Սուրեն Բաղդասարյան ծնվել է 1940 թվականի հունվարի 12-ին Ստեփանակերտում (Արցախ, ԽՍՀՄ)՝ հայ սպորտային մեկնաբան, «Ֆուտբոլ+» թերթի հիմնադիր և գլխավոր խմբագիր, Հայաստանի լրագրողների միության անդամ (1974-ից), ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատող (1997)։

1962–1969 թվականներին սովորել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ավտոմատիկայի և տելեմեխանիկայի ֆակուլտետում։ 1971 թվականից սկսել է սպորտային մեկնաբանություն՝ սեպտեմբերի 6-ին կատարելով իր առաջին ռեպորտաժը «Արարատ»-«Պախտակոր» խաղից (ԽՍՀՄ բարձրագույն խումբ)։

1996 թվականից հիմնադրել և ղեկավարում է «Ֆուտբոլ+» թերթը։ 1998–2002 թվականներին եղել է Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի մամուլի ծառայության ղեկավարը։ Որպես մեկնաբան մասնակցել է աշխարհի առաջնություններին (1982, 1994, 1998), Եվրոպայի առաջնություններին (1996, 2000), Օլիմպիական խաղերի ֆուտբոլային մրցաշարի եզրափակչին (1996)։

Պարգևատրվել է Հայաստանի պետական հեռուստատեսության շնորհակալագրով (1984), ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատողի կոչմամբ (1997), Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի շնորհակալագրով (2001)՝ սպորտի երկարամյա քարոզչության համար։

Շախմատի և շաշկիի սիրահար է՝ կարգի թեկնածու։ 1965-ին դարձել է Հայաստանի շաշկի առաջնության արծաթե մեդալակիր, 1979-ին՝ լրագրողների շախմատի առաջնության չեմպիոն։

Սուրեն Բաղդասարյանը մնաց Ստեփանակերտից Երևան տանող հայկական սպորտային լրագրության կամուրջը՝ իր առաջին ռեպորտաժներից մինչև «Ֆուտբոլ+»-ի հիմնադրումը, ոգեշնչելով սերունդներին սպորտի և հայկական ֆուտբոլի անհուն սիրով։

Русский

голос армянского футбола и основатель «Футбола+»

Сурен Багдасарян родился 12 января 1940 года в Степанакерте (Нагорный Карабах, СССР) — армянский спортивный комментатор, учредитель и главный редактор газеты «Футбол+», член Союза журналистов Армении (с 1974), заслуженный работник физической культуры РА (1997).

В 1962–1969 годах учился на факультете автоматики и телемеханики Ереванского политехнического института. С 1971 года начал спортивную комментаторскую деятельность — 6 сентября 1971 года сделал свой первый репортаж с матча «Арарат» — «Пахтакор» высшей лиги СССР.

С 1996 года — учредитель и главный редактор газеты «Футбол+». В 1998–2002 годах возглавлял пресс-службу Федерации футбола Армении. Вёл репортажи с чемпионатов мира по футболу (1982, 1994, 1998), чемпионатов Европы (1996, 2000), финальной части Олимпийского турнира по футболу (1996).

Награждён грамотой Гостелерадио Армении (1984), званием заслуженного работника физической культуры РА (1997), грамотой Международного олимпийского комитета (2001) за многолетнюю пропаганду спорта.

Кандидат в мастера спорта по шашкам и шахматам. В 1965 году стал серебряным призёром чемпионата Армении по шашкам, в 1979 году — чемпионом среди журналистов по шахматам.

Сурен Багдасарян остался мостом армянской спортивной журналистики от Степанакерта до Еревана — от своих первых репортажей до основания «Футбола+», вдохновляя поколения безграничной любовью к спорту и армянскому футболу.

English

From Stepanakert to Yerevan: Sports Commentator

Suren Baghdasaryan was born on January 12, 1940, in Stepanakert (Nagorno-Karabakh, USSR) — Armenian sports commentator, founder and editor-in-chief of the newspaper “Football+”, member of the Union of Journalists of Armenia (since 1974), Honored Worker of Physical Culture of RA (1997).

In 1962–1969 studied at the Faculty of Automation and Telemechanics of the Yerevan Polytechnic Institute. Since 1971 began sports commentary career — on September 6, 1971 made his first report from the Ararat vs Pakhtakor match of the USSR Supreme League.

Since 1996 — founder and editor-in-chief of the newspaper “Football+”. In 1998–2002 headed the press service of the Football Federation of Armenia. Commentated World Cups (1982, 1994, 1998), European Championships (1996, 2000), final stage of the Olympic football tournament (1996).

Awarded certificate from State Television of Armenia (1984), title of Honored Worker of Physical Culture of RA (1997), certificate from the International Olympic Committee (2001) for long-term promotion of sports.

Candidate Master of Sports in checkers and chess. In 1965 silver medalist of the Armenian checkers championship, in 1979 champion among journalists in chess.

Suren Baghdasaryan remained the bridge of Armenian sports journalism from Stepanakert to Yerevan — from his first reports to founding “Football+”, inspiring generations with boundless love for sports and Armenian football.

1. Սուրեն Բաղդասարյան՝ հայկական ֆուտբոլի ձայնը և «Ֆուտբոլ+»-ի հիմնադիր / Сурен Багдасарян — голос армянского футбола и основатель «Футбола+» / Suren Baghdasaryan — Voice of Armenian Football and Founder of “Football+”
2. Սուրեն Բաղդասարյան՝ Ստեփանակերտից Երևան՝ սպորտային մեկնաբան / Сурен Багдасарян — от Степанакерта до Еревана: спортивный комментатор / Suren Baghdasaryan — From Stepanakert to Yerevan: Sports Commentator
3. Սուրեն Բաղդասարյան՝ «Արարատ»-ի առաջին ռեպորտաժի և աշխարհի առաջնությունների մեկնաբան / Сурен Багдасарян — автор первого репортажа «Арарата» и комментатор чемпионатов мира / Suren Baghdasaryan — Author of the First Ararat Report and World Cup Commentator
4. Սուրեն Բաղդասարյան՝ ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատող և լրագրող / Сурен Багдасарян — заслуженный работник физкультуры РА и журналист / Suren Baghdasaryan — Honored Worker of Physical Culture of RA and Journalist
5. Սուրեն Բաղդասարյան՝ հայկական սպորտային լրագրության լեգենդ / Сурен Багдасарян — легенда армянской спортивной журналистики / Suren Baghdasaryan — Legend of Armenian Sports Journalism

Հենրիկ Գևորգի Ազատյանը մահացել է 2013 թվականի դեկտեմբերի 26-ին Երևանում՝ կյանքի 86-րդ տարում, թողնելով հետևում հայկական պետական և քաղաքական կյանքի երկարամյա ծառայության անգերազանցելի ժառանգություն՝

որպես ՀԽՍՀ և Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական գործիչ, Երևանի պետական համալսարանի միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետի շրջանավարտ (1951), Արտասահմանից վերադարձող հայերի ընդունման և տեղավորման կոմիտեի նախագահ (1986–1991), Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայի պատմության ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող, պատմական գիտությունների թեկնածու։ Ծնվել է 1928 թվականի հունվարի 6-ին Բերդավան գյուղում (նախկինում՝ Ղալաչա)։ 

