Բագրատ Նավոյան ծնվել է 1959 թվականի մարտի 15-ին՝ Մարտունիում – հայաստանցի գործարար, հասարակական գործիչ և ֆուտբոլի զարգացման նվիրյալ, ով 2011 թվականից «Ալաշկերտ» ֆուտբոլային ակումբի նախագահն է և 2014, 2018, 2022 թվականներին ընտրվել է Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի Գործադիր կոմիտեի անդամ։

1977 թվականին ընդունվել է Երևանի Գյուղատնտեսական ինստիտուտի Մեխանիկական ֆակուլտետը և ստացել ինժեներ-մեխանիկի որակավորում։ 1982–1987 թվականներին աշխատել է Արծվանիստի միջնակարգ դպրոցում որպես մանկավարժ։ 1987–1989 թվականներին Արծվանիստի Սովխոզում եղել է ազատված կուսակցական կազմակերպության քարտուղար։ 1989–1991 թվականներին գործուղվել է Օդեսայի Բարձրագույն կուսակցական դպրոց, որն ավարտելուց հետո ստացել է սոցիոլոգի որակավորում։

1991–1993 թվականներին աշխատել է Էներգետիկայի նախարարության Պինդ վառելիք ՊՁ-ում որպես գլխավոր ինժեների առաջին տեղակալ։ 1994–1996 թվականներին եղել է Չարբախի Պինդ վառելիք բազայի տնօրենը։ 1996–1997 թվականներին՝ Երևանի Վիտամինների գործարանի փոխտնօրենը։ 1997–2003 թվականներին աշխատել է Երևան ՍՊԸ-ում որպես փոխտնօրեն։ 2003 թվականից ստեղծել և ղեկավարում է «Բագրատուր» ՍՊԸ-ն։

2011 թվականին հիմնադրել է «Ալաշկերտ» ֆուտբոլային ակումբը և առ այսօր հանդիսանում է նրա նախագահը։ 2014, 2018 և 2022 թվականներին ընտրվել է Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի Գործադիր կոմիտեի անդամ։

Բագրատ Նավոյանը մնաց հայկական ֆուտբոլի և գործարարության կամուրջը՝ իր նվիրումով, «Ալաշկերտ» ակումբի զարգացմամբ և ՀՖՖ Գործադիր կոմիտեում ակտիվ մասնակցությամբ ոգեշնչելով սերունդներին հայրենի ֆուտբոլի առաջընթացի և հաջողության գաղափարով։

Русский

мост между армянским футболом и бизнесом

Баграт Навоян родился 15 марта 1959 года — армянский предприниматель, общественный деятель и преданный развитию футбола, с 2011 года президент футбольного клуба «Алашкерт» и член Исполнительного комитета Федерации футбола Армении (избран в 2014, 2018 и 2022 годах).

В 1977 году поступил на механический факультет Ереванского сельскохозяйственного института и получил квалификацию инженера-механика. В 1982–1987 годах работал учителем в средней школе Арцваниста. В 1987–1989 годах — освобождённый секретарь партийной организации совхоза Арцванист. В 1989–1991 годах учился в Одесской высшей партийной школе, по окончании которой получил квалификацию социолога.

В 1991–1993 годах работал в Управлении твёрдого топлива Министерства энергетики первым заместителем главного инженера. В 1994–1996 годах — директор базы твёрдого топлива в Чарбахе. В 1996–1997 годах — заместитель директора Ереванского витаминного завода. В 1997–2003 годах — заместитель директора ООО «Ереван». С 2003 года основал и возглавляет ООО «Багратур».

В 2011 году основал футбольный клуб «Алашкерт» и по сей день является его президентом. В 2014, 2018 и 2022 годах избирался членом Исполнительного комитета Федерации футбола Армении.

Баграт Навоян остался мостом между армянским футболом и бизнесом — своей преданностью, развитием клуба «Алашкерт» и активным участием в Исполкоме ФФА, вдохновляя поколения идеей прогресса и успеха отечественного футбола.

English

Bridge Between Armenian Football and Business

Bagrat Navoyan was born on March 15, 1959 — Armenian businessman, public figure and dedicated promoter of football development, president of FC Alashkert since 2011 and member of the Executive Committee of the Football Federation of Armenia (elected in 2014, 2018 and 2022).

In 1977 entered the Mechanical Faculty of Yerevan Agricultural Institute and obtained the qualification of mechanical engineer. In 1982–1987 worked as a teacher in the secondary school of Artsvanist. In 1987–1989 — full-time secretary of the party organization of Artsvanist state farm. In 1989–1991 studied at the Odessa Higher Party School, after graduation received the qualification of sociologist.

In 1991–1993 worked in the Solid Fuel Department of the Ministry of Energy as first deputy chief engineer. In 1994–1996 — director of the Charbach solid fuel base. In 1996–1997 — deputy director of Yerevan Vitamin Factory. In 1997–2003 — deputy director of Yerevan LLC. Since 2003 founded and heads Bagratour LLC.

In 2011 founded FC Alashkert and remains its president to this day. In 2014, 2018 and 2022 elected member of the Executive Committee of the Football Federation of Armenia.

Bagrat Navoyan remained the bridge between Armenian football and business — with his dedication, development of Alashkert club and active participation in the FFA Executive Committee, inspiring generations with the idea of progress and success of national football.

1. Բագրատ Նավոյան՝ «Ալաշկերտ» ակումբի հիմնադիր և ՀՖՖ ԳԿ անդամ / Баграт Навоян — основатель клуба «Алашкерт» и член Исполкома ФФА / Bagrat Navoyan — Founder of Alashkert Club and FFA Executive Committee Member
2. Բագրատ Նավոյան՝ հայկական ֆուտբոլի և բիզնեսի կամուրջը / Баграт Навоян — мост между армянским футболом и бизнесом / Bagrat Navoyan — Bridge Between Armenian Football and Business
3. Բագրատ Նավոյան՝ ինժեներից մինչև ֆուտբոլի նվիրյալ / Баграт Навоян — от инженера до преданного футболу / Bagrat Navoyan — From Engineer to Football Devotee
4. Բագրատ Նավոյան՝ ՀՖՖ Գործադիր կոմիտեի երկարամյա անդամ / Баграт Навоян — долголетний член Исполкома ФФА / Bagrat Navoyan — Long-Standing Member of the FFA Executive Committee
5. Բագրատ Նավոյան՝ հայ ֆուտբոլի զարգացման և «Ալաշկերտ»-ի առաջնորդ / Баграт Навоян — лидер развития армянского футбола и «Алашкерта» / Bagrat Navoyan — Leader of Armenian Football Development and Alashkert

