հայ ֆուտբոլիստից մինչև հավաքականի գլխավոր մարզիչ

Եղիշե Մելիքյան ծնվել է 1979 թվականի օգոստոսի 13-ին Երևանում՝ հայ ֆուտբոլիստ (պաշտպան), մարզիչ, ով 2025 թվականի օգոստոսի 6-ին նշանակվել է Հայաստանի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ։

Եղիշե Մելիքյանը երկար տարիներ հանդես է եկել որպես ֆուտբոլիստ, այդ թվում՝ ուկրաինական «Գովեռլա» ակումբում, և Հայաստանի ազգային հավաքականի կազմում անցկացրել է 29 խաղ։

Մարզչական կարիերան սկսել է Ուկրաինայում, սակայն իրական բեկումը տեղի է ունեցել 2021 թվականին, երբ նա գլխավորել է Երևանի «Փյունիկ» ակումբը, որը այդ պահին գտնվում էր առաջնության նախավերջին տեղում։ Մելիքյանի գալուց հետո թիմը արմատապես վերափոխվել է և նույն տարի նվաճել է Հայաստանի չեմպիոնությունը։ Ընդհանուր առմամբ, նրա ղեկավարությամբ «Փյունիկը» 2 անգամ դարձել է չեմպիոն և բավականին հաջող հանդես է եկել եվրոպական գավաթային մրցաշարերում։

2025 թվականի օգոստոսի 6-ին նշանակվել է Հայաստանի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ՝ թիմը ստանձնելով բավականին բարդ ժամանակահատվածում։

Եղիշե Մելիքյանը մնաց հայկական ֆուտբոլի նվիրյալը՝ իր խաղային և մարզչական կարիերայով ոգեշնչելով սերունդներին հայրենի թիմի հանդեպ սիրով և անսահման նվիրումով։

Русский

от футболиста до главного тренера сборной
Егише Меликян родился 13 августа 1979 года в Ереване — армянский футболист (защитник), тренер, который 6 августа 2025 года был назначен главным тренером национальной сборной Армении.

Егише Меликян долгие годы выступал как футболист, в том числе в украинском клубе «Говерла», и провёл 29 матчей в составе национальной сборной Армении.

Тренерскую карьеру начал в Украине, но настоящий прорыв произошёл в 2021 году, когда он возглавил ереванский «Пюник», который на тот момент занимал предпоследнее место в чемпионате. После прихода Меликяна команда кардинально преобразилась и в том же году стала чемпионом Армении. В целом за время его руководства «Пюник» дважды становился чемпионом и довольно успешно выступал в европейских кубковых турнирах.

6 августа 2025 года назначен главным тренером национальной сборной Армении, приняв команду в довольно сложный период.

Егише Меликян остался преданным армянскому футболу — своей игровой и тренерской карьерой вдохновляя поколения любовью к национальной команде и безграничной преданностью.

English

From Footballer to National Team Head Coach
Yegishe Melikyan was born on August 13, 1979, in Yerevan — Armenian footballer (defender), coach, who on August 6, 2025, was appointed head coach of the Armenia national team.

Yegishe Melikyan had a long career as a player, including with the Ukrainian club Goverla, and made 29 appearances for the Armenia national team.

He began his coaching career in Ukraine, but the real breakthrough came in 2021 when he took charge of Yerevan’s Pyunik, which at that time was in penultimate place in the championship. After Melikyan’s arrival, the team was completely transformed and in the same year became champion of Armenia. In total, under his leadership Pyunik won the championship twice and performed quite successfully in European cup competitions.

On August 6, 2025, he was appointed head coach of the Armenia national team, taking over the squad in a rather difficult period.

Yegishe Melikyan remained devoted to Armenian football — with his playing and coaching career inspiring generations with love for the national team and boundless dedication.

Եղիշե Մելիքյան՝ Հայաստանի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ / Егише Меликян — главный тренер национальной сборной Армении / Yegishe Melikyan — Head Coach of the Armenia National Team
Եղիշե Մելիքյան՝ «Փյունիկի» չեմպիոնական մարզիչ և հավաքականի ղեկավար / Егише Меликян — чемпионский тренер «Пюника» и руководитель сборной / Yegishe Melikyan — Championship Coach of Pyunik and National Team Leader
Եղիշե Մելիքյան՝ հայ ֆուտբոլիստից մինչև հավաքականի գլխավոր մարզիչ / Егише Меликян — от футболиста до главного тренера сборной / Yegishe Melikyan — From Footballer to National Team Head Coach
Եղիշե Մելիքյան՝ հայկական ֆուտբոլի նվիրյալ և «Ալաշկերտի» մրցակից / Егише Меликян — преданный армянскому футболу и соперник «Алашкерта» / Yegishe Melikyan — Devoted to Armenian Football and Rival of Alashkert
Եղիշե Մելիքյան՝ 2025-ի հավաքականի նոր ղեկավար / Егише Меликян — новый руководитель сборной 2025 года / Yegishe Melikyan — New Leader of the 2025 National Team

Ադրբեջանում նրան համարում են Արցախյան շարժման գաղափարախոս և համար մեկ թշնամի

2026 թվականի ապրիլի 5-ին երևանում մահացել է Զորի Հայկի Բալայանը՝ գրող, լրագրող, բժիշկ, քաղաքական և հասարակական գործիչ

«Բայկալյան շարժում» միջազգային բնապահպանական կազմակերպության համանախագահ։ 12-րդ դարի հայկական Կիլիկիայի «Կիլիկիա» նավի Եվրոպայով մեկ նավարկության մասնակից (2004–2006 թթ.), «Շրջագայություն «Արմենիա» զբոսանավով (2009–2011) արշավախմբի կազմակերպիչ և ղեկավար։ Ունի բազմաթիվ մրցանակներ։
Զորի Բալայանը հատկապես հայտնի է դարձել իր «Օջախը» էսսեով, որը նվիրված է Հայաստանի պատմությանը և առանձին գիրք հրատարակվել է 1981 թվականին։
Այնուհետև Զ.Բալայանը դարձավ Ղարաբաղյան շարժման առաջնորդներից մեկը։ Որպես այդպիսին, նա բանաստեղծուհի Սիլվա Կապուտիկյանի հետ 1988 թվականի փետրվարի 26-ին (ԼՂԻՄ մարզխորհրդի Հայաստանին վերամիավորվելու մասին որոշումից անմիջապես հետո) հանդիպեց Միխայիլ Գորբաչովի հետ՝ հույս ունենալով համոզել նրան լուծել Ղարաբաղի հարցը։

5 апреля 2026:года в Ереване скончался – Зорий Айкович Балаян — писатель, журналист, врач, политический и общественный деятель, сопредседатель Международной экологической организации «Байкальское движение». Участник плавания на реплике армянского киликийского судна XII века «Киликия» вокруг Европы (2004—2006 гг.), организатор и начальник экспедиции «Кругосветное плавание на яхте „Армения“» (2009—2011 гг.). Имеет многочисленные награды.
Особую известность Зорию Балаяну принесло эссе «Очаг», посвященное истории Армении и изданное отдельной книгой в 1981 г.
Впоследствии З. Балаян стал одним из лидеров карабахского движения. В качестве такового, он вместе с поэтессой Сильвой Капутикян 26 февраля 1988 г (вскоре после постановления Облсовета НКАО о воссоединении с Арменией) встречался с Михаилом Горбачёвым, надеясь уговорить его разрешить карабахский вопрос.

On 04/05/2026 in Yerevan – Zori Aikovich Balayan died- writer, journalist, doctor, political and public figure, co-chairman of the International Environmental Organization “Baikal Movement”. Participant of the voyage on the replica of the Armenian Cilician vessel of the 12th century “Cilicia” around Europe (2004-2006), organizer and head of the expedition “Circumnavigation on the yacht “Armenia”” (2009-2011). Has numerous awards.
Zori Balayan became especially famous for his essay “Hearth”, dedicated to the history of Armenia and published as a separate book in 1981.
Subsequently, Z. Balayan became one of the leaders of the Karabakh movement. As such, he, together with the poetess Silva Kaputikyan, met with Mikhail Gorbachev on February 26, 1988 (shortly after the NKAO Regional Council’s resolution on reunification with Armenia), hoping to persuade him to resolve the Karabakh issue.

Արցախի Քաղաքական Պայքարի Նվիրյալ

Գագիկ Ռազմիկի Պետրոսյանը ծնվել է 1973 թվականի մարտի 10-ին Ստեփանակերտում, Արցախ։ Նա Արցախի Հանրապետության Ազգային ժողովի 6-րդ գումարման պատգամավոր է՝ համամասնական ընտրակարգով, «Ազատ հայրենիք» կուսակցության ցուցակով, քաղաքական գործիչ։

Ավարտել է Ստեփանակերտի թիվ 7 միջնակարգ դպրոցը, հաշվապահական դպրոցը, 1994 թվականին՝ Արցախի պետական համալսարանը՝ ստանալով պատմության և անգլերեն լեզվի ուսուցչի որակավորումը։ Ծառայել է Խորհրդային բանակում, զորացրվելուց հետո աշխատել առևտրի ոլորտում, 1982-1984 թվականներին սովորել Բաքվի ապրանքագիտական տեխնիկումում։ 1988 թվականին թողել է ուսումը և վերադարձել Ստեփանակերտ, որտեղ կամավորական ջոկատներով մասնակցել է Շուշիի, Մարտունու և Աղդամի շրջաններում տեղի ունեցած մարտերին։ 1992-1999 թվականներին ծառայել է ԼՂՀ Պաշտպանության բանակում՝ որպես շտաբի պետի օգնական, ուսումնական գնդի ֆիզիկական պատրաստության պետ, ՊԲ մարզական ակումբի պետ և ջոկի հրամանատար։ Զորացրվելուց հետո հիմնադրել է «Ռազմիկ+» ՓԲԸ-ն։

2000 թվականի հունիսի 18-ին ընտրվել է ԼՂՀ երրորդ գումարման Ազգային ժողովի պատգամավոր Ստեփանակերտի թիվ 10 ընտրատարածքից, եղել է արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի փոխնախագահ։ 2005 թվականի հունիսի 19-ի ընտրություններում ընտրվել է չորրորդ գումարման պատգամավոր Ստեփանակերտի թիվ 8 ընտրատարածքից։ 2006 թվականի հոկտեմբերին դարձել է արտադրության և արտադրական ենթակառուցվածքների հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ։ 2010 թվականի մայիսի 23-ի ընտրություններում ընտրվել է հինգերորդ գումարման պատգամավոր «Ազատ հայրենիք» կուսակցության ցուցակով, եղել է պետական-իրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ։ 2015 թվականի մայիսի 3-ի ընտրություններում ընտրվել է Արցախի ԱԺ պատգամավոր «Ազատ հայրենիք» կուսակցության ցուցակով, եղել է «Հայրենիք» խմբակցության անդամ և պետական-իրավական հարցերի հանձնաժողովի անդամ։ «Ազատ հայրենիք» կուսակցության հիմնադիր անդամ է, կուսակցության նախագահության անդամ։ Հեղինակ է միջազգային անվտանգության խնդիրների վերաբերյալ բազմաթիվ հոդվածների և հրապարակումների։ Գագիկ Պետրոսյանը կարևոր դեր է խաղացել Արցախի քաղաքական կյանքում, նպաստելով օրենսդրական գործընթացներին և անվտանգության հարցերին, նրա ներդրումը մնում է անգնահատելի Արցախի անկախության պայքարի համատեքստում։

### Русский

Преданный участник политической борьбы Арцаха

Гагик Размикович Петросян родился 10 марта 1973 года в Степанакерте, Нагорно-Карабахская автономная область. Он — депутат 6-го созыва Национального собрания Республики Арцах по пропорциональной системе от партии «Свободная Родина», политический деятель. Окончил среднюю школу №7 в Степанакерте, школу бухгалтерского учёта, в 1994 году — Степанакертский государственный университет, получив квалификацию учителя истории и английского языка. Служил в Советской армии, после демобилизации работал в сфере торговли, в 1982–1984 годах учился в Бакинском техникуме товароведения. В 1988 году оставил учёбу и вернулся в Степанакерт, где в составе добровольческих отрядов участвовал в боях в районах Шуши, Мартуни и Агдама. С 1992 по 1999 год служил в Армии обороны НКР в Центральном оборонительном округе в качестве помощника начальника штаба, начальника физической подготовки учебного полка, начальника спортивного клуба Армии обороны и командира взвода. После демобилизации основал ООО «Размик+».

18 июня 2000 года избран депутатом 3-го созыва Национального собрания НКР от избирательного округа №10 в Степанакерте, заместителем председателя постоянной комиссии по внешним отношениям. На парламентских выборах 19 июня 2005 года избран депутатом 4-го созыва от избирательного округа №8 в Степанакерте. В октябре 2006 года стал председателем постоянной комиссии по производству и производственной инфраструктуре. На выборах 23 мая 2010 года избран депутатом 5-го созыва по пропорциональной системе от партии «Свободная Родина», стал председателем постоянной комиссии по государственно-правовым вопросам. На выборах 3 мая 2015 года избран депутатом Национального собрания Арцаха от партии «Свободная Родина», член фракции «Родина» и постоянной комиссии по государственно-правовым вопросам. Основатель партии «Свободная Родина», член её правления. Автор многочисленных статей и публикаций по вопросам международной безопасности. Гагик Петросян сыграл важную роль в политической жизни Арцаха, способствуя законодательным процессам и вопросам безопасности, его вклад остаётся неоценимым в контексте борьбы за независимость Арцаха.

### English

Devoted Fighter in Artsakh’s Political Struggle

Gagik Razmikovich Petrosyan was born on March 10, 1973, in Stepanakert, Nagorno-Karabakh Autonomous Oblast. He is a deputy of the 6th convocation of the National Assembly of the Republic of Artsakh by proportional representation from the “Free Homeland” party list, a political figure. He graduated from Secondary School No. 7 in Stepanakert, the accounting school, and in 1994 from Artsakh State University, earning a qualification as a teacher of history and English language. He served in the Soviet Army, and after demobilization, worked in trade; from 1982 to 1984, he studied at the Baku Goods Expertise Technical School. In 1988, he left his studies and returned to Stepanakert, where he joined volunteer detachments and participated in battles in the Shushi, Martuni, and Aghdam districts. From 1992 to 1999, he served in the NKR Defense Army in the Central Defense District as assistant chief of staff, head of physical training for the training regiment, head of the Defense Army sports club, and platoon commander. After demobilization, he founded “Razmik+” LLC.

On June 18, 2000, he was elected deputy of the 3rd convocation of the NKR National Assembly from Stepanakert’s No. 10 electoral district, serving as deputy chairman of the standing committee on foreign relations. At the parliamentary elections on June 19, 2005, he was elected deputy of the 4th convocation from Stepanakert’s No. 8 electoral district. In October 2006, he became chairman of the standing committee on production and production infrastructure. At the elections on May 23, 2010, he was elected deputy of the 5th convocation by proportional representation from the “Free Homeland” party list, serving as chairman of the standing committee on state-legal issues. At the elections on May 3, 2015, he was elected deputy of the Artsakh National Assembly from the “Free Homeland” party list, a member of the “Homeland” faction and the standing committee on state-legal issues. He is a founding member of the “Free Homeland” party and a member of its board. Author of numerous articles and publications on international security issues. Gagik Petrosyan has played a key role in Artsakh’s political life, contributing to legislative processes and security matters; his contributions remain invaluable in the context of the struggle for Artsakh’s independence.

վայրի ցորենի հայտնաբերող և հայկական բուսաբանության դասական

Միկայել Գալուստի Տումանյան ծնվել է 1886 թվականի փետրվարի 29-ին Բելոգորսկում (Ղրիմ, Ռուսական կայսրություն)՝ հայ խորհրդային բուսաբան, ԱԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1943), ով իր հետազոտություններով մեծ ներդրում ունեցավ վայրի և մշակովի ցորենի ծագման, էվոլյուցիայի և բարելավման գիտության մեջ։

Նրա գիտական աշխատանքները նվիրված են եղել բույսերի ձևավորման հարցերին, դաշտային պայմաններում աճեցվող մշակաբույսերի օնտոգենեզում տեղի ունեցող փոփոխությունների օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Հայաստանում բացահայտել և ուսումնասիրել է մի քանի տեսակի վայրի ցորեն։ Այդ հետազոտությունները նպաստել են մշակովի ցորենի ծագման և զարգացման հարցերի պարզաբանմանը, Հայաստանում աճեցվող հին տեղական սորտերի (սպիտակհատ, գալգալոս, կարմիր սուլֆահատ, կարմիր կունդիկ և այլն) բարելավմանը։

Միկայել Տումանյանը եղել է Զաքավկասյան ֆեդերացիայի ԿԳԿ անդամ (1935–1937), ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության տեղակալ (1944–1947)։ Լենինականի դաշտային տեխնիկումը կրում է նրա անունը, իսկ Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտում հաստատվել է ակադեմիկոս Տումանյանի անվան ուսանողական կրթաթոշակ։

Միկայել Գալուստի Տումանյանը մնաց Ղրիմից Երևան տանող հայկական բուսաբանության կամուրջը՝ իր բացահայտումներով, գիտական խորքայնությամբ և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին ցորենի և հայկական գյուղատնտեսության խորքերով։

Русский

первооткрыватель дикой пшеницы и классик армянской ботаники

Микаэл Галустович Туманян родился 29 февраля 1886 года в Белогорске Симферопольского уезда Крыма — выдающийся армянский советский ботаник, академик АН СССР (1943), чьи исследования внесли огромный вклад в науку о происхождении, эволюции и улучшении пшеницы.

Его научные работы посвящены вопросам формообразования растений, закономерностям изменений в онтогенезе полевых культур. В Армении он открыл и изучил несколько видов дикой пшеницы. Эти исследования способствовали выяснению происхождения и развития культурной пшеницы, улучшению местных древних сортов пшеницы, возделываемых в Армении (спитакхат, галгалос, красный сульфахат, красный кундик и др.).

Микаэл Туманян был членом ЦИК Закавказской федерации (1935–1937), заместителем Председателя Президиума Верховного Совета СССР (1944–1947). Ленинаканский полевой техникум носит его имя, в Армянском сельскохозяйственном институте учреждена студенческая стипендия имени академика Туманяна.

Микаэл Галустович Туманян остался мостом армянской ботаники от Крыма до Еревана — своими открытиями, научной глубиной и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами пшеницы и армянского сельского хозяйства.

English

Discoverer of Wild Wheat and Classic of Armenian Botany

Mikael Galustovich Tumanyan was born on February 29, 1886, in Belogorsk, Simferopol district, Crimea — outstanding Armenian Soviet botanist, academician of the Academy of Sciences of the USSR (1943), whose research made a huge contribution to the science of origin, evolution and improvement of wheat.

His scientific works were devoted to the issues of plant formation, patterns of changes in the ontogenesis of field crops. In Armenia he discovered and studied several species of wild wheat. These studies contributed to clarifying the issues of origin and development of cultivated wheat, improving local ancient wheat varieties grown in Armenia (spitakhat, galgalos, red sulfakhat, red kundik, etc.).

Mikael Tumanyan was a member of the Central Executive Committee of the Transcaucasian Federation (1935–1937), Deputy Chairman of the Presidium of the Supreme Soviet of the USSR (1944–1947). The Leninakan Field College bears his name, and a student scholarship named after Academician Tumanyan was established at the Armenian Agricultural Institute.

Mikael Galustovich Tumanyan remained the bridge of Armenian botany from Crimea to Yerevan — with his discoveries, scientific depth and boundless dedication, inspiring generations with the depths of wheat and Armenian agriculture.

Միկայել Գալուստի Տումանյան՝ վայրի ցորենի հայտնաբերող և հայկական բուսաբանության դասական / Микаэл Галустович Туманян — первооткрыватель дикой пшеницы и классик армянской ботаники / Mikael Galustovich Tumanyan — Discoverer of Wild Wheat and Classic of Armenian Botany
Միկայել Գալուստի Տումանյան՝ Ղրիմից Երևան՝ ցորենի գիտության կամուրջ / Микаэл Галустович Туманян — от Крыма до Еревана: мост науки о пшенице / Mikael Galustovich Tumanyan — From Crimea to Yerevan: Bridge of Wheat Science
Միկայել Գալուստի Տումանյան՝ ԱԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս և գյուղատնտեսության նվիրյալ / Микаэл Галустович Туманян — академик АН СССР и преданный сельскому хозяйству / Mikael Galustovich Tumanyan — Academician of the Academy of Sciences of the USSR and Devoted to Agriculture
Միկայել Գալուստի Տումանյան՝ սպիտակհատի, գալգալոսի և հայկական ցորենի բարելավող / Микаэл Галустович Туманян — улучшатель спитакхата, галгалоса и армянской пшеницы / Mikael Galustovich Tumanyan — Improver of Spitakhat, Galgalos and Armenian Wheat
Միկայել Գալուստի Տումանյան՝ հայկական բուսաբանության և գիտության լույսը / Микаэл Галустович Туманян — свет армянской ботаники и науки / Mikael Galustovich Tumanyan — Light of Armenian Botany and Science

Հայկական Մուլտիպլիկացիայի Հայրաշագործ Հայրը

Լև Կոնստանտինի Ատամանովը (իսկական անունը՝ Լևոն Կոնստանտինի Ատամանյան) ծնվել է 1905 թվականի փետրվարի 8 (21)-ին Մոսկվայում՝ խորհրդային մուլտիպլիկացիոն կինոյի հիմնադիրներից

ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1964), ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1978), «Շունն ու կատուն» (1938)՝ առաջին հայկական մուլտֆիլմի, «Ձյունե թագուհին» (1957), «Ալվան ծաղիկը» (1952), «Դեղին արագիլը» (1950), «Ոսկե այծքաղ» (1954) հանրահայտ մուլտֆիլմերի ռեժիսոր։ Մահացել է 1981 թվականի փետրվարի 12-ին Մոսկվայում՝ կյանքի 76-րդ տարում։

1926 թվականին ավարտել է Առաջին պետֆիլմդպրոցը, 1928 թվականին աշխատել «Պետզինֆիլմ»-ում, մասնակցել Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1936–1948 թվականներին աշխատել է Հայաստանում՝ նկարահանելով հայկական մուլտիպլիկացիայի առաջին քայլերը՝ «Շունն ու կատուն» (1938) և «Կախարդական գորգ» (1948)։ 1949 թվականից՝ «Սոյուզմուլտֆիլմ»-ի ռեժիսոր։ Նրա ֆիլմերը բազմիցս պարգևատրվել են Կաննի, Վենետիկի և այլ միջազգային փառատոներում։ ամենաբարձր մրցանակներով։

Լև Ատամանովը մնաց Մոսկվայից Երևան տանող մանկության հրաշքի կամուրջը՝ իր մուլտֆիլմերով, երևակայությամբ և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով մի քանի սերունդ հայ և համաշխարհային երեխաների՝ «Ձյունե թագուհու», «Ալվան ծաղկի» և «Շան ու կատվի» հավերժական աշխարհով։

—

### Русский
волшебный отец армянской и советской мультипликации

Лев Константинович Атаманов (настоящее имя — Левон Константинович Атаманян) родился 21 февраля (8 февраля по старому стилю) 1905 года в Москве — один из основоположников советской мультипликации, заслуженный деятель искусств РСФСР (1964), народный артист РСФСР (1978), режиссёр первого армянского мультфильма «Собака и кот» (1938), а также легендарных «Жёлтый аист» (1950), «Аленький цветочек» (1952), «Золотая антилопа» (1954), «Снежная королева» (1957). Умер 12 февраля 1981 года в Москве на 76-м году жизни.

Окончил Первый государственный кинотехникум в 1926 году, работал ассистентом режиссёра, участник Великой Отечественной войны. В 1936–1948 годах работал в Армении, сняв первые шаги армянской мультипликации — «Собака и кот» (1938) и «Волшебный ковёр» (1948). С 1949 — режиссёр «Союзмультфильма». Его фильмы неоднократно получали главные призы в Каннах, Венеции и других фестивалях.

Лев Атаманов остался мостом волшебства от Москвы до Еревана — своими мультфильмами, фантазией и безграничной преданностью, вдохновляя поколения армянских и мировых детей вечным миром «Снежной королевы», «Аленького цветочка» и «Собаки и кота».

—

### English
Magical Father of Armenian And Soviet Animation

Lev Konstantinovich Atamanov (real name Levon Konstantinovich Atamanyan) was born on February 21 (February 8 old style), 1905, in Moscow — one of the founders of Soviet animation, Honored Artist of the RSFSR (1964), People’s Artist of the RSFSR (1978), director of the very first Armenian animated film *The Dog and the Cat* (1938), and legendary classics *The Scarlet Flower* (1952), *The Snow Queen* (1957), *The Golden Antelope* (1954), *The Yellow Stork* (1950). Died on February 12, 1981, in Moscow at the age of 76.

Graduated from the First State Film School in 1926, worked as assistant director, participant in the Great Patriotic War. In 1936–1948 worked in Armenia, creating the first steps of Armenian animation — *The Dog and the Cat* (1938) and *The Magic Carpet* (1948). From 1949 — director at Soyuzmultfilm. His films repeatedly won top prizes at Cannes, Venice and other festivals.

Lev Atamanov remained the bridge of magic from Moscow to Yerevan — with his animated films, imagination and boundless dedication, inspiring generations of Armenian and world children with the eternal world of *The Snow Queen*, *The Scarlet Flower* and *The Dog and the Cat*.

—

Կախարդական Ջութակի Վարպետ

Կարապետ (Կարո) Պետրոսի Հայրապետյանը ծնվել է 1942 թվականի փետրվարի 20-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ ջութակահար, ռաբիս ոճի առաջատար կատարողներից մեկը։

Նրա ծնողները՝ Պետրոսն ու Հռիփսիմեն, ծագումով Արևմտյան Հայաստանից էին, ապա տեղափոխվել են Ֆրանսիա, որտեղ ամուսնացել են 1933 թվականին։ 1936 թվականին նրանք վերադարձել են Հայաստան, և 1942 թվականին ծնվել է նրանց երկար սպասված զավակը՝ Կարապետը, ով կնքվել է Պետրոսի հոր՝ Կարապետի անունով։ Կարոյի երաժշտական տաղանդը դրսևորվել է վաղ մանկությունից, նա նվագել է բազմաթիվ գործիքներ։ Ջութակահարի մասին ֆիլմ դիտելուց հետո ծնողները նրան տարել են ջութակի դասերի։ Երաժշտական կրթություն է ստացել Երևանի Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիայում, ապա ուսումը շարունակել է Մոլդովայում։ Նա ջազմեն Վահագն Հայրապետյանի հայրն է։ Կարոն առաջինն էր, որ ջութակը կիրառեց ռաբիս ոճում՝ այն բարձրացնելով թատերական բեմի գագաթներ։ Նրա ստեղծագործական ժառանգությունն ընդգրկում է մի շարք ալբոմներ, այդ թվում՝ *Concert In Armenia* (1990), *The Magic Bow* (1994), *Կախարդական ջութակ* (1996), *The Best of Garo Hayrabedian* (1996), *Memories* և *Music Palace* (1998)։ Նա նկարահանվել է «Երջանկության մեխանիկան» գեղարվեստական ֆիլմի դրվագներից մեկում և «Սոլո» վավերագրական ֆիլմում (1986, «Երևան» ստուդիա, ռեժիսոր Ա. Ավանեսով), որը նվիրված է նրա ստեղծագործական կյանքին։ Կարապետ Հայրապետյանի մասին խոսվել է նաև Ռուշան Փիլոսյանի երաժշտական-գրական հաղորդման ժամանակ («Ղրիմ» հեռուստառադիոընկերություն)։ Ցավոք, նա վաղաժամ մահացել է 1997 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Երևանում։ Կարապետ Հայրապետյանի ներդրումը հայ երաժշտության մեջ, հատկապես ռաբիս ժանրում, անգնահատելի է, և նրա ջութակի կախարդական հնչյունները շարունակում են ոգեշնչել երաժիշտներին և հանդիսատեսին։

—

### Русский
Мастер магической скрипки

Карапет (Каро) Петросович Айрапетян родился 20 февраля 1942 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Армянский скрипач, один из ведущих исполнителей в стиле рабиза. Его родители, Петрос и Рипсиме, происходили из Западной Армении, затем переехали во Францию, где поженились в 1933 году. В 1936 году они вернулись в Армению, где в 1942 году родился долгожданный сын, названный Карапетом в честь деда по отцовской линии. Музыкальный талант Каро проявился с раннего детства, он играл на многих инструментах. После просмотра фильма о скрипаче родители отвели его на уроки скрипки. Музыкальное образование получил в Ереванской консерватории имени Комитаса, затем продолжил обучение в Молдове. Он является отцом джазмена Вагана Айрапетяна. Каро стал первым, кто применил скрипку в жанре рабиза, подняв его до вершин театральной сцены. Его творческое наследие включает ряд альбомов, таких как *Concert In Armenia* (1990), *The Magic Bow* (1994), *Кахардакан джутак* (1996), *The Best of Garo Hayrabedian* (1996), *Memories* и *Music Palace* (1998). Он снялся в эпизоде художественного фильма «Механика счастья» и в документальном фильме «Соло» (1986, студия «Ереван», режиссёр А. Аванесов), посвящённом его творческой жизни. О Карапете Айрапетяне также говорилось в музыкально-литературной передаче Рушана Филосова на телерадиокомпании «Крым». К сожалению, он рано ушёл из жизни 10 октября 1997 года в Ереване. Вклад Карапета Айрапетяна в армянскую музыку, особенно в жанр рабиза, неоценим, а волшебные звуки его скрипки продолжают вдохновлять музыкантов и слушателей.

—

### English
Master of the Magic Violin

Karapet (Karo) Petrosovich Hayrapetyan was born on February 20, 1942, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. An Armenian violinist, he was one of the leading performers in the rabiz genre. His parents, Petros and Hripsime, originally from Western Armenia, moved to France, where they married in 1933. In 1936, they relocated to Armenia, and in 1942, their long-awaited son was born, named Karapet after his paternal grandfather. Karo’s musical talent emerged in early childhood, and he played various instruments. Inspired by a film about a violinist, his parents enrolled him in violin lessons. He received his musical education at the Komitas State Conservatory in Yerevan and later continued his studies in Moldova. He is the father of jazz musician Vahan Hayrapetyan. Karo was the first to introduce the violin into the rabiz genre, elevating it to the heights of theatrical stages. His creative legacy includes several albums, such as *Concert In Armenia* (1990), *The Magic Bow* (1994), *Kakhardakan Jutak* (1996), *The Best of Garo Hayrabedian* (1996), *Memories*, and *Music Palace* (1998). He appeared in an episode of the feature film *The Mechanics of Happiness* and starred in the documentary *Solo* (1986, Yerevan Studio, directed by A. Avanesov), dedicated to his creative life. Karapet Hayrapetyan was also featured in Rushan Filosov’s musical-literary program on the Crimea TV and Radio Company. Tragically, he passed away prematurely on October 10, 1997, in Yerevan. Karapet Hayrapetyan’s contribution to Armenian music, particularly in the rabiz genre, is invaluable, and the magical sounds of his violin continue to inspire musicians and audiences alike.

—

Մոսկվայից Երևան Տանող Հեքիաթի Կամուրջը

Լև Կոնստանտինի Ատամանովը (իսկական անունը՝ Լևոն Կոնստանտինի Ատամանյան) մահացել է 1981 թվականի փետրվարի 12-ին Մոսկվայում՝ կյանքի 76-րդ տարում, թողնելով հետևում խորհրդային և հայկական մուլտիպլիկացիայի անմար հրաշքները՝

ՌԽՖՍՀ ժողովրդական արտիստ (1978), ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1964), «Շունն ու կատուն» (1938)՝ առաջին հայկական մուլտֆիլմի, «Ձյունե թագուհին» (1957), «Ալվան ծաղիկը» (1952), «Դեղին արագիլը» (1950), «Ոսկե այծքաղ» (1954) հանրահայտ մուլտֆիլմերի ռեժիսոր։ Ծնվել է 1905 թվականի փետրվարի 8 (21)-ին Մոսկվայում։

1926 թվականին ավարտել Առաջին պետֆիլմդպրոցը, մասնակցել Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1936–1948 թվականներին աշխատել Հայաստանում՝ նկարահանելով հայկական մուլտիպլիկացիայի առաջին քայլերը՝ «Շունն ու կատուն» (1938) և «Կախարդական գորգ» (1948)։ 1949 թվականից՝ «Սոյուզմուլտֆիլմ»-ի ռեժիսոր։ Նրա ֆիլմերը բազմիցս պարգևատրվել են Կաննի, Վենետիկի և այլ միջազգային փառատոներում։

Լև Ատամանովը մնաց Մոսկվայից Երևան տանող մանկության հրաշքի կամուրջը՝ իր մուլտֆիլմերով, երևակայությամբ և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով մի քանի սերունդ հայ և համաշխարհային երեխաների՝ «Ձյունե թագուհու», «Ալվան ծաղկի» և «Շան ու կատվի» հավերժական աշխարհով։

—

### Русский
Сказочный мост ведущий от Москвы до Еревана

Лев Константинович Атаманов (настоящее имя — Левон Константинович Атаманян) скончался 12 февраля 1981 года в Москве на 76-м году жизни, оставив немеркнущее волшебство советской и армянской мультипликации как народный артист РСФСР (1978), заслуженный деятель искусств РСФСР (1964), режиссёр первого армянского мультфильма «Собака и кот» (1938), а также легендарных «Снежная королева» (1957), «Аленький цветочек» (1952), «Жёлтый аист» (1950), «Золотая антилопа» (1954). Родился 21 февраля (8 февраля по старому стилю) 1905 года в Москве.

Окончил Первый государственный кинотехникум в 1926 году, участник Великой Отечественной войны. В 1936–1948 годах работал в Армении, сняв первые шаги армянской мультипликации — «Собака и кот» (1938) и «Волшебный ковёр» (1948). С 1949 — режиссёр «Союзмультфильма». Его фильмы неоднократно получали главные призы в Каннах, Венеции и других фестивалях.

Лев Атаманов остался мостом волшебства от Москвы до Еревана — своими мультфильмами, фантазией и безграничной преданностью, вдохновляя поколения армянских и мировых детей вечным миром «Снежной королевы», «Аленького цветочка» и «Собаки и кота».

—

### English
Magical Father of Armenian And Soviet Animation

Lev Konstantinovich Atamanov (real name Levon Konstantinovich Atamanyan) passed away on February 12, 1981, in Moscow at the age of 76, leaving an undying magic of Soviet and Armenian animation as People’s Artist of the RSFSR (1978), Honored Artist of the RSFSR (1964), director of the very first Armenian animated film *The Dog and the Cat* (1938), and legendary classics *The Scarlet Flower* (1952), *The Snow Queen* (1957), *The Golden Antelope* (1954), *The Yellow Stork* (1950). Born on February 21 (February 8 old style), 1905, in Moscow.

Graduated from the First State Film School in 1926, participant in the Great Patriotic War. In 1936–1948 worked in Armenia, creating the first steps of Armenian animation — *The Dog and the Cat* (1938) and *The Magic Carpet* (1948). From 1949 — director at Soyuzmultfilm. His films repeatedly won top prizes at Cannes, Venice and other festivals.

Lev Atamanov remained the bridge of magic from Moscow to Yerevan — with his animated films, imagination and boundless dedication, inspiring generations of Armenian and world children with the eternal world of *The Snow Queen*, *The Scarlet Flower* and *The Dog and the Cat*.

—

ՀԽՍՀ լուսավորության մինիստր և ակադեմիկոս

Շավարշ Ստեփանի Սիմոնյան ծնվել է 1912 թվականի փետրվարի 7-ին