1946 թվականին ավարտել Երևանի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցը, 1951 թվականին՝ ԵՊՀ միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետը։ 1951–1952 թվականներին աշխատել Երևանի 26 կոմիսարների կուսշրջկոմում որպես հրահանգիչ։ 1952–1953 թվականներին սովորել Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան պետական համալսարանի մարքսիզմ-լենինիզմի, փիլիսոփայության և քաղաքատնտեսության դասախոսական կադրերի պատրաստման կուրսերում։ 1953–1957 թվականներին դասախոսել Երևանի գյուղատնտեսական ինստիտուտի մարքսիզմ-լենինիզմի ամբիոնում։ 1957–1986 թվականներին աշխատել Հայաստանի կոմկուսի կենտկոմի գիտության և ուսումնական հաստատությունների բաժնում՝ տարբեր պաշտոններում։ 

Երկու անգամ ընտրվել է ՀՄԿԿ 1 (36) և միավորիչ համագումարների պատգամավոր Մյասնիկյանի տարածքային կազմակերպությունից։ Հեղինակել է գրքեր՝ «Դանուշ Շահվերդյան», «Սուրեն Սպանդարյան», «Բախտորոշ պայմանագրեր», «Հայերը միջազգային դիվանագիտական խաչմերուկներում» և այլն։ Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով, մեդալներով և պատվոգրերով։ 

Հենրիկ Ազատյանը մնաց Բերդավանից Երևան տանող պետական ծառայության կամուրջը՝ իր գործունեությամբ, գրքերով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական պետականության խորքերով և պատմական ճշմարտությամբ։

### Վերնագրերի տարբերակներ (Հայերեն)
1. Հենրիկ Ազատյան՝ Հայաստանի Պետական Կյանքի Վաստակավոր Գործիչ 
2. Հենրիկ Ազատյան՝ Արտասահմանից Վերադարձող Հայերի Կոմիտեի Նախագահ 
3. Հենրիկ Ազատյան՝ Բերդավանից Երևան 
4. Հենրիկ Ազատյան՝ Պատմական Գիտությունների Թեկնածու և Պատգամավոր 
5. Հենրիկ Ազատյան՝ Սուրեն Սպանդարյանի և Դանուշ Շահվերդյանի Կենսագրող 

### Русский
Председатель Комитета по возвращению армян из-за рубежа 

Генрих Геворгович Азатян скончался 26 декабря 2013 года в Ереване на 86-м году жизни, оставив после себя наследие долголетней службы в государственном и политическом строительстве Армении как выпускник факультета международных отношений Ереванского государственного университета (1951), председатель Комитета по приёму и расселению армян, возвращающихся из-за рубежа (1986–1991), старший научный сотрудник Института истории Академии наук Армении, кандидат исторических наук.

В 1946 окончил среднюю школу №1 в Ереване. В 1951–1952 работал инструктором Ереванского райкома партии 26 комиссаров. В 1952–1953 учился на курсах подготовки преподавательских кадров по марксизму-ленинизму, философии и политэкономии в Московском государственном университете им. Ломоносова. В 1953–1957 преподавал на кафедре марксизма-ленинизма Ереванского сельскохозяйственного института. В 1957–1986 работал в отделе науки и учебных заведений ЦК Компартии Армении на различных должностях.

Дважды избирался депутатом 1-го (36-го) и объединительного съездов КПСС от территориальной организации Мясникяна. Автор книг «Дануш Шахвердян», «Сурен Спандарян», «Судьбоносные договоры», «Армяне на международных дипломатических перекрестках» и других. Награждён орденом «Знак Почёта», медалями и почётными грамотами.

Генрих Азатян остался мостом государственной службы от Бердавана до Еревана — своей деятельностью, книгами и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской государственности и исторической правдой.

### Заголовки (Русский)
1. Генрих Азатян: Заслуженный деятель государственного строительства Армении 
2. Генрих Азатян: Председатель Комитета по возвращению армян из-за рубежа 
3. Генрих Азатян: От Бердавана до Еревана 
4. Генрих Азатян: Кандидат исторических наук и депутат 
5. Генрих Азатян: Биограф Сурена Спандаряна и Дануша Шахвердяна 

### English
Chairman of the Committee for Returning Armenians from Abroad

Henrik Gevorgi Azatyan passed away on December 26, 2013, in Yerevan at the age of 85, leaving behind a legacy of long-term service in the state and political construction of Armenia as a graduate of the Faculty of International Relations of Yerevan State University (1951), chairman of the Committee for the Reception and Settlement of Armenians Returning from Abroad (1986–1991), senior researcher at the Institute of History of the Academy of Sciences of Armenia, Candidate of Historical Sciences.

In 1946 graduated from secondary school No. 1 in Yerevan. In 1951–1952 worked as an instructor in the Yerevan district committee of the party of 26 commissars. In 1952–1953 studied at courses for training teaching staff in Marxism-Leninism, philosophy, and political economy at Lomonosov Moscow State University. In 1953–1957 lectured at the Department of Marxism-Leninism of the Yerevan Agricultural Institute. In 1957–1986 worked in the Department of Science and Educational Institutions of the Central Committee of the Communist Party of Armenia in various positions.

Twice elected as a delegate to the 1st (36th) and unifying congresses of the CPSU from the territorial organization of Myasnikyan. Author of books *Danush Shahverdyan*, *Suren Spandaryan*, *Fateful Treaties*, *Armenians at International Diplomatic Crossroads* and others. Awarded the Order of the Badge of Honor, medals, and certificates of honor.

Henrik Azatyan remained the bridge of state service from Berdavan to Yerevan — with his activities, books, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian statehood and historical truth.

### Headlines (English)
1. Henrik Azatyan: Honored Figure in State Building of Armenia 
2. Henrik Azatyan: Chairman of the Committee for Returning Armenians from Abroad 
3. Henrik Azatyan: From Berdavan to Yerevan 
4. Henrik Azatyan: Candidate of Historical Sciences and Deputy 
5. Henrik Azatyan: Biographer of Suren Spandaryan and Danush Shahverdyan

Դավիթ Վլադիմիրի Պետրոսյանը ծնվել է 1957 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Իջևանում՝ հայ բանաստեղծ, գրականագետ, մամուլի պատմաբան, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (2007), պրոֆեսոր (2011), ով իր կյանքը նվիրել է հայ գրականության և մամուլի պատմության խորքերի ուսումնասիրությանը՝

դառնալով ԵՊՀ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի մամուլի տեսության և պատմության ամբիոնի վարիչ (2007–ից), «Գրական բանավեճերը XX դարասկզբի հայ մամուլում» (2007) մենագրության, «Մեր բախտը՝ մեր նժարին» (1989), «Հավատի պտուղ» (1992), «Ուրիշ անունս» (2001) բանաստեղծական ժողովածուների հեղինակ։ 

1975 թվականին ոսկե մեդալով ավարտել Իջևանի դպրոցը, 1980 թվականին՝ ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը։ 1981–1993 թվականներին աշխատել ԵՊՀ հրատարակչությունում, 2000 թվականից՝ ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետում՝ դասախոսից մինչև ամբիոնի վարիչ։ 1988 թվականին պաշտպանել թեկնածուականը՝ «Խորհրդահայ պոեզիան 1950-ական թվականներին» թեմայով, 2007 թվականին՝ դոկտորականը։ Հեղինակել է «Պատում, մեդիատեքստ, հակառակ հեռանկար» (2017), «Причуды инверсии» (2017, ռուսերեն), «Մեդիատեքստ. ժամանակների երկխոսությունը» (2022) մենագրությունները, ավելի քան 80 գիտական հոդվածներ։ 

Դավիթ Պետրոսյանը մնաց Իջևանից Երևան տանող գրականագիտական կամուրջը՝ իր մենագրություններով, բանաստեղծություններով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ գրականության և մամուլի խորքերով։

### Русский
Историк литературных споров армян

Давид Владимирович Петросян родился 10 декабря 1957 года в Иджеване — армянский поэт, литературовед, историк прессы, доктор филологических наук (2007), профессор (2011), посвятивший жизнь изучению глубин армянской литературы и истории прессы, став заведующим кафедрой теории и истории прессы факультета журналистики ЕГУ (с 2007), автором монографии «Литературные споры в армянской прессе начала XX века» (2007), поэтических сборников «Наша судьба — в наших весах» (1989), «Плод веры» (1992), «Другое моё имя» (2001).

