Հայկական Բարձրավանդակ – Армянским плоскогорье – Armenian Plateau – Armenisches Hochplateau – სომხეთის ზეგანი

Հայկական Բարձրավանդակ – Армянским плоскогорье – Armenian Plateau – Armenisches Hochplateau – სომხეთის ზეგანი

Պատմական Հայաստան – Историческая Армения – Historical Armenia

Հին աշխարհ մթա 1300 թ.- Ancient world bce 1300- Древний Мир , 1300 год д.н.э.gif

հին աշխարհ մթա 1000 թ.- Ancient world bce 1000- Древний Мир , 1000 год д.н.э.gif

Հին աշխարհ մթա 625 թ.- Ancient world bce 625- Древний Мир , 625 год д.н.э.gif

Հին աշխարհ մթա 600 թ.- Ancient world bce 600- Древний Мир , 600 год д.н.э

Կիլիկիա – Киликия – Kilikia – Cilicia

Կիլիկիայի Թագավորական Փառքը

2 մայիսի, 1219 թ., Սիս, Հայկական Կիլիկիայի թագավորություն — մահացել է Լևոն Երկրորդ Ռուբինյանը, Հայկական Կիլիկիայի թագավորը 1198 թվականի հունվարի 6-ից: Լևոնը Կապանի՝

երկրի կարևոր ամրոցի տերն էր և աջակցում էր իր եղբորը՝ Ռուբեն Գ-ին, պետության պաշտպանության և կառավարման գործում: Ռուբեն Գ-ի գերեվարությունից հետո Լևոնը կենտրոնացրեց երկրի իշխանությունը իր ձեռքերում: Լևոնի և Հեթումյան իշխան Բակուրանի ջանքերով Անտիոքից վերադարձած Ռուբեն Գ-ն կամավոր հանձնեց իշխանությունը Լևոնին և նահանջեց Արկայակագնի վանք, որտեղ նույն թվականին մահացավ: Լևոնի օրոք Հայկական Կիլիկիայի թագավորության սահմանները ձգվում էին Սելևկիայից մինչև Անտիոք, Միջերկրական ծովից մինչև Տավրոս և Հակատավրոս լեռները: Բացի Կիլիկիայից, Լևոնի իշխանության ներքո էին Պամֆիլիան, Իսավրիան, Լիկաոնիան և Գերմանիկան: Երկրի սահմանները պաշտպանելու համար Լևոնը վերակառուցեց հին ամրոցները, կառուցեց նոր ամրություններ և բազմաթիվ դիտաշտարակներ, ստեղծեց հզոր մշտական բանակ և սահմանեց ռազմական պատրաստության կանոններ: Նա կարգավորեց կառավարման մարմինները, թագավորական հաստատությունները, սահմանեց վասալների պարտականությունները և ամրապնդեց օրինականությունը: Պետական հարկերը կայունացնելու համար Լևոնը հաշվառեց երկրի գյուղերը, ագարակները, այգիներն ու արոտավայրերը: Նրա հրամանով վերանորոգվեցին հին վանքերը, հիմնվեցին նորերը, և դրանց կից բացվեցին դպրոցներ: Լևոնը իր պալատ հրավիրեց բազմաթիվ գիտնականների և նկարիչների՝ նրանց համար ստեղծելով արտոնյալ պայմաններ: Նրա կառավարման շնորհիվ Կիլիկիայի Հայաստանը դարձավ մշակութային և ռազմական հզոր կենտրոն:

2 мая 1219 года, Сис, Армянское Киликийское царство — скончался Левон Второй Рубинян, армянский царь с 6 января 1198 года. Левон владел Капаном, важной крепостью страны, и поддерживал своего брата Рубена III в обороне и управлении государством. После пленения Рубена III Левон сосредоточил власть в своих руках. Благодаря усилиям Левона и хетумийского князя Бакурана вернувшийся из Антиохии Рубен III добровольно передал власть Левону и удалился в монастырь Аркаякагни, где скончался в том же году. Во времена правления Левона границы Армянского Киликийского царства простирались от Селевкии до Антиохии, от Средиземного моря до гор Тавра и Антитавра. Помимо Киликии, под его властью находились Памфилия, Исаврия, Ликаония и Германика. Для защиты границ Левон перестроил старые крепости, возвел новые укрепления и множество сторожевых башен, создал мощную постоянную армию и установил правила военной подготовки. Он упорядочил органы управления, королевские учреждения, определил обязанности вассалов и укрепил легитимность. Для стабилизации государственных налогов Левон провел учет деревень, ферм, садов и пастбищ страны. По его приказу были отремонтированы старые монастыри, основаны новые, а при них открыты школы. Левон пригласил ко двору ученых и художников, создав для них привилегированные условия. Благодаря его правлению Киликийская Армения стала мощным культурным и военным центром.

