
ԱՐԱՄ ԱՐՔԱՅԻ ՀՐՈՎԱՐՏԱԿԸ ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՎԻ ՄԱՍԻՆ
Մինչ ի քաղաքամայր Արմավիր ճամփա ընկնելը, Արամը հրովարտակ արձակեց՝ ուղղված Գամիրքի բոլոր բնակիչներին, որով հրաման է տալիս նրանց սովորել եւ խոսել հայերեն: Այդ հրովարտակը դրոշմվեց քարե սալիկների վրա եւ դրվեց Գամիրքի բոլոր գյուղերի և ագարակների, ավանների ու քաղաքների դիտարժան վայրերում, ճանապարհների խաչմերուկներում, նաև՝ ուխտավայրերում և բոլոր մեհյաններում:
Այն ամենքին ազդ էր անում հետեւյալը.
«Ես՝ Հայքի տիրակալ Արամ արքաս, Հարմայի որդին եւ Հայկ Աղեղնավորի ծոռնորդին, ի լուր Գամիրքի բնակիչների, ասում եմ։
Ձեզնից շատերը մոռացել են մայրենին եւ դարձել օտարախոս: Դուք հայեր եք, հայեր են եղել ձեր պապերն ու ապուպապերը: Դուք ոչ երկնքից եք ընկել, ոչ էլ այլուստ եկածներ եք, ձեր բնօրրանը սա է՝ Գամիրքը: Օտարախոս դառնալով՝ դուք հեռացել եք ձեր արմատներից, ինքներդ՝ ձեզնից: Դուք խախտել եք այդ օրենքը, ուրացել մայրենին, պղտորել ձեր առաքինության, ազնվության ու մաքրության հոգեկան ակունքները: Դուք ձեր տանը դարձել եք հյուրեր: Վերադարձեք տուն, զարմորդիներդ հայկյան, վերագտեք ձեզ:
Երբ սեփական հողի վրա հայը խոսում է օտար լեզվով, նա դավաճանում է իր հայրենիքին եւ պապենական տան համար դառնում կցանք, դրվագ: Դա նման է նրան, որ ծառի պտուղը պոկես եւ տանես ու թելով կապես կողքի ծառի ճյուղին: Ինչ էլ անես՝ այդ պտուղը չի աճի, որովհետեւ նա ավիշ չի ստանում իր արմատներից:
Մայրենի լեզվով չխոսող ժողովուրդը գալիս ու դեմ է առնում պատմության կողմից իրեն բաժին հասած երկու ճամփաներին:
Մի ճամփով նա առաջ է շարժվում հետիոտն, նրա աչքերը լցվում են կողքով անցնող հեծյալների բարձրացրած փոշին, նա խոտորվում է և սայթաքելով՝ անդունդ ընկնում:
Մյուս ճանապարհն այն է, որ նա բարձրանում է մեկ ուրիշի ձիու գավակը եւ առաջ գնում: Ճիշտն ասած, չի գնում, նրան տանում են, որովհետեւ ձիու սանձը գտնվում է ուրիշի ձեռքին: Գավակին նստողն, իհարկե, շատ հեռու գնալ չի կարող: Կամ ինքը պիտի ընկնի, կամ տերը չափ կգցի ձիուն եւ գավակին նստողը ցած կգլորվի:
Տեսնո՞ւմ եք, զարմորդիներդ հայկազուն, այս երկու ճամփաներն էլ կործանարար են: Իսկ դուք ընտրել եք միայն այս երկուսը: Սեփական լեզուն թողնելն ու օտար լեզվով խոսելն ամենաանբարո ինքնասպանությունն է: Ոչ ոք չի կարող ուրիշի լեզվահանդերձով քաղաքակրթվել եւ քսվել աստվածների փեշերին: Դա տգետ գաղափարախոսության կարծրույթ է, քանզի ուրիշի լեզվով խոսողը ոչ մի քայլ չի անում դեպի քաղաքակրթություն: Ընդհակառակը, մայրենի լեզվով չխոսող բոլոր մարդիկ համայն մարդկությանը ետ են պահում ընդհանուր առաջադիմությունից: Կամ կերպարանքդ կորցրած, կամ՝ լեզուդ, նույն բանն է: Այդպես է այս աշխարհի կարգը:
Իրենց ճանապարհները շարունակում են միայն հեծյալները, այսինքն՝ սեփական ձիու վրա նստածները, սեփական լեզվով խոսողները: Եթե չբարձրանաք սեփական երիվարի վրա, կմնաք կես ճանապարհին: Աստվածները լեզուների մեջ հայերին բաժին են հանել նժույգը, այսինքն՝ ընտրագույն ձին: Ինչո՞ւ եք ձեր նժույգը թողած՝ բարձրացել օտարի ձիու գավակը:
7 տարի հետո ես ինքս կգամ ու կխոսեցնեմ ձեզ: Եթե այդ ժամանակ ձեզնից մեկնումեկը հայերեն չիմանա՝ ցից հանել կտամ նրան»:
Հրովարտակն արձակելուց հետո Արամը Մշակին ասաց.
«Հայքի չորս կուսակալություններից քեզ բաժին է ընկել դժվարագույնը: Եթե դու իմ ազգականը չլինեիր, ես Գամիրքն ու Հայկա տան ամբողջ արեւմտյան եզրը չէի վստահի քեզ: Բայց դու իմ հորեղբոր՝ Սիսակի դստեր զավակն ես: Մենք նույն աղխից ենք, Մշակ, դու պետք է արժանավորագույնս պահպանես մեր տան պատիվը եւ չթողնես, որ Հայկա տան այս պատուհանով օտար շողք ընկնի ներս:
Ես քո տնօրինությանն եմ հանձնում մի բյուր զորք: Այդ զորքից ավելի ուժեղը հայերեն խոսելու մասին իմ հրովարտակն է: Գամիրքը հայախոս դարձնելն ավելի կարևոր է, քան մեր տան այս մասի եզրերը պարիսպներով պատելը: Ամենահզոր զրահները պարիսպները եւ ամրոցները չեն: Հային հայ եւ Հայքին Հայք պահողը մեր ժողովրդի հայախոսությունն է: Իմ խոսքերն ականջիդ օղ արա, զորապետ Մշակ, հայը մշտնջենականության ուղեկից կարող է դառնալ միայն հայերեն խոսելով»:
Հրաժեշտի ու խրատական այդ խոսքերով էլ Արամը բաժանվեց Մշակից եւ բռնեց Արմավիր տանող ճամփան…




































































You must be logged in to post a comment.