В 1975 году с золотой медалью окончил иджеванскую школу, в 1980 — филологический факультет ЕГУ. В 1981–1993 работал в издательстве ЕГУ, с 2000 — на факультете журналистики — от преподавателя до заведующего кафедрой. В 1988 защитил кандидатскую диссертацию «Советская армянская поэзия 1950-х годов», в 2007 — докторскую. Автор монографий «Повествование, медиатекст, обратная перспектива» (2017), «Причуды инверсии» (2017, на русском), «Медиатекст. Диалог времён» (2022), более 80 научных статей.

Давид Петросян остался литературоведческим мостом от Иджевана до Еревана — своими монографиями, стихами и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской литературы и прессы.



### English
Historian of Armenian Literary Debates

David Vladimiri Petrosyan was born on December 10, 1957, in Ijevan — Armenian poet, literary scholar, press historian, Doctor of Philology (2007), professor (2011), who devoted his life to studying the depths of Armenian literature and press history, becoming head of the Department of Press Theory and History at YSU Faculty of Journalism (since 2007), author of the monograph *Literary Debates in Early 20th-Century Armenian Press* (2007), poetry collections *Our Fate Is in Our Scales* (1989), *Fruit of Faith* (1992), *My Other Name* (2001).

In 1975 graduated from Ijevan school with a gold medal, in 1980 — philology faculty of YSU. In 1981–1993 worked at YSU publishing house, since 2000 — at the Faculty of Journalism — from lecturer to department head. Defended candidate dissertation in 1988 on “Soviet Armenian Poetry of the 1950s”, doctoral in 2007. Author of monographs *Narrative, Media Text, Reverse Perspective* (2017), *Whims of Inversion* (2017, Russian), *Media Text: Dialogue of Times* (2022), over 80 scientific articles.

David Petrosyan remained the literary bridge from Ijevan to Yerevan — with his monographs, poems, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian literature and press.

Նամի Արտեմի Միկոյանը (Գերուկյան) մահացել է 2025 թվականի նոյեմբերի 27-ին Մոսկվայում՝ կյանքի 97-րդ տարում, թողնելով հետևում հայկական պատմության և երաժշտության անմար հիշողությունները՝ որպես պատմաբան-երաժշտագետ, լրագրող, «Իրենց աչքերով» հուշագրքի հեղինակ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ, «Հայրենական մեծ պատերազմում գերազանց աշխատանքի համար» և «Խաղաղության ամրապնդման համար» մեդալակիր։

Ծնվել է 1928 թվականի նոյեմբերի 21-ին Թբիլիսում, հայ ընտանիքում։ Հայրը՝ Գերուկով Արտյոմը, մահացել է 1937 թվականին ստալինյան ճնշումների ժամանակ, մայրը՝ Պրիկալոնսկայա Քսենյան։ 1939 թվականին դաստիարակությունը ստանձնել է հորաքույրը՝ Նինան, Երևանում։ Հորեղբայրը՝ Գրիգորի Հարությունյանը (Հարությունով), 1937–1953 թվականներին եղել Կենտկոմի քարտուղար։ 1946 թվականին ընդունվել և 1951 թվականին ավարտել Երևանի կոնսերվատորիան՝ դաշնամուրի և երաժշտագիտական ֆակուլտետներով։ Պատերազմի տարիներին օգնել է հոսպիտալներին։ 1950 թվականին ամուսնացել Ալեքսեյ Անաստասովիչ Միկոյանի հետ, տեղափոխվել Մոսկվա։ 1957–1960 թվականներին սովորել ԽՍՀՄ ԳԱ արվեստի պատմության ինստիտուտի ասպիրանտուրայում։ Աշխատել է Լենինյան մրցանակների կոմիտեում, «Սովետական երաժշտություն» ամսագրում, Հայկական հեռագրական գործակալությունում, հեղինակային իրավունքների համամիութենական գործակալությունում։ 

Հեղինակել է «Իրենց աչքերով» (2003, 2011) հուշագրքերը, «Գրիգոր Հարությունյանի կյանքն ու գործունեությունը» (2000)։ 

Նամի Միկոյանը մնաց Թբիլիսից Մոսկվա տանող հիշողության կամուրջը՝ իր գրքերով, լրագրությամբ և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական պատմության և երաժշտության խորքերով։

—

### Русский
Член семей руководителей Советской Армении и СССР

Нами Артёмовна Микоян скончалась 27 ноября 2025 года в Москве на 98-м году жизни, оставив неугасающую память армянской истории и музыки как историк-музыковед, журналистка, автор мемуаров «Своими глазами», член Союза писателей СССР, кавалер медалей «За доблестный труд в Великой Отечественной войне» и «За укрепление мира». Родилась 21 ноября 1928 года в Тбилиси в армянской семье. Отец Артём Геруков погиб в 1937 году при сталинских репрессиях, мать Ксения Прикалонская. С 1939 воспитывалась тётей Ниной в Ереване. Дядя Григорий Арутюнов (Арутюнян) был секретарём ЦК с 1937 по 1953 год. В 1946–1951 окончила Ереванскую консерваторию по фортепиано и музыковедению. Во время войны помогала в госпиталях. В 1950 вышла замуж за Алексея Анастасовича Микояна, переехала в Москву. В 1957–1960 училась в аспирантуре Института истории искусств АН СССР. Работала в Комитете Ленинских премий, журнале «Советская музыка», Армянском телеграфном агентстве, ВААП.

Автор мемуаров «С любовью и печалью», «Своими глазами» (2003, 2011), книги о дяде «Жизнь и деятельность Григория Арутюнова» (2000).

Нами Микоян осталась мостом памяти от Тбилиси до Москвы — своими книгами, журналистикой и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской истории и музыки.

—

### English
Member of the families of the leaders of Soviet Armenia and the USSR

Nami Artyomovna Mikoyan passed away on November 27, 2025, in Moscow at the age of 97, leaving an undying memory of Armenian history and music as historian-musicologist, journalist, author of memoirs *With Love and Sorrow* and *Through Their Own Eyes*, member of the USSR Writers’ Union, recipient of medals “For Valiant Labor in the Great Patriotic War” and “For Strengthening Peace”. Born on November 21, 1928, in Tbilisi to an Armenian family. Father Artyom Gerukov died in 1937 during Stalin’s repressions, mother Ksenia Prikalonskaya. From 1939 raised by aunt Nina in Yerevan. Uncle Grigory Arutyunov (Harutyunyan) was CC secretary 1937–1953. Graduated from Yerevan Conservatory in piano and musicology (1946–1951). During the war helped in hospitals. Married Alexey Anastasovich Mikoyan in 1950, moved to Moscow. Studied at the Institute of Art History postgraduate program (1957–1960). Worked at the Lenin Prize Committee, *Soviet Music* magazine, Armenian Telegraph Agency, VAAP.

