1914թ. հուլիսի 31- ին  – ծնվել է  Լուի դը Ֆյունեսը

Վարկածներից մեկի համաձայն՝ ֆրանսիացի հայտնի կատակերգու Լուի դը Ֆյունեսի տատիկը էրզրումցի հայուհի էր։  Սակայն դեռևս չի հաջողվել ապացուցել Լուիի հայկական ծագումը։  Բայց հայտնի է, որ Լուի դը Ֆյունեսի տանը երկար տարիներ խոհարար է աշխատել մի հայ՝ Ախավնի Սարգսյանը, ով Ֆրանսիայում հայտնվեց դեռ 1971 թվականին՝ մարսելահայի հետ հարսանիքից հետո։
Ախավնի տատը Ֆյունեսի հետ իր աշխատանքի հետաքրքիր մանրամասներով հաճախ էր կիսվում լրագրողների հետ։  Օրինակ՝ ինչպես է ինքը՝ Լուիը, սիրահարվել հայկական տոլմայի, գաթային ու փրկել այն։  Իսկ նրա երեխաները հաճույքով էին սովորում հայերենի բառերը։
Ի դեպ, ինքը՝ Լուիը, մի անգամ 1960-ականների սկզբին մի հայի դեր է խաղացել ֆիլմում։  Գանգստեր Լեո Սարոյանը «Ռազինյա» կուլտային կատակերգությունում, որտեղ նրա կողքին փայլել է չքնաղ Բուրվիլը։  Ֆիլմը Խորհրդային Միությունում դարձավ մեգահիթ։
Ֆյունեսը շատ ընկերական էր նաև Ֆրանսիայի հայ համայնքի նշանավոր գործիչ Խաչիկ Քեբարջյանի ընտանիքի հետ։  Դե, վերջին ֆիլմը Լուի դե Ֆյունեսի գլխավոր դերում՝ «Ժանդարմը և ժանդարմետները», նկարահանել է հայը՝ նրա վաղեմի ընկեր Թոնի Աբոյանցը։  Փոխարինել է Ժան Ժիրոյին, ով մահացել է նկարահանումների ժամանակ։
Հետաքրքիր է, որ Լուիի հետնորդները հիանալի կերպով պահպանել են մեծ կատակերգուի և հայ ժողովրդի այս ամուր կապը։  Նրա թոռները՝ Ջուլիան, Շառլը և Անդրիենը վերջերս ֆրանսիական լրատվամիջոցներով հանդես են եկել ի պաշտպանություն հայկական Արցախի։

31 июля 1914 года- родился   Луи де Фюнес- почему его считают армянином? По одной из версий, бабушкой знаменитого французского комика Луи де Фюнеса была армянка из Эрзурума. Впрочем, доказать армянское происхождение Луи пока что еще не удалось. Зато известно, что в доме Луи де Фюнеса поваром долгие годы работала именно армянка – Ахавни Саркисян, оказавшаяся во Франции еще в 1971-м году, после свадьбы с марсельским армянином.
Бабушка Ахавни нередко делилась с журналистами интересными подробностями своей работы у Фюнесов. Например, тем, как сам Луи полюбил армянскую толму, гату и спас. А его дети с удовольствием учили слова армянского языка.
Кстати, сам Луи однажды еще в начале 1960-х сыграл в кино армянина. Гангстера Лео Сарояна в культовой комедии “Разиня”, где рядом с ним блистал великолепный Бурвиль. Фильм стал мегахитом в Советском Союзе.
А еще Фюнес был весьма дружен с семьей видного деятеля армянской общины Франции Хачика Кебарджяна. Ну а последний фильм с Луи де Фюнесом в главной роли, “Жандарм и жандарметки”, доснял именно армянин – его давний друг Тони Абоянц. Заменивший скончавшегося во время съемок Жана Жиро.
Любопытно, что потомки Луи отлично сохранили эту прочную связь великого комика с армянским народом. Его внуки Джулия, Чарльз и Андриен на днях выступили во французских СМИ в поддержку армянского Арцаха.