Սուրեն Բաղդասարյան ծնվել է 1940 թվականի հունվարի 12-ին Ստեփանակերտում (Արցախ, ԽՍՀՄ)՝ հայ սպորտային մեկնաբան, «Ֆուտբոլ+» թերթի հիմնադիր և գլխավոր խմբագիր, Հայաստանի լրագրողների միության անդամ (1974-ից), ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատող (1997)։

1962–1969 թվականներին սովորել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ավտոմատիկայի և տելեմեխանիկայի ֆակուլտետում։ 1971 թվականից սկսել է սպորտային մեկնաբանություն՝ սեպտեմբերի 6-ին կատարելով իր առաջին ռեպորտաժը «Արարատ»-«Պախտակոր» խաղից (ԽՍՀՄ բարձրագույն խումբ)։

1996 թվականից հիմնադրել և ղեկավարում է «Ֆուտբոլ+» թերթը։ 1998–2002 թվականներին եղել է Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի մամուլի ծառայության ղեկավարը։ Որպես մեկնաբան մասնակցել է աշխարհի առաջնություններին (1982, 1994, 1998), Եվրոպայի առաջնություններին (1996, 2000), Օլիմպիական խաղերի ֆուտբոլային մրցաշարի եզրափակչին (1996)։

Պարգևատրվել է Հայաստանի պետական հեռուստատեսության շնորհակալագրով (1984), ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատողի կոչմամբ (1997), Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի շնորհակալագրով (2001)՝ սպորտի երկարամյա քարոզչության համար։

Շախմատի և շաշկիի սիրահար է՝ կարգի թեկնածու։ 1965-ին դարձել է Հայաստանի շաշկի առաջնության արծաթե մեդալակիր, 1979-ին՝ լրագրողների շախմատի առաջնության չեմպիոն։

Սուրեն Բաղդասարյանը մնաց Ստեփանակերտից Երևան տանող հայկական սպորտային լրագրության կամուրջը՝ իր առաջին ռեպորտաժներից մինչև «Ֆուտբոլ+»-ի հիմնադրումը, ոգեշնչելով սերունդներին սպորտի և հայկական ֆուտբոլի անհուն սիրով։

Русский

голос армянского футбола и основатель «Футбола+»

Сурен Багдасарян родился 12 января 1940 года в Степанакерте (Нагорный Карабах, СССР) — армянский спортивный комментатор, учредитель и главный редактор газеты «Футбол+», член Союза журналистов Армении (с 1974), заслуженный работник физической культуры РА (1997).

В 1962–1969 годах учился на факультете автоматики и телемеханики Ереванского политехнического института. С 1971 года начал спортивную комментаторскую деятельность — 6 сентября 1971 года сделал свой первый репортаж с матча «Арарат» — «Пахтакор» высшей лиги СССР.

С 1996 года — учредитель и главный редактор газеты «Футбол+». В 1998–2002 годах возглавлял пресс-службу Федерации футбола Армении. Вёл репортажи с чемпионатов мира по футболу (1982, 1994, 1998), чемпионатов Европы (1996, 2000), финальной части Олимпийского турнира по футболу (1996).

Награждён грамотой Гостелерадио Армении (1984), званием заслуженного работника физической культуры РА (1997), грамотой Международного олимпийского комитета (2001) за многолетнюю пропаганду спорта.

Кандидат в мастера спорта по шашкам и шахматам. В 1965 году стал серебряным призёром чемпионата Армении по шашкам, в 1979 году — чемпионом среди журналистов по шахматам.

Сурен Багдасарян остался мостом армянской спортивной журналистики от Степанакерта до Еревана — от своих первых репортажей до основания «Футбола+», вдохновляя поколения безграничной любовью к спорту и армянскому футболу.

English

From Stepanakert to Yerevan: Sports Commentator

Suren Baghdasaryan was born on January 12, 1940, in Stepanakert (Nagorno-Karabakh, USSR) — Armenian sports commentator, founder and editor-in-chief of the newspaper “Football+”, member of the Union of Journalists of Armenia (since 1974), Honored Worker of Physical Culture of RA (1997).

In 1962–1969 studied at the Faculty of Automation and Telemechanics of the Yerevan Polytechnic Institute. Since 1971 began sports commentary career — on September 6, 1971 made his first report from the Ararat vs Pakhtakor match of the USSR Supreme League.

Since 1996 — founder and editor-in-chief of the newspaper “Football+”. In 1998–2002 headed the press service of the Football Federation of Armenia. Commentated World Cups (1982, 1994, 1998), European Championships (1996, 2000), final stage of the Olympic football tournament (1996).

Awarded certificate from State Television of Armenia (1984), title of Honored Worker of Physical Culture of RA (1997), certificate from the International Olympic Committee (2001) for long-term promotion of sports.

Candidate Master of Sports in checkers and chess. In 1965 silver medalist of the Armenian checkers championship, in 1979 champion among journalists in chess.

Suren Baghdasaryan remained the bridge of Armenian sports journalism from Stepanakert to Yerevan — from his first reports to founding “Football+”, inspiring generations with boundless love for sports and Armenian football.

1. Սուրեն Բաղդասարյան՝ հայկական ֆուտբոլի ձայնը և «Ֆուտբոլ+»-ի հիմնադիր / Сурен Багдасарян — голос армянского футбола и основатель «Футбола+» / Suren Baghdasaryan — Voice of Armenian Football and Founder of “Football+”
2. Սուրեն Բաղդասարյան՝ Ստեփանակերտից Երևան՝ սպորտային մեկնաբան / Сурен Багдасарян — от Степанакерта до Еревана: спортивный комментатор / Suren Baghdasaryan — From Stepanakert to Yerevan: Sports Commentator
3. Սուրեն Բաղդասարյան՝ «Արարատ»-ի առաջին ռեպորտաժի և աշխարհի առաջնությունների մեկնաբան / Сурен Багдасарян — автор первого репортажа «Арарата» и комментатор чемпионатов мира / Suren Baghdasaryan — Author of the First Ararat Report and World Cup Commentator
4. Սուրեն Բաղդասարյան՝ ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատող և լրագրող / Сурен Багдасарян — заслуженный работник физкультуры РА и журналист / Suren Baghdasaryan — Honored Worker of Physical Culture of RA and Journalist
5. Սուրեն Բաղդասարյան՝ հայկական սպորտային լրագրության լեգենդ / Сурен Багдасарян — легенда армянской спортивной журналистики / Suren Baghdasaryan — Legend of Armenian Sports Journalism

Պողոս Գալստյանը ծնվել է 1961 թվականի հունվարի 19-ին     Բարսում գյուղում (Շամխորի շրջան, Ադրբեջանական ԽՍՀ հայ  և խորհրդային ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, մարզիչ, ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ (1983)։

