Միքայել Մովսեսի Պողոսյանը ծնվել է 1956 թվականի մայիսի 31-ին Երևանում՝

1978-1992 թվականներին եղել է «հԱյֆիլմ» կինոստուդիայի դերասան, 1982-1994 թվականներին խաղացել է Համազգային թատրոնում։ Նա հանդես է եկել «Պարոնայք, ամեն ինչ քանդված է, բայց դեռ կարելի է ապրել ու զվարճանալ», «Արալեզ», «Կամո», «Երևան – Լոս Անջելես – Երևան», «Խաթաբալադա», «Բարի գալուստ» և այլ ներկայացումներում։ Այժմ նա ինքնուրույն ստեղծագործող է։
Պարգևատրվել է ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալով (2009թ.), Թեքեյան մշակութային միության մրցանակով լավագույն երգիծական դերերի համար (2011թ.): «Եթե ամեն ինչ…» ֆիլմն արժանացել է Երևանի «Ոսկե ծիրան» միջազգային կինոփառատոնի «Հայկական համայնապատկեր» ծրագրի գլխավոր մրցանակին (2012): Այս ֆիլմում իր գլխավոր դերի համար Պողոսյանը մրցանակի է արժանացել նաև Բուխարեստի միջազգային կինոփառատոնում (2012 թ.)։

31 мая 1956 года в Ереване- родился Микаэл Мовсесович Погосян- актёр, сценарист, режиссёр, певец, продюсер, Народный артист РА (2015).
В 1978-1992 годах был актером киностудии «Айфильм», в 1982-1994 годах играл в театре «Амазкаин». Выступал в спектаклях «Господа, все разрушено, но жить и веселиться еще можно», «Аралез», «Камо», «Ереван – Лос-Анджелес – Ереван», «Хатабалада», «Добро пожаловать» и других спектаклях. Теперь он независимый творец.
Награжден золотой медалью Министерства культуры РА (2009 г.), премией Культурного союза Текеян за лучшие сатирические роли (2011 г.). Фильм «Если бы все…» был удостоен главного приза программы «Армянская панорама» Ереванского международного кинофестиваля «Золотой абрикос» (2012). За главную роль в этом фильме Погосян также был удостоен награды Международного кинофестиваля в Бухаресте (2012).

Mikael Movsesovich Poghosyan was born on May 31, 1956 in Yerevan – actor, screenwriter, director, singer, producer, People’s Artist of the Republic of Armenia (2015).
In 1978-1992 he was an actor at the film studio “Aifilm”, in 1982-1994 he played in the Hamazkayin theater. He performed in the plays “Gentlemen, everything is destroyed, but you can still live and have fun”, “Aralez”, “Kamo”, “Yerevan – Los Angeles – Yerevan”, “Khatabalada”, “Welcome” and other performances. Now he is an independent creator.
Awarded the gold medal of the Ministry of Culture of the Republic of Armenia (2009), the Tekeyan Cultural Union award for the best satirical roles (2011). The film “If Everything…” was awarded the main prize of the “Armenian Panorama” program of the Yerevan International Film Festival “Golden Apricot” (2012). For his leading role in this film, Poghosyan was also awarded an award at the Bucharest International Film Festival (2012).

1903 թվականի մայիսի 31-ին Օսմ կայսրության Բիթլիսի վիլայեթում ծնվել է Եզրաս Հսրատի Հասրաթյանը՝

Հասրաթյանի գիտական ​​գործունեության հիմնական ուղղությունը բարձրագույն նյարդային գործունեությունն է։ Նյարդային համակարգի պլաստիկության վերաբերյալ Հասրաթյանի աշխատանքը համաշխարհային ճանաչում է ստացել։ Հասրաթյանը հիմնավորել է արգելակման գործընթացի բուժական և պաշտպանիչ դերը, մշակել տրավմատիկ, այրվածքային, ջերմային ցնցումների ախտորոշման և բուժման նոր մեթոդ։ Ստեղծագործորեն զարգացնելով Պավլովի ուսմունքը բարձրագույն նյարդային համակարգի ֆիզիոլոգիայի բնագավառում՝ Հասրաթյանն այն հարստացրել է մի շարք բացահայտումներով, որոնցից կարևորագույններն են պայմանավորված ռեֆլեքսների սիստեմատիկան, պայմանավորված կապերի երկկողմանի բնույթը, փոխարկվող պայմանական ռեֆլեքսների առկայությունը և ներքին արգելակման մեխանիզմը, գտնվելու վայրը պայմանավորված ռեֆլեքսային աղեղով: Ասրաթյանի առաջարկած հարվածակայուն հեղուկները լայնորեն կիրառվել են Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։ Հասրաթյանը եղել է ակադեմիկոս Պավլովի անվան «Բարձրագույն նյարդային ակտիվության ամսագրի» գլխավոր խմբագիրը, արտասահմանյան բազմաթիվ գիտական ​​ամսագրերի խմբագրական խորհրդի անդամ, «Ինտերբրեյն» միջազգային գիտական ​​կազմակերպության նախագահը։
Նա ավելի քան 100 գիտական ​​աշխատությունների հեղինակ է։