July 31, 1914 – Louis de Funes was born – why is he considered Armenian?  According to one version, the grandmother of the famous French comedian Louis de Funes was an Armenian from Erzurum.  However, it has not yet been possible to prove Louis’ Armenian origin.  But it is known that in the house of Louis de Funes it was an Armenian who worked as a cook for many years – Akhavni Sargsyan, who ended up in France back in 1971, after her wedding to an Armenian from Marseilles.
Grandmother Akhavni often shared interesting details of her work with the Funes with journalists.  For example, the way Louis himself fell in love with the Armenian dolma, gata and saved it.  And his children enjoyed learning words of the Armenian language.
By the way, Louis himself once played an Armenian in a movie back in the early 1960s.  Gangster Leo Saroyan in the cult comedy “Razinya”, where the magnificent Bourvil shone next to him.  The film became a megahit in the Soviet Union.
Funes was also very friendly with the family of a prominent figure in the Armenian community of France, Khachik Kebardjian.  Well, the last film with Louis de Funes in the title role, “The Gendarme and the Gendarmetes,” was shot by an Armenian – his longtime friend Tony Aboyants.  Replaced Jean Giraud, who died during filming.
It is curious that Louis’s descendants have perfectly preserved this strong connection between the great comedian and the Armenian people.  His grandchildren Julia, Charles and Andrien recently spoke in the French media in support of Armenian Artsakh.

1940 թվականի հուլիսի 31-ին Նյու Յորքում (ԱՄՆ) – Մահացել է ֆիդայական ազգային-ազատագրական շարժման առաջնորդ Արշակ Ներսիսյանը՝ առավել հայտնի Սեպուհ մականունով։  

Եղել է Հնչակյան կուսակցության անդամ, հետագայում՝ Դաշնակցություն կուսակցության անդամ։
Մինչ Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկիզբը եղել է Թուրքիայի պարտիզանական ջոկատների ակտիվ մասնակից,
Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին 21 հոգանոց խմբով միացել է Անդրանիկին։   դարձել է Հայկական 1-ին կամավորական գնդի 2-րդ վաշտի հրամանատար։   Այս պաշտոնում նա մասնակցել է Առաջին համաշխարհային պատերազմի կովկասյան ռազմաճակատի մարտերին։   Այս ընթացքում Սեբաստացի Մուրադի հետ հիմնել է «Մեկ հայ, մեկ ոսկի» հիմնադրամը, որի նպատակն էր հավաքագրել հայ քուրդ որբերին և նյութական օգնություն ցուցաբերել հայկական օկուպացիայի հետևանքով փախստական դարձած արևմտահայ ընտանիքներին։  Ցեղասպանություն.
1918 թվականի սեպտեմբերին Մուրադի և խմբապետ Համազասպի (Սրվանձտյան) հետ կռվել է Բաքվի հայերին թուրքական զորքերից պաշտպանելու համար։   Բաքվի կոմունայի անկումից և թուրքերի կողմից դրա գրավումից հետո տեղափոխվել է Երևան։   Եղել է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության խորհրդարանի պատգամավոր, ճնշել է 1920 թվականի Մայիսյան ապստամբությունը։
  1920 թվականի աշնանը Կարսի ճակատում մասնակցել է թուրք-հայկական պատերազմին։
Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո նա նախ Զանգեզուրով անցել է Պարսկաստան, ապա մեկնել արտերկիր։   Նա ապրել է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում, որտեղ գրել և հրատարակել է իր հայտնի երկհատոր հուշերը, որոնցում փորձել է նսեմացնել Անդրանիկ Օզանյանի ռազմական տաղանդը։   Մահացել է Նյու Յորքում, Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներ 1940 թվականի հուլիսի 31-ին 68 տարեկան հասակում։   2014 թվականի նոյեմբերի 20-ին Զորավար Սեպուհայի մուրը, որը պահվում էր Դեթրոյթի ՀՅԴ կուսակցության ակումբում, նրա կտակի համաձայն թաղվեց Եռաբլուր պանթեոնում։