May 2, 1219, Sis, Armenian Kingdom of Cilicia — Levon II Rubinyan, Armenian king since January 6, 1198, passed away. Levon was the lord of Kapan, a key fortress of the kingdom, and supported his brother, Ruben III, in defending and governing the state. Following Ruben III’s capture, Levon consolidated power in his hands. Through the efforts of Levon and the Hethumid prince Bakuran, Ruben III, upon returning from Antioch, voluntarily relinquished power to Levon and retired to the Arkaikagni Monastery, where he died that same year. During Levon’s reign, the borders of the Armenian Kingdom of Cilicia stretched from Seleucia to Antioch, from the Mediterranean Sea to the Taurus and Anti-Taurus Mountains. In addition to Cilicia, Levon’s rule extended over Pamphylia, Isauria, Lycaonia, and Germanica. To protect the kingdom’s borders, Levon rebuilt old fortresses, constructed new fortifications and numerous watchtowers, established a strong standing army, and set regulations for military training. He streamlined administrative bodies, royal institutions, defined the roles of vassals, and reinforced legitimacy. To stabilize state taxes, Levon conducted a census of the country’s villages, farms, gardens, and pastures. By his decree, old monasteries were restored, new ones founded, and schools established alongside them. Levon invited numerous scholars and artists to his court, providing them with privileged conditions. Under his rule, Cilician Armenia became a formidable cultural and military center.

Կազմակերպված հայերի զանգվածային ջարդերը Թուրքիայի Ադանայի և Հալեպի վիլայեթներում

1909 թվականի ապրիլի 12-14-ը սկսվեցին Կիլիկյան հայերի ջարդերը՝ երիտթուրքական իշխանությունների կողմից։

1909 թվականի մարտի 31-ին Ադանայի նահանգապետի նախագահությամբ տեղի ունեցավ ժողով, որում որոշում կայացվեց հայերի դեմ ջարդեր իրականացնել։ Ջարդերի նախօրեին իշխանությունները մեծ քանակությամբ զենք են բաժանել մահմեդական բնակչությանը, և մոտ 500 հանցագործներ ազատվել են բանտից։ Ապրիլի 1-ին թուրք ամբոխը լցվեց փողոցներով և սկսեց 3 օր շարունակ հայերին սպանել։ Կարգը վերականգնելու պատրվակով ժամանած երիտթուրքական զորքերի Ադանայում հայտնվելը ապրիլի 12-ին կրկին բռնկվեց ջարդերը, որոնք դաժանությամբ գերազանցեցին նախորդներին։ Ջարդեր են իրականացվել Ադանա և Հալեպի նահանգների բոլոր հայաբնակ վայրերում։ Սպանվել է մոտ 30 հազար հայ, որից 20 հազարը՝ Ադանայում։ Ավերվել են բազմաթիվ հայկական բնակավայրեր։

12-14 апреля 1909 года началась Киликийская резня- организованные властями младотурок массовые погромы армян в вилайетах Адана и Алеппо. 31 марта 1909 года под председательством губернатора Аданы было проведено совещание, на котором было принято решение о погромах армян. Накануне погромов, власти раздали мусульманскому населению большое количество оружия, из тюрем были отпущены около 500 преступников. 1 апреля турецкие толпы, заполоняя улицы, начали убивать армян в течение 3 дней. Появление в Адане младотурецких войск, прибывших под предлогом восстановления порядков, 12 апреля с новой силой разожгло погромы, которые по жестокости превзошли предыдущие. Погромы были осуществлены во всех армянонаселенных районах провинции Адана и Аллепо. Были убиты около 30 тысяч армян, 20 тысяч из которых в Адане. Было уничтожено множество армянских населенных пунктов.

On April 12-14, 1909, the Cilician massacres began – mass pogroms of Armenians organized by the Young Turk authorities in the vilayets of Adana and Aleppo. On March 31, 1909, a meeting was held under the chairmanship of the governor of Adana, at which a decision was made to carry out pogroms of Armenians. On the eve of the pogroms, the authorities distributed a large number of weapons to the Muslim population, and about 500 criminals were released from prison. On April 1, Turkish crowds, filling the streets, began to kill Armenians for 3 days. The appearance in Adana of Young Turk troops, who arrived under the pretext of restoring order, on April 12 with renewed vigor ignited the pogroms, which surpassed the previous ones in cruelty. The pogroms were carried out in all Armenian-populated areas of the provinces of Adana and Aleppo. About 30 thousand Armenians were killed, 20 thousand of whom were in Adana. Many Armenian settlements were destroyed.

12-14 Nisan 1909 tarihlerinde, Jön Türk yönetiminin Adana ve Halep vilayetlerinde düzenlediği Ermenilere yönelik kitlesel pogromlar olan Kilikya katliamları başladı. 31 Mart 1909’da Adana Valisi’nin başkanlığında bir toplantı yapıldı ve Ermenilere karşı katliam yapılması kararı alındı. Pogromların arifesinde yetkililer Müslüman halka çok miktarda silah dağıttı ve yaklaşık 500 suçlu hapisten serbest bırakıldı. 1 Nisan’da Türk kalabalıkları sokakları doldurdu ve 3 gün boyunca Ermenileri öldürmeye başladı. 12 Nisan’da, asayişi sağlama bahanesiyle Adana’ya gelen Jön Türk birliklerinin ortaya çıkması, vahşeti öncekilerden daha büyük olan pogromları yeniden alevlendirdi. Adana ve Halep illerinin Ermenilerin yaşadığı tüm bölgelerinde pogromlar gerçekleştirildi. Yaklaşık 30 bin Ermeni öldürüldü, bunların 20 bini Adana’daydı. Çok sayıda Ermeni yerleşim yeri yıkıldı.