31 мая 1903 года в Битлисском вилайете Осм империя — родился Езрас Асратович Асратян- физиолог, Член-корреспондент АН СССР (1939)., академик АН Арм ССР (1947). Ученик Ивана Павлова.
сновная область научной деятельности Асратяна – высшая нервная деятельность. Работы Асратяна по пластичности нервной системы получили мировое признание. Асратян обосновал лечебную и защитную роль процесса торможения, разработал новый метод диагностики и лечения травматического, ожогового, теплового шока. Творчески развивая учение Павлова в области физиологии высшей нервной системы, Асратян обогатил его рядом открытий, важнейшими из которых являются систематика условных рефлексов, двусторонний характер условных связей, существование переключение условных рефлексов и механизм внутреннего торможения, расположение в пределах условнорефлекторной дуги. Противоударные жидкости, предложенные Асратяном, широко применялись в годы Великой Отечественной войны. Асратян был главным редактором «Журнала высшей нервной деятельности» имени академика Павлова.,член редколлегии многих зарубежных научных журналов, президент международной научной организации «Интермозг».
Он автор более 100 научных работ.

On May 31, 1903, in the Bitlis vilayet of the Osm Empire – Ezras Asratovich Asratyan was born – physiologist, Corresponding Member of the USSR Academy of Sciences (1939), academician of the Academy of Sciences of the Armenian SSR (1947). Student of Ivan Pavlov.
The main area of ​​Asratyan’s scientific activity is higher nervous activity. Asratyan’s work on the plasticity of the nervous system has received worldwide recognition. Asratyan substantiated the therapeutic and protective role of the inhibition process, developed a new method for diagnosing and treating traumatic, burn, and heat shock. Creatively developing Pavlov’s teaching in the field of physiology of the higher nervous system, Hasratyan enriched it with a number of discoveries, the most important of which are the systematics of conditioned reflexes, the bilateral nature of conditioned connections, the existence of switching conditioned reflexes and the mechanism of internal inhibition, location within the conditioned reflex arc. Shockproof liquids proposed by Asratyan were widely used during the Great Patriotic War. Asratyan was the editor-in-chief of the “Journal of Higher Nervous Activity” named after Academician Pavlov, a member of the editorial board of many foreign scientific journals, and president of the international scientific organization “Interbrain”.
He is the author of more than 100 scientific papers.

1869 թվականի մայիսի 31-ին Օսմանյան կայսրության Տրապիզոն քաղաքում ծնվել է ծովանկարիչ Վարդան Արիստակեսի Մախոխյանը։

1904 թվականին նա դարձավ Բեռլինի նկարիչների միության անդամ, որի նախագահն էր կայսր Վիլհելմը, ինքն էլ հայտնի նկարիչ։ 1908-1914 թվականներին կրկին աշխատել է հայրենիքում։
Նրա կտավները գնվել են աշխարհի բազմաթիվ թանգարանների կողմից, տպագրվել եվրոպական, մասնավորապես գերմանական մամուլում, արժանացել բարձր գնահատականի։
1925 թվականին ոսկե մեդալ է ստացել Լատինական Ամերիկայի երկրների միջազգային ցուցահանդեսում։ Նույն տարի նա Փարիզում կազմակերպեց շքեղ ցուցահանդես, որտեղ ներկայացված էին նաև տարբեր թանգարանների պատկանող նկարներ։ Փարիզյան թերթերը մեծ հիացմունքով են գրել այս ցուցահանդեսի մասին։ Նույն 1925 թվականին նկարիչը արժանացել է Ֆրանսիայի կառավարության հատուկ մրցանակի՝ Պատվո լեգեոնի շքանշանի։
Մախոխյանի գործերը պահվում են Հայաստանի ազգային պատկերասրահում, Էջմիածնի վանքի Վեխարանում, Նիցայի կերպարվեստի թանգարանում, Կաունաս Չորլենիս թանգարանում, մասնավոր հավաքածուներում, Վենետիկի Մխիթարյան վանքում։
«Մայրամուտ Սև ծովում», «Ձմեռը Կովկասում», «Ալիք», «Սարացինների աշտարակ», «Դանիական ափեր», «Նավ խորտակվածի մնացորդներ», «Ոսկեզօծ ծով», «Ամպրոպ»։ Բարձր գնահատականի են արժանացել նաև «Ձկնորսները լուսնյակ գիշերը», «Լեռնային եղևնիները» և այլ աշխատանքները։ Նրա ծովանկարները հաճախ տպագրվել են արտասահմանյան և հայկական մամուլում։