Authored memoirs *With Love and Sorrow*, *Through Their Own Eyes* (2003, 2011), book about uncle *Life and Work of Grigory Arutyunov* (2000).

Nami Mikoyan remained the bridge of memory from Tbilisi to Moscow — with her books, journalism, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian history and music.

—

Հրաչյա Խաչատուրի Մարգարյանը ծնվել է 1912 թվականի նոյեմբերի 26-ին Ազատան գյուղում (Ալեքսանդրապոլի գավառ)՝ հայ խորհրդային կուսակցական և պետական աշխատող, ԽՄԿԿ անդամ (1931), ով իր կյանքը նվիրել է Հայկական ԽՍՀ-ի կուսակցական և մշակութային կառուցմանը՝ դառնալով ՀԿԿ ԿԿ երկրորդ քարտուղար (1953), ՀԽՍՀ մշակույթի նախարար (1959–1964), ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի Նախագահության նախագահի տեղակալ (1964–1967) և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանի ասպետ։

Մահացել է 1967 թվականի նոյեմբերի 23-ին Երևանում՝ կյանքի 55-րդ տարում։ Ավարտել է ԽՄԿԿ ԿԿ-ին առընթեր կուսակցական կազմակերպիչների բարձրագույն դպրոցը (1946)։ Աշխատել է Լենինականի տեքստիլ կոմբինատում, շրջանային թերթերում, 1937–1939 և 1941–1943 թվականներին՝ ՀԿԿ ԿԿ ապարատում, 1939–1941 թվականներին՝ «Խորհրդային Հայաստան» թերթի խմբագիր, 1943 թվականին՝ ՀԿԿ ԿԿ քարտուղար, 1946–1951 թվականներին՝ ԽՄԿԿ ԿԿ ապարատում (տեսուչ, բաժնի վարիչ), 1952 թվականին՝ «Խորհրդային Հայաստան» թերթի խմբագիր, 1953 թվականին՝ ՀԿԿ ԿԿ երկրորդ քարտուղար։ Եղել է ՀԿԿ ԿԿ (1943–1945, 1952–1967), ՀԽՍՀ Գերագույն սովետի Նախագահության անդամ (1965–1967), ԽՍՀՄ IV–V և ՀԽՍՀ IV–VII գումարումների Գերագույն սովետի դեպուտատ։ 

Հրաչյա Մարգարյանը մնաց Ազատանից Երևան տանող կուսակցական կամուրջը՝ իր ղեկավարությամբ, խմբագրական աշխատանքով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին խորհրդային Հայաստանի մշակույթի և կուսակցական կյանքի խորքերով։

—

### Русский
Министр культуры АрмССР

Грачья Хачатурович Маргарян родился 26 ноября 1912 года в селе Азатан (Александропольский уезд) — армянский советский партийный и государственный деятель, член КПСС (1931), посвятивший жизнь партийному и культурному строительству АрмССР, став вторым секретарём ЦК КП Армении (1953), министром культуры АрмССР (1959–1964), заместителем председателя Президиума Верховного Совета АрмССР (1964–1967), кавалером ордена Трудового Красного Знамени. Умер 23 ноября 1967 года в Ереване на 56-м году жизни. Окончил Высшую школу партийных организаторов при ЦК ВКП(б) (1946). Работал на Ленинаканском текстильном комбинате, в районных газетах, в аппарате ЦК КП(б) Армении (1937–1939, 1941–1943), редактором газеты «Советская Армения» (1939–1941), секретарём ЦК КП Армении (1943), инспектором, затем заведующим отделом в аппарате ЦК ВКП(б) (1946–1951), редактором «Советская Армения» (1952), вторым секретарём ЦК КП Армении (1953). Член ЦК КП Армении (1943–1945, 1952–1967), Президиума Верховного Совета АрмССР (1965–1967), депутат Верховного Совета СССР IV–V и АрмССР IV–VII созывов.

Грачья Маргарян остался партийным мостом от Азатана до Еревана — своим руководством, редакторской работой и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами культуры и партийной жизни советской Армении.

—

### English
Minister of Culture of the Armenian SSR

Hrachya Khachaturi Margaryan was born on November 26, 1912, in Azatan village (Alexandropol district) — Armenian Soviet party and state figure, CPSU member (1931), who devoted his life to party and cultural construction of the Armenian SSR, becoming second secretary of the CP Armenia Central Committee (1953), Minister of Culture of the Armenian SSR (1959–1964), Deputy Chairman of the Presidium of the Armenian SSR Supreme Soviet (1964–1967), holder of the Order of the Red Banner of Labor. Died on November 23, 1967, in Yerevan at the age of 55. Graduated from the Higher School of Party Organizers under the CPSU Central Committee (1946). Worked at Leninakan Textile Combine, district newspapers, CP(b) Armenia Central Committee apparatus (1937–1939, 1941–1943), editor of *Soviet Armenia* (1939–1941), secretary of CP Armenia Central Committee (1943), inspector, then department head at CPSU Central Committee apparatus (1946–1951), editor of *Soviet Armenia* (1952), second secretary of CP Armenia Central Committee (1953). Member of CP Armenia Central Committee (1943–1945, 1952–1967), Presidium of the Armenian SSR Supreme Soviet (1965–1967), deputy of USSR Supreme Soviet IV–V and Armenian SSR IV–VII convocations.

Hrachya Margaryan remained the party bridge from Azatan to Yerevan — with his leadership, editorial work, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Soviet Armenia’s culture and party life.

—

Արքմենիկ Հրայրի Նիկողոսյանը ծնվել է 1979 թվականի նոյեմբերի 14-ին Ծովակ գյուղում (Վարդենիսի շրջան, այժմ՝ Գեղարքունիքի մարզ)։ Հայ գրականագետ, խմբագիր, բանասիրական գիտությունների թեկնածու (2008), Հայաստանի գրողների միության անդամ (2007), երիտասարդական բաժանմունքի նախագահ (2006), «Անտարես» հրատարակչության գլխավոր խմբագիր (2011), Մովսես Խորենացու մեդալակիր (2017)։ 

Ավարտել է ԵՊՀ բանասիրական ֆակուլտետը (բակալավր՝ 2001, մագիստր՝ 2003), ասպիրանտուրա՝ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում։ 2001 թվականից դասավանդել է Վարդենիսի մանկավարժական ինստիտուտում, 2004–2005 թթ.՝ «Գրական թերթ»-ի գրաքննադատության բաժնի վարիչ, 2005 թվականից՝ Երևանի Մաշտոցի անվան համալսարանում։ 2008 թվականից՝ ՀՀ ԳԱԱ գրականության ինստիտուտի ավագ գիտաշխատող։ 

2008 թվականին պաշտպանել է «Առաքել Դավրիժեցու «Պատմությունը» իբրև գրական երկ» թեմայով ատենախոսություն։ Հեղինակել է «Գրառումներ ընթացքից» (2007), «Առաքել Դավրիժեցու Պատմությունն իբրև գրական երկ» (2012), «Խոսքի տարածությունը» (2015) գրքերը։ Խմբագրել է Աշոտ Գաբրիելյանի, Ռոման Կյուրեղյանի, Հասմիկ Սիմոնյանի, Արեգ Ազատյանի, Գուրգեն Խանջյանի, Մհեր Բեյլերյանի, Կարեն Անտաշյանի, Հրաչյա Սարիբեկյանի, Նառա Վարդանյանի գրքերը և «18-33. արդի հայ արձակ» անթոլոգիան։ 

Արքմենիկ Նիկողոսյանը մնաց Ծովակից Երևան տանող գրական կամուրջը՝ իր ատենախոսություններով, հոդվածներով, խմբագրական աշխատանքով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ գրականության խորքերով և խոսքի տարածությամբ։

—

### Русский

Исследователь Аракела Даврижеци: Кавалер медали Мовсеса Хоренаци

Аркменик Грайрович Никогосян родился 14 ноября 1979 года в селе Цовак (Варденисский район, ныне Гегаркуникская область). Армянский литературовед, редактор, кандидат филологических наук (2008), член Союза писателей Армении (2007), председатель молодёжного отделения (2006), главный редактор издательства «Антарес» (2011), кавалер медали Мовсеса Хоренаци (2017).