Հայկական լեռնաշխարհը մեր Հայերի տուն է – Армянское нагорье – родина Армян – The Armenian Highlands are the home of our Armenians

Հայկական լեռնաշխարհը մեր Հայերի տուն է – Армянское нагорье – родина Армян – The Armenian Highlands are the home of our Armenians

Հայաստանը Կովկաս չէ և չի եղել – Армения не является и никогда не была Кавказом – Armenia is not and has never been the Caucasus

Հայերը նստակյաց հնդեվրոպական արիական ազգ են,տեր զարգացած մշակույթի,բարոյագիտակցության, ֆիզիկական ուժի և խելքի։
Մենք` հայերս՝ որպես ազգ ձևավորվել ենք այստեղ, մեր հայրենիքում` Երեք Լճերի և երեք ծովերի հողում`Հայկական Լեռնաշխարհում։

Խորհրդային պրոպագանդային իհարկե ձեռնտու չէր այն փաստը,որ հայերն արիացիներ են,հետևաբար այն մասսայաբար սկսեց քարոզել,որ հայերը կովկասյան ժողովուրդ են,ինչը երբեք չի համապատասխանել իրականությանը։
Առավել վրդովվում եմ տենելիս,թե ոնց են հայալեզու ԶԼՄներում Հայաստանին ասում «Անդրկովկաս», աջակցելով թշնամիներին։

Армяне — оседлый индоевропейский арийский народ, обладающий развитой культурой, нравственным сознанием, физической силой и интеллектом.
Мы, армяне, сформировались как нация здесь, на своей родине, в стране Трех Озер и Трех Морей, на Армянском нагорье.

Конечно, советской пропаганде не нравилось, что армяне являются арийцами, поэтому она начала широко пропагандировать, что армяне — кавказский народ, что никогда не соответствовало действительности.
Я еще больше возмущаюсь, когда вижу, как армяноязычные СМИ называют Армению «Закавказьем», поддерживая врагов.

Armenians are a sedentary Indo-European Aryan nation, possessing a developed culture, moral consciousness, physical strength and intelligence.
We, Armenians, were formed as a nation here, in our homeland, in the land of Three Lakes and Three Seas, in the Armenian Highlands.

Of course, the fact that Armenians are Aryans was not to the advantage of Soviet propaganda, so it began to massively preach that Armenians are a Caucasian people, which has never corresponded to reality.
I am even more indignant when I see how in the Armenian-language media they call Armenia “Transcaucasia”, supporting the enemies.

Մենք հայ ենք, մեր հայրենիքը Հայկական լեռնաշխարհն է, ոչ թե Կովկասը։ Մենք գիտենք ճշմարտությունը և չենք վախենում այն ասելուց։ Հիշեք, հայերը կովկասցի չեն.

Мы – Армяне, наша Родина – это Армянское Нагорье, а не Кавказ. Мы знаем правду и не боимся сказать её. Помните, Армяне не кавказцы!

We are Armenians, our homeland is the Armenian Highlands, not the Caucasus. We know the truth and are not afraid to say it. Remember, Armenians are not Caucasians!

Հայաստանը ընդգրկում է հասկացությունը համապատասխանում է Կիլիկիա նահանգի Անամուռ հրվանդանից 32.8-րդ արևելյան երկայնությամբ մոտավորապես ուղիղ դեպի հյուսիս, Անտիտավրոսյան լեռներով դեպի հյուսիս-արևելք, Արգեյոս լեռան հարավով Ծամնդավ (Սեյհան) գետի վերին հոսանք, 37-րդ արևելյան երկայնությամբ մոտավորապես ուղիղ դեպի հյուսիսմինչև Սև ծով, Սև ծովի ափից սկսած 41.8 հյուսիսային լայնությամբ մոտավորապես ուղիղ դեպի արևելք մինչև Կուր գետ, Կուր գետով մինչև Կասպից ծով, Կասպից ծովի ափից սկսած 38.5 հյուսիսային լայնությամբ մոտավորապես ուղիղ դեպի արևմուտք մինչև Ուրմիա լճի արևելյան ափին գտնվող Տրպատունիք գավառի հյուսիս-արևելք 46.3 արևելյան երկայնություն, 46.3 արևելյան երկայնությամբՏրպատունիք գավառի արևելյան սահմանով դեպի հարավ մինչև Վարառատ գետ,Գայլական,Պատիժահար,Շանչանմ,Միհրական,Մատյան ,Գանձակ,ՊարսկաՀայք, նրանից ուղիղ դեպի արևմուտք, Արասխ գետ, Զագրոսյան լեռնաշղթա, նրանից 36.9 հյուսիսային լայնությամբ մոտավորապես ուղիղ դեպի արևմուտք, Ամանոսյան լեռներով հարավ` մինչև Մուսա լեռան մոտի Միջերկրական ծովի ափ սահմանագծի միջև ընկած տարածքին:

Հայոց ցեղասպանության 100 -րդ տարելիցի մոտենալուն պես հայերը 1915 թվականից ի վեր լավ են արել մեր կորցրած հողի ինքնությունը պահպանելու հարցում, գոնե մտավոր, եթե ոչ ֆիզիկապես: Այնուամենայնիվ, մի խումբը, որը մեզ մեծ մասամբ ձախողել է, մեր մտավորականներն են:

Մեր գիտնականներն ու գիտնականները վերջին հարյուրամյակի ընթացքում միտումնավոր թե ակամա շփոթել են Հայաստանի քարտեզը ոչ միայն ոչ հայերի, այլև հայերի գիտակցության մեջ՝ ի շահ մեծ վատ թշնամու՝ Թուրքիայի: Երբ մեր մտավորականները սկսեցին օգտագործել «Անատոլիա» տերմինը, որպեսզի ոչ հայերին հեշտացնեն հաղթահարել Արևմտյան Հայաստանի, Կիլիկիայի և այլ հայաբնակ շրջանների աշխարհագրությունը, նրանք հեգնանքով առաջնորդեցին թուրքական լեզվական գերիշխանությանը այդ հողերի վրա՝ դրանք հատուկ կոչելու իրենց իսկական անուններով: Եվ ժամանակի ընթացքում «Անատոլիա» տերմինը ձեռք բերեց գիտական համբավ, քանի որ ընդգրկում էր Օսմանյան կայսրության բոլոր հողերը, նույնիսկ այն տարածքները, որտեղ հայերն ապրում էին թուրքերի՝ քաղաքում հայտնվելուց շատ առաջ:

Ժամանակն է, որ մենք դադարեցնենք դա, հատկապես հիմա՝ 100 տարի անց։ Ժամանակն է վերադարձնել «Հայկական լեռնաշխարհ» տերմինը, որն օգտագործվում է Արևմտյան Հայաստանի, Արևելյան Հայաստանի, Նախիջևանի, Ջավախքի և Արցախի համադրման համար: Այո, այս տերմինն արդեն գոյություն ունի, բայց, ցավոք, մեր մտավորականները տարվել են՝ օգտագործելով «Անատոլիան»՝ սահմանելու նույնիսկ այն հողերը, որոնք պարզապես Անատոլիայի մաս չեն կազմում՝ ֆիզիկապես և մշակութային առումով: Այդ հողերը Հայկական լեռնաշխարհն է, որն ուներ Անատոլիայից անջատ մշակույթ և պատմություն։

Այսպիսով, օգտագործելով «Անատոլիա», նրանք ոչ միայն սխալ բառ էին օգտագործում, այլև սխալ տարածաշրջանում: Եվ նրանք թուրքական տպավորություն թողեցին այն հողերի վրա, որտեղ ծնվել է հայոց պատմությունն ու ժառանգությունը։ Իսկապես, Կիլիկիան, Տիգրանագերդը (Դիարբեքիր) և այլ վայրեր (Հայկական լեռնաշխարհից այն կողմ) Անատոլիայի մաս են կազմում։ Դա այն պատճառով է, որ հայերը դարերի ընթացքում շրջել են դեպի հարավ, ինչպես հյուսիսային Կովկասում գտնվող Նոր Նախիջևանն էին: Նրանք նույնպես գնացին արևելք և արևմուտք։ Բայց այս բոլոր ուղղությունները ոչ մի կերպ չեն փոխարինում Հայկական լեռնաշխարհում ծնված ու թրծված մեր ազգային ժառանգության կենտրոնականությանը։

Քաղաքական պայքարներում աշխարհագրական տերմինները շատ կարևոր են։ Մեր շրջանների, ավանների և քաղաքների հայկական անունների անտեսումը նշանակում է հանձնել մեր իրավացի պահանջները, ոչ թե պարտադիր փոխհատուցման, այլ հանուն պատմության: Ինչպես թուրքերը ջնջեցին հայկական քաղաքների և ավանների բոլոր անունները, ժամանակն է, որ մենք ջնջենք մեր սարերին կցված սխալ անունը:

Մոռացեք Անատոլիան. Հայկական լեռնաշխարհն է։ Արդահան. Ալաշգերտ. Վան. Կարս. Անի. Գարին. Սասուն. Ամբողջ ճանապարհը դեպի Դիլիջան։ Դաթև. Շուշի. Սրանք Անատոլիայում չեն։ Այս քաղաքները, որտեղ սկսվել է մեր պատմությունը, որտեղ ձևավորվել է մեր մշակույթը և որտեղից մենք սկսել ենք ընդլայնվել, Անատոլիան չեն : Նրանք բոլորը Հայկական լեռնաշխարհում են։ Մտավորականներ, ուշադիր եղեք.