31 мая 1869 года в Трабзоне, Османская империя – родился Вардан Аристакесович Махохян- художник-маринист.
В 1894 году совершенствовался в мастерской Ованнеса Айвазовского в Крыму, изучал его метод изображения моря.
В 1904 году он стал членом Берлинского союза художников, президентом которого был император Вильгельм, сам известный художник. В 1908-1914 годах он вновь творил на родине.
Его картины были куплены многими музеями мира, опубликованы в европейской, в частности немецкой прессе, и получили высокую оценку.
В 1925 году он получил золотую медаль на международной выставке стран Латинской Америки. В том же году он организовал великолепную выставку в Париже, где также были представлены картины, принадлежавшие различным музеям. Парижские газеты писали об этой выставке с большим восхищением. В том же 1925 году художник был награжден специальной наградой французского правительства — Орденом Почётного легиона.
Работы Махохяна хранятся в Национальной галерее Армении, в Вехаране Эчмиадзинского монастыря, в Музее Изобразительное искусство Ниццы, в Каунасском музее имени Чорлениса, в частных коллекциях , в монастыре Мхитарян в Венеции.
«Закат на Черном море», «Зима на Кавказе», «Волна», «Башня сарацин», «Датские берега», «Остатки кораблекрушения», «Позолоченное море», «Гром». Высокую оценку так же получили «Рыбаки в лунную ночь» «Горные ели» и другие произведения. Его морские картины часто публиковались в зарубежной и армянской прессе.

On May 31, 1869, in Trabzon, Ottoman Empire, Vardan Aristakesovich Makhokhyan was born, a marine painter.
In 1894, he improved his skills in the workshop of Hovhannes Aivazovsky in Crimea and studied his method of depicting the sea.
In 1904 he became a member of the Berlin Artists’ Union, whose president was Emperor Wilhelm, himself a famous artist. In 1908-1914 he again worked in his homeland.
His paintings were bought by many museums around the world, published in the European, in particular German, press, and were highly praised.
In 1925, he received a gold medal at the international exhibition of Latin American countries. That same year he organized a magnificent exhibition in Paris, which also featured paintings that belonged to various museums. Parisian newspapers wrote about this exhibition with great admiration. In the same 1925, the artist was awarded a special award from the French government – the Order of the Legion of Honor.
Makhokhyan’s works are kept in the National Gallery of Armenia, in the Vekharan of the Etchmiadzin Monastery, in the Nice Museum of Fine Arts, in the Kaunas Chorlenis Museum, in private collections, in the Mkhitaryan Monastery in Venice.
“Sunset on the Black Sea”, “Winter in the Caucasus”, “Wave”, “Tower of the Saracens”, “Danish Shores”, “Remains of a Shipwreck”, “Gilded Sea”, “Thunder”. “Fishermen on a Moonlit Night”, “Mountain Spruces” and other works also received high marks. His sea paintings were often published in the foreign and Armenian press.

1946թ. մայիսի 31-ին Ագուլիսում ծնվել է Լուսիկ Ագուլեցին, ծնված Լուսիկ Ժորժիկի Հարությունյանը ամուսնությունից հետո Սամվելյան.

31 мая 1946 года в Агулисе- родилась Лусик Агулеци, урожденная Лусик Жоржики Арутюнян после замужества Самвелян; художник, этнограф дом музей которой является одной из главных мест рекомендуемых туристам к посещению .

On May 31, 1946, Lusik Aguletsi was born in Agulis, nee Lusik Zhorzhiki Harutyunyan after Samvelyan’s marriage; artist, ethnographer, whose house and museum is one of the main places recommended for tourists to visit.

Համբարձում Հովհաննեսի Բեկնազարյանը (Համո Բեկնազարյան) ծնվել է 1892 թվականի մայիսի 31-ին Երևանում. խորհրդային հայ կինոռեժիսոր, սցենարիստ և դերասան։
1966 թվականին «Արմենֆիլմ» կինոստուդիան կոչվել է Ամո Բեկնազարյանի անունով։

31 мая 1892 года в Ереване- родился Амбарцум Иванович Бекназарян (Համո Բեկնազարյան)— советский армянский кинорежиссёр, сценарист, актёр.
В 1966 году киностудии «Арменфильм» было присвоено имя Амо Бекназаряна.
Создатель первого художественного фильма армянского кинематографа «Намус» (1925).

Ambartsum Ivanovich Beknazaryan (Համո Բեկնազարյան) was born on May 31, 1892 in Yerevan – Soviet Armenian film director, screenwriter, and actor.
In 1966, the Armenfilm film studio was named after Amo Beknazaryan.
Creator of the first feature film of Armenian cinema, “Namus” (1925).