Окончил филологический факультет ЕГУ (бакалавр — 2001, магистр — 2003), аспирантуру Института литературы им. М. Абегяна. С 2001 года преподавал в Варденисском педагогическом институте, в 2004–2005 — заведующий отделом литературной критики газеты «Грakan терт», с 2005 — в Университете им. Маштоца в Ереване. С 2008 — старший научный сотрудник Института литературы НАН РА.

В 2008 защитил диссертацию «“История” Аракела Даврижеци как литературное произведение». Автор книг «Записи по ходу» (2007), «“История” Аракела Даврижеци как литературное произведение» (2012), «Пространство слова» (2015). Редактировал книги Ашота Габриеляна, Романа Кюрегяна, Асмик Симонян, Арега Азатяна, Гургена Ханджяна, Мгера Бейлеряна, Карена Анташяна, Грача Сарибекяна, Нары Варданян и антологию «18-33. Современная армянская проза».

Аркменик Никогосян остался литературным мостом от Цовака до Еревана — своими диссертациями, статьями, редакторской работой и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской литературы и пространством слова.

—

### English

Researcher of Arakel Davrizhetsi: Movses Khorenatsi Medal Recipient

Arkmnik Hrayri Nikogosyan was born on November 14, 1979, in Tsovak village (Vardenis district, now Gegharkunik Province). Armenian literary scholar, editor, Candidate of Philological Sciences (2008), member of the Writers’ Union of Armenia (2007), chairman of its youth section (2006), chief editor of Antares Publishing House (2011), recipient of the Movses Khorenatsi Medal (2017).

Graduated from YSU’s Faculty of Philology (BA 2001, MA 2003), postgraduate studies at M. Abeghyan Institute of Literature. Since 2001 taught at Vardenis Pedagogical Institute, 2004–2005 headed literary criticism section of *Grakan Tert*, since 2005 lectures at Mashtots University in Yerevan. Since 2008 — senior researcher at the Institute of Literature, NAS RA.

In 2008 defended his dissertation *“History” by Arakel Davrizhetsi as a Literary Work*. Author of *Notes Along the Way* (2007), *“History” by Arakel Davrizhetsi as a Literary Work* (2012), *The Space of the Word* (2015). Edited books by Ashot Gabrielyan, Roman Kyureghyan, Hasmik Simonyan, Areg Azatyan, Gurgen Khanjyan, Mher Beyleryan, Karen Antashyan, Hrachya Saribekyan, Nara Vardanyan, and the anthology *18-33. Modern Armenian Prose*.

Arkmnik Nikogosyan remains the literary bridge from Tsovak to Yerevan — with his dissertations, articles, editorial work, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian literature and the expanse of the word.

—

Վարդգես Վազգենի Օվյանը ծնվել է 1959 թվականի նոյեմբերի 4-ին Ստեփանակերտում, Ադրբեջանական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ արձակագիր, հրապարակախոս, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1988 թվականից, գրող Վազգեն Օվյանի որդին, ով իր ստեղծագործություններով արտացոլել է Արցախի կյանքը, պատերազմի հետևանքները և մարդկային ճակատագրերը՝ դառնալով ղարաբաղյան գրականության նշանակալի դեմք։

Ավարտել է Ստեփանակերտի մանկավարժական ինստիտուտի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1988 թվականից՝ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ։ Աշխատել է «Խորհրդային Ղարաբաղ» (հետագայում՝ «Արցախ», «ԼՂ Հանրապետություն») պաշտոնաթերթում՝ որպես թղթակից, բաժնի վարիչ, գլխավոր խմբագրի տեղակալ։ 1992-1993 թվականներին միաժամանակ եղել է Ասկերանի շրջանի «Խաչեն» թերթի խմբագիր։ 1994-1996 թվականներին ծառայել է ԼՂՀ պաշտպանության բանակում՝ որպես քաղբաժնի սպա, ապա՝ «Մարտիկ» թերթի պատասխանատու քարտուղար։ 1997-1998 թվականներին աշխատել է Ստեփանակերտի պետական պոլիգրաֆ ձեռնարկությունում՝ որպես հրատարակչական կենտրոնի ղեկավար, 1999 թվականից՝ «10-րդ նահանգ» թերթում, 2004-2006 թվականներին՝ «Դեմո» հանրային թերթում՝ որպես պատասխանատու խմբագիր։ 2009 թվականից՝ «Նոր էջ» թերթի խմբագիր։ Տպագրվում է 1984 թվականից՝ հարյուրավոր պատմվածքների, նովելների, դրամատիկական ստեղծագործությունների և հոդվածների հեղինակ։ Տպագրվում է հայաստանյան և ղարաբաղյան թերթերում։ Հրատարակված գրքեր՝ «Մենախոսություն վերջին նստարանից» (պատմվածքներ, Ստեփանակերտ, 1995, 128 էջ), «Կիսատ պատմվածքներս, տղան և ուրիշներ» (պատմվածքներ, Ստեփանակերտ, 2005, 132 էջ), «Ձմեռային սերենադ» (նովելներ, պատմվածքներ, դրամատիկական ստեղծագործություններ, Ստեփանակերտ, 2005, 256 էջ), «Կարմիր ծաղկաթերթեր» (նովելներ, պատմվածքներ, դրամատիկական ստեղծագործություններ, հոդվածներ, Ստեփանակերտ, 2007, 224 էջ)։ Վարդգես Օվյանի ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել գրողներին՝ ընդգծելով Արցախի պատմության և մարդկային փորձառության թեմաները։

—

### Русский
Летописец войны и человеческих судеб

Вардгес Вазгенович Овян родился 4 ноября 1959 года в Степанакерте, Азербайджанская ССР, СССР. Армянский прозаик, публицист, член Союза писателей СССР с 1988 года, сын писателя Вазгена Овяна, отразивший в произведениях жизнь Арцаха, последствия войны и человеческие судьбы, став значимой фигурой карабахской литературы. Окончил филологический факультет Степанакертского педагогического института. С 1988 года — член Союза писателей СССР. Работал в республиканской газете «Советский Карабах» (позже «Арцах», «НКР Республика») корреспондентом, заведующим отделом, заместителем главного редактора. В 1992–1993 годах одновременно был редактором районной газеты «Хачен» Аскеранского района. В 1994–1996 годах служил в Армии обороны НКР офицером политотдела, затем ответственным секретарём газеты «Мартик». В 1997–1998 годах работал руководителем издательского центра в Степанакертском государственном полиграфическом предприятии, с 1999 года — в газете «10-я провинция», в 2004–2006 годах — ответственным редактором общественной газеты «Демо». С 2009 года — редактор газеты «Нор эдж». Печатается с 1984 года, автор сотен рассказов, новелл, драматических произведений и статей. Публикуется в армянских и карабахских газетах. Опубликованные книги: «Монолог с последней парты» (рассказы, Степанакерт, 1995, 128 с.), «Мои недописанные рассказы, мальчик и другие» (рассказы, Степанакерт, 2005, 132 с.), «Зимняя серенада» (новеллы, рассказы, драматические произведения, Степанакерт, 2005, 256 с.), «Красные лепестки» (новеллы, рассказы, драматические произведения, статьи, Степанакерт, 2007, 224 с.). Наследие Вардгеса Овяна продолжает вдохновлять писателей, подчёркивая темы истории Арцаха и человеческого опыта.