Ամեն ինչ սկսվում է մեր ազգային ծննդավայրի իրական ինքնությունը վերականգնելուց՝ օգտագործելով նրա սկզբնական անունը՝ Հայկական լեռնաշխարհ կամ Հայկական Լեռնաշխարհ :

Армения включает в себя понятие, соответствующее следующему: от мыса Анамур в провинции Киликия приблизительно на север на 32,8° восточной долготы, на северо-восток через горы Антитавр, к югу от горы Аргиос до верховьев реки Цамндав (Сейхан), приблизительно на север на 37° восточной долготы до Черного моря, от побережья Черного моря приблизительно на восток на 41,8° северной широты до реки Кура, вдоль реки Кура до Каспийского моря, от побережья Каспийского моря приблизительно на запад на 38,5° северной широты к северо-востоку от провинции Трпатуник на восточном берегу озера Урмия, 46,3° восточной долготы, на юг вдоль восточной границы провинции Трпатуник до реки Варарат,провинции Гайлакан,Патижахар,Шанчан,Михракан,Матян ,Гандзак,ПарскаАйк,к западу от которой находится река Арасх, горы Загрос горный хребет, от него на 36,9° северной широты, примерно на запад, через горы Аманос на юг к побережью Средиземного моря около горы Муса.

С приближением 100 -й годовщины Геноцида армян армяне добились больших успехов в сохранении идентичности нашей утраченной земли, по крайней мере, если не физически, то хотя бы морально, начиная с 1915 года. Однако есть одна группа, которая нас во многом подвела — это наши интеллектуалы.

Наши ученые и академики за последнее столетие намеренно или непреднамеренно запутали карту Армении в умах не только неармян, но и армян, во многом в пользу большого злого врага, Турции. Когда наши интеллектуалы начали использовать термин «Анатолия», чтобы облегчить неармянам понимание географии Западной Армении, Киликии и других армянонаселенных регионов, они по иронии судьбы дали толчок турецкому языковому доминированию над этими землями вместо того, чтобы конкретно называть их настоящими именами. И со временем термин «Анатолия» приобрел схоластическую репутацию как охватывающий все земли в Османской империи, даже те, где армяне жили задолго до того, как турки появились в городе.

Пора нам это прекратить, особенно сейчас, спустя 100 лет. Пора вернуть в академический обиход термин «Армянское нагорье» — фразу, используемую для обозначения Западной Армении, Восточной Армении, Нахичевани, Джавахка и Арцаха. Да, этот термин уже существует, но, к сожалению, наши интеллектуалы были сметены использованием «Анатолии» для обозначения даже тех земель, которые просто не являются частью Анатолии, ни физически, ни культурно. Эти земли — Армянское нагорье, которое имело культуру и историю, отдельную от Анатолии.

Таким образом, используя «Анатолия», они не только использовали неправильное слово, они использовали его в отношении неправильного региона. И они придали турецкое впечатление землям, где зародилась армянская история и наследие. Действительно, Киликия, Дикранагерд (Диярбакыр) и другие места (за пределами Армянского нагорья) являются частью Анатолии. Это потому, что армяне на протяжении веков кочевали на юг, как и на север в Нор Нахичевань на Северном Кавказе. Они также ходили на восток и запад. Но все эти направления никоим образом не заменяют центральность нашего национального наследия, которое зародилось и пропитано Армянским нагорьем.

В политической борьбе географические термины очень важны. Пренебрежение армянскими названиями наших регионов, поселков и городов означает отказ от наших законных притязаний — не обязательно ради компенсации, а ради истории. Так же, как турки стерли все названия армянских городов и поселков, пришло время и нам стереть ошибочное название, прикрепленное к нашим горам.

Забудьте Анатолию. Это Армянское нагорье. Ардаган. Алашгерт. Ван. Карс. Ани. Гарин. Сасун. Вплоть до Дилижана. Датев. Шуши. Это не Анатолия. Эти города, где началась наша история, где сформировалась наша культура и откуда мы начали расширяться, не являются Анатолией. Они все находятся на Армянском нагорье. Интеллектуалы, будьте бдительны.

Все начинается с восстановления истинной идентичности нашей национальной родины путем использования ее первоначального названия: Армянское нагорье — или Айкакан Лернашхарх .

Armenia includes the concept corresponding to the area from Cape Anamur in the province of Cilicia approximately due north at 32.8° E, through the Antitaurus Mountains to the northeast, south of Mount Argeios to the upper reaches of the Tsamndav (Seyhan) River, approximately due north at 37° E to the Black Sea, from the coast of the Black Sea approximately due east at 41.8° N to the Kura River, along the Kura River to the Caspian Sea, from the coast of the Caspian Sea approximately due west at 38.5° N to the northeast of the Trpatuniq province on the eastern shore of Lake Urmia at 46.3° E, along the eastern border of the Trpatuniq province at 46.3° E to the south of the eastern border of the Trpatuniq province to Vararat River, Gaylakan, Patizhahar, Shanchanm, Mihrakan, Matyan, Gandzak, Parska Hayk, directly west of it, Araskh River, Zagros mountain range, approximately directly west of it at latitude 36.9 north, south through the Amanos mountains to the Mediterranean coast near Musa Mount.

Sahagian: No, I Am Not Anatolian!