31 июля  1940 года в Нью-Йорке (США) — скончался  Аршак Нерсисян, более известный как Сепух-  деятель  национально-освободительного движения фидаин .  Был членом партии  Гнчакян, позже членом партии Дашнакцутюн.
До начала Первой мировой был активным участником партизанских отрядов в Турции,
В начале Первой мировой войны он присоединился к Андранику с группой из 21 человека.  Стал  командиром 2-й роты 1-го Армянского добровольческого полка.  В этой должности он участвовал в боях на Кавказском фронте Первой мировой войны.  За это время вместе с Себастаси Мурадом он основал фонд «Один армянин, одно золото», целью которого была вербовка армянских сирот из числа курдов и оказание материальной помощи западноармянским семьям, ставшим беженцами в результате армянской оккупации. Геноцид.
В 1918 году  в сентябре он сражался с Мурадом и лидером группы Хамазаспом (Срвандзтяном), чтобы защитить бакинских армян от турецких войск.  После падения Бакинской коммуны и ее оккупации турками он переехал в Ереван.  Был членом парламента Первой Республики Армения, подавил Майское восстание 1920 года.
В 1920 году  Осенью участвовал в турецко-армянской войне на Карсском фронте.
После советизации Армении он сначала переправился через Зангезур в Персию, а затем уехал за границу.  Он жил в Соединенных Штатах Америки, где написал и опубликовал свои знаменитые двухтомные мемуары, в которых пытался принизить военный талант Андраника Озаняна.  Он умер в Нью-Йорке, Соединенные Штаты Америки, 31 июля 1940 года в возрасте 68 лет.  20 ноября 2014 года урна Зоравара Сепуха, хранившаяся в партийном клубе АРФ в Детройте, была похоронена в Пантеоне Ераблур согласно его завещанию.

July 31, 1940 in New York (USA) – Arshak Nersisyan, better known as Sepukh, a leader of the fidayeen national liberation movement, died.   He was a member of the Hunchakian party, later a member of the Dashnaktsutyun party.
Before the outbreak of the First World War, he was an active participant in partisan detachments in Turkey,
At the beginning of the First World War, he joined Andranik with a group of 21 people.   Became commander of the 2nd company of the 1st Armenian Volunteer Regiment.   In this position, he participated in battles on the Caucasian front of the First World War.   During this time, together with Sebastasi Murad, he founded the “One Armenian, One Gold” foundation, the purpose of which was to recruit Armenian Kurdish orphans and provide material assistance to Western Armenian families who became refugees as a result of the Armenian occupation.  Genocide.
In September 1918, he fought with Murad and the group leader Hamazasp (Srvandztyan) to protect the Baku Armenians from Turkish troops.   After the fall of the Baku Commune and its occupation by the Turks, he moved to Yerevan.   He was a member of the parliament of the First Republic of Armenia and suppressed the May Uprising of 1920.
  In the fall of 1920, he took part in the Turkish-Armenian War on the Kars Front.
After the Sovietization of Armenia, he first crossed Zangezur to Persia and then went abroad.   He lived in the United States of America, where he wrote and published his famous two-volume memoirs, in which he tried to belittle the military talent of Andranik Ozanyan.   He died in New York, United States of America on July 31, 1940 at the age of 68.   On November 20, 2014, Zorawar Sepuha’s urn, kept in the ARF party club in Detroit, was buried in the Yerablur Pantheon according to his will.