—

### English
Chronicler of War and Human Destinies

Vardges Vazgeni Ovyan was born on November 4, 1959, in Stepanakert, Azerbaijani SSR, USSR. Armenian prose writer, publicist, member of the USSR Writers’ Union since 1988, son of writer Vazgen Ovyan, who depicted Artsakh life, war consequences, and human destinies in his works, becoming a prominent figure in Karabakh literature. Graduated from the philology faculty of Stepanakert Pedagogical Institute. Since 1988 — member of the USSR Writers’ Union. Worked at the republican newspaper *Soviet Karabakh* (later *Artsakh*, *NKR Republic*) as correspondent, department head, deputy editor-in-chief. In 1992–1993, simultaneously editor of the Askeran district newspaper *Khachen*. In 1994–1996, served in the NKR Defense Army as political department officer, then executive secretary of *Martik* newspaper. In 1997–1998, headed the publishing center at Stepanakert State Printing House, from 1999 — at *10th Province* newspaper, in 2004–2006 — executive editor of the public newspaper *Demo*. Since 2009 — editor of *Nor Ej* newspaper. Published since 1984, author of hundreds of short stories, novellas, dramatic works, and articles. Published in Armenian and Karabakh newspapers. Published books: *Monologue from the Last Desk* (short stories, Stepanakert, 1995, 128 pp.), *My Unfinished Stories, the Boy and Others* (short stories, Stepanakert, 2005, 132 pp.), *Winter Serenade* (novellas, short stories, dramatic works, Stepanakert, 2005, 256 pp.), *Red Petals* (novellas, short stories, dramatic works, articles, Stepanakert, 2007, 224 pp.). Vardges Ovyan’s legacy continues to inspire writers, highlighting themes of Artsakh history and human experience.

—

Վարուժան Գևորգի Օլքինյանը ծնվել է 1947 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ: Հայտնի է որպես հայ հեռուստահաղորդավար, մեկնաբան և ՀՀ վաստակավոր լրագրող (2006):

1971 թվականից աշխատել է Հայաստանի Ազգային ռադիոյում և հեռուստատեսությունում: 1970-ականների սկզբին երկու տարի աշխատել է «Արմենպրես» լրատվական գործակալությունում: Վարում է Հայաստանի Հանրային ռադիոյի «Ռադիոլուր» լրատվական ծրագիրը: Դասավանդում է Խաչատուր Աբովյանի անվան մանկավարժական համալսարանի Հեռուստառադիոլրագրության ամբիոնում: 2013 թվականին մասնակցել է Գրիգոր Նարեկացու «Մատյան ողբերգության» պոեմի աուդիոտարբերակի ստեղծմանը՝ ձայնասկավառակի տեսքով:Հայերեն գրավիչ վերնագրերի տարբերակներ  «Վարուժան Օլքինյան՝ Հայաստանի Ձայնը Ռադիոյում և Հեռուստատեսությունում» 
«Վարուժան Օլքինյան. Լրագրություն և Մշակույթ Հայ ժողովրդի Համար» 
«Հայկական Ռադիոյի Լեգենդ՝ Վարուժան Օլքինյանի Ուղին»

Русский

Легенда армянского радио

Варужан Геворгович Олкинян родился 22 октября 1947 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Известен как армянский телеведущий, комментатор и заслуженный журналист Армении (2006). С 1971 года работал на Национальном радио Армении и телевидении. В начале 1970-х годов два года работал в информационном агентстве «Арменпресс». Ведёт информационную программу «Радиолур» на Общественном радио Армении. Преподаёт на кафедре телерадиожурналистики в Педагогическом университете имени Хачатура Абовяна. В 2013 году участвовал в создании аудиоверсии поэмы Григора Нарекаци «Книга скорбных песнопений» в формате аудиодиска.Варианты привлекательных заголовков на русском  «Варужан Олкинян: Голос Армении на радио и телевидении» 
«Варужан Олкинян: От журналистики к культурному наследию» 
«Легенда армянского радио: Жизнь и творчество Варужана Олкиняна»

English

The Legend of Armenian

Varuzhan Gevorgovich Olkinyan was born on October 22, 1947, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. He is a renowned Armenian television and radio presenter, commentator, and Honored Journalist of Armenia (2006). Since 1971, he has worked at Armenia’s National Radio and Television. In the early 1970s, he spent two years at the “Armenpress” news agency. He hosts the “Radiolur” news program on Public Radio of Armenia. He also teaches at the Department of Television and Radio Journalism at Khachatur Abovyan Pedagogical University. In 2013, he contributed to the creation of an audio version of Grigor Narekatsi’s “Book of Lamentations” on a CD.Attractive Headline Options in English  “Varuzhan Olkinyan: The Voice of Armenia on Radio and TV” 
“Varuzhan Olkinyan: Blending Journalism and Cultural Legacy” 
“The Legend of Armenian Broadcasting: Varuzhan Olkinyan’s Journey”

Վազգեն Միքայելի Ամիրբեկյանը մահացել է 1984 թվականի հոկտեմբերի 18-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ արձակագիր, լրագրող, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1958 թվականից)։

Ծնվել է 1915 թվականի մարտի 24-ին Ղարաքիլիսա (այժմ՝ Վանաձոր) քաղաքում, Երևանի նահանգ, Կովկասի փոխարքայություն, Ռուսական կայսրություն։ Աշխատանքային գործունեությունը սկսել է 1931 թվականից՝ որպես յոթնամյա դպրոցի ուսուցիչ, ապա Ալեքսանդր Մյասնիկյանի անվան քիմիական կոմբինատի «Քիմիայի ճակատում» թերթի պատասխանատու քարտուղար։ 1934-1940 թվականներին եղել է «Ավանգարդ» թերթի բաժնի վարիչ, 1940-1944 թվականներին՝ ՀԼԿԵՄ Կիրովականի շրջկոմի քարտուղար, 1944-1949 թվականներին՝ «Սովետական Հայաստան» օրաթերթի արդյունաբերության և տրանսպորտի բաժնի վարիչ, 1949-1950 թվականներին՝ Լենինականի «Բանվոր» թերթի խմբագիր։ 1953 թվականին ավարտել է ՍՄԿԿ Կենտկոմին առընթեր կուսակցական բարձրագույն դպրոցը, 1954-1960 թվականներին եղել է ՀԿԿ կենտկոմի մամուլի սեկտորի վարիչ։ 1960-1974 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ պատմության ինստիտուտում՝ որպես հայ պարբերական մամուլի պատմության բաժնի ավագ գիտաշխատող, 1965 թվականին պաշտպանել է «Սովետական տեղական մամուլը» դիսերտացիան։ 1974-1976 թվականներին շարունակել է աշխատանքը ինստիտուտում։ Հեղինակ է վիպակների «Վաչե Չինարյան» (1958, 1963), «Կոմերիտականները» (1959), վեպի «Մենավոր ծառը» (1974), գիտական աշխատությունների «Սովետահայ տեղական մամուլը (1921-1925)» (1964), «Հայաստանի մամուլը Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին» (1971), պատմվածքների «Անքուն գիշերներ» (1949) և այլոց։ Վազգեն Ամիրբեկյանը խորհրդային հայ գրականության ու լրագրության կարևոր դեմք է, նրա ստեղծագործություններն ու գիտական ժառանգությունը արտացոլում են հայկական մամուլի պատմությունը, արդյունաբերական զարգացումը և մարդկային կյանքի խորքերը՝ ոգեշնչելով սերունդներին հայրենասիրությամբ ու մասնագիտական նվիրվածությամբ։