With the 100th anniversary of the Armenian Genocide approaching, Armenians have done well in preserving the identity of our lost land, at least mentally if not physically, since 1915. Yet, the one group that has failed us in large part is our intellectuals.

Our scholars and academics over the past century have intentionally or unintentionally confused the map of Armenia in the minds of not only non-Armenians but also Armenians, much to the favor of the big bad foe, Turkey. When our intellectuals began using the term “Anatolia” to make it easier for non-Armenians to cope with the geography of Western Armenia, Cilicia, and other Armenian-populated regions, they ironically gave the lead to Turkish linguistic dominance over those lands instead of specifically calling them by their actual names. And over time, the term “Anatolia” obtained scholastic reputation as covering all lands in the Ottoman Empire, even those where Armenians lived long before Turks ever showed up in town.

It is time for us to stop this, especially now, after 100 years. It is time to bring the term “Armenian Highlands”—the phrase used for the combination of Western Armenia, Eastern Armenia, Nakhichevan, Javakhk, and Artsakh—back in academic use. Yes, this term already exists, but unfortunately our intellectuals have been swept away with using “Anatolia” to define even the lands that are simply not part of Anatolia, physically nor culturally. These lands are the Armenian Highlands, which had a culture and history separate from Anatolia.

So by using “Anatolia,” not only did they use the wrong word, they used it on the wrong region. And they gave a Turkish impression to the lands where Armenian history and heritage was born. Indeed, Cilicia, Dikranagerd (Diyarbakir), and other places (beyond the Armenian Highlands) are part of Anatolia. That is because Armenians did roam south over the centuries, as they did north to Nor Nakhichevan in the northern Caucasus. They also went east and west. But all these directions in no way substitute the centrality of our national heritage, which was born and is infused in the Armenian Highlands.

In political struggles, geographic terms are very important. Neglecting the Armenian names of our regions, towns, and cities is surrendering our rightful claims—not for compensation necessarily, but for history’s sake. Just as the Turks wiped out all of the names of Armenian cities and towns, it’s time we wipe out the erroneous name attached to our mountains.

Forget Anatolia. It is the Armenian Highlands. Ardahan. Alashgert. Van. Kars. Ani. Garin. Sasoon. All the way to Dilijan. Datev. Shushi. These are not in Anatolia. These cities where our history began, where our culture formed, and where we began to expand from are not Anatolia. They are all in the Armenian Highlands. Intellectuals, take heed.

It all starts by reclaiming the true identity of our national birthplace by using its original name: the Armenian Highlands—or Haykakan Lernashkharh.

Հավաքել և ուսումնասիրել է հայկական դրամաներ, դրամագիտական նյութեր և այլ հնություններ

1824 թվականի փետրվարի 17-ին Կոստանդնուպոլսում ծնվել է Հեմես (Մկրտիչ) Սիպիլյանը՝ դրամագետ։ Վիեննայի Մխիթարյան միաբանության անդամ։

Ճանապարհորդելով Հայաստանի (Էջմիածին, Վան), Անդրկովկասի (Թիֆլիս), Պարսկաստանի (Թեհրան, Սպահան), Փոքր Ասիայի, Միջագետքի, Կիլիկիայի մի շարք վայրերում՝ հավաքել և ուսումնասիրել է հայկական դրամաներ, դրամագիտական նյութեր և այլ հնություններ։
Սիպիլյանի գլխավոր աշխատությունը՝ Ռուբենյան դրամը (1892), որտեղ նա առաջին անգամ մշակել, դասակարգել և թվագրել է 3 հազար Կիլիկյան դրամ, հրատարակել է Գրիգորիսը։ Նրա մահից հետո որոշ լրացումներով։ Գալամքյարյան. Սա հիմք դարձավ Կիլիկիայի հայկական դրամաների հետագա ուսումնասիրության համար։ Դրա հիման վրա Դամալով-Չուրաևը հետագայում Սանկտ Պետերբուրգում հրատարակեց «Ռուբենյան դրամաների դասավորությունը» գիրքը (1923 թ.)։ Հեմես Սիպիլյանը նաև դրամագիտական, աշխարհագրական և պատմական մի շարք հրապարակումների հեղինակ է։

17 февраля 1824, года в Константинополе — родился Хемес (Мкртич) Сипилян – нумизмат. Член Венской Конгрегации Мхитаристов.
Путешествуя по ряду мест Армении (Эчмиадзин, Ван), Закавказья (Тифлис), Персии (Тегеран, Спахан), Малой Азии, Месопотамии, Киликии, он собирал и изучал армянские драмы, нумизматические материалы и другие древности.
Основной труд Сипиляна « Рубенианский драм» (1892), где он впервые разработал, классифицировал и датировал 3 тыс. киликийских драмом, был опубликован Григорисом . Уже после его смерти с некоторыми дополнениями. Галамкярян. Это стало основой для дальнейших исследований армянских драмов Киликии. На основании этого позже Дамалов-Чураев опубликовал в Петербурге книгу «Аранжировка рубенианских драмов» (1923). Хемес Сипилян также является автором ряда нумизматических, географических и исторических публикаций.