Կարիերայի մեծ մասը անցկացրել է Երևանի «Արարատ» ակումբում (1982–1991 թվականներ), որտեղ խաղացել է որպես կիսապաշտպան՝ մասնակցելով ԽՍՀՄ առաջնություններին և միջազգային խաղերին։ 1989–1990 թվականներին պաշտպանել է Աբովյանի «Կոտայք»-ի գույները, իսկ 1992-ին խաղացել է Հայաստանի բազմակի չեմպիոն «Կիլիկիա» ակումբում։ 1992–1994 թվականներին ելույթ է ունեցել Լիբանանում՝ Բեյրութի հայ համայնքի «Օմենմեն» թիմում։

Մարզչական կարիերան սկսել է 2000-ականներին։ 2005–2006 թվականներին եղել է Մոսկվայի «Նիկա» ակումբի գլխավոր մարզիչ, 2007-ին աշխատել է «Լուչ-Էներգիա»-ում որպես մարզիչ։ 2008 թվականին տեղափոխվել է «Կուբան» ակումբ, որտեղ օգոստոսին Սերգեյ Պավլովի հեռացումից հետո նշանակվել է գլխավոր մարզիչ։ 2009-ին կարճ ժամանակով վերադարձել է «Նիկա», ապա կրկին «Կուբան»՝ որպես ավագ մարզիչ։ 2010 թվականի դեկտեմբերին ստացել է Pro լիցենզիա Մոսկվայում։

Պողոս Գալստյանը մնաց հայկական ֆուտբոլի ոսկե սերնդի և «Արարատի» դարաշրջանի կամուրջը՝ իր խաղային կարիերայով, մարզչական փորձով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական ֆուտբոլի ոգով և հաղթանակի ձգտումով։

Русский

полузащитник золотого поколения «Арарата» /

Погос Галстян родился в начале 10 января  1962 года в селе Барсум, шамхорского района Азрб ССР — армянский и советский футболист, полузащитник, тренер, мастер спорта СССР (1983).

Большую часть карьеры провёл в ереванском «Арарате» (1982–1991), где выступал полузащитником, участвуя в чемпионатах СССР и международных матчах. В 1989–1990 годах защищал цвета абовянского «Котайка», в 1992 году играл за многократного чемпиона Армении «Киликию». В 1992–1994 годах выступал в Ливане за команду армянской общины Бейрута «Оменмен».

Тренерскую карьеру начал в 2000-х. В 2005–2006 годах был главным тренером московского «Ника», в 2007 году работал в «Луч-Энергии». В 2008 году перешёл в «Кубань», где в августе после увольнения Сергея Павлова стал главным тренером. В 2009 году ненадолго вернулся в «Ника», затем снова в «Кубань» старшим тренером. В декабре 2010 года получил лицензию Pro в Москве.

Погос Галстян остался мостом золотого поколения армянского футбола и эпохи «Арарата» — своей игровой карьерой, тренерским опытом и безграничной преданностью, вдохновляя поколения духом армянского футбола и стремлением к победам.

English

Midfielder of the Golden Generation of Ararat

Pogos Galstyan was born on 10-01- 1961 in Barsum Shamkhor disrict — Armenian and Soviet footballer, midfielder, coach, Master of Sports of the USSR (1983).

He spent most of his career at Yerevan’s Ararat (1982–1991), playing as a midfielder in USSR championships and international matches. In 1989–1990 defended the colors of Abovyan’s Kotayk, in 1992 played for Armenia’s multiple champion Kilikia. In 1992–1994 performed in Lebanon for Beirut’s Armenian community team Omenmen.

Began coaching career in the 2000s. In 2005–2006 was head coach of Moscow’s Nika, in 2007 worked at Luch-Energiya. In 2008 moved to Kuban, where in August after Sergei Pavlov’s dismissal became head coach. In 2009 briefly returned to Nika, then again to Kuban as senior coach. In December 2010 received Pro license in Moscow.

Pogos Galstyan remained the bridge of the golden generation of Armenian football and the Ararat era — with his playing career, coaching experience, and boundless dedication, inspiring generations with the spirit of Armenian football and the pursuit of victory.

1. Պողոս Գալստյան՝ «Արարատի» ոսկե սերնդի կիսապաշտպան / Погос Галстян — полузащитник золотого поколения «Арарата» / Pogos Galstyan — Midfielder of the Golden Generation of Ararat
2. Պողոս Գալստյան՝ ԽՍՀՄ սպորտի վարպետ և մարզիչ / Погос Галстян — мастер спорта СССР и тренер / Pogos Galstyan — Master of Sports of the USSR and Coach
3. Պողոս Գալստյան՝ հայկական ֆուտբոլի և «Կուբանի» դեմք / Погос Галстян — лицо армянского футбола и «Кубани» / Pogos Galstyan — Face of Armenian Football and Kuban
4. Պողոս Գալստյան՝ խորհրդային և անկախ Հայաստանի ֆուտբոլիստ / Погос Галстян — футболист советской и независимой Армении / Pogos Galstyan — Footballer of Soviet and Independent Armenia
5. Պողոս Գալստյան՝ «Արարատից» մինչև «Կուբան» / Погос Галстян — от «Арарата» до «Кубани» / Pogos Galstyan — From Ararat to Kuban

Իվան Գալուստովը ծնվել է 1910 թվականի հունվարի 6-ին Թիֆլիսում՝ հայ լեռնագնաց, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1958), ՀԽՍՀ վաստակավոր մարզիչ (1958), ԽՍՀՄ կրկնակի չեմպիոն (1953, 1957), «Ձյան հովազ» կոչման արժանացած (1957) առաջին հայ լեռնագնացներից մեկը։ Մահացել է 1985 թվականի հունվարի 10-ին Թբիլիսիում։

Իվան (Վանո) Արտեմի Գալուստովը հայկական և խորհրդային լեռնագնացության առաջամարտիկներից է։ 1957 թվականին նա արժանացել է «Ձյան հովազ» պատվավոր կոչմանը՝ ԽՍՀՄ տարածքում գտնվող 7000 մետր և ավելի բարձրության չորս գագաթներ հաղթահարելու համար՝ Կոմունիզմի գագաթ, Հաղթանակի գագաթ, Լենինի գագաթ և Կորժենևսկու գագաթ։ Այդ ժամանակաշրջանում սա համարվում էր աշխարհի ամենաբարձր լեռնագնացական նվաճումներից մեկը։

1947–1952 թվականներին դասավանդել է Ֆիզիկական կուլտուրայի հայկական պետական ինստիտուտում։ 1960–1970-ականներին ղեկավարել է Նուրեկի ջրէկի կառուցմանը մասնակցող լեռնագնացների ջոկատը։

Իվան Գալուստովը մնաց Թիֆլիսից մինչև Պամիր տանող հայկական լեռնագնացության կամուրջը՝ իր բարձրագագաթային հաղթանակներով, «Ձյան հովազ» կոչմամբ և մարզչական նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ մարզիկի անզիջում ոգով և բարձունքների գրավման հանդեպ սիրով։



**Русский** 

первый армянин альпенист со званием «Снежный барс»
**Иван Галустов** родился 6 января 1910 года в Тифлисе — армянский альпинист, заслуженный мастер спорта СССР (1958), заслуженный тренер АрмССР (1958), двукратный чемпион СССР (1953, 1957), первый армянин, удостоенный звания «Снежный барс» (1957). Умер 10 января 1985 года в Тбилиси.

