1988 թվականի հունիսի 9-ին, Գյումրիում ծնվեց Տիգրան Գևորգի Մարտիրոսյանը՝ հայ ծանրամարզիկ, ում անունը դարձավ հայկական սպորտի հպարտություն:

Ծնվելով Գյումրիում՝ 1988 թվականի սարսափելի երկրաշարժից ընդամենը մի քանի ամիս առաջ, Տիգրանը մեծացավ դժվարին ժամանակներում, սակայն նրա աննկուն կամքն ու նվիրվածությունը ծանրամարզությանը նրան դարձրին համաշխարհային մակարդակի աստղ:
Տիգրանը սկսեց ծանրամարզությամբ զբաղվել վաղ տարիքից՝ ցուցաբերելով բացառիկ տաղանդ: Նա արագորեն գրավեց մարզիչների ուշադրությունը և սկսեց հաղթանակներ տանել Հայաստանի առաջնություններում՝ դառնալով բազմակի չեմպիոն: Նրա կարիերայի առաջին խոշոր միջազգային հաջողությունը եկավ երիտասարդական աշխարհի առաջնությունում, որտեղ նա նվաճեց ոսկե մեդալ՝ ապացուցելով, որ պատրաստ է պայքարել մեծահասակների մակարդակով:
2010-ականներին Տիգրանը գերիշխեց եվրոպական ասպարեզում՝ երեք անգամ դառնալով Եվրոպայի չեմպիոն: Նրա հզորությունն ու տեխնիկան աննման էին, իսկ նրա ելույթները դարձան ոգեշնչման աղբյուր հայ երիտասարդների համար: 2016 թվականին նա նվաճեց աշխարհի չեմպիոնի կոչում՝ ամրապնդելով իր դիրքը որպես ծանրամարզության լեգենդ: Նույն տարում Ռիո դե Ժանեյրոյի Օլիմպիական խաղերում Տիգրանը նվաճեց բրոնզե մեդալ՝ չնայած վնասվածքներին և բարձր մրցակցությանը:
Տիգրանի ճանապարհը դեպի հաջողություն հեշտ չէր: Նա բախվեց բազմաթիվ մարտահրավերների՝ ներառյալ վնասվածքները և միջազգային մրցաշարերի ճնշումը: Սակայն նրա նվիրվածությունը հայ ժողովրդին և սպորտին մնաց անսասան: Նա ոչ միայն մեդալներ բերեց Հայաստանին, այլև դարձավ ոգեշնչման խորհրդանիշ՝ ցույց տալով, որ համառությամբ և աշխատասիրությամբ հնարավոր է հասնել անհավանական բարձունքների: Գյումրիի փողոցներից մինչև օլիմպիական բեմ, Տիգրան Մարտիրոսյանի պատմությունը հայկական հաշմանդամի ոգու և աննկուն կամքի վկայությունն է:

Непревзойденный Дух, Покоривший Вершины Тяжелой Атлетики
9 июня 1988 года в Гюмри родился Тигран Геворгович Мартиросян — армянский тяжелоатлет, чье имя стало синонимом гордости армянского спорта. Родившись всего за несколько месяцев до разрушительного землетрясения 1988 года, Тигран вырос в сложные времена, но его несгибаемая воля и преданность тяжелой атлетике сделали его звездой мирового уровня.
Тигран начал заниматься тяжелой атлетикой в раннем возрасте, быстро проявив исключительный талант. Он привлек внимание тренеров и начал побеждать на чемпионатах Армении, став многократным чемпионом страны. Его первая крупная международная победа пришла на молодежном чемпионате мира, где он завоевал золотую медаль, доказав свою готовность соревноваться на взрослом уровне.
В 2010-х годах Тигран доминировал на европейской арене, трижды становясь чемпионом Европы. Его сила, техника и харизма сделали его кумиром для многих. В 2016 году он стал чемпионом мира, укрепив свой статус легенды тяжелой атлетики. В том же году на Олимпийских играх в Рио-де-Жанейро Тигран завоевал бронзовую медаль, несмотря на травмы и жесткую конкуренцию.
Путь Тиграна к успеху не был легким. Ему пришлось преодолевать травмы, давление международных соревнований и личные трудности. Однако его преданность армянскому народу и спорту оставалась непоколебимой. Тигран не только приносил медали Армении, но и стал символом вдохновения, показав, что упорство и труд могут привести к невероятным высотам. От улиц Гюмри до олимпийской сцены, история Тиграна Мартиросяна — это свидетельство силы армянского духа и несгибаемой воли.