February 17, 1824, in Constantinople – Hemes (Mkrtich) Sipilyan was born – a numismatist. Member of the Vienna Congregation of Mekhitarists.
Traveling to a number of places in Armenia (Echmiadzin, Van), Transcaucasia (Tiflis), Persia (Tehran, Spahan), Asia Minor, Mesopotamia, Cilicia, he collected and studied Armenian drams, numismatic materials and other antiquities.
Sipilyan’s main work “Rubenian Dram” (1892), where he first developed, classified and dated 3 thousand Cilician drams, was published by Grigoris. After his death with some additions. Galamkyaryan. This became the basis for further research of the Armenian drams of Cilicia. Based on this, Damalov-Churaev later published the book “Arrangement of Rubenian Drams” (1923) in St. Petersburg. Jemes Sipilian is also the author of a number of numismatic, geographical and historical publications.

Նրա արևմտամետ պահվածքը սրեց երկպառակությունները երկրում և թուլացրեց կենտրոնական իշխանությունը։

1283 թվականի հունվարի 10-ին ծնվել է Օշին Առաջին Հեթումյանը՝Կիլիկիայի հայկական թագավորության թագավոր

1308 թվականից Կիլիկիայի թագավորը և լատինամետ կաթողիկոս Կոստանդին Կեսարացին որոշել են միանալ Ադանայի միաբանությանը։ Սակայն այս որոշումը չիրականացվեց բնակչության դիմադրության պատճառով։ Օշին Ա.-ի արևմտամետ պահվածքը սրեց երկպառակությունները երկրում և թուլացրեց կենտրոնական իշխանությունը։ 1318 թվականին Եգիպտոսի սուլթանության զորքերը ներխուժեցին Կիլիկիա։ Հայկական զորքերը զգալի կորուստների գնով դուրս են մղել հակառակորդին։

10 января 1283 года родился Ошин Первый Хетумян, царь Армянского царства Киликии.- Король с 1308 г. Ошин и пролатинский католикос Константин Кесаратси приняли решение присоединиться к католической церкви в конгрегации Аданы. Однако это решение не было реализовано из-за сопротивления населения. Прозападное поведение Ошина А. усугубило разногласия в стране и ослабило центральное правительство. В 1318 году войска султаната Египта вторглись в Киликию. Армянские войска ценой значительных потерь вытеснили врага.

On January 10, 1283, Oshin the First Hetumyan, king of the Armenian kingdom of Cilicia, was born., King since 1308, died. Oshin and the pro-Latin Catholicos Constantine Kesaratsi decided to join the Catholic Church in the Adana congregation. However, this decision was not implemented due to the resistance of the population. Oshin A.’s pro-Western behavior aggravated divisions in the country and weakened the central government. In 1318, the troops of the Sultanate of Egypt invaded Cilicia. Armenian troops drove out the enemy at the cost of significant losses.

Նրա օրոք Կիլիկիայի համար բարենպաստ պայմաններ ստեղծվեցին երկրի զարգացման համար

1198 թվականի հունվարի 6-ին Տարսոնի մայր տաճարում տեղի ունեցավ Կիլիկիայի հայոց թագավոր Լեւոն Բ-ի թագադրման արարողությունը։

Լեւոն Բ-ն Կիլիկիայի իշխան է դարձել 1187 թվականին՝ եղբոր մահից հետո հաջորդելով եղբորը՝ Ռուբենին։
Խաչակիրների կողմից Երուսաղեմի գրավումից հետո Եգիպտոսի սուլթանությունը զբաղված էր խաչակիրների ունեցվածքը նվաճելով և Կիլիկիայի համար արտաքին վտանգ չկար։
Երրորդ խաչակրաց արշավանքը կազմակերպվեց 1189 թվականին՝ Երուսաղեմը մուսուլմաններից հետ գրավելու համար։ Օգտվելով ստեղծված իրավիճակից՝ Լևոն Բ-ն փորձեց Կիլիկիան վերածել Հայկական թագավորության, դրա համար կապվեց Սրբազան Հռոմեական կայսր Ֆրիդրիխ Ա Բարբարոսայի հետ և արշավին աջակցելու դիմաց թագ խնդրեց։ Միապետները համաձայնության եկան, բայց, ցավոք, Ֆրիդրիխը արշավի սկզբում խեղդվեց Կիլիկիայի գետերից մեկում, և Լեւոնի թագադրումը հետաձգվեց։
Տարիներ անց Եգիպտոսի հզորացումից և Երուսաղեմի անկումից հետո խաչակիրների դիրքերը շատ դժվարացան։ Արեւմտյան Եվրոպայի քրիստոնյա պետությունները սկսեցին մեծ հույսեր կապել Կիլիկիայի վրա, ինչը զարմանալի չէ, քանի որ 12-րդ դարի վերջում Կիլիկիայի Իշխանությունը դարձավ Մերձավոր Արեւելքի ամենահզոր քրիստոնեական պետությունը։ Արտաքին թշնամիների դեմ տարած հաղթանակները, երկրի սահմանների ընդլայնումն ու ամրապնդումը բարձրացրեցին Լեւոն Բ-ի հեղինակությունը։
Օգտվելով այս ամենից՝ Լեւոն իշխանը շարունակեց իր քայլերը դեպի թագավորական թագը ստանալու ուղղությամբ։ Նա բանակցություններ սկսեց Հռոմի պապի և Սրբազան Հռոմեական կայսր Հենրիխ VI-ի հետ։ 1197 թվականին Հենրին Լեւոնին ուղարկեց թագը։ Նրան թագ է ուղարկել նաև Բյուզանդիայի կայսր Ալեքսիոս III Անգելոսը։
1198 թվականի հունվարի 6-ին՝ Սուրբ Ծննդյան օրը, Տարսոնի տաճարում Լևոն Բ-ն հանդիսավորությամբ օծվել է Կիլիկիայի Թագավորության թագավոր։ Լևոնին ձեռնադրել է Հայոց կաթողիկոս Գրիգոր Ապիրատը։