Иван (Вано) Артёмович Галустов — один из пионеров армянского и советского альпинизма. В 1957 году он получил почётное звание «Снежный барс» за покорение четырёх вершин СССР высотой 7000 м и более: пика Коммунизма, пика Победы, пика Ленина и пика Корженевской. В то время это считалось одним из высших достижений мирового альпинизма.

В 1947–1952 годах преподавал в Армянском государственном институте физической культуры. В 1960–1970-е годы руководил отрядом альпинистов, участвовавших в строительстве Нурекской ГЭС.

Иван Галустов остался мостом армянского альпинизма от Тифлиса до Памира — своими высокогорными победами, званием «Снежный барс» и тренерской преданностью, вдохновляя поколения несгибаемым духом армянского спортсмена и любовью к покорению вершин.



**English** 

First Armenian “Snow Leopard
Ivan Galustov  was born on January 6, 1910, in Tiflis — Armenian mountaineer, Honored Master of Sports of the USSR (1958), Honored Coach of the Armenian SSR (1958), two-time USSR champion (1953, 1957), the first Armenian to receive the title “Snow Leopard” (1957). Died on January 10, 1985, in Tbilisi.

Ivan (Vano) Artemy Galustov is one of the pioneers of Armenian and Soviet mountaineering. In 1957 he was awarded the honorary title “Snow Leopard” for conquering four peaks in the USSR over 7000 m: Communism Peak, Victory Peak, Lenin Peak, and Korzhenevskaya Peak. At that time, this was considered one of the highest achievements in world mountaineering.

In 1947–1952 he taught at the Armenian State Institute of Physical Culture. In the 1960s–1970s he led a team of mountaineers participating in the construction of the Nurek Hydroelectric Power Station.

Ivan Galustov remained the bridge of Armenian mountaineering from Tiflis to the Pamirs — with his high-altitude victories, “Snow Leopard” title, and coaching dedication, inspiring generations with the indomitable spirit of an Armenian athlete and love for conquering peaks.

Արամ Ալբերտի Բարեղամյանը ծնվել է 1988 թվականի հունվարի 6-ին Երևանում՝ հայ ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, ով իր կարիերայի մեծ մասն անցկացրել է «Բանանց» (այժմ՝ «Ուրարտու») ակումբում և հանդես է եկել Հայաստանի տարբեր տարիքային հավաքականներում (մինչև 17, 19 և 21 տարեկան)։

Նա երիտասարդ տարիքից առանձնացել է տեխնիկական վարպետությամբ, խաղի ընթերցանությամբ և դաշտում առաջատարի որակներով։ «Բանանցի» կազմում անցկացրել է իր ամենահաջող մրցաշրջանները՝ դառնալով թիմի առանցքային ֆիգուրաներից մեկը։

Գլխավոր ձեռքբերումները «Բանանցի» կազմում՝ 
– Հայաստանի առաջնության արծաթե մեդալակիր՝ 2006, 2007, 2010 թվականներին, 
– Հայաստանի գավաթակիր՝ 2007 թվականին, 
– Հայաստանի գավաթի եզրափակչի մասնակից՝ 2008, 2009, 2010 թվականներին։ 

«Ուլիսի» կազմում նվաճել է Հայաստանի առաջնության չեմպիոնի տիտղոսը 2011 թվականին։

Արամ Բարեղամյանը երբեք չի խաղացել Հայաստանի ազգային հավաքականում, սակայն նրա երիտասարդական մակարդակում ցուցաբերած խաղը միշտ գնահատվել է որպես բարձր որակի և մեծ ներուժի ցուցիչ։

Արամ Բարեղամյանը մնաց Երևանի ֆուտբոլի մի կարևոր անունը՝ իր տեխնիկայով, խաղային խելքով և «Բանանցի»-ի ոսկե տարիների հետ կապված հիշողություններով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական ֆուտբոլի ոգով և նվիրումով։



**Русский** 

полузащитник золотого поколения «Бананца» 
Арам Барегамян родился 6 января 1988 года в Ереване — армянский футболист, полузащитник, большую часть карьеры проведший в клубе «Бананц» (ныне «Урарту») и выступавший за различные молодёжные сборные Армении (до 17, 19 и 21 года).

Он выделялся в молодом возрасте техникой, чтением игры и лидерскими качествами. В «Бананце» провёл самые успешные сезоны, став одним из ключевых игроков команды.

Главные достижения в составе «Бананца»: 
– серебряный призёр чемпионата Армении — 2006, 2007, 2010 годы, 
– обладатель Кубка Армении — 2007 год, 
– финалист Кубка Армении — 2008, 2009, 2010 годы. 

В составе «Улисса» стал чемпионом Армении в 2011 году.

Арам Барегамян никогда не играл за национальную сборную Армении, но его выступления на молодёжном уровне всегда высоко оценивались как показатель высокого качества и большого потенциала.

Арам Барегамян остался одной из важных фигур ереванского футбола — своей техникой, игровым интеллектом и воспоминаниями о золотых годах «Бананца», вдохновляя поколения духом и преданностью армянского футбола.



**English** 

Midfielder of the Golden Generation of Banants 
Aram Bareghamyan  was born on January 6, 1988, in Yerevan — Armenian footballer, midfielder, who spent most of his career at Banants (now Urartu) and played for various Armenian youth national teams (U17, U19, U21).

He stood out in his youth with technique, game reading and leadership qualities. At Banants he had his most successful seasons, becoming one of the key players of the team.

Main achievements with Banants: 
– silver medalist of the Armenian Championship — 2006, 2007, 2010, 
– Armenian Cup winner — 2007, 
– Armenian Cup finalist — 2008, 2009, 2010. 

With Ulisses he became Armenian champion in 2011.