2013 թվականի հուլիսի 31-ին Երևանում մահացել է – Մարկ Գևորգի Սաղաթելյանը։  

նկարահանվել է մի քանի ֆիլմերում, հեղինակային հաղորդումներ է վարել հայկական հեռուստատեսությամբ և եղել է հայկական շոու-բիզնեսի «ՏԱՇԻՐ» ազգային մրցանակի մշտական հաղորդավարը։

31 июля 2013 года в Ереване- скончался Сагателян Марк Геворгович- Известный армянский шоумен, один из лидеров команды КВН Ереванского медицинского института. Сагателян снялся в нескольких фильмах, вел авторские передачи на армянском телевидении и был постоянным ведущим национальной премии в области армянского шоу-бизнеса “ТАШИР”.

On July 31, 2013, Mark Gevorg Saghatelyan, a famous Armenian showman, one of the leaders of the KVN team of the Yerevan Medical Institute, died in Yerevan.  Saghatelyan starred in several films, hosted original programs on Armenian television and was a regular presenter of the national award in the field of Armenian show business “TASHIR”.

1947 թվականի հուլիսի 31-ին Համազասպ (Համո) Օհանջանյանը մահացել է Կահիրեում

1920 թվականին դարձել է Հայաստանի երրորդ վարչապետը և եղել Հայաստանի առաջին արտաքին գործերի նախարարը։  Նրա կառավարությունը ստորագրեց Սեւրի պայմանագիրը։

31 июля 1947 года в Каире- скончался Амазасп(Амо) Оганджанян Ованесович- в 1920 году стал третьим премьер – министром Армении, был первым  министром иностранных дел Армении. Его правительство подписало Севрский мирный договор.

On July 31, 1947, Amazasp (Amo) Ohanjanyan Ovanesovich died in Cairo; in 1920 he became the third Prime Minister of Armenia, and was the first Minister of Foreign Affairs of Armenia.  His government signed the Treaty of Sèvres.

1945 թվականի հուլիսի 30-ին Մոսկվայում մահացավ  Գաբրիել Արշակի Ուռեկլյանցը (Էլ-Ռեգիստան): 

Իր գրական կեղծանունը նա ձևավորել է «Գաբրիել» անվան հապավումից՝ Էլ և Սամարղանդի ճարտարապետական անսամբլից՝ Ռեգիստան հրապարակ, որտեղից էլ նա էր։
«Ջուլբարս» (1936) ֆիլմի սցենարի հեղինակ։
Հեղինակ է «Անսովոր ճանապարհորդություն», «Հեռավոր հյուսիսի արահետներ», «Պողպատե ճանկ», «Ֆերգանայի մեծ ջրանցք» (1939), «Մոսկվա – Կարակում – Մոսկվա» գրքերի:
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին եղել է ռազմաօդային ուժերի «Stalinsky Falcon» թերթի առաջնագծում թղթակից, կապիտան։
Էլ-Ռեգիստանը ազնվական արյունով հայ էր։  Լայնածավալ կրթություն ստացած, մի քանի լեզուների իմացությամբ նա ԽՍՀՄ երեք ամենահայտնի լրագրողներից մեկն էր։

30 июля 1945 года в Москве- скончался Габриэль Аршакович Уреклянц (Эль-Регистан)- соавтор гимна СССР. Свой литературный псевдоним образовал от сокращения имени «Габриэль» — Эль и архитектурного ансамбля Самарканда — площади Регистан, откуда был родом.
Автор сценария кинофильма «Джульбарс» (1936).
Автор книг «Необычное путешествие», «Следопыты далёкого Севера», «Стальной коготь», «Большой Ферганский канал» (1939), «Москва — Каракум — Москва».
В годы Великой Отечественной войны был фронтовым корреспондентом газеты ВВС «Сталинский сокол», капитан.
Эль-Регистан был армянином дворянских кровей. Широко образованный, знавший несколько языков, он входил в тройку самых известных журналистов СССР.