The Unyielding Spirit Who Conquered the Heights of Weightlifting
On June 9, 1988, Tigran Gevorgovich Martirosyan was born in Gyumri — an Armenian weightlifter whose name became synonymous with the pride of Armenian sports. Born just months before the devastating 1988 earthquake, Tigran grew up in challenging times, yet his unyielding determination and dedication to weightlifting transformed him into a global star.
Tigran began weightlifting at a young age, quickly displaying extraordinary talent. He caught the attention of coaches and started dominating Armenia’s national championships, earning the title of multiple-time champion. His first major international success came at the Youth World Championships, where he claimed a gold medal, proving his readiness to compete at the senior level.
In the 2010s, Tigran reigned supreme on the European stage, securing the European Championship title three times. His strength, technique, and charisma made him an inspiration for many. In 2016, he won the World Championship, solidifying his legacy as a weightlifting legend. That same year, at the Rio de Janeiro Olympics, Tigran earned a bronze medal despite battling injuries and fierce competition.
Tigran’s journey to success was far from easy. He faced numerous challenges, including injuries and the intense pressure of international competitions. Yet, his commitment to the Armenian people and the sport remained unwavering. Tigran not only brought medals to Armenia but also became a symbol of inspiration, demonstrating that perseverance and hard work can lead to extraordinary achievements. From the streets of Gyumri to the Olympic stage, Tigran Martirosyan’s story is a testament to the strength of the Armenian spirit and indomitable will.

1931 թվականի փետրվարի 15-ին Լենինականում մահացել է գյումրեցի զվարճաբան, հեքիաթասաց Պոլոզ Մուկուչը (Մկրտիչ Ղազարոսի Մելքոնյան)։

Ոմանք ասում են , որբ Նա Ավետիք Իսահակյանի դասընկերն էր։   Նրա հասակի պատճառով ստացել է «պոշոզ» մականունը։   Պոլոզ Մուկուչի անվան հետ են կապված հայկական միջավայրում ստեղծված բազմաթիվ առակներ ու սրամտություններ, որոնք նախկինում վերագրվել են օտար առասպելականներին։   Այս առումով Պոլոզ Մուկուչը որոշ չափով նպաստեց հայկական բանավոր երգիծանքի ազգայնացմանը։
Նա շուկայում ձմերուկ ու սեխ էր վաճառում։   Ժամանակակիցներն ասում են, որ նա ուներ կենսուրախ տրամադրվածություն և բնավորություն, լինելով չափազանց կենսուրախ մարդ, լուրջ դեմքով կատակում էր և ինքն էլ չէր ծիծաղում, իսկ մյուսները ծիծաղից ընկնում էին։
Նա, որպես գունեղ անհատականություն, գրավեց մի շարք արվեստագետների ուշադրությունը։   Հետևյալ փաստերը կարող են ցույց տալ Պոլոզ Մուկուչայի ժողովրդականությունը.   Երբ նա մահացավ 1931 թվականին, նրա թաղմանը եկավ գրեթե ողջ Լենինականը։   Ավետիք Իսահակյանը տապանաքար է կանգնեցրել նրա գերեզմանին 
Նկարիչ Հակոբ Անանիկյանը ստեղծել է դիմանկարների շարք, որի նախատիպը Պոլոզ Մուկուչն էր։   Խաչիկ Դաշտենցը նրան ընտրել է որպես իր «Ֆայտոն Ալեք» պոեմի հերոսի նախատիպ։
Ավետիք Իսահակյանը Պոլոզ Մուկուչի մասին գրել է.- Աշխարհի ժողովուրդներն իրենց սրամտությունները, կատակները, առածները վերագրում են հորինված մարդուն ու հավերժացնում։   Տարբերությունն այն է, որ մյուսներն առասպել են, իրական մարդ չի եղել, գերեզմանի տեղն էլ անհայտ է, բայց Պոլոզ Մուկուչը իրական մարդ է եղել ու գերեզման կա։
2012 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Գյումրու Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցու բակում բացվեց Նարեկ Սամվելյանի հեղինակած Պոլոզ Մուկուչի արձանը։