Aram Bareghamyan never played for the Armenia national team, but his performances at youth level were always highly rated as a sign of high quality and great potential.

Aram Bareghamyan remains one of the important figures of Yerevan football — with his technique, game intelligence and memories of the golden years of Banants, inspiring generations with the spirit and dedication of Armenian football.

Գրիգոր Մկրտչի Մկրտչյանը ծնվել է 1925 թվականի հունվարի 3-ին Կրասնոդարում՝ հայ մարզիկ, մարզիչ, ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1956), վաստակավոր մարզիչ (1968), տափօղակով հոկեյի ԽՍՀՄ առաջին իննակ (1948–1959), աշխարհի և Եվրոպայի եռակի (1954–1956) և օլիմպիական խաղերի չեմպիոն (1956)։

Նա դարձավ հայկական հոկեյի առաջամարտիկներից մեկը՝ որպես պաշտպան հանդես գալով ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում և մասնակցելով տափօղակով հոկեյի առաջին համաշխարհային հաղթանակներին։ 1963 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ֆիզիկական կուլտուրայի կենտրոնական պետական ինստիտուտը։ 1965–1967 թվականներին որպես գլխավոր մարզիչ ղեկավարել է գնդակով հոկեյի ԽՍՀՄ հավաքականը՝ նրա ղեկավարությամբ թիմը դառնալով աշխարհի եռակի չեմպիոն։ 1968–1991 թվականներին աշխատել է ԽՍՀՄ սպորտկոմիտեում որպես մարզիչ։

Գրիգոր Մկրտչյանը մնաց Կրասնոդարից Մոսկվա տանող հայկական հոկեյի կամուրջը՝ իր խաղով, առաջին հաղթանակներով և մարզչական նվաճումներով ոգեշնչելով սերունդներին հայ մարզիկի տոկունությամբ և հաղթանակի ոգով։



**Русский** 

дух «Арарата-73» в хоккее
Григор Мкртчян  родился 3 января 1925 года в Краснодаре — армянский спортсмен и тренер, заслуженный мастер спорта СССР (1956), заслуженный тренер (1968), первый инок СССР по хоккею с шайбой (1948–1959), трёхкратный чемпион мира и Европы (1954–1956), олимпийский чемпион (1956). 

Он стал одним из пионеров армянского хоккея, как защитник выступал за сборную СССР и участвовал в первых мировых победах советского хоккея с шайбой. В 1963 году окончил Центральный государственный институт физической культуры в Москве. В 1965–1967 годах как главный тренер возглавлял сборную СССР по хоккею с мячом, под его руководством команда стала трёхкратным чемпионом мира. С 1968 по 1991 год работал в Спорткомитете СССР в качестве тренера.

Григор Мкртчян остался мостом армянского хоккея от Краснодара до Москвы — своей игрой, первыми победами и тренерскими достижениями вдохновляя поколения стойкостью армянского спортсмена и духом победы.



**English** 

Spirit of Ararat-73 in Hockey
Grigor Mkrtchyan  was born on January 3, 1925, in Krasnodar — Armenian athlete and coach, Honored Master of Sports of the USSR (1956), Honored Coach (1968), first USSR inok in ice hockey (1948–1959), three-time World and European champion (1954–1956), Olympic champion (1956). 

He became one of the pioneers of Armenian hockey, playing as a defender for the USSR national team and participating in the first world victories of Soviet ice hockey. In 1963 he graduated from the Central State Institute of Physical Culture in Moscow. In 1965–1967, as head coach, he led the USSR bandy team, which under his leadership became three-time world champion. From 1968 to 1991 he worked in the USSR Sports Committee as a coach.

Grigor Mkrtchyan remained the bridge of Armenian hockey from Krasnodar to Moscow — with his play, first victories, and coaching achievements inspiring generations with the resilience of an Armenian athlete and the spirit of victory.

Հովհաննես Յուրիի Դանիելյանը,  ծնվել է 1974 թվականի հունվարի 3-ին Երևանումհայ շախմատիստ, գրոսմայստեր (1999)։

Հովհաննես Դանիելյանը 2016 թվականի օգոստոսի 3-ին Մոսկվայում վախճանվել է։ 1989 և 1990 թվականներին մասնակցել է ԽՍՀՄ պատանիների առաջնության եզրափակիչներին։ 1992-1993 թվականներին երեք անգամ ներկայացրել է Հայաստանը պատանիների աշխարհի առաջնություններին։ Ամենամեծ հաջողության հասել է 1992 թվականին Դույսբուրգում (Գերմանիա), որտեղ նվաճել է մինչև 18 տարեկանների աշխարհի փոխչեմպիոնի կոչումը։ Նույն թվականին Բուենոս Այրեսում կայացած մինչև 20 տարեկանների աշխարհի առաջնությունում զբաղեցրել է 4-րդ տեղը։

1992 թվականի վերջին – 1993 թվականի սկզբին Վլադիմիր Գեորգիևի հետ կիսել է 2-րդ տեղը Շվեդիայի Հալսբերգ քաղաքում կայացած պատանեկան մրցաշարում (հաղթող՝ Ալեքսանդր Օնիշչուկ)։ 1993 թվականին Կաննում կայացած անցումային մրցախաղում 3½ – 2½ հաշվով հաղթել է ֆրանսիացի շախմատիստ Էլուա Ռելանժին, ինչի շնորհիվ մասնակցել է Ռուսաստանի Պրոտվինո քաղաքում կայացած աշխարհի առաջնության նախնական փուլերից մեկին՝ 10 մասնակիցների մեջ զբաղեցնելով 6-րդ տեղը։

1998 թվականին հաղթել է Մոսկվայում կայացած շրջանային մրցաշարում՝ առաջ անցնելով, մասնավորապես, Եվգենի Նայերից և Միխայիլ Սալտաևից։ 2000 թվականից սկսած հազվադեպ է մասնակցել ՖԻԴԵ-ի հովանու ներքո անցկացվող մրցաշարերին։ Եզակի մրցաշարերից մեկում՝ 2003 թվականին, զբաղեցրել է 2-րդ տեղը Մոսկվայում, իսկ 2008 թվականին կիսել է 3-րդ տեղը Մուչովոյի (Ռուսաստան) մրցաշարում։

Անհատական վարկանիշի առավելագույն ցուցանիշին (2530) հասել է 2009 թվականի ապրիլին՝ Հայաստանի շախմատիստների մեջ զբաղեցնելով 13-րդ տեղը։ Այդ վարկանիշը նա պահպանել է մինչև կյանքի վերջ։

Հովհաննես Դանիելյանը վախճանվել է  42 տարեկանում։

—

### Русский

Жизнь и Триумфы Гроссмейстера

Ованес Юрьевич Даниелян, родился 3 января 1974 года в Ереване армянский шахматист, гроссмейстер (1999).