—

### Русский
Армянский прозаик, редактор, историк армянской  прессы

Вазген Михайлович Амирбекян скончался 18 октября 1984 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Армянский прозаик, журналист, кандидат филологических наук, член Союза писателей СССР (с 1958 года). Родился 24 марта 1915 года в городе Карахлис (ныне Ванадзор), Эриванская губерния, Кавказское наместничество, Российская империя. Трудовую деятельность начал в 1931 году — учителем семилетней школы, затем ответственным секретарём многотиражки «На фронте химии» на химическом комбинате им. Александра Мясникова. В 1934–1940 годах — заведующий отделом газеты «Авангард», в 1940–1944 годах — секретарь Кироваканского райкома ВЛКСМ, в 1944–1949 годах — заведующий отделом промышленности и транспорта газеты «Советская Армения», в 1949–1950 годах — редактор городской газеты «Банвор» Ленинакана. В 1953 году окончил партийную высшую школу при ЦК КПСС, в 1954–1960 годах — заведующий сектором печати ЦК КП Армении. В 1960–1974 годах работал в Институте истории АН Армянской ССР старшим научным сотрудником отдела истории армянской периодической печати, в 1965 году защитил диссертацию «Советская местная пресса». В 1974–1976 годах продолжал работу в институте. Автор повестей «Ваче Чинарян» (1958, 1963), «Комеритцы» (1959), романа «Одинокое дерево» (1974), научных трудов «Армянская местная пресса (1921–1925)» (1964), «Пресса Армении в годы Великой Отечественной войны» (1971), сборника рассказов «Бессонные ночи» (1949) и др. Вазген Амирбекян — значимая фигура советской армянской литературы и журналистики, его творчество и научное наследие отражают историю армянской прессы, промышленное развитие и глубины человеческой жизни, вдохновляя поколения патриотизмом и профессиональной преданностью.

—

### English
Armenian Prose Writer, Editor Historian of Armenian Press

Vazgen Mikhailovich Amirbekyan passed away on October 18, 1984, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. An Armenian prose writer, journalist, candidate of philological sciences, member of the USSR Union of Writers (since 1958). Born on March 24, 1915, in Karaklis (now Vanadzor), Erivan province, Caucasus Viceroyalty, Russian Empire. Began his career in 1931 as a seven-year school teacher, then as responsible secretary of the “Na Fronte Khimii” factory newspaper at the Alexander Myasnikyan Chemical Combine. From 1934–1940, head of department at “Avangard” newspaper; 1940–1944, secretary of Kirovakan District Committee of VLKSM; 1944–1949, head of industry and transport department at “Sovetskaya Armeniya” newspaper; 1949–1950, editor of “Banvor” city newspaper in Leninakan. Graduated from the Party Higher School under the CPSU Central Committee in 1953; 1954–1960, head of press sector at the Central Committee of the Communist Party of Armenia. From 1960–1974, senior researcher at the Department of Armenian Periodical Press History, Institute of History, Academy of Sciences of the Armenian SSR; defended dissertation “Soviet Local Press” in 1965. Continued work at the institute until 1976. Author of novellas “Vache Chinaryan” (1958, 1963), “Komeritsy” (1959), novel “The Lone Tree” (1974), scholarly works “Armenian Local Press (1921–1925)” (1964), “Armenian Press During the Great Patriotic War” (1971), short story collection “Sleepless Nights” (1949), and more. Vazgen Amirbekyan was a key figure in Soviet Armenian literature and journalism; his works and scholarly legacy reflect the history of Armenian press, industrial development, and human depths, inspiring generations with patriotism and professional dedication.

—

#

Գայանե Սերգեյի Ասլամազյանը, ծնվել է  1976 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ, շարունակում է իր ակտիվ գործունեությունը որպես հայտնի հայ հաղորդավար, դերասանուհի և երիտասարդական շաբաթաթերթերի լրագրող։

1983-1991 թվականներին սովորել է Երևանի Նիկոլայ Գոգոլի անվան թիվ 35 դպրոցում, 1993 թվականին ավարտել է «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը։ 1993 թվականին ընդունվել է Երևանի Գեղարվեստի պետական ակադեմիայի արվեստի տեսության և պատմության բաժին, ավարտել 1998 թվականին, իսկ 1999-2002 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում։ Նույն 1993 թվականին սկսել է լրագրողի կարիերան «Այո» երիտասարդական շաբաթաթերթում, 1998 թվականից դարձել է «Հայկական Ռերիխյան կենտրոն» հասարակական կազմակերպության անդամ։ 2002-2003 թվականներին հեղինակել, սցենարավորել և ռեժիսորել է «Հայրենիք» հեռուստաընկերության «Մեր հայրենիքի մշակույթը» հաղորդումը, որը 2002 թվականին Յալթայի միջազգային հեռուստակինոփառատոնում արժանացել է «Լավագույն մանկական հաղորդում» մրցանակին, իսկ Գայանեն ստացել է ՌԴ ժուռնալիստների միության «Տարվա լրագրող» կոչումը։ 2003 թվականին մասնակցել է «Ռուսաստան. հայացք կողքից» ծրագրին, որտեղ նրա «Սիբիրյան գրառումներ» աշխատանքը ստացել է ոսկե մեդալ և ՌԴ ժուռնալիստների միության հատուկ մրցանակ, իսկ 2005 թվականին Ալմաթիում ճանաչվել է լավագույնը «ճանապարհային գրառումներ» ժանրում «ՄԻՐ» հեռուստաընկերության մրցույթում։ 2003-2006 թվականներին եղել է Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահի մամուլի քարտուղար, վարել է «Բարի լույս» հաղորդումը, 2005-2006 թվականներին՝ «Երևան» ռադիոկայանի տնօրեն։ 2006 թվականին բացել է «Ասլամազյան ցուցասրահ»-ը՝ լինելով դրա հեղինակ և տնօրեն, ապա աշխատել է «Երկիր Մեդիա»-ում՝ վարելով «Երկիրն այսօր» ռուսալեզու լրատվական հաղորդումը։ 2008 թվականից «Մշակույթի պահպանման լիգա»-ի նախագահ է, 2009-2010 թվականներին ղեկավարել է ՀՀՌ խորհրդի վերլուծության և տեխնիկական հսկողության վարչությունը։ 2008-2010 թվականներին Վալդիս Պելշի հետ վարել է «Կարոտ» փառատոնը, որի ընթացքում Ժերար Դեպարդիեն սիրո առաջարկություն է արել նրան։ 2010-2017 թվականներին «Արմենիա» հեռուստաընկերությունում վարել է «Բարի լույս, հայեր» հաղորդումը։ Դերասանուհու կարիերայում նկարահանվել է բազմաթիվ ֆիլմերում և սերիալներում, այդ թվում՝ «Լքյալները» (2006-2008), «Ուր է իմ տղամարդը» (2010-2011), «Եզրագծից այն կողմ» (2011-2012), «Խաղից դուրս» (2013), «Ուրիշ կինո» (2014), «Անավարտ թռիչք» (2015), «Վերջին ցանկություն» (2016), «Հատուկ բաժին» (2016-2017, գլխավոր դեր), ինչպես նաև ռուսական «Убийство на 100 миллионов» (2013) և «Отель» (2015, գլխավոր դեր) ֆիլմերում։ Նկարահանվել է Հայկոյի «Բարև Երջանկություն» (2012) և Սևակ Ամրոյանի «Ախպերս ու ես» (2014) տեսահոլովակներում։ 2013-2014 թվականներին եղել է «Օրիֆլեյմ» ընկերության գովազդային դեմք, 2015 թվականին՝ «DeSheli» կոսմետիկ գծի և իսպանական «Majorica» զարդերի դեմք Հայաստանում։ 2012 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ Ոստիկանության «Համագործակցության ամրապնդման համար» մեդալով, 2015 թվականին՝ «Союз-2015 Наследники победы» մեդալով։ Գայանե Ասլամազյանը ակտիվորեն մասնակցում է ֆոտոսեսիաների և շարունակում է նպաստել հայկական մշակույթի զարգացմանը՝ իր հաղորդումներով, դերերով և հասարակական գործունեությամբ։