7 января 1881 в Александрополе – родился Полоз Мукуч (Мкртич Лазаросович Мелконян)- гюмрийский конферансье- сказитель.
Некоторые говорят, что  был одноклассником Аветика Исаакяна.  Его прозвали «Полозом» из-за роста.  С именем Полоза Мукуча связано множество басен и острот, созданных в армянской среде, которые до этого приписывались иностранным баснописцам.  В этом смысле Полоз Мукуч в некоторой степени способствовал национализации армянской устной сатиры.
Он продавал на рынке арбузы и дыни.  Современники говорят, что у него был весёлый нрав и характер, будучи чрезвычайно веселым человеком,  шутил с серьезным лицом и сам не смеялся, а остальные падали от смеха.
Он, как колоритная личность, привлек внимание ряда деятелей искусства.  О популярности Полоза Мукуча могут говорить и следующие факты.  Когда он скончался в 1931 году, на его похороны пришел почти весь Ленинакан.  Аветик Исаакян поставил  на его могиле надгробный памятник 
Художник Акоп Ананикян создал серию портретов, прототипом для которых послужил Полоз Мукуч.  Хачик Даштенс выбрал его прототипом героя своей поэмы «Фаэтон Алек».
Аветик Исаакян написал о Полозе Мукуче.- Народы мира приписывают свои остроты, шутки, пословицы вымышленному  человеку и увековечивают его.  Разница в том, что другие – миф, реального человека не было, и место могилы неизвестно, а Полоз Мукуч был реальным человеком и могила есть.
7 октября 2012 годда во дворе церкви Святого Спаса в Гюмри была открыта статуя Полоза Мукуча, автором которой является Нарек Самвелян.

On February 15, 1931 in Leninakan, died – Poloz Mukuch (Mkrtich Lazarosovich Melkonyan) was born – Gyumri entertainer and storyteller.
He was a classmate of Avetik Isahakyan. He was nicknamed “Poloz” because of his height. The name of Poloz Mukuch is associated with many fables and jokes created in the Armenian environment, which were previously attributed to foreign fabulists. In this sense, Poloz Mukuch to some extent contributed to the nationalization of Armenian oral satire.
He sold watermelons and melons at the market. Contemporaries say that he had a cheerful disposition and character, being an extremely cheerful person, he joked with a serious face and did not laugh himself, and others fell down laughing.
He, as a colorful personality, attracted the attention of a number of artists. The following facts can also speak about the popularity of Poloz Mukuch.  When he died in 1931, almost all of Leninakan came to his funeral. Avetik Isahakyan erected a tombstone on his grave
The artist Hakob Ananikyan created a series of portraits, the prototype for which was Poloz Mukuch. Khachik Dashtens chose him as the prototype for the hero of his poem “Phaeton Alek”.
Avetik Isahakyan wrote about Poloz Mukuch. – The peoples of the world attribute their witticisms, jokes, proverbs to a fictitious person and immortalize him. The difference is that others are a myth, there was no real person, and the grave site is unknown, but Poloz Mukuch was a real person and there is a grave.
On October 7, 2012, a statue of Poloz Mukuch was unveiled in the courtyard of the Church of the Holy Savior in Gyumri, the author of which is Narek Samvelyan.