Ованес Даниелян 3 августа 2016 года в Москве скончался. В 1989 и 1990 годах участвовал в финалах чемпионата СССР среди юношей. В 1992–1993 годах трижды представлял Армению на юношеских чемпионатах мира. Наивысшего успеха добился в 1992 году в Дуйсбурге (Германия), завоевав титул вице-чемпиона мира среди юношей до 18 лет. В том же году занял 4-е место на чемпионате мира до 20 лет в Буэнос-Айресе.

В конце 1992 – начале 1993 года разделил 2-е место с Владимиром Георгиевым на юношеском турнире в Халльсберге (Швеция), где победителем стал Александр Онищук. В 1993 году в Каннах выиграл переходный матч у французского шахматиста Элуа Реланжа со счётом 3½:2½, что позволило ему участвовать в одном из отборочных этапов чемпионата мира в Протвино (Россия), где он занял 6-е место среди 10 участников.

В 1998 году Даниелян победил на круговом турнире в Москве, обойдя, в частности, Евгения Найера и Михаила Салтаева. С 2000 года он редко участвовал в турнирах под эгидой ФИДЕ. Среди немногих соревнований — 2-е место в Москве в 2003 году и разделённое 3-е место в Мучово (Россия) в 2008 году.

Максимального индивидуального рейтинга Эло (2530) Даниелян достиг в апреле 2009 года, занимая 13-е место среди армянских шахматистов. Этот рейтинг он сохранял до конца жизни.

Ованес Даниелян трагически ушёл из жизни в возрасте 42 лет.

—

### English

Life and Triumphs of a Grandmaster

Hovhannes Yurievich Danielyan, was born on January 3, 1974, in Yerevan,тan Armenian chess player and grandmaster (1999).

Hovhannes Danielyan On August 3, 2016, in Moscow passed away. In 1989 and 1990, he participated in the finals of the USSR Youth Championship. From 1992 to 1993, he represented Armenia three times at the World Youth Championships. His greatest achievement came in 1992 in Duisburg (Germany), where he won the title of World Vice-Champion in the under-18 category. In the same year, he took 4th place at the World Under-20 Championship in Buenos Aires.

In late 1992 – early 1993, he shared 2nd place with Vladimir Georgiev at a youth tournament in Hallsberg (Sweden), where Alexander Onischuk emerged as the winner. In 1993, in Cannes, Danielyan defeated French chess player Eloi Relange in a qualifying match with a score of 3½:2½, earning a spot in one of the preliminary stages of the World Championship in Protvino (Russia), where he finished 6th among 10 participants.

In 1998, Danielyan won a round-robin tournament in Moscow, surpassing, among others, Evgeny Najer and Mikhail Saltaev. From 2000 onward, he rarely participated in tournaments under the auspices of FIDE. Among his few appearances were a 2nd-place finish in Moscow in 2003 and a shared 3rd place in Muchovo (Russia) in 2008.

Danielyan reached his peak Elo rating of 2530 in April 2009, ranking 13th among Armenian chess players. He maintained this rating until the end of his life.

Hovhannes Danielyan tragically passed away at the age of 42.

—

Արմեն Սարգսյանը ծնվել է 1953 թվականի հունվարի 1-ին՝ հայկական ֆուտբոլի ոսկե սերնդի վառ ներկայացուցիչներից մեկը, «Արարատ-73»-ի առանցքային պաշտպան, ԽՍՀՄ չեմպիոն (1973), ԽՍՀՄ գավաթակիր (1973, 1975), որպես մարզիչ՝ Հայաստանի չեմպիոն (1993) և կրկնակի գավաթակիր (1993, 1994)։

Ամբողջ խաղային կարիերան նա անցկացրել է Երևանի «Արարատում»՝ դառնալով 1973 թվականի պատմական առաջնության ամենակարևոր ֆիգուրաներից մեկը։ 20-ամյա երիտասարդ պաշտպանը այդ մրցաշրջանում մասնակցել է 23 խաղի և իր վստահ, հզոր խաղով արժանացել է մրցաշրջանի լավագույն նորեկի մրցանակին։ Նրա անցումային գործողությունները, դիրքային խաղը և անզիջում պայքարը պաշտպանական գծում մեծ դերակատարություն ունեցան «Արարատի» առաջին և միակ ԽՍՀՄ չեմպիոնության հասնելու գործում։

Որպես մարզիչ Արմեն Սարգսյանը շարունակեց «Արարատի» հաղթական ավանդույթները՝ 1993 թվականին թիմը տանելով Հայաստանի առաջին անգամանակակից առաջնության հաղթանակին և կրկնակի գավաթակիր դարձնելով 1993 և 1994 թվականներին։

Արմեն Սարգսյանը մնաց հայկական ֆուտբոլի պատմության ոսկե էջերից մեկը՝ իր խաղով, առաջնորդությամբ և նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին «Արարատ-73»-ի հավերժական լեգենդով։



**Русский** 
легендарный защитник «Арарата-73»

Армен Саркисян родился 1 января 1953 года — яркий представитель золотого поколения армянского футбола, ключевой защитник «Арарата-73», чемпион СССР (1973), обладатель Кубка СССР (1973, 1975), а как тренер — чемпион Армении (1993) и двукратный обладатель Кубка Армении (1993, 1994).

Всю игровую карьеру он провёл в ереванском «Арарате», став одной из главных фигур исторического чемпионского сезона 1973 года. 20-летний молодой защитник принял участие в 23 матчах первенства и благодаря уверенной, мощной игре был признан лучшим новичком сезона. Его переходы, позиционная игра и бескомпромиссная борьба в обороне сыграли огромную роль в завоевании «Араратом» первого и единственного чемпионства СССР.

Как тренер Армен Саркисян продолжил победные традиции «Арарата», приведя команду к первому чемпионству независимой Армении в 1993 году и к двум кубковым победам подряд (1993, 1994).

Армен Саркисян остался одной из золотых страниц истории армянского футбола — своей игрой, лидерством и преданностью вдохновляя поколения вечным наследием «Арарата-73».


**English** 
legendary defender of Ararat-73

Armen Sargsyan was born on January 1, 1953 — a bright representative of the golden generation of Armenian football, key defender of Ararat-73, USSR Champion (1973), USSR Cup winner (1973, 1975), and as a coach — Champion of Armenia (1993) and two-time Cup winner (1993, 1994).

He spent his entire playing career with Yerevan’s Ararat, becoming one of the central figures of the historic 1973 championship season. The 20-year-old young defender participated in 23 league matches and, thanks to his confident and powerful play, was named the best rookie of the season. His transitions, positional play, and uncompromising defending played a huge role in Ararat winning their first and only USSR championship.