1883 թվականի մայիսի 31-ին Իգդիր քաղաքում ծնվել է Դրաստամարտ Մարտիրոսի  Կանայանը (Դրո)՝ քաջարի հրամանատար, որը մարտնչել է հայկական հողի համար։

1905 թվականի մայիսի 11-ին նա նետված ռումբով ոչնչացրեց Բաքվի նահանգապետ Միխայիլ Նակաշիձեին։
1908 թվականին տեղափոխվել է Բայազետ եւ վերահսկել Արեւելյան Հայաստանից զենքի տեղափոխումը
1914 թվականի նոյեմբերին Դրոն նշանակվել է ռուսական բանակի կազմում հայկական 2-րդ կամավորական ջոկատի հրամանատար։ Մասնակցել է Կովկասյան ռազմաճակատի մարտերին։ 1917-ի վերջերին նշանակվել է Հայկական կորպուսի կոմիսար։
Հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ Բաշապարանի ճակատամարտում (1918) ղեկավարել է ծածկող զորքերը։
Մինչեւ 1921 թվականի հունվարի սկիզբը ծառայել է որպես Խորհրդային Հայաստանի զորքերի հրամանատար։ 1921 թվականի հունվարին Հայաստանի Առաջին Հանրապետության մյուս սպաների հետ աքսորվել է։ 1923 թվականին նրան հաջողվում է գաղթել։ Հետագա տարիներին ապրել է Ռումինիայում, ապա՝ Լիբանանում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Վերմախտի կազմում մասնակցել է Հայկական լեգեոնի ստորաբաժանումների կազմավորմանը (հիմնադրվել է 1942 թ. փետրվարի 8-ին)։ 1945 թվականին նա ձերբակալվել է ամերիկացիների կողմից, սակայն շուտով ազատ է արձակվել։ արտագաղթել է ԱՄՆ։
Նրան թաղել են Բոստոնում։ 2000 թվականի մայիսի վերջին Դրոյի աճյունը վերաթաղվեց Հայաստանում՝ Ապարանում՝ հերոս զինվորների հուշահամալիրի մոտ։

1883 թվականի մայիսի 31-ին Իգդիր քաղաքում ծնվել է Դրաստամարտ Մարտիրոսովիչ Կանայանը (Դրո)

31 мая 1883 года в городе Игдыр- родился Драстамарт Мартиросович Канаян (Дро)- отважный полководец воевавший за армянскую землю.

11 мая 1905 года брошенной бомбой ликвидировал бакинского губернатора Михаила Накашидзе.

В 1908 году, переехав в Баязет и руководил переброской оружия из Восточной Армении

В ноябре 1914 года Дро был назначен командиром 2-го Армянского добровольческого отряда в составе Русской армии. Принимал участие в боях на Кавказском фронте. В конце 1917 года был назначен комиссаром Армянского корпуса.

В башапаранском сражении в ходе армяно-турецкой войны (1918) командовал войсками прикрытия.

До начала января 1921 года выполнял обязанности командующего войсками Советской Армении. В январе 1921 года был отправлен в ссылку вместе с другими офицерами Первой Республики Армении. В 1923 году ему удалось эмигрировать. В последующие годы жил в Румынии, затем в Ливане.

В годы Второй мировой войны принял участие в формировании подразделений Армянского легиона в составе вермахта (основан 8 февраля 1942 г.). В 1945 году арестован американцами, но вскоре освобождён. Эмигрировал в США.

Был похоронен в Бостоне. В конце мая 2000 года тело Дро было перезахоронено в Армении, в Апаране возле мемориала воинам-героям.

On May 31, 1883, in the city of Igdir, Drastamart Martirosovich Kanayan (Dro) was born, a brave commander who fought for the Armenian land.
On May 11, 1905, he eliminated the Baku governor Mikhail Nakashidze with a thrown bomb.
In 1908, he moved to Bayazet and supervised the transfer of weapons from Eastern Armenia
In November 1914, Dro was appointed commander of the 2nd Armenian volunteer detachment as part of the Russian Army. He took part in battles on the Caucasian front. At the end of 1917, he was appointed commissar of the Armenian Corps.
In the Battle of Bashaparan during the Armenian-Turkish War (1918) he commanded the covering troops.
Until the beginning of January 1921, he served as commander of the troops of Soviet Armenia. In January 1921 he was sent into exile along with other officers of the First Republic of Armenia. In 1923 he managed to emigrate. In subsequent years he lived in Romania, then in Lebanon.
During the Second World War, he took part in the formation of units of the Armenian Legion as part of the Wehrmacht (founded on February 8, 1942). In 1945 he was arrested by the Americans, but was soon released. Emigrated to the USA.
He was buried in Boston. At the end of May 2000, Dro’s body was reburied in Armenia, in Aparan near the memorial to heroic soldiers.