On July 30, 1945, Gabriel Arshakovich Ureklyants (El-Registan), co-author of the USSR anthem, died in Moscow.  He formed his literary pseudonym from the abbreviation of the name “Gabriel” – El and the architectural ensemble of Samarkand – Registan Square, where he was from.
Author of the script for the film “Dzhulbars” (1936).
Author of the books “An Unusual Journey”, “Pathfinders of the Far North”, “Steel Claw”, “Great Fergana Canal” (1939), “Moscow – Karakum – Moscow”.
During the Great Patriotic War, he was a front-line correspondent for the Air Force newspaper “Stalinsky Falcon”, captain.
El-Registan was an Armenian of noble blood.  Widely educated, knowing several languages, he was one of the three most famous journalists in the USSR.

1923 թվականի հուլիսի 30-ին Լոռու մարզի Գյուլագարակ գյուղում ծնվել է Հրանտ Համազասպի Շահինյանը՝ ականավոր մարմնամարզիկ

Աշխարհի առաջնության (Հռոմ) կրկնակի ոսկե մեդալակիր, 1954 թ., ՀԽՍՀ յոթակի և բացարձակ չեմպիոն, ՀԽՍՀ սպորտի վաստակավոր վարպետ (1951), ՀԽՍՀ վաստակավոր մարզիչ (1961 թ.), վաստակավոր գործիչ։ ՀՍՍՀ ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի (1966 թ.)։
մեդալներ։
Մարմնամարզության միջազգային ֆեդերացիայի որոշմամբ առաջին անգամ Շահինյանի կողմից ձիու վրա կատարած տարրերից մեկը կոչվել է «Շահինյանի մանողը»։
Շահինյանի, օլիմպիական մանկապատանեկան օլիմպիական խաղերի փողոցներ են կրում Հայաստանի քաղաքներում
Երևանի մարմնամարզության դպրոց, Հայաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտի մարմնամարզության բաժին։

30 июля 1923 года в селе Гюлагарак (Лорийская область) – родился Грант Шагинян Амазаспович  – выдающийся армянский гимнаст, первый чемпион армянин современных Олимпийских игр, обладатель двух золотых и двух серебряных медалей (Хельсинки, 1952 г.), двукратный золотой призер Чемпионата мира (Рим, 1954 г.), семикратный и абсолютный чемпион СССР, Заслуженный мастер спорта СССР (1951 г.), Заслуженный тренер Армянской ССР (1961 г.), Заслуженный деятель физической культуры и спорта Армянской ССР (1966 г.).
медалей.
Решением Международной федерации гимнастики один из элементов, впервые исполненных Шагиняном на гимнастическом коне, назван “вертушкой Шагиняна”.
Именем Шагиняна названы улицы в городах Армении, Олимпийская детско-юношеская
школа гимнастики в Ереване, кафедра гимнастики Государственного института физической культуры и спорта Армении.

On July 30, 1923, in the village of Gyulagarak (Lori region), Hrant Shaginyan Amazasp was born – an outstanding Armenian gymnast, the first Armenian champion of the modern Olympic Games, winner of two gold and two silver medals (Helsinki, 1952), two-time gold medalist of the World Championship (Rome)  , 1954), seven-time and absolute champion of the USSR, Honored Master of Sports of the USSR (1951), Honored Trainer of the Armenian SSR (1961), Honored Worker of Physical Culture and Sports of the Armenian SSR (1966).
medals.
By decision of the International Gymnastics Federation, one of the elements first performed by Shaginyan on the pommel horse was called “Shaginyan’s spinner.”
Streets in the cities of Armenia are named after Shahinyan, the Olympic Children’s and Youth
school of gymnastics in Yerevan, department of gymnastics of the State Institute of Physical Culture and Sports of Armenia.

1859 թ. հուլիսի 30-ին Փարչի, գյուղում (Սեբաստիայի գավառ)- ծնվել է Եսայի Բաբայի Ջանփոլադյանը –

Դեռևս 1870 թ. Եսայու հայրը՝ Բաբայը ձեռք է բերել Դարալագյազի աղի հանքերը և առևտրական գործունեություն ծավալ։ Իբրև քաղաքական և մշակութային գործիչ՝ Ջանփոլադյանը մեծապես նպաստել է Երևանի զարգացմանը։

«Իլյուզիոն» կինոթատրոնը, որն առավել հայտնի էր երևանցիներին Ջանփոլադյանի թատրոն անվամբ, բացվեց 1907 թ. փետրվարի 20-ին։ Այստեղ ելույթ է ունեցել Կոմիտասը՝ իր «Գուսան» երգչախմբով։ Հյուրախաղերի էին գալիս բազմաթիվ թատերական խմբեր Թբիլիսիից, Բաքվից, Ռուսաստանից և Ուկրաինայից։ 1913 թվականին Երևանում այստեղ առաջին անգամ բեմադրվեց Արմեն Տիգրանյանի «Անուշ» օպերան՝ կոմպոզիտորի մասնակցությամբ։

Նա գումար է հատկացրել հին եկեղեցիների վերանորոգմանը (Սուրբ Խաչ եկեղեցի), հովանավորել է դպրոցներ և հիմնադրամներ, թոշակ հատկացրել կարիքավոր աշակերտներին, աջակցել է «Նոր մամուլ» պարբերականի և «Կռան» գրակական-հասարակական ամսագրի հրատարակությանը։

Ակտիվ է եղել նաև քաղաքական կյանքում։ հանդիպել է Եղեռնից փրկվածների հետ, իր հնարավորությունների սահմաններում ապահովել նրանց բնակարանով և աշխատանքով։ Գաղթականներից մի քանիսին էլ բնակեցրել է իր տանը։ Մահացել է 1918 թվականին՝ 59 տարեկան հասակում՝ բծավոր տիֆից։

В 1859 году  30 июля в селе Парчи (провинция Себастия)-  родился Есаи Бабайевич Джанполадян – крупнейший бизнесмен, меценат, общественный деятель старого Еревана. 

Ещё его отец  Бабай, приобрел соляные шахты Даралагяза и начал коммерческую деятельность.

  Как политический и культурный деятель Джанполадян внес большой вклад в развитие Еревана.  Кинотеатр «Иллюзион», более известный ереванцам как Театр Джанполадяна, был открыт в 1907 году.  20 февраля.  Комитас выступал здесь со своим хором «Гусан».  На гастроли приехали многие театральные коллективы из Тбилиси, Баку, России и Украины.  В 1913 году здесь в Ереване впервые была поставлена опера Армена Тиграняна «Ануш» при участии композитора.  Он выделял деньги на восстановление старых церквей (Крестовоздвиженская церковь), спонсировал школы и фонды, выделял пенсии нуждающимся студентам, поддерживал издание журнала «Новая пресса» и литературно-общественного журнала «Кран».  Он также вел активную политическую жизнь.  встретился с пережившими Геноцид, предоставил им жилье и работу по средствам.  Часть эмигрантов он поселил в своем доме.  Он умер в 1918 году в возрасте 59 лет от тифа.

In 1859  On July 30, in the village of Parchi (Sebastia province), Yesai Babai Janpoladyan was born – the largest businessman, philanthropist, public figure of old Yerevan.  Esayu’s father, Babai, acquired Daralagyaz salt mines and commercial activities.  As a political and cultural figure, Janpoladyan greatly contributed to the development of Yerevan.  The “Illusion” cinema, better known to the people of Yerevan as the Janpoladyan Theater, was opened in 1907.  on February 20.  Komitas performed here with his “Gusan” choir.  Many theater groups from Tbilisi, Baku, Russia and Ukraine came for guest performances.  In 1913, Armen Tigranyan’s opera “Anoush” was staged here for the first time in Yerevan, with the participation of the composer.  He allocated money for the renovation of old churches (Holy Cross Church), sponsored schools and foundations, allocated pensions to needy students, supported the publication of the “New Press” periodical and the “Kran” literary-social magazine.  He was also active in political life.  met with the survivors of the Genocide, provided them with housing and work within his means.  He settled some of the emigrants in his house.  He died in 1918 at the age of 59 from typhus.

հուլիսի 30, 2019, Երևանում- մահացել է Երվանդ Խաչատուրի Ղազանչյանը– բեմադրիչ։ Պրոֆեսոր (1991)։ ՀՀ ժողովրդական արտիստ (2004): Դերասանուհի Գալյա Նովենցի ամուսինն էր:

1967-1970 թվականներին աշխատել է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում որպես ռեժիսոր, իսկ 1984-1986ին՝ որպես տնօրեն և գեղարվեստական խորհրդի նախագահ։ 1970-1976 թվականներին՝ Լենինականի պետական թատրոնում որպես գլխավոր ռեժիսոր։ 1976-1978 թվականներին աշխատել է Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնում որպես գեղարվեստական ղեկավար և տնօրեն։ 1980-1984 և 1986-1993 թվականներին աշխատել է Երևանի Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում որպես գլխավոր ռեժիսոր։ 1993 թվականից` Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, 1993-2002 թվականներին` տնօրեն։
1995-2007 թվականներին եղել է Հայաստանի թատերական գործիչների միության նախագահ։

30 июля 2019 года в Ереване-  скончался  Ерванд Хачатурович Казанчян- драматург, Профессор (1991).  Народный артист РА (2004).  Он был мужем актрисы Гали Новенц. 

В 1967-1970 годах работал в Национальном академическом театре имени Габриэля Сундукяна в Ереване режиссером, а в 1984-1986 годах – режиссером и председателем худсовета.  В 1970-1976 годах работал главным режиссером Ленинаканского государственного театра.  В 1976-1978 годах работал художественным руководителем и режиссером Государственного драматического театра имени Грачья Капланяна в Ереване.  В 1980-1984 и 1986-1993 годах работал главным режиссером Ереванского ТЮЗа.  С 1993 года художественный руководитель Ереванского государственного театра музыкальной комедии имени Акопа Пароняна, в 1993-2002 годах – режиссер.
В 1995-2007 годах был президентом Союза театральных деятелей Армении.

1929 թվականի հուլիսի 30-ին Երևանում ծնվել է քանդակագործ, Հայաստանի ժողովրդական նկարիչ Սուրեն Բենյամինի Նազարյանը։ 

Աչքի է ընկնում մոնումենտալ քանդակագործության ասպարեզում, հեղինակ դառնում մի շարք բարձրարվեստ հուշարձանների։
Ամենահայտնի գործերից են Գայի հուշարձանը Երևանում, ավիակոնստրուկտոր Արտեմ Միկոյանի հուշահամալիրը Սանահինում, Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքում՝ Հայրենական պատերազմում հաղթանակի 40-ամյակին նվիրված հուշարձան, Ֆրիկի հուշարձանը Ս. Մատենադարանի պատ.

30 июля 1929 года в Ереване- родился Сурен Беньяминович Назарян- скульптор, народный художник Армении. По заказу Католикоса Вазгена Первого  выполнил  серию барельефов церквей, проявил себя в области монументальной скульптуры, стал автором ряда высокохудожественных памятников.
Самые известные работы- Памятник Гаю в Ереване , мемориал авиаконструктора Артема Микояна в Санаине , в общине Малатия-Себастия- памятник посвященный  40 летию Победы в Отечественной войне, памятник Фрику у стены Матенадарана.

On July 30, 1929, Suren Benyaminovich Nazaryan, sculptor, People’s Artist of Armenia, was born in Yerevan.  Commissioned by Catholicos Vazgen the First, he completed a series of bas-reliefs of churches, distinguished himself in the field of monumental sculpture, and became the author of a number of highly artistic monuments.
The most famous works are the Monument to Guy in Yerevan, the memorial to aircraft designer Artem Mikoyan in Sanahin, in the Malatia-Sebastia community – a monument dedicated to the 40th anniversary of the Victory in the Patriotic War, a monument to Frick near the wall of Matenadaran.