As a coach, Armen Sargsyan continued Ararat’s winning traditions, leading the team to the first championship of independent Armenia in 1993 and to two consecutive Cup victories (1993, 1994).

Armen Sargsyan remains one of the golden pages in the history of Armenian football — with his play, leadership, and dedication inspiring generations with the eternal legacy of Ararat-73.

Արթուր Վլադիմիրի Գաբրիելյանը ծնվել է 1982 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Բաքվում՝ ռուսաստանցի հայ շախմատիստ, գրոսմայստեր (2009 թ.), ով իր կյանքը նվիրել է շախմատին՝

դառնալով Ստավրոպոլի երկրամասի բազմակի չեմպիոն, Ռուսաստանի առաջնությունների բարձրագույն խմբի և թիմային առաջնությունների մշտական մասնակից, մարզիչ և շախմատի ժողովրդականացնող։ 

Մեկուկես տարեկանում ընտանիքը տեղափոխվել է Հայաստան, իսկ 1994 թվականին՝ Ռուսաստանի Ստավրոպոլի երկրամասի Գեորգիևսկ քաղաք։ Շախմատ խաղալ սկսել է Հայաստանում՝ 8 տարեկանում՝ մանկական անվանի մարզիչ Առնոլդ Հակոբջանյանի ղեկավարությամբ։ Բազմիցս դարձել է Ստավրոպոլի երկրամասի չեմպիոն։ Մոսկվայում ընդունվել է Ռուսաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական համալսարան, շուտով դարձել միջազգային վարպետ։ 2002 թվականին մտել է Մոսկվայի առաջնության եզրափակիչ՝ զիջելով Վլադիմիր Մալախովին։ Մասնակցել է «Դոս Էրմանոս» խոշոր մրցաշարի եզրափակչին (2004 թ.), 2008 թվականին նվաճել Մոսկվայի առաջնության բրոնզե մեդալը, 2009 թվականին հաղթել Բելգորոդի պետական համալսարանի ռեկտորի գավաթը։ 

2009 թվականին լրացրել է գրոսմայստերի կոչման բոլոր նորմաները՝ ստանալով այն ՖԻԴԵ-ի 80-րդ կոնգրեսում Հունաստանի Հալկիդիկիում։ Ուսումն ավարտելուց հետո վերադարձել է Գեորգիևսկ՝ շարունակելով հաղթել Հարավային և Հյուսիսկովկասյան դաշնային օկրուգների առաջնություններում։ Մասնակցել է Համահայկական խաղերին (2010 թ.), Ռուսաստանի գավաթի եզրափակչին (2012 թ.)։ Զբաղվում է մարզչական գործունեությամբ՝ պատրաստելով պատանիների Ռուսաստանի բազմակի չեմպիոն Սեմյոն Խանինին, միջազգային վարպետ Նադեժդա Խարմունովային և այլ երիտասարդ շախմատիստների։ Ժողովրդականացնում է շախմատը Ստավրոպոլի երկրամասում, մասնակցում տեղի ֆեդերացիայի աշխատանքներին, անցկացնում մրցաշարեր Գեորգիևսկում, գրում հոդվածներ շախմատի մասին։ Ամուսնացած է ՖԻԴԵ-ի վարպետ Աննա Կոստրիկովայի հետ, ունեն մեկ դուստր։ 

Արթուր Գաբրիելյանը մնաց Բաքվից Գեորգիևսկ տանող շախմատի կամուրջը՝ իր հաղթանակներով, մարզչական գործունեությամբ և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական շախմատի խորքերով և մրցակցային ոգով։



### Русский

Российский гроссмейстер армянского происхождения

Артур Владимирович Габриелян родился 26 декабря 1982 года в Баку — российский шахматист армянского происхождения, гроссмейстер (2009), посвятивший жизнь шахматам, став многократным чемпионом Ставропольского края, постоянным участником высшей лиги чемпионатов России и командных первенств страны, тренером и популяризатором шахмат.

В полтора года семья переехала в Армению, а в 1994 году — в город Георгиевск Ставропольского края России. Начал играть в шахматы в Армении в 8 лет под руководством детского тренера Арнольда Акопджаняна. Многократно становился чемпионом Ставропольского края. В Москве поступил в Российский государственный университет физической культуры и спорта, вскоре стал международным мастером. В 2002 году вышел в финал московского чемпионата, уступив Владимиру Малахову. Участник финала крупного интернет-турнира «Dos Hermanos» (2004), бронзовый призёр чемпионата Москвы (2008), победитель Кубка ректора Белгородского государственного университета (2009).

В 2009 году выполнил все нормы гроссмейстера, получив звание на 80-м конгрессе ФИДЕ в греческой Халкидики. После окончания учёбы вернулся в Георгиевск, продолжил побеждать в чемпионатах Южного и Северо-Кавказского федеральных округов. Участник Всемирных армянских игр (2010), финала Кубка России (2012). Занимается тренерской деятельностью — подготовил многократного чемпиона России среди юношей Семёна Ханина, международного мастера Надежду Хармунову и других молодых шахматистов. Популяризирует шахматы в Ставропольском крае, участвует в работе местной федерации, проводит турниры в Георгиевске, пишет статьи о шахматах. Женат на мастере ФИДЕ Анне Костриковой, у них одна дочь.

Артур Габриелян остался шахматным мостом от Баку до Георгиевска — своими победами, тренерской работой и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянских шахмат и соревновательным духом.



### English
Russian Grandmaster of Armenian Descent

Arthur Vladimirovich Gabrielyan was born on December 26, 1982, in Baku — Russian chess player of Armenian descent, grandmaster (2009), who dedicated his life to chess, becoming multiple champion of Stavropol Krai, regular participant in the highest league of Russian championships and team competitions, coach, and popularizer of chess.

At one and a half years old, his family moved to Armenia, and in 1994 — to the city of Georgievsk, Stavropol Krai, Russia. Began playing chess in Armenia at age 8 under children’s coach Arnold Hakobjanyan. Multiple champion of Stavropol Krai. In Moscow, entered the Russian State University of Physical Education, Sport, Youth and Tourism, soon becoming an International Master. In 2002 reached the final of the Moscow championship, losing to Vladimir Malakhov. Participant in the final of the major online tournament *Dos Hermanos* (2004), bronze medalist of the Moscow championship (2008), winner of the Rector’s Cup of Belgorod State University (2009).