6 января 1198 года состоялась коронация армянского короля Киликии Левона II в Тарсонском соборе.
Левон II стал князем Киликии в 1187 году, сменив своего брата Рубена после его смерти.
Во время правления Левона II для Киликии были созданы благоприятные условия для развития страны. После захвата Иерусалима крестоносцами султанат Египта был занят завоеванием владений крестоносцев и для Киликии не было внешних угроз.
Для отвоевания Иерусалима у мусульман в 1189 году был организован третий крестовый поход. Воспользовавшись ситуацией, Левон II попытался превратить Киликию в Армянское Королевство, для этого он связался с императором Священной Римской империи Фридрихом I Барбаросса и попросил корону в обмен на поддержку похода. Монархи пришли к соглашению, но, к сожалению, Фридрих утонул в одной из киликийских рек в начале похода, и коронация Левона была отложена.
Спустя годы, после усиления Египта и падения Иерусалима, положение крестоносцев стало очень тяжелым. На Киликию стали возлагать большие надежды христианские государства Западной Европы, что неудивительно, ведь в конце XII века Киликийское княжество стало самым могущественным христианским государством на Ближнем Востоке. Победы над внешними врагами, расширение и укрепление границ страны подняли авторитет Левона II.
Воспользовавшись всем этим, князь Левон продолжил свои шаги к получению королевской короны. Он начал переговоры с Папой и императором Священной Римской империи Генрихом VI. В 1197 году Генрих послал Левону корону. Византийский император Алексиос III Ангел также прислал ему корону.
Левон II был торжественно помазан королем Киликийского королевства 6 января 1198 года, в день Рождества, в Тарсонском соборе. Армянский католикос Григор Апират рукоположил Левона.

On January 6, 1198, the coronation of the Armenian King of Cilicia Levon II took place in the Cathedral of Tarson.
Levon II became the Prince of Cilicia in 1187, replacing his brother Ruben after his death.
During the reign of Levon II, favorable conditions were created for the development of Cilicia. After the capture of Jerusalem by the Crusaders, the Sultanate of Egypt was busy conquering the lands of the Crusaders and there were no external threats to Cilicia.
In order to recapture Jerusalem from the Muslims, the Third Crusade was organized in 1189. Taking advantage of the situation, Levon II tried to turn Cilicia into the Armenian Kingdom, for this he contacted the Emperor of the Holy Roman Empire Frederick I Barbarossa and asked for the crown in exchange for support for the campaign. The monarchs came to an agreement, but, unfortunately, Frederick drowned in one of the Cilician rivers at the beginning of the campaign, and the coronation of Levon was postponed. Years later, after the strengthening of Egypt and the fall of Jerusalem, the situation of the Crusaders became very difficult. Christian states of Western Europe began to place great hopes on Cilicia, which is not surprising, because at the end of the 12th century, the Cilician Principality became the most powerful Christian state in the Middle East. Victories over external enemies, expansion and strengthening of the country’s borders raised the authority of Levon II.
Taking advantage of all this, Prince Levon continued his steps to obtain the royal crown. He began negotiations with the Pope and the Holy Roman Emperor Henry VI. In 1197, Henry sent Levon a crown. The Byzantine Emperor Alexios III Angelos also sent him a crown.
Levon II was solemnly anointed King of the Kingdom of Cilicia on January 6, 1198, on Christmas Day, in the Cathedral of Tarsus. Armenian Catholicos Grigor Apirat ordained Levon.

Կիլիկիայում այս օրը ասպետի կոչում են ստացել այդ իրավունքը վաստակողները

Նոյեմբերի 15-ը հայ ասպետության օրն է

1256 թվականի այս օրը Կիլիկիայի թագավոր Հեթում Առաջինը իր որդի Լեւոն իշխանին ասպետ է շնորհել։

15 ноября- день армянского рыцарства. в этот день в 1256 году король Киликии Хетум Первый посвятил в рыцари своего сына принца Левона.
С тех пор в этот день в Киликии заслуживших это право посвящали в рыцари

November 15 is the day of Armenian knighthood. On this day in 1256, the King of Cilicia Hethum I knighted his son Prince Levon. Since then, on this day in Cilicia, those who deserved this right were knighted