1881 թվականի հունվարի 7-ին Ալեքսանդրապոլում ծնվել է գյումրեցի զվարճաբան, հեքիաթասաց Պոլոզ Մուկուչը (Մկրտիչ Ղազարոսի Մելքոնյան)։

Ոմանք ասում են , որբ Նա Ավետիք Իսահակյանի դասընկերն էր։   Նրա հասակի պատճառով ստացել է «պոշոզ» մականունը։   Պոլոզ Մուկուչի անվան հետ են կապված հայկական միջավայրում ստեղծված բազմաթիվ առակներ ու սրամտություններ, որոնք նախկինում վերագրվել են օտար առասպելականներին։   Այս առումով Պոլոզ Մուկուչը որոշ չափով նպաստեց հայկական բանավոր երգիծանքի ազգայնացմանը։
Նա շուկայում ձմերուկ ու սեխ էր վաճառում։   Ժամանակակիցներն ասում են, որ նա ուներ կենսուրախ տրամադրվածություն և բնավորություն, լինելով չափազանց կենսուրախ մարդ, լուրջ դեմքով կատակում էր և ինքն էլ չէր ծիծաղում, իսկ մյուսները ծիծաղից ընկնում էին։
Նա, որպես գունեղ անհատականություն, գրավեց մի շարք արվեստագետների ուշադրությունը։   Հետևյալ փաստերը կարող են ցույց տալ Պոլոզ Մուկուչայի ժողովրդականությունը.   Երբ նա մահացավ 1931 թվականին, նրա թաղմանը եկավ գրեթե ողջ Լենինականը։   Ավետիք Իսահակյանը տապանաքար է կանգնեցրել նրա գերեզմանին 
Նկարիչ Հակոբ Անանիկյանը ստեղծել է դիմանկարների շարք, որի նախատիպը Պոլոզ Մուկուչն էր։   Խաչիկ Դաշտենցը նրան ընտրել է որպես իր «Ֆայտոն Ալեք» պոեմի հերոսի նախատիպ։
Ավետիք Իսահակյանը Պոլոզ Մուկուչի մասին գրել է.- Աշխարհի ժողովուրդներն իրենց սրամտությունները, կատակները, առածները վերագրում են հորինված մարդուն ու հավերժացնում։   Տարբերությունն այն է, որ մյուսներն առասպել են, իրական մարդ չի եղել, գերեզմանի տեղն էլ անհայտ է, բայց Պոլոզ Մուկուչը իրական մարդ է եղել ու գերեզման կա։
2012 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Գյումրու Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցու բակում բացվեց Նարեկ Սամվելյանի հեղինակած Պոլոզ Մուկուչի արձանը։

7 января 1881 в Александрополе – родился Полоз Мукуч (Мкртич Лазаросович Мелконян)- гюмрийский конферансье- сказитель.
Некоторые говорят, что  был одноклассником Аветика Исаакяна.  Его прозвали «Полозом» из-за роста.  С именем Полоза Мукуча связано множество басен и острот, созданных в армянской среде, которые до этого приписывались иностранным баснописцам.  В этом смысле Полоз Мукуч в некоторой степени способствовал национализации армянской устной сатиры.
Он продавал на рынке арбузы и дыни.  Современники говорят, что у него был весёлый нрав и характер, будучи чрезвычайно веселым человеком,  шутил с серьезным лицом и сам не смеялся, а остальные падали от смеха.
Он, как колоритная личность, привлек внимание ряда деятелей искусства.  О популярности Полоза Мукуча могут говорить и следующие факты.  Когда он скончался в 1931 году, на его похороны пришел почти весь Ленинакан.  Аветик Исаакян поставил  на его могиле надгробный памятник 
Художник Акоп Ананикян создал серию портретов, прототипом для которых послужил Полоз Мукуч.  Хачик Даштенс выбрал его прототипом героя своей поэмы «Фаэтон Алек».
Аветик Исаакян написал о Полозе Мукуче.- Народы мира приписывают свои остроты, шутки, пословицы вымышленному  человеку и увековечивают его.  Разница в том, что другие – миф, реального человека не было, и место могилы неизвестно, а Полоз Мукуч был реальным человеком и могила есть.
7 октября 2012 годда во дворе церкви Святого Спаса в Гюмри была открыта статуя Полоза Мукуча, автором которой является Нарек Самвелян.

January 7, 1881 in Alexandropol – Poloz Mukuch (Mkrtich Lazarosovich Melkonyan) was born – Gyumri entertainer and storyteller.
He was a classmate of Avetik Isahakyan. He was nicknamed “Poloz” because of his height. The name of Poloz Mukuch is associated with many fables and jokes created in the Armenian environment, which were previously attributed to foreign fabulists. In this sense, Poloz Mukuch to some extent contributed to the nationalization of Armenian oral satire.
He sold watermelons and melons at the market. Contemporaries say that he had a cheerful disposition and character, being an extremely cheerful person, he joked with a serious face and did not laugh himself, and others fell down laughing.
He, as a colorful personality, attracted the attention of a number of artists. The following facts can also speak about the popularity of Poloz Mukuch.  When he died in 1931, almost all of Leninakan came to his funeral. Avetik Isahakyan erected a tombstone on his grave
The artist Hakob Ananikyan created a series of portraits, the prototype for which was Poloz Mukuch. Khachik Dashtens chose him as the prototype for the hero of his poem “Phaeton Alek”.
Avetik Isahakyan wrote about Poloz Mukuch. – The peoples of the world attribute their witticisms, jokes, proverbs to a fictitious person and immortalize him. The difference is that others are a myth, there was no real person, and the grave site is unknown, but Poloz Mukuch was a real person and there is a grave.
On October 7, 2012, a statue of Poloz Mukuch was unveiled in the courtyard of the Church of the Holy Savior in Gyumri, the author of which is Narek Samvelyan.

2008 թ-ի հոկտեմբերի 8 -ին  Երևանում – մահացել է Հենրիկ Կարապետի Սևանը (Խաչատրյան)– բանաստեղծ, մանկագիր, թարգմանիչ։ ՀԳՄ անդամ (1963)։

1984 թվականին «Մորաքույր Բարկությունը» բանաստեղծությունների ժողովածուի համար արժանացել է Հայաստանի գրողների միության Ստեփան Զորյանի անվան մրցանակին, 2004 թվականին՝ ՀԳՄ տարվա լավագույն մանկական գրքի, 2007 թվականին՝ Վախթանգ Անանյանի անվան մրցանակներին։ Աշխատել է «Պիոներ կանչ» թերթում։ Լայն տարածում է ստացել նրա “Լենին պապին մեռել է” ոտանավորը որը ունի ժողովրդի կողմից մի քանի հումորային խմբագրություն ։ Թարգմանել է Վիլյամ Շեքսպիրի ողբերգությունները, որոնք բեմադրվել են Հայաստանի մի քանի պետական թատրոններում։ Թարգմանել է Ջորջ Բայրոնի «Դոն Ժուանը» ամբողջությամբ, Սամուել Մարշակի, Հենրի Լոնգֆելլոյի, Միխայիլ Լերմոնտովի ստեղծագործություններից։

Генрих Карапетович Севан (Хачатрян) умер 8 октября 2008 года в Ереване, поэт, детский писатель, переводчик.  Член союза писателей Армении  (1963).  В 1984 году он был удостоен премии Степана Зоряна  за сборник стихов «Тетушкин гнев», в 2004 году — лучшей детской писатель Армении, а в 2007 году — премии имени  Вахтанга Ананьяна.  Работал в газете «Пионер Канч».   Распространено его стихотворение «Умер дедушка Ленина», имеющее несколько юмористических редакций от народа.  Он перевел трагедии Уильяма Шекспира, которые ставились в нескольких государственных театрах Армении.  «Дон Жуан» Джорджа Байрона целиком, из произведений Самуила Маршака, Генри Лонгфелло, Михаила Лермонтова.

Henrikh Karapet Sevan (Khachatryan) died on October 8, 2008 in Yerevan, poet, children’s writer, translator. Member of the Writers’ Union of Armenia (1963). In 1984 he was awarded the Stepan Zoryan Prize for his collection of poems “Auntie’s Anger”, in 2004 – the best children’s writer of Armenia, and in 2007 – the Vakhtang Ananyan Prize. He worked for the Pioneer Kanch newspaper. His poem “Lenin’s Grandfather Has Died” is widely distributed, having several humorous editions from the people. He translated the tragedies of William Shakespeare, which were staged in several state theaters of Armenia. George Byron’s “Don Juan” in its entirety, from the works of Samuil Marshak, Henry Longfellow, Mikhail Lermontov.

Ֆրիդ Մկրտիչի Սողոյանը ծնվել է 1936 թվականի հոկտեմբերի 2–ին, Գյումրիում-  քանդակագործ, Հայաստանի և ՌԴ ժողովրդական նկարիչ , ՀԽՍՀ և Ուկրաինայի ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ ։ 

Կերպարների ներկա ու հավերժ գոյության շեշտադրումով յուրովի մեկնաբանությամբ է ստեղծել Ստեփան Շահումյանի (1970, Երևան), Սամարղանդի հիմնադրման թանգարանի ճակատամասում՝ Արևելքի մեծ իմաստասերների (1970) արձանները, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում (1941-1945) զոհված մարտիկների բազմաթիվ հուշարձաններ Հայաստանում, Արցախի Հանրապետությունում, Սամարղանդում և այլուր։
Սողոյանի աշխատանքները պահվում են Հայաստանի, Ուկրաինայի, Ռուսաստանի, Ուզբեկստանի, Գերմանիայի, Շվեյցարիայի, Մեծ Բրիտանիայի ու ԱՄՆ-ի մասնավոր հավաքածուներում։

Фрид Мкртичевич Согоян родился 2 октября 1936 года в Гюмри – скульптор, народный художник Армении и Российской Федерации, заслуженный деятель искусств СССР и Украинской ССР.   Он создал лицевые скульптуры и монументально-декоративные произведения, отличающиеся естественностью, подчеркивающие настоящее и вечное существование персонажей.
В интерпретации Юрова он создал статуи Степана Шаумяна (1970, Ереван), статуи великих интеллектуалов Востока (1970) на фасаде Музея Фонда Самарканда, многие памятники борцам, погибшим во Второй мировой войне. Мировая война (1941-1945 гг.) в Армении, Республике Арцах, Самарканде и других странах.
Работы Согояна хранятся в частных коллекциях в Армении, Украине, России, Узбекистане, Германии, Швейцарии, Великобритании и США.

Frid Mkrtichi Soghoyan was born on October 2, 1936, in Gyumri – sculptor, People’s Painter of Armenia and the Russian Federation, Honored Art Worker of the USSR and Ukrainian SSR.   He created face sculptures and monumental decorative works, which are distinguished by their naturalness, emphasizing the present and eternal existence of the characters.
Yurov created the statues of Stepan Shahumyan (1970, Yerevan), the great intellectuals of the East (1970) on the facade of the Museum of the Foundation of Samarkand, many monuments of the fighters who died in the Second World War (1941-1945) in Armenia, the Republic of Artsakh, Samarkand and elsewhere.
Soghoyan’s works are kept in private collections in Armenia, Ukraine, Russia, Uzbekistan, Germany, Switzerland, Great Britain and the USA.

1981 թ. սեպտեմբերի 29-ին, Լենինականում -ծնվել է Անի Լևոնի Պետրոսյանը– դերասանուհի։

Սովորել է լրագրություն, սակայն կիսատ թողելով, ընդունվել է Երևանի Համո Բեկնազարյանի անվան թատերական ստուդիա, որից հետո՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտ։ 2004 թվականից աշխատում է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում՝ որպես դերասանուհի։ Նկարահանվել է բազմաթիվ  ֆիլմերում։

1981 год  Актриса Ани Левоновна Петросян родилась 29 сентября в Ленинакане.  Он изучал журналистику, но бросив ее на полпути, поступил в театральную студию имени Амо Бекназаряна в Ереване, а затем в Ереванский государственный институт театра и кино.  С 2004 года работает актрисой в Ереванском национальном академическом театре имени Габриэля Сундукяна.  Снимался во многих фильмах. В кино  ее часто можно  увидеть в роли смелой женщины и любовницы.

1981  Actress Ani Levon Petrosyan was born on September 29 in Leninakan.  He studied journalism, but leaving it halfway, he entered the theater studio named after Hamo Beknazaryan in Yerevan, and then the Yerevan State Institute of Theater and Cinema.  Since 2004, she has been working at the Gabriel Sundukyan National Academic Theater of Yerevan as an actress.  Has acted in many films, she could often be seen in the roles of a brave woman and a mistress.

1949 թ-ի սեպտեմբերի 12-ին Լենինականում- ծնվել է Սամվել Սևադան (Սամվել Արտաշեսի Գրիգորյան)- գեղանկարիչ, լուսանկարիչ, բանաստեղծ։ 

1996 -1998 թթ.` Երևանի գլխավոր նկարիչ։ 1989-2006 թթ. բնակվել է ԱՄՆ-ում, 1990 թվականին ԱՄՆ-ում բացել է հայկական առաջին նկարչական դպրոցը։ Սամվել Սևադան Երևանում ստեղծել է գեղանկարչության դպրոց` Sevada Art Studio, և իր արվեստանոցում նկարչություն է դասավանդում երեխաներին։
Սամվել Սևադայի լուսանկարչական աշխատանքները բաժանվում են մի քանի ժանրի՝ դիմանկարների, քաղաքային տեսարանների, նատյուրմորտների և թեմատիկ կոմպոզիցիաների։ Դրանք տպագրվում են ԱՄՆ-ում, Կանադայում, Ռուսաստանում, Ուկրաինայում և շատ ուրիշ երկրների ամսագրերում ու թերթերում։ Նրա մասին նկարահանվել են բազմաթիվ ֆիլմեր, ռադիո և հեռուստատեսային հաղորդումներ, հոդվածներ են տպագրվել աշխարհի շատ երկրների թերթերում և ամսագրերում։

12 сентября 1949 года в Ленинакане родился Самвел Севадан (Самвел Арташеси Григорян) – художник, фотограф, поэт.   1996-1998: Главный художник Еревана.  1989-2006 гг.  жил в США, в 1990 году открыл первую школу армянской живописи в США.  Самвел Севада создал в Ереване школу живописи Sevada Art Studio и обучает рисованию детей в своей студии.
Фотоработы Самвела Севады разделены на несколько жанров: портреты, городские сцены, натюрморты и тематические композиции.  Они публикуются в журналах и газетах США, Канады, России, Украины и многих других стран.  О нем снято множество фильмов, радио- и телепередач, опубликованы статьи в газетах и журналах многих стран мира.

On September 12, 1949, Samvel Sevada (Samvel Artashes Grigoryan) was born in Leninakan – painter, photographer, poet. 1996-1998: Chief painter of Yerevan. 1989-2006 lived in the USA, in 1990 he opened the first Armenian painting school in the USA. Samvel Sevada created a painting school in Yerevan, Sevada Art Studio, and teaches painting to children in his studio.
Samvel Sevada’s photographic works are divided into several genres: portraits, urban scenes, still lifes and thematic compositions. They are published in magazines and newspapers in the USA, Canada, Russia, Ukraine and many other countries. Many films, radio and television programs were made about him, articles were published in newspapers and magazines of many countries of the world.

1920 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Գյումրիում ծնվել է արվեստաբան, պետական գործիչ Ռուբեն Հովսեփի Պարսամյանը։

1953-1967թթ.՝ Հայաստանի պետական պատկերասրահի տնօրեն, 1959-1967թթ.՝ Հայաստանի նկարիչների միության նախագահ, 1967-1972թթ.՝ օտարերկրյա երկրների հետ բարեկամության և մշակութային կապերի հայկական ընկերության նախագահ, 1972-1979թթ. .  ՀԽՍՀ մշակույթի նախարար։

5 сентября 1920 года в Гюмри- родился  Рубен Овсепович Парсамян- искусствовед, государственный деятель.
В 1953-1967 гг.: директор Государственной галереи Армении, в 1959-1967 гг.: председатель Союза художников Армении, в 1967-1972 гг.: председатель Армянского общества дружбы и культурной связи с зарубежными странами, в 1972-1979 гг. : Министр культуры Арм ССР.

On September 5, 1920, Ruben Hovsep Parsamyan, an art critic and statesman, was born in Gyumri. In 1953-1967: Director of the State Gallery of Armenia, in 1959-1967: Chairman of the Union of Artists of Armenia, in 1967-1972: Chairman of the Armenian Society for Friendship and Cultural Relations with Foreign Countries, in 1972-1979: Minister of Culture of the Armenian SSR.

1940 թ-ի սեպտեմբերի 2-ին Լենինականում- ծնվել է – Վարոս Աշոտի Շահմուրադյանը– նկարիչ։

Հեղինակ է երփնագիր նատյուրմորտների, դիմանկարների, թեմատիկ հորինվածքների, գրաֆիկական թերթերի։ 1960-ական թվականների գործերում ազգային, դասական և արդիական արվեստի ձևամիջոցների զուգորդմամբ Շահմուրադյանը հասել է ընդհանրացումներով հարուստ լուծումների՝։ 1970-ական թվականներին Շահմուրադյանը դիմել է երկրաչափական կառուցիկ ձևերով հարուստ դեկորատիվ հնարանքների՝։

2 сентября 1940 года в Ленинакане родился художник Варос Ашотович Шахмурадян.  Он автор серии натюрмортов, портретов, тематических композиций и графических газет.  В произведениях 1960-х годов, соединив национальные, классические и современные формы искусства, Шахмурадян достиг богатых обобщениями решений.  В 1970-е годы Шахмурадян обратился к декоративным приемам, богатым геометрическими конструктивными формами.

On September 2, 1940, Varos Ashoti Shahmuradyan, an painter, was born in Leninakan.  He is the author of a series of still lifes, portraits, thematic compositions, and graphic newspapers.  In the works of the 1960s, by combining national, classical and modern art forms, Shahmuradyan achieved solutions rich in generalizations.  In the 1970s, Shahmuradyan turned to decorative tricks rich in geometric constructive forms.

1986 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Լենինականում- ծնվել է Հրայր Մկոյանը– ֆուտբոլիստ

հանդես է եկել նախ Շիրակ ակումբում, այնուհետև տեղափոխվել է Երևանի «Արարատ» ակումբ, որի կազմում նվաճել է Հայաստանի փոխչեմպիոնի կոչումը։ 2012 թվականին հանդես է եկել Սպարտակ Նալչիկ ֆուտբոլային ակումբում, ապա վերադարձել է Շիրակ։ 2009 թվականից հանդիսանում է նաև ֆուտբոլի Հայաստանի ազգային հավաքականի անդամ։

Грайр Мкоян родился 2 сентября 1986 года в Ленинакане, футболист, играл сначала в клубе «Ширак», а затем перешел в ереванский клуб «Арарат», где завоевал титул вице-чемпиона Армении.  В 2012 году играл в нальчикском футбольном клубе «Спартак», затем вернулся в «Ширак».  С 2009 года он также был игроком  сборной Армении по футболу.