In 2009 fulfilled all grandmaster norms, receiving the title at the 80th FIDE Congress in Halkidiki, Greece. After graduation, returned to Georgievsk, continuing to win championships of the Southern and North Caucasian Federal Districts. Participant in the World Armenian Games (2010), finalist of the Russian Cup (2012). Engages in coaching — trained multiple Russian youth champion Semyon Khanin, International Master Nadezhda Kharmunova, and other young players. Popularizes chess in Stavropol Krai, participates in the local federation, organizes tournaments in Georgievsk, writes articles on chess. Married to FIDE Master Anna Kostrikova, they have one daughter.

Arthur Gabrielyan remained the chess bridge from Baku to Georgievsk — with his victories, coaching, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian chess and competitive spirit.

Վանես Նորիկ Մարտիրոսյանը (հայտնի է նաև որպես «Պատառոտված սարսափ») մահացել է 2025 թվականի նոյեմբերի 23-ին Լոս Անջելեսում՝ կյանքի 39-րդ տարում, 2 տարի տևած սնամաշ քաղցկեղ դեմ պայքարից  , որը հազվադեպ և ագրեսիվ հիվանդություն է, չհաղթահարելով այն՝ չնայած բուժմանը, ներառյալ Մեքսիկայում։

Ծնվել է 1986 թվականի մայիսի 1-ին Աբովյանում, Հայաստան, որտեղից 4 տարեկանում տեղափոխվել Գլենդել, Կալիֆոռնիա, հայկական ընտանիքում (հայրը՝ Նորիկ Մարտիրոսյանը, ամենաբնագետ բռնցքամարտիկ)։ 7 տարեկանում սկսել է բռնցքամարտ՝ հոր խրախուսանքով, դպրոցական տարիներին դադարեցնելով պետք է կենտրոնանա բռնցքամարտի վրա, ուսումնասիրելով Ֆրեդի Ռոչի մոտ, ով եղել է Մաննի Պակիաուի, Ջուլիո Սեսար Չավես Ջր.-ի ուսուցիչը։ 

Օլիմպիական չեմպիոն (2004, ԱՄՆ), 8 անգամ Հայաստանի չեմպիոն, Golden Gloves-ի երիտասարդական վերջնական հաղթող (2003), NABF, NABO, WBA International, WBC Silver, WBO Inter-Continental չեմպիոն։ Պրոֆեսիոնալ կարիերան (2005–2018) ավարտել է 36-4-1 (21 KO) ցուցանիշով, հակառակորդներ՝ Դեմետրիուս Էնդրեյդ (WBO, 2013), Էրիսլանդի Լարա, Ջերմել Չարլո, Գենադի Գոլովկին (2018, 2-րդ ռաունդ KO)։ Վերջին մենթոր՝ Ռոմի Կալանտարյանը, ցավով հաստատել է մահվան մասին՝ նշելով, որ Վանեսը «հրաշք էր խնդրում», բայց հիվանդությունը հաղթահարել չկարողացավ, թողնելով կին՝ Գաբի Ցաո, որդի՝ Էնդրյու, դուստր՝ Արիաննա։ 

Վանես Մարտիրոսյանը մնաց Աբովյանից Գլենդել տանող բռնցքամարտի կամուրջը՝ իր ռեկորդներով, մեդալներով և անսահման կամքով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական հպարտությամբ, օլիմպիական երազանքներով և կյանքի պայքարի հզորությամբ, ինչպես իր վերջին խոսքերում՝ «Ես պարզապես Աստծուն խնդրում եմ ինձ բուժել… Ես հրաշք եմ խնդրում»։

—

### Русский
Легенда армянско-американского бокса в первом среднем весе

Ванес Норик Мартиросян (известный как “The Nightmare”) скончался 23 ноября 2025 года в Лос-Анджелесе на 40-м году жизни после двухлетней борьбы с плоскоклеточным раком кожи — редкой и агрессивной формой, поражающей всего 1% людей. Родился 1 мая 1986 года в Абоваяне, Армения, откуда в 4 года переехал с семьёй в Глендейл, Калифорния (отец Норник Мартиросян — бывший боксёр). В 7 лет начал бокс по настоянию отца, в школе сосредоточился на ринге, обучаясь у Фредди Роуча, тренера Мэнни Пакьяо и Хулио Сезара Чавеса-мл. Окончил школу домашнего обучения.

Олимпийский чемпион США (2004), 8-кратный чемпион Армении, победитель юниорского финала Golden Gloves (2003), обладатель титулов NABF, NABO, WBA International, WBC Silver, WBO Inter-Continental в первом среднем весе. Профессиональная карьера (2005–2018) закончилась 36-4-1 (21 КО), соперники — Деметриус Андрэйд (WBO, 2013), Эрисленди Лара, Джермелл Чарло, Геннадий Головкин (2018, КО во 2-м раунде). Последний тренер Рома Калантарян подтвердил смерть, отметив, что Ванес “молил о чуде”, но болезнь победила, оставив жену Гэби Цао, сына Эндрю и дочь Арианну.

Ванес Мартиросян остался боксёрским мостом от Абоваяна до Глендейла — своими рекордами, медалями и несгибаемой волей, вдохновляя поколения армянской гордостью, олимпийскими мечтами и силой борьбы за жизнь, как в его последних словах: “Я просто молю Бога исцелить меня… Я молю о чуде”.

—

### English
Armenian-American First Middleweight Legend

Vanes Norik Martirosyan (“The Nightmare”) passed away on November 23, 2025, in Los Angeles at the age of 39 after a two-year battle with squamous cell skin cancer — a rare and aggressive form affecting only 1%. Born on May 1, 1986, in Abovyan, Armenia, he moved to Glendale, California, at age 4 (father Norik Martirosyan — former boxer). Started boxing at 7 on father’s insistence, focused on the ring in homeschooling, trained by Freddie Roach, coach of Manny Pacquiao and Julio Cesar Chavez Jr. Completed homeschooling.

U.S. Olympian (2004), 8-time Armenian champion, junior Golden Gloves finalist winner (2003), NABF, NABO, WBA International, WBC Silver, WBO Inter-Continental titleholder in super welterweight. Professional career (2005–2018) ended 36-4-1 (21 KOs), opponents — Demetrius Andrade (WBO, 2013), Erislandy Lara, Jermell Charlo, Gennady Golovkin (2018, 2nd round KO). Last trainer Roma Kalantaryan confirmed the death, noting Vanes “prayed for a miracle”, but the disease won, leaving wife Gaby Tsao, son Andrew, and daughter Arianna.

Vanes Martirosyan remained the boxing bridge from Abovyan to Glendale — with his records, medals, and unbreakable will, inspiring generations with Armenian pride, Olympic dreams, and the power of life’s fight, as in his final words: “I just pray to God to heal me… I pray for a miracle”.

—