Թաթուլ Կրպեյանը (1965-1991) հայ ժողովրդի անմոռանալի հերոսը(զոհվեց. ապրիլին 30 -ին  Գետաշենում) Արցախյան ազատամարտի խորհրդանիշ: 

նա մանկուց առանձնանում էր հայրենասիրությամբ և աննկուն կամքով: Թաթուլը միացավ Արցախյան շարժմանը՝ դառնալով Գետաշենի ինքնապաշտպանության ջոկատի հրամանատար:  1991 թվականին, Գետաշենի պաշտպանության ժամանակ, Թաթուլը հերոսաբար զոհվեց՝ դառնալով ազգային հերոս: Նրա անունը հավերժացված է Հայաստանի և Արցախի պատմության մեջ, և նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել երիտասարդ սերնդին պայքարել հանուն ազատության և արդարության:

Татул Крпеян (1965-1991) —погиб 30 апреля в Геташене- незабвенный герой армянского народа, символ Арцахской освободительной войнв , он с детства отличался патриотизмом и непреклонной волей. Татул присоединился к Арцахскому движению, став командиром отряда самообороны Геташена. Его мужество и преданность родине вдохновили множество армян. В 1991 году, защищая Геташен, Татул героически погиб, став национальным героем. Его имя навечно вписано в историю Армении и Арцаха, а его наследие продолжает вдохновлять молодое поколение на борьбу за свободу и справедливость.

Tatul Krpeyan (1965-1991) died in April 30 in Getashen- is an unforgettable hero of the Armenian people, a symbol of the Artsakh Liberation War. Born April21  in the village of Arevashat in the Aragatsotn region, he stood out from childhood with his patriotism and unyielding spirit. Tatul joined the Artsakh movement, becoming the commander of the Getashen self-defense unit. His courage and dedication to his homeland inspired countless Armenians. In 1991, while defending Getashen, Tatul heroically fell, becoming a national hero. His name is forever etched in the history of Armenia and Artsakh, and his legacy continues to inspire younger generations to fight for freedom and justice.

30 ապրիլի, 1991 թ., Գետաշեն, Հայաստան
1991 թվականի ապրիլի 30-ին սկսվեց «Օղակ» գործողությունը, որն ընդմիշտ փոխեց Գետաշեն և Մարտունաշեն գյուղերի ճակատագիրը:

ԽՍՀՄ ՆԳՆ Բաքվի գնդի ստորաբաժանումները՝ գնդապետ Մաշկովի հրամանատարությամբ, գրավեցին Գետաշենին հաշվող բարձունքները և սկսեցին գյուղի հրետակոծությունը: Գետաշենից սիրողական ռադիոկայանի հաղորդագրությունը սարսափեցնող էր. «Գյուղ ներխուժած զորքերը սկսել են խաղաղ բնակիչների ջարդեր: Ժամը 21:00-ի դրությամբ սպանվել է ավելի քան 10 մարդ, կան բազմաթիվ ծանր վիրավորներ և պատանդներ…»:
Գետաշենի 1497 ընտանիքների դեմ, որոնք դեռևս մնացել էին գյուղում, ուղարկվեցին 207 տանկեր և զրահամեքենաներ, 6 «Կոկորդիլոս» և «Կոբրա» տիպի ուղղաթիռներ: Գյուղի ծայրամասում անմիջապես այրվեցին 27 տներ, հայտնվեցին առաջին զոհերը: Բնակիչները հավաքվեցին գյուղի կենտրոնում՝ կազմելով ինքնապաշտպանության օղակ: Հարձակումը սկսվեց ուղղաթիռների ռմբակոծությամբ, որին հաջորդեցին տանկերի կրակոցները: Դրան հաջորդեցին խորհրդային զինվորները, որոնց հետևում թաքնված էին ադրբեջանական ՕՄՕՆ-ը, Ժողովրդական ճակատի ներկայացուցիչներն ու թալանչիները՝ ընդհանուր առմամբ մոտ 13,000 մարդ: Զինվորների դեմքերը, անհայտ պատճառով, պատված էին կանաչուկով:
Ապրիլի 30-ին Գետաշենում և Մարտունաշենում ՕՄՕՆ-ի կողմից կազմակերպված ջարդերի հետևանքով սպանվեց 17 մարդ, տասնյակ վիրավորներ կային, այդ թվում՝ երեխաներ: Ավելի քան 40 մարդ վերցվեց պատանդ: Մայիսի 2-ին ադրբեջանական ՕՄՕՆ-ը տարածեց փաստաթուղթ, որով Գետաշենի և Մարտունաշենի բնակիչները իբր խնդրում էին ՕՄՕՆ-ին և զինվորականներին թույլ տալ անարգել լքել գյուղերը: ԿԳԲ-ի ղեկավար Կրյուչկովն արդեն հղում էր անում այդ փաստաթղթին: 
Մայիսի 3. Մարտունաշեն գյուղն ամբողջությամբ այրվում էր: Զոհվեց 12 մարդ, 20-ը անհետ կորած էին, 7-ը՝ պատանդ:
Մայիսի 4. ԽՍՀՄ նախագահ Գորբաչովը Կրյուչկովի միջոցով հայտարարեց. «Մարտունաշենի և Գետաշենի բնակչության տեղահանման հարցը հանվել է օրակարգից: Ոչ ոք իրավունք չունի ստիպել այդ գյուղերի բնակիչներին լքել իրենց բնակավայրերը»: Սակայն այդ խոսքերն արդեն ուշ էին՝ գյուղերում հայեր այլևս չէին մնացել: Մայիսի 2-ից ուղղաթիռներով սկսվեց մարդկանց տարհանումը, իսկ մայիսի 8-ին՝ գյուղի թալանը: 
Այս օրերը մնացին որպես հայ ժողովրդի պատմության արյունալի էջեր, որոնք վկայում են անմեղ զոհերի, կորցրած հայրենիքի և անարդարության մասին: Գետաշենն ու Մարտունաշենը դարձան խորհրդանիշեր՝ հիշեցնելով, որ ազատության և արժանապատվության համար պայքարը երբեք չի մարում:

«Трагедия 30 апреля: Кровавые дни Геташена и Мартунашена»
30 апреля 1991 года, Геташен, Армения
30 апреля 1991 года началась операция «Кольцо», навсегда изменившая судьбу сел Геташен и Мартунашен. Подразделения Бакинского полка ВВ МВД СССР под командованием полковника Машкова заняли господствующие над Геташеном высоты и начали обстрел села. Сообщение любительской радиостанции из Геташена повергало в ужас: «Ворвавшиеся в село войска начали погромы мирных жителей. На 21:00 убито более 10 человек, много тяжелораненых и заложников…».
Против 1497 семей Геташена, оставшихся в селе, были брошены 207 танков и бронетранспортеров, 6 вертолетов типа «Крокодил» и «Кобра». На окраине села сразу подожгли 27 домов, появились первые жертвы. Жители стянулись к центру, образовав круг самообороны. Атака началась с бомбежки вертолетами, затем открыли огонь танки, после чего вошли советские солдаты, а за их спинами скрывались азербайджанский ОМОН, представители Народного фронта и мародеры — всего около 13,000 человек. Лица солдат, по неизвестной причине, были вымазаны зеленкой.
30 апреля в Геташене и Мартунашене в результате погромов, организованных ОМОН, было убито 17 человек, десятки ранены, включая детей. Более 40 человек взяли в заложники. 2 мая азербайджанский ОМОН распространил документ, согласно которому жители Геташена и Мартунашена якобы просили ОМОН и военных дать им возможность покинуть села. Глава КГБ Крючков уже ссылался на этот документ. 
3 мая. Село Мартунашен полыхало в огне. Погибло 12 человек, 20 пропали без вести, 7 взяты в заложники.
4 мая. Президент Горбачев через Крючкова передал: «Вопрос о депортации населения Мартунашена и Геташена снят. Никто не имеет права принуждать жителей этих сел покинуть места их проживания». Но слова опоздали — в селах уже не осталось армян. Со 2 мая началась эвакуация людей вертолетами, а 8 мая — разграбление села. 
Эти дни остались в истории армянского народа как кровавые страницы, свидетельствующие о невинных жертвах, потерянной родине и несправедливости. Геташен и Мартунашен стали символами, напоминающими, что борьба за свободу и достоинство никогда не угасает.

“The Tragedy of April 30: The Bloody Days of Getashen and Martunashen”
April 30, 1991, Getashen, Armenia
On April 30, 1991, Operation “Ring” began, forever altering the fate of the villages of Getashen and Martunashen. Units of the Baku Regiment of the USSR Ministry of Internal Affairs, under Colonel Mashkov’s command, seized the heights overlooking Getashen and started shelling the village. A chilling message from an amateur radio station in Getashen reported: “Troops that stormed the village have begun massacring civilians. As of 21:00, over 10 people have been killed, with many seriously wounded and hostages taken…”.
Against the 1,497 families remaining in Getashen, 207 tanks and armored vehicles, along with 6 “Crocodile” and “Cobra” helicopters, were deployed. At the village’s outskirts, 27 houses were immediately set ablaze, and the first casualties emerged. Residents gathered in the village center, forming a defensive circle. The assault began with helicopter bombings, followed by tank fire. Soviet soldiers then entered, with Azerbaijani OMON, representatives of the Popular Front, and looters—around 13,000 in total—hiding behind them. For reasons unknown, the soldiers’ faces were smeared with green antiseptic.
On April 30, pogroms organized by the OMON in Getashen and Martunashen left 17 people dead, dozens wounded, including children, and over 40 taken hostage. On May 2, the Azerbaijani OMON circulated a document claiming that the residents of Getashen and Martunashen had requested safe passage to leave their villages. KGB Chairman Kryuchkov was already referencing this document. 
May 3. Martunashen was entirely engulfed in flames. Twelve people were killed, 20 went missing, and 7 were taken hostage.
May 4. President Gorbachev, through Kryuchkov, declared: “The issue of deporting the populations of Martunashen and Getashen has been dropped. No one has the right to force the residents of these villages to leave their homes.” But these words came too late—there were no Armenians left in the villages. Starting May 2, helicopters began evacuating people, and by May 8, the looting of the village commenced. 
These days remain etched in Armenian history as blood-soaked pages, bearing witness to innocent victims, a lost homeland, and injustice. Getashen and Martunashen became symbols, reminding us that the fight for freedom and dignity never fades.

30 ապրիլի, 1991 թ., Մարտունաշենում, կյանքը կորցրեց հայ ժողովրդի քաջորդի՝ Սիմոն Օհանեսի Աչիկգեզյանը:

Ծնվել է 1939 թվականի փետրվարի 6-ին, Ռումինիայի Գալաց քաղաքում: Նա դարձավ Արցախյան պատերազմի ակտիվ մասնակից և «Արաբո» կամավորական ջոկատի հրամանատար: 
1989 թվականին Սիմոնը միացավ «Արաբո» կամավորական ջոկատին և մասնակցեց Գնիշիկ, Երասխ, Արենի, Խաչիկ, Ոսկեպար և Եղեգնաձորի շրջանի այլ սահմանամերձ գյուղերի ինքնապաշտպանական մարտերին: Ավելի ուշ նա մեկնեց Արցախ՝ Շահումյանի շրջան, որտեղ 1991 թվականի ապրիլի 19-ին ստանձնեց «Արաբո» ջոկատի հրամանատարությունը Մարտունաշենում: 
1991 թվականի ապրիլի 30-ին, «Օղակ» գործողության ընթացքում, որն իրականացվում էր ադրբեջանական ՕՄՕՆ-ի և ԽՍՀՄ ՆԳՆ զորքերի կողմից՝ հայ բնակչության տեղահանման նպատակով, Սիմոն Աչիկգեզյանը զոհվեց Մարտունաշենի ինքնապաշտպանության մարտերի ժամանակ:
Սիմոնի կյանքը և նրա անձնուրաց պայքարը հավերժ կմնան հայ ժողովրդի սրտերում՝ որպես ազատության և արդարության համար մղված պայքարի վառ օրինակ: 

«Судьба героя: Неугасимая жизнь Симона Ачикгезяна»
30 апреля 1991 года,
В этот день в Мартунашене погиб отважный сын армянского народа — Симон Ованесович Ачикгезян. Он родился 6 февраля 1939 года в городе Галац, Румыния, и стал активным участником Арцахской войны, возглавив добровольческий отряд «Арабо». 
В 1989 году Симон вступил в отряд «Арабо» и участвовал в боях за самооборону сел Гнишик, Ерасх, Арени, Хачик, Воскепар и других приграничных сел Ехегнадзорского района. Позже он отправился в Арцах, в Шаумянский район, где 19 апреля 1991 года принял командование отрядом «Арабо» в Мартунашене. 
30 апреля 1991 года, во время операции «Кольцо», проводимой азербайджанским ОМОН при поддержке войск МВД СССР с целью депортации армянского населения, Симон Ачикгезян погиб в боях за самооборону Мартунашена. Он пал, защищая родную землю и свой народ, став символом мужества и преданности. 
Жизнь и самоотверженная борьба Симона навсегда останутся в сердцах армянского народа как яркий пример борьбы за свободу и справедливость. 
Catchy Headline: “A Hero’s Destiny: The Unfading Life of Simon Achikgezian”

April 30, 1991,on this day, in Martunashen, the brave son of the Armenian people, Simon Ovanesovich Achikgezian, lost his life. Born on February 6, 1939, in Galați, Romania, he became an active participant in the Artsakh War and the commander of the “Arabo” volunteer detachment. 
In 1989, Simon joined the “Arabo” detachment and took part in self-defense battles in the villages of Gnishik, Yerasخ, Areni, Khachik, Voskepar, and other border villages of the Yeghegnadzor region. Later, he moved to Artsakh, to the Shahumyan district, where, on April 19, 1991, he assumed command of the “Arabo” detachment in Martunashen. 
On April 30, 1991, during Operation “Ring,” carried out by the Azerbaijani OMON with the support of USSR Ministry of Internal Affairs troops to deport the Armenian population, Simon Achikgezian fell in the self-defense battles of Martunashen. He died protecting his homeland and people, becoming a symbol of courage and dedication. 
Simon’s life and selfless struggle will forever remain in the hearts of the Armenian people as a vivid example of the fight for freedom and justice.

30 ապրիլի, 1941 թ., Երևանում կյանքից հեռացավ հայ արվեստի մեծագույն դեմքերից մեկը՝ Փանոս Պողոսի Թերլեմեզյանը:

Ծնվել է 1865 թվականի Վան քաղաքում: Նա հայտնի էր որպես նշանավոր նկարիչ՝ աշխատելով բնանկարի, դիմանկարի և նատյուրմորտի ժանրերում: 1935 թվականին արժանացավ Հայկական ԽՍՀ ժողովրդական նկարչի կոչման: 
1890-ականների սկզբին Թերլեմեզյանը, մասնակցելով հայ ազգային-ազատագրական շարժմանը, Թուրքիայի կառավարության կողմից դատապարտվեց մահապատժի: Նա փախավ Պարսկաստանով դեպի Ռուսաստան: Շատ ճանապարհորդեց Եվրոպայում, Ասիայում և Աֆրիկայում: 1910-ականների կեսերին նկարիչ Ս. Կոմիտասի հետ ճանապարհորդեց Թուրքական Հայաստանով՝ այցելելով Վան: 
1913 թվականին Մյունխենի միջազգային արվեստի ցուցահանդեսում Թերլեմեզյանն արժանացավ ոսկե մեդալի՝ «Սանահինի վանքի սյունաշարը» կտավի համար: 1915 թվականին նա Վանի ինքնապաշտպանության առաջնորդներից մեկն էր: 
1916 թվականին Թիֆլիսում դարձավ Հայ նկարիչների միության հիմնադիրներից մեկը և նրա մասնաճյուղը բացեց Ռոստով-Դոնում: Նրա աշխատանքները ցուցադրվեցին Միության ցուցահանդեսներում (1917, 1921): 1919 թվականին Փարիզում կայացավ նրա անհատական ցուցահանդեսը: Թերլեմեզյանն անհատական ցուցահանդեսներ ունեցավ նաև ԱՄՆ-ում, Երևանում, Թիֆլիսում և Մոսկվայում: 
Հայաստանի կառավարությունը Երևանի գեղարվեստի քոլեջը անվանակոչեց Թերլեմեզյանի անունով: Նրա ստեղծագործությունները պահվում են բազմաթիվ թանգարանային և մասնավոր հավաքածուներում, այդ թվում՝ Մոսկվայի Տրետյակովյան պատկերասրահում և Երևանի Հայաստանի ազգային պատկերասրահում: 
2015 թվականին Հայաստանի ազգային պատկերասրահում բացվեց Թերլեմեզյանի 150-ամյակին նվիրված հոբելյանական ցուցահանդես: Փանոս Թերլեմեզյանի կյանքն ու արվեստը մնում են հայ ժողովրդի մշակութային ժառանգության անբաժան մասը՝ ոգեշնչելով սերունդներին: 

«Факел искусства и свободы: Жизнь Фаноса Терлемезяна»
30 апреля 1941 года в Ереване скончался один из величайших армянских художников — Фанос Погосович Терлемезян. Родился 3 марта 1865 года в городе Ван. Он прославился как выдающийся пейзажист, портретист и мастер натюрмортов. В 1935 году удостоен звания Народного художника Армянской ССР. 
В начале 1890-х годов за участие в армянском национально-освободительном движении турецкое правительство приговорило Терлемезяна к смертной казни. Он бежал через Персию в Россию. Много путешествовал по Европе, Азии и Африке. В середине 1910-х годов вместе с художником С. Комитасом посетил Турецкую Армению, включая Ван. 
В 1913 году на Международной художественной выставке в Мюнхене Терлемезян получил золотую медаль за картину «Притвор Санаинского монастыря». В 1915 году он стал одним из лидеров самообороны Вана. 
В 1916 году в Тифлисе Терлемезян стал одним из основателей Союза художников-армян и его филиала в Ростове-на-Дону. Его работы экспонировались на выставках Союза (1917, 1921). В 1919 году в Париже прошла его персональная выставка. Многочисленные персональные выставки художника состоялись в США, Ереване, Тифлисе и Москве. 
Правительство Армении присвоило Ереванскому художественному колледжу имя Терлемезяна. Его произведения хранятся в музейных и частных собраниях, включая Государственную Третьяковскую галерею в Москве и Национальную картинную галерею Армении в Ереване. 
В 2015 году в Национальной галерее Армении открылась юбилейная выставка, посвященная 150-летию Фаноса Терлемезяна. Жизнь и творчество Терлемезяна остаются неотъемлемой частью культурного наследия армянского народа, вдохновляя поколения. 

“A Beacon of Art and Freedom: The Life of Panos Terlemezian”
April 30, 1941, Yerevan
On this day, Yerevan lost one of the greatest Armenian artists, Panos Poghosovich Terlemezian. Born on March 3, 1865, in Van, he gained renown as a distinguished landscape painter, portraitist, and master of still life. In 1935, he was honored with the title of People’s Artist of the Armenian SSR. 
In the early 1890s, Terlemezian was sentenced to death by the Turkish government for his involvement in the Armenian liberation movement. He fled through Persia to Russia. He traveled extensively across Europe, Asia, and Africa. In the mid-1910s, alongside artist S. Komitas, he journeyed through Turkish Armenia, visiting Van. 
In 1913, Terlemezian was awarded a gold medal at the International Art Exhibition in Munich for his painting “The Portico of Sanahin Monastery.” In 1915, he was among the leaders of the Van self-defense. 
In 1916, he co-founded the Union of Armenian Artists in Tiflis and its branch in Rostov-on-Don. His works were showcased at the Union’s exhibitions (1917, 1921). In 1919, he held a solo exhibition in Paris. Terlemezian also had numerous solo exhibitions in the USA, Yerevan, Tiflis, and Moscow. 
The Armenian government named the Yerevan Art College after Terlemezian. His works are held in numerous museum and private collections, including the State Tretyakov Gallery in Moscow and the National Gallery of Armenia in Yerevan. 
In 2015, the National Gallery of Armenia hosted a jubilee exhibition celebrating the 150th anniversary of Panos Terlemezian’s birth. His life and art remain an integral part of the Armenian cultural heritage, inspiring generations.

1924 թվականի ապրիլի 29-ին Երևանում ծնվել է Վալենտին Պոդպոմոգովը՝ հայ արվեստի ականավոր դեմք, առաջին գլխավոր նկարիչ, գրաֆիկ-քանդակագործ, կիրառական արվեստի վարպետ, ազդագրերի, գրքերի ձևավորման, բեմանկարչական էսքիզների և մոտ 20 սիրված գեղարվեստական ֆիլմերի հեղինակ, հայկական մուլտիպլիկացիայի վերածննդի առանցքային կերպարներից մեկը։

«Լինելով ուրախ և շփվող, ներքուստ նա շատ միայնակ էր, արտաքնապես լինելով լավատես անհատ՝ արվեստում նա դրամատիկ էր, առավել հաճախ՝ ողբերգական»։ Այս խոսքերով է արվեստաբան Հենրիկ Իգիթյանը բնութագրել Պոդպոմոգովի բարդ անհատականությունը։
Նրա վառ ներդրումը հայտնի է այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Առաջին սիրո երգը», «Ճանապարհ դեպի կրկես», «Մորգանի խնամին», «Սգավոր ձյունը», «01-99», «Կարինե» և այլն։ Իսկ հայկական մուլտիպլիկացիայի գանձերից են նրա «Կախարդական գորգը», «Մի կաթիլ մեղրը», «Պույ-Պույ մկնիկը», «Փարվանա» և այլ ստեղծագործություններ։ Պոդպոմոգովը գեղանկարչությամբ սկսել է զբաղվել 50 տարեկանից՝ ստեղծելով խորհրդանշական կտավներ։ Նրա «Լքվածը» կտավը, որտեղ կիսակառույց նավը դիմակայում է փոթորկին, արտահայտում է մենության և մարդկային անտարբերության դեմ բողոքը։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես անդրադառնում են համամարդկային խնդիրներին՝ համատեղելով դրամատիզմն ու խորհրդանշականությունը։
Պոդպոմոգովի յուրօրինակ ոճը նրան ճանաչում է բերել ոչ միայն Հայաստանում, այլև նրա սահմաններից դուրս։ Նրա ստեղծագործությունները անմոռանալի հետք են թողել արվեստի պատմության մեջ՝ ոգեշնչելով սերունդներ։

Мастер Цвета и Мечты: Валентин Подпомогов
29 апреля 1924 года в Ереване родился Валентин Подпомогов — выдающийся армянский художник, первый главный художник города, график-скульптор, мастер прикладного искусства, автор афиш, оформления книг, эскизов для театральных постановок и около 20 любимых художественных фильмов, а также одна из ключевых фигур возрождения армянской мультипликации.
«Будучи веселым и общительным, внутри он был очень одинок, внешне оптимист, в искусстве он был драматичен, чаще всего трагичен», — так описал Подпомогова искусствовед Генрик Игитян, подчеркивая сложность его личности.
Его яркий вклад заметен в таких фильмах, как «Песня первой любви», «Дорога в цирк», «Зять Моргана», «Печальный снег», «01-99», «Каринэ» и многих других. В армянской мультипликации он создал такие шедевры, как «Волшебный ковер», «Капля меда», «Пуй-Пуй мышонок», «Парвана» и другие.
Валентин Подпомогов начал заниматься живописью в 50 лет, создавая символические полотна. Его картина «Покинутый», изображающая недостроенный корабль, противостоящий буре, передает протест против одиночества и равнодушия окружающего мира. Его работы глубоко затрагивают общечеловеческие темы, сочетая драматизм и символизм.
Уникальный стиль Подпомогова принес ему признание не только в Армении, но и за ее пределами. Его творчество оставило неизгладимый след в истории искусства, продолжая вдохновлять поколения.

Master of Color and Dreams: Valentin Podpomogov
On April 29, 1924, Valentin Podpomogov was born in Yerevan — an eminent Armenian artist, the city’s first chief artist, graphic sculptor, master of applied arts, creator of posters, book designs, theatrical sketches, and the artist behind approximately 20 beloved feature films. He was also a pivotal figure in the renaissance of Armenian animation.
“While outwardly cheerful and sociable, he was deeply lonely inside; an optimist by appearance, in his art he was dramatic, often tragic,” noted art critic Henrik Igityan, capturing the complexity of Podpomogov’s personality.
His remarkable contributions shine in films such as The Song of First Love, The Road to the Circus, Morgan’s Son-in-Law, Mourning Snow, 01-99, Karine, and many others. In Armenian animation, he brought to life treasures like The Magic Carpet, A Drop of Honey, Puy-Puy Mouse, Parvana (The Legend of Lake Parvana), and more.
Podpomogov began painting at the age of 50, creating symbolic works. His painting The Abandoned, depicting an unfinished ship braving a storm, expresses a protest against loneliness and societal indifference. His art deeply explores universal human themes, blending drama and symbolism.
Podpomogov’s distinctive style earned him widespread recognition both in Armenia and beyond. His works have left an indelible mark on the history of art, continuing to inspire generations.

2024 թվականի ապրիլի 29, Երևանոմ վաղաժամ մահացավ Դավիթ Մարտիրոսյանը -հայտնի ֆուտբոլային մեկնաբան և «Ֆուտբոլ+» թերթի հիմնադիր Սուրեն Բաղդասարյանի թոռն էր, և կարծես ժառանգել էր պապի կիրքը խաղի հանդեպ:

Դավիթի կարիերան սկսվել է լրագրությունից՝ նա աշխատել է «Ֆուտբոլ+» թերթում, որտեղ նրա սուր և խորաթափանց հոդվածները գրավել են ընթերցողների սրտերը: Նրա գրիչը կարող էր խաղի էմոցիաները վերածել բառերի, որոնք ոգեշնչում էին երկրպագուներին: Շուտով նա անցավ ակումբային աշխատանքի՝ դառնալով «Միկա» և «Գանձասար» ակումբների մամուլի ծառայության անդամ, իսկ 2019 թվականին գլխավորեց «Ուրարտու» ակումբի մամուլի ծառայությունը: Նրա նորարարական մոտեցումները և անսահման էներգիան օգնեցին բարձրացնել ակումբի հեղինակությունը: 
2024 թվականի հունվարին Դավիթը նշանակվեց Երևանի «Փյունիկ» ֆուտբոլային ակումբի գլխավոր քարտուղար: Նրա ղեկավարությամբ ակումբը ոչ միայն խաղադաշտում էր փայլում, այլև դարձավ համայնքի սիրված կենտրոն: Դավիթը երազում էր հայկական ֆուտբոլը դուրս բերել միջազգային ասպարեզ, և նրա յուրաքանչյուր քայլ մոտեցնում էր այդ նպատակին: 
Ցավոք, 27 տարեկանում Դավիթի կյանքը խլվեց անսպասելիորեն: Նրա մահը ցնցեց հայկական ֆուտբոլային աշխարհը, բայց նրա ժառանգությունը շարունակում է ապրել: Դավիթ Մարտիրոսյանը մնաց որպես կրքի, նվիրվածության և երազանքների խորհրդանիշ, ով իր կարճ կյանքում հասցրեց անջնջելի հետք թողնել:

 
Жизнь Давида Мартиросян, Зажженная Любовью к Футболу
29 апреля 2024 года в Ереване скончался 
Давид Мартиросян,   Внук легендарного футбольного комментатора и основателя еженедельника «Футбол+» Сурена Багдасаряна, Давид, казалось, унаследовал страсть деда к игре. Он вырос в атмосфере, где каждый удар мяча и каждый момент матча были частью живой истории. 
Карьера Давида началась с журналистики. Работая в «Футбол+», он создавал острые и глубокие статьи, которые захватывали сердца читателей. Его перо умело превращало эмоции игры в слова, вдохновляющие болельщиков. Вскоре Давид перешел к работе в клубах, став частью пресс-служб «Мика» и «Гандзасар». В 2019 году он возглавил пресс-службу клуба «Урарту», а позже стал исполнительным директором и заместителем директора по коммерческим вопросам. Его инновационные идеи и неуемная энергия поднимали репутацию клуба на новый уровень. 
В январе 2024 года Давид был назначен генеральным секретарем ереванского клуба «Пюник». Под его руководством клуб не только блистал на поле, но и стал центром притяжения для сообщества. Давид мечтал вывести армянский футбол на международную арену, и каждый его шаг приближал эту цель. 
К сожалению, в возрасте 27 лет жизнь Давида оборвалась внезапно. Его уход потряс футбольный мир Армении, но его наследие продолжает жить. Давид Мартиросян остался символом страсти, преданности и мечты, успев за короткую жизнь оставить неизгладимый след. 

Life David Martirosyan Fueled by Passion for Football
Died on April 29, 2024, Yerevan,
The grandson of the renowned football commentator and founder of the “Football+” newspaper Suren Baghdasaryan, David seemed to inherit his grandfather’s fervor for the game. He grew up in an environment where every kick of the ball and every moment of a match was part of a living story. 
David’s career began in journalism. Working at “Football+,” he crafted sharp and insightful articles that captivated readers’ hearts. His pen had the power to transform the emotions of the game into words that inspired fans. Soon, David transitioned to club work, joining the press services of “Mika” and “Gandzasar.” In 2019, he took charge of the press service for the “Urartu” club, later becoming its executive director and deputy director for commercial affairs. His innovative approaches and boundless energy elevated the club’s reputation. 
In January 2024, David was appointed general secretary of Yerevan’s “Pyunik” football club. Under his leadership, the club not only shone on the pitch but also became a beloved community hub. David dreamed of bringing Armenian football to the global stage, and every step he took brought that goal closer. 
Tragically, at the age of 27, David’s life was cut short unexpectedly. His passing shook the Armenian football community, but his legacy endures. David Martirosyan remains a symbol of passion, dedication, and dreams, having left an indelible mark in his short life. 

29 ապրիլի, 1957 թ., Օդեսայում – ծնվել է Իգոր Մարատի Մուրադյանը՝ քաղաքագետ և հասարակական գործիչ։ Ղարաբաղյան շարժման հիմնադիրներից մեկը, «Ղարաբաղ» կոմիտեի առաջնորդ։

Գտնվելով  Արցախի համար պայքարի գագաթնակետին նա երբեք չի զբաղեցրեց պետական պաշտոններ։ Դժվարին պահերին բանակի և հատուկ ծառայությունների ղեկավարները դիմել են նրան՝ վերլուծություն ստանալու համար։ Իր ներուժով նա կարող էր փոխարինել հետազոտական ինստիտուտներին և վերլուծական կենտրոններին, բայց տարիներ շարունակ ապրել է առանց աշխատանքի և կայուն եկամտի՝ հաշմանդամ մոր հետ երկու սենյականոց բնակարանում։ Իգոր Մուրադյանը եղել է խորհրդային համակարգի ընդդիմադիր և հայ ազգայնական՝ այդ բառի ամենաբարձր իմաստով, ինչը պայմանավորված էր ժամանակի իրողություններով։ 

29 апреля 1957 года, Одесса – родился Игорь Маратович Мурадян, политолог и общественный деятель. Один из основателей Карабахского движения, лидер Комитета «Карабах». Его духовные, интеллектуальные и физические качества находились на высочайшем уровне в пик борьбы за Арцах, но он никогда не занимал государственных должностей. В самые сложные моменты к нему за анализом ситуации обращались руководители армии и спецслужб. Благодаря своему потенциалу он мог заменить исследовательские институты и аналитические центры, но годами жил без работы и стабильного дохода, в двухкомнатной квартире с больной матерью. Игорь Мурадян был символом антисоветчика и армянского националиста в самом высоком смысле, продиктованном реалиями того времени. 

April 29, 1957, Odessa – Igor Maratovich Muradyan was born, a political scientist and public figure. One of the founders of the Karabakh Movement and leader of the “Karabakh” Committee. His spiritual, intellectual, and physical qualities were at their peak during the struggle for Artsakh, yet he never held public office. In the most challenging moments, army and special services leaders sought his analysis. With his potential, he could replace research institutes and analytical centers, but for years he lived without a job or steady income, sharing a two-room apartment with his ailing mother. Igor Muradyan embodied an anti-Soviet stance and Armenian nationalism in its highest sense, shaped by the realities of his time.

29 ապրիլի 1970 թվականին Լաս Վեգասում ծնվեց Անդրե-Կիրք Աղասին՝ ապագա թենիսի համաշխարհային համար մեկը: Նրա արմատները խառն են՝ հայ-իրանական, ասորական և ֆրանսիական, ինչը նրան դարձրեց յուրահատուկ անհատականություն:

Հայրը՝ Էմանուել Աղասին, նախկին բռնցքամարտիկ և Իրանի օլիմպիական հավաքականի անդամ, վաղ տարիքից սերմանեց Անդրեին սերը սպորտի հանդեպ: Հինգ տարեկանում Անդրեն արդեն մարզվում էր թենիսի լեգենդների՝ Ջիմի Քոնորսի և Ռոսկո Թանների հետ: 
Անդրեի հայրը՝ Էմանուելը, աշխատելով մեծահարուստ հայ գործարար Կիրկ Կերկորյանի խաղատներից մեկում, դարձավ նրա մտերիմ ընկերը: Ի պատիվ Կերկորյանի՝ նա իր որդուն տվեց երկրորդ անունը՝ Կիրք: Այս կապը խորհրդանշում էր հայկական համայնքի աջակցությունն ու միասնությունը, որն ուղեկցում էր Անդրեին իր ողջ կյանքի ընթացքում: 
Անդրե Աղասին իր կարիերայի ընթացքում ութ անգամ նվաճեց «Մեծ սաղավարտի» տիտղոսը և 1996 թվականին Ատլանտայի Օլիմպիական խաղերում ոսկե մեդալ: Նրա խաղաոճը՝ ագրեսիվ, էմոցիոնալ և անկանխատեսելի, գրավեց միլիոնավոր երկրպագուների սրտեր: Կորտում նա հայտնի էր իր վառ արտաքինով՝ երկար մազեր, գունավոր հագուստներ և անսպասելի հարվածներ: 
Թենիսից հեռանալուց հետո Անդրեն դարձավ հաջողակ գործարար: Նա ներդրումներ կատարեց շինարարության, ռեստորանային և հյուրանոցային բիզնեսի, անշարժ գույքի, սպորտային և գիշերային ակումբների ոլորտներում: Նրա անձնական կյանքը նույնպես լի էր վերելքներով: 1999 թվականին ամուսնալուծվելով դերասանուհի Բրուք Շիլդսից, նա 2001 թվականին ամուսնացավ թենիսի աստղ Շտեֆի Գրաֆի հետ, ում հետ ունի երկու երեխա: 
Անդրե Աղասին ոչ միայն թենիսի լեգենդ է, այլև ոգեշնչման խորհրդանիշ, ով ցույց տվեց, որ համառությամբ և կրքով կարելի է հասնել անհավանական բարձունքների: 

Андре Агасси: Легенда Тенниса
Звезда, Зажегшая Корты и Сердца
29 апреля 1970 года в Лас-Вегасе родился Андре-Кирк Агасси — будущий теннисист номер один в мире. Его корни — ирано-армянские, ассирийские и французские, что сделало его уникальной личностью. Отец Андре, Эммануэль Агасси, бывший боксер и член олимпийской сборной Ирана, с ранних лет прививал сыну любовь к спорту. Уже в пять лет Андре тренировался с легендами тенниса Джимми Коннорсом и Роско Таннером. 
Эммануэль, работая в одном из казино известного армянского бизнесмена Кирка Керкоряна, стал его близким другом. В честь Керкоряна он дал сыну второе имя — Кирк. Эта связь символизировала поддержку армянской общины, которая сопровождала Андре на протяжении всей его жизни. 
Андре Агасси за свою карьеру восемь раз выигрывал турниры Большого шлема и завоевал золотую медаль на Олимпийских играх 1996 года в Атланте. Его стиль игры — агрессивный, эмоциональный и непредсказуемый — покорил сердца миллионов фанатов. На корте он выделялся ярким образом: длинные волосы, цветная одежда и неожиданные удары. 
После завершения спортивной карьеры Андре стал успешным бизнесменом. Он инвестировал в строительство, ресторанный и гостиничный бизнес, недвижимость, спортивные и ночные клубы. Его личная жизнь также полна ярких событий: после развода с актрисой Брук Шилдс в 1999 году он женился в 2001 году на теннисистке Штеффи Граф, обладательнице Золотого шлема. У пары двое детей. 
Андре Агасси — не только легенда тенниса, но и символ вдохновения, доказавший, что упорством и страстью можно достичь невероятных высот. 

Andre Agassi: A Tennis Legend
A Star Who Lit Up Courts and Lives

On April 29, 1970, in Las Vegas, Andre-Kirk Agassi was born — a future world number one tennis player. His heritage is a rich blend of Iranian-Armenian, Assyrian, and French roots, making him a truly unique figure. His father, Emmanuel Agassi, a former boxer and member of Iran’s Olympic team, instilled a love for sports in Andre from a young age. By the age of five, Andre was already training with tennis legends Jimmy Connors and Roscoe Tanner. 
Emmanuel, while working at one of the casinos owned by prominent Armenian businessman Kirk Kerkorian, became his close friend. In honor of Kerkorian, he gave his son the middle name Kirk. This connection symbolized the support of the Armenian community, which stayed with Andre throughout his life. 
Andre Agassi won eight Grand Slam titles during his career and claimed an Olympic gold medal at the 1996 Atlanta Games. His playing style — aggressive, emotional, and unpredictable — captured the hearts of millions of fans. On the court, he was known for his vibrant look: long hair, colorful outfits, and surprising shots. 
After retiring from tennis, Andre became a successful entrepreneur, investing in construction, restaurants, hotels, real estate, sports, and nightclubs. His personal life has been equally eventful: after divorcing actress Brooke Shields in 1999, he married tennis star Steffi Graf, a Golden Slam winner, in 2001. They have two children together. 
Andre Agassi is not only a tennis legend but also an emblem of inspiration, showing that with determination and passion, one can achieve extraordinary heights. 
!