—

### Русский
Посол армянской культуры

Гаяне Сергеевна Асламазян, родившаяся 13 октября 1976 года в Ереване, Армянская ССР, СССР, продолжает свою активную деятельность как известная армянская телеведущая, актриса и журналист молодёжных газет. В 1983–1991 годах училась в ереванской школе №35 имени Николая Гоголя, в 1993 году окончила образовательный комплекс «Мхитар Себастаци». В 1993 году поступила на факультет теории и истории искусства Ереванской государственной академии художеств, окончила в 1998 году, а в 1999–2002 годах училась в аспирантуре. В 1993 году начала карьеру журналиста в молодёжной газете «Да», с 1998 года является членом общественной организации «Армянский Рериховский центр». В 2002–2003 годах была автором, сценаристом и режиссёром программы «Культура нашей родины» на телеканале «Родина», которая в 2002 году на международном ТВ-кинофестивале в Ялте получила приз «Лучшая детская программа», а Гаяне удостоилась награды Союза журналистов РФ «Журналист года». В 2003 году по приглашению Союза журналистов РФ и Международной академии теле- и радиовещания IATR участвовала в программе «Россия — взгляд сбоку», где её работа «Сибирские заметки» получила золотую медаль и специальный приз, а в 2005 году в Алматы была признана лучшей в жанре «дорожных заметок» на конкурсе телекомпании «МИР». В 2003–2006 годах работала пресс-секретарём председателя Совета Общественного телевидения и радио Армении, вела программу «Доброе утро», в 2005–2006 годах была директором радио «Ереван». В 2006 году открыла «Галерею Асламазян» как автор и директор, затем работала на «Еркир Медиа», ведя русскоязычную новостную программу «Еркир сегодня». С 2008 года — президент «Лиги сохранения культуры». В 2009–2010 годах возглавляла отдел анализа и технического контроля Совета Общественного телевидения. В 2008–2010 годах вела фестиваль «Ностальгия» с Валдисом Пельшем, во время которого Жерар Депардьё сделал ей предложение любви. В 2010–2017 годах на телеканале «Армения» вела программу «Доброе утро, армяне». Снималась в многочисленных фильмах и сериалах, включая «Беженцы» (2006–2008), «Где мой мужчина» (2010–2011), «За линией» (2011–2012), «Вне игры» (2013), «Чужое кино» (2014), «Незавершённый полёт» (2015), «Последнее желание» (2016), «Специальный отдел» (2016–2017, главная роль), а также в российских фильмах «Убийство на 100 миллионов» (2013) и «Отель» (2015, главная роль). Участвовала в клипах Хайко «Барев, счастье» (2012) и Севака Амрояна «Брат и я» (2014). В 2013–2014 годах была лицом компании «Oriflame», в 2015 году — косметической линии «DeSheli» и испанских украшений «Majorica» в Армении. В 2012 году награждена медалью полиции РА «За укрепление сотрудничества», в 2015 году — медалью «Союз-2015 Наследники победы». Гаяне активно участвует в фотосессиях и продолжает вносить вклад в развитие армянской культуры своими программами, ролями и общественной деятельностью.

—

### English
Ambassador of Armenian Culture

Gayane Sergeevna Aslamazyan, born on October 13, 1976, in Yerevan, Armenian SSR, USSR, continues her active career as a prominent Armenian television presenter, actress, and youth newspaper journalist. From 1983 to 1991, she studied at Yerevan’s School No. 35 named after Nikolai Gogol, graduating from the “Mkhitar Sebastatsi” educational complex in 1993. In 1993, she enrolled in the Art Theory and History Department of the Yerevan State Academy of Fine Arts, graduating in 1998, and pursued postgraduate studies from 1999 to 2002. In 1993, she began her journalism career at the youth newspaper *Yes*, and since 1998, she has been a member of the “Armenian Roerich Center” public organization. From 2002 to 2003, she authored, scripted, and directed the program *The Culture of Our Homeland* on the “Hayrenik” TV channel, which won the “Best Children’s Program” award at the 2002 Yalta International TV and Film Festival, while Gayane received the “Journalist of the Year” award from the Russian Journalists’ Union. In 2003, invited by the Russian Journalists’ Union and the International Academy of Television and Radio (IATR), she participated in the *Russia: A View from Outside* program, where her work *Siberian Notes* earned a gold medal and a special prize, and in 2005, it was recognized as the best in the “travel notes” genre at a contest by the MIR TV company in Almaty. From 2003 to 2006, she served as press secretary to the chairman of the Public Television and Radio Council of Armenia, hosting the *Good Morning* program, and from 2005 to 2006, she was the director of “Yerevan” radio. In 2006, she opened the “Aslamazyan Gallery” as its creator and director, then worked at “Yerkir Media,” hosting the Russian-language news program *Yerkir Today*. Since 2008, she has been the president of the “League for Cultural Preservation.” From 2009 to 2010, she headed the Analysis and Technical Control Department of the Public Television Council. From 2008 to 2010, she co-hosted the *Nostalgia* festival with Valdis Pelsh, during which Gérard Depardieu made a romantic proposal to her. From 2010 to 2017, she hosted *Good Morning, Armenians* on the “Armenia” TV channel. Her acting career includes roles in numerous films and series, such as *Refugees* (2006–2008), *Where Is My Man* (2010–2011), *Beyond the Line* (2011–2012), *Out of the Game* (2013), *Another Cinema* (2014), *Unfinished Flight* (2015), *Last Wish* (2016), *Special Department* (2016–2017, lead role), and Russian films *Murder for 100 Million* (2013) and *Hotel* (2015, lead role). She appeared in music videos for Hayko’s *Hello, Happiness* (2012) and Sevak Amroyan’s *My Brother and I* (2014). From 2013 to 2014, she was a brand ambassador for “Oriflame,” in 2015 for the “DeSheli” cosmetic line and the Spanish jewelry brand “Majorica” in Armenia. In 2012, she received the RA Police Medal “For Strengthening Cooperation,” and in 2015, the “Soyuz-2015 Heirs of Victory” medal. Gayane actively participates in photoshoots and continues to contribute to Armenian culture through her programs, roles, and public work.

—