, he was fired from his job at the State Television and Radio Broadcasting Committee for broadcasting a program about Paruyr Sevak on ideological charges. He was reinstated in 1994. When the movement was born, he participated in the creation of the first self-defense units of Kapan. However, after some time, he got into a car accident and was bedridden for two years. In 1993, he joined the  newspaper. His poems, translations and articles were regularly published in the literary press. In 1991, he was elected a member of the Writers’ Union of Armenia. He was also a member of the Journalists’ Union of Armenia.  In 2013, he ran as a candidate in the presidential elections of the Armenian Union of Soviet Socialist Republics, but did not receive a single vote.

1980 թ-ի օգոստոսի 30-ին Մոսկվայում- մահացել է Խաչատուր Քրիստափորի Չալխուշյանը–  ռուսաստանցի ճարտարապետ։

Հայրը ՝ Քրիստափոր Քրիստափորի Չալխուշյանը սերել է աղքատացած ազնվական ընտանիքից։ Նա և նրա ավագ եղբայրը՝ Գրիգորը («Ռոստովի պատմություն» հայտնի աշխատության հեղինակ, 1883) ստացել են իրավաբանական կրթություն։
Խաչատուր Չալխուշյանը ծնվել է 1899 թվականին Նոր Նախիջևանում։ Ավարտել է Դոնի Ռոստովի Պետրովյան ռեալական դպրոցը։
Մրցույթով ընդունվել է Սանկտ Պետերբուրգի քաղաքացիական ինժեներների ինստիտուտը, բայց աղքատության պատճառով երեք տարի անց ստիպված է եղել թողնել ուսումը և ապրուստի համար գումար վաստակել։ Աշխատել է ակադեմիկոս Մարիան Պերետյատկովիչի, Լեոնտի Բենուայի և այլոց նախագծային բյուրոներում։
1937 թվականին մշակել է Դոնի Ռոստովի Կ. Մարքսի անվան գրադարանի նոր շենքի նախագիծը, որն այդպես էլ կյանքի չկոչվեց։
1938 թվականին ձերբակալվել է, 1939-ին դատապարտվել է։ Հետագայում գործը կարճվել է հանցանքի ապացույցներ չլինելու պատճառով և Չալխուշյանն ազատ է արձակվել։

30 августа 1980 года в Москве скончался Хачатур Христофорович  Чалхушян, российский архитектор. Его отец, Христофор Чалхушян, происходил из обедневшей дворянской семьи.  Он и его старший брат Григор (автор знаменитого труда «История Ростова», 1883) получили юридическое образование.
Хачатур Чалхушян родился в 1899 году в Нор-Нахичевани.  Окончил Петровянское реальное училище Дони Ростова.
Его приняли по конкурсу в Петербургский институт инженеров-строителей, но из-за бедности ему пришлось бросить учебу через три года и зарабатывать деньги на жизнь.  Работал в конструкторских бюро академика Мариана Перетятковича, Леонтия Бенуа и других.
Он был арестован в 1938 году и приговорен в 1939 году.  Позже дело было прекращено за отсутствием состава преступления и Чалхушян был освобожден.

On August 30, 1980, Khachatur Kristapori Chalkhushyan, a Russian architect, passed away in Moscow. His father, Kristapori Kristapori Chalkhushyan, came from an impoverished noble family. He and his older brother Grigor (author of the famous work “History of Rostov”, 1883) received a law degree.
Khachatur Chalkhushyan was born in 1899 in Nor-Nakhichevan. He graduated from the Petrovyanskoye Real School of Doni Rostov.
He was accepted by competition to the St. Petersburg Institute of Civil Engineers, but due to poverty he had to quit his studies after three years and earn money for a living. He worked in the design bureaus of Academician Marian Peretyatkovich, Leontiy Benois and others.
In 1937, it was developed by K. Doni Rostov. The project of the new building of the Marx Library, which was never implemented.
He was arrested in 1938 and sentenced in 1939. The case was later dropped due to lack of evidence and Chalkhushyan was released.

Օգոստոսի 30, 1896 — Մահացել է Ալեքսեյ Լոբանով-Ռոստովսկին– 1878-1879-ին՝ դեսպան Թուրքիայում, 1879-1882-ին՝ Անգլիայում, 1882-1895-ին՝ Ավստրո-Հունգարիայում, 1895-ին՝ Գերմանիայում։   1895-1896 թթ. Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարը

Մտահոգված լինելով Արևմտյան Հայաստանում «նոր Բուլղարիայի» հնարավոր ի հայտ գալով, դեմ է արտահայտվում հայերի հզորացմանը և խրախուսոել «Հայաստանն առանց հայերի» ցարական քաղաքականությունը, ինչ  թույլ է տվել սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ին 1894-1896 թթ իրականացնելը հայերի ջարդը

30 августа 1896 года— умер Алексей Лобанов- Ростовский- оказавшимся одним из самых роковых для армян политиков. В 1878-1879 годах – посол в Турции, в 1879-1882 годах – в Англии, в 1882-1895 годах – в Австро-Венгрии, в 1895 году – в Германии.  В 1895-1896 годах министр иностранных дел России..Обеспокоенный возможным  появления «новой Болгарии» в Западной Армении, именно он выступал против усиления  армян  и поощрил царскую политику «Армения без армян», которая позволила султану Абдул-Хамиду II совершать массовые убийства западных армян в 1894-1896 годах.

August 30, 1896 – Alexei Lobanov-Rostovsky died, who turned out to be one of the most fatal politicians for the Armenians. In 1878-1879 – ambassador to Turkey, in 1879-1882 – to England, in 1882-1895 – to Austria-Hungary, in 1895 – to Germany. In 1895-1896, the Minister of Foreign Affairs of Russia. Concerned about the possible emergence of a “new Bulgaria” in Western Armenia, it was he who opposed the strengthening of the Armenians and encouraged the tsarist policy of “Armenia without Armenians”, which allowed Sultan Abdul Hamid II to commit mass murders of Western Armenians in 1894-1896.

1999 թվականի օգոստոսի 30-ին Սանկտ Պետերբուրգում զոհվել է խորհրդային և հայ զորավար, գեներալ-լեյտենանտ, Երկրորդ աշխարհամարտի և Արցախյան ազատամարտի մասնակից, Արցախի հերոս Քրիստոֆեր Իվանի Իվանյանը

1992 թվականին նշանակվել է Արցախի ինքնապաշտպանության կոմիտեի նախագահի խորհրդական։   Եղել է ԼՂՀ զինված ուժերի հրամանատարի առաջին տեղակալ, պաշտպանության փոխնախարար, ԼՂՀ նախագահին առընթեր քննչական հանձնաժողովի նախագահը։
Քրիստափոր Իվանյանը կնոջ հետ ապրում էր Սանկտ Պետերբուրգում։  Նա դասավանդել է ռազմական ուսումնարաններից մեկում և ուշադիր հետևել, թե ինչ է կատարվում իր հայրենիքում։  1992 թվականին, երբ հայկական ուժերը ծանր պաշտպանական մարտերում էին, Հայաստան ժամանեց 72-ամյա մի զինվորական։
Արցախից հեռանալուց 5 օր անց նա զանգահարել է կնոջն ու ընտանիքի անդամներին և բացատրել, որ չի կարող տանը հանգիստ մնալ և հեռվից հետևել, թե ինչպես են հայրենի ժողովուրդը կենաց-մահու կռվում թշնամու դեմ։
Իվանյանը շատ արագ կարողացավ շահել Արցախի ինքնապաշտպանական ուժերի զինվորների ու հրամանատարների վստահությունը։  Արցախում բոլորը գիտեին, որ եթե ռազմական գործողություններ ծրագրվում կամ իրականացնում էր հրամանատար Քրիստափոր Իվանյանը, ապա հաջողությունը երաշխավորված էր։
Դրա վկայությունն է Հայաստանի Հանրապետության և ԼՂՀ առաջին աստիճանի «Մարտական խաչը», իսկ 2000թ.՝ «Ոսկե արծիվ» շքանշանի և Արցախի հերոսի կոչման հետմահու շնորհումը։  Իվանյանը եղել է հրետանային ստորաբաժանումների , ինչպես նաև զորքերի ստեղծման նախաձեռնողն ու կազմակերպիչը։
Թաղված է Սանկտ Պետերբուրգի Սմոլենսկի գերեզմանատանը

30 августа 1999 года в Санкт-Петербурге—скончался Христофор Иванович Иванян- советский и армянский военный деятель, генерал-лейтенант, участник Второй мировой войны и Арцахской освободительной войны, герой Арцаха, награжден медалью «Золотой орел» (посмертно 2000).В честь него был переименован поселок Ходжалы близ Степанакерта. Уроженец Тифлиса
В 1992 году был назначен советником председателя комитета самообороны Арцаха.  Он был первым заместителем командующего Вооруженными силами НКР, заместителем министра обороны, председателем следственной комиссии при президенте НКР.
Христофор Иванян вместе с супругой проживал в Санкт-Петербурге. Он преподавал в одной из военных академий и внимательно следил за происходящим на Родине. В 1992 году, когда армянские силы вели тяжелые оборонительные бои, 72-летний военный прибыл в Армению.
Через 5 дней после отъезда из Арцаха позвонил жене и членам семьи, объяснил, что он не может оставаться спокойным дома и наблюдать издалека, как родной народ ведет борьбу с врагом не на жизнь, а на смерть?
Иванян очень быстро смог завоевать доверие солдат и командиров сил самообороны Арцаха. В Арцахе все знали, что если военные действия планировал или осуществлял полководец Христофор Иванян, то успех был гарантирован.
Свидетельством этого является «Боевой крест» первой степени Республики Армения и НКР, а в 2000 г. посмертно — присвоение ордена Золотой Орел и звания Герой Арцаха. Иванян был инициатором и организатором создания  артиллерийских подразделений, а также учебно-материальной базы войск.
Похоронен на Смоленском кладбище в Петербурге

On August 30, 1999, in St. Petersburg, Khristofor Ivano  Ivanyan, a Soviet and Armenian military leader, lieutenant general, participant in World War II and the Artsakh Liberation War, hero of Artsakh, awarded the Golden Eagle medal (posthumously 2000), passed away. The village of Khojaly near Stepanakert was renamed in his honor. A native of Tiflis,
In 1992, he was appointed advisor to the chairman of the Artsakh Self-Defense Committee. He was the first deputy commander of the NKR Armed Forces, deputy defense minister, chairman of the investigative commission under the NKR president.
Khristofor Ivanyan lived in St. Petersburg with his wife. He taught at one of the military academies and closely followed what was happening in his homeland. In 1992, when the Armenian forces were waging heavy defensive battles, the 72-year-old serviceman arrived in Armenia.  Five days after leaving Artsakh, he called his wife and family members and explained that he could not remain calm at home and watch from afar as his people fought the enemy to the death?
Ivanyan was able to quickly gain the trust of the soldiers and commanders of the Artsakh self-defense forces. In Artsakh, everyone knew that if military actions were planned or carried out by commander Khristofor Ivanyan, then success was guaranteed.
Evidence of this is the “Battle Cross” of the first degree of the Republic of Armenia and the NKR, and in 2000, posthumously – the assignment of the Order of the Golden Eagle and the title of Hero of Artsakh. Ivanyan was the initiator and organizer of the creation of a defensive army of the artillery type, training units and subdivisions, as well as the training and material base of the troops.
He was buried at the Smolensk Cemetery in St. Petersburg

Բակո Սահակի Սահակյանը ծնվել է 1960թ. օգոստոսի 30-ին Ստեփանակերտում, Արցախի Հանրապետության երրորդ նախագահ (2007թ. հուլիսի 19-2020թ. մայիսի 21), Հայաստանի զինված ուժերի գեներալ-գնդապետ։

2023 թ. հոկտեմբերի 3-ին նա Արցախի երկու նախկին նախագահների՝ Արկադի Ղուկասյանի, Արայիկ Հարությունյանի և Ազգային ժողովի նախկին նախագահ Դավիթ Իշխանյանի հետ ձերբակալվել է Ադրբեջանի պետական անվտանգության ծառայության կողմից և բերվել Բաքու

30 августа 1960 года в Степанакерте -родился Бако Саакович Саакян- третий президент Республики Арцах (19 июля 2007-21 мая 2020), генерал-полковник Вооружённых Сил Армении.В 2023 году  3 октября он был арестован Службой государственной безопасности Азербайджана вместе с двумя бывшими президентами Арцаха Аркадием Гукасяном, Араиком Арутюняном и бывшим спикером Национального собрания Давидом Ишханяном и доставлен в Баку.

On August 30, 1960, Bako Saha Sahakyan was born in Stepanakert – the third President of the Republic of Artsakh (July 19, 2007 – May 21, 2020), Colonel General of the Armed Forces of Armenia.In 2023  On October 3, he was arrested by the State Security Service of Azerbaijan along with two former presidents of Artsakh, Arkady Ghukasyan, Arayik Harutyunyan and former Speaker of the National Assembly Davit Ishkhanyan, and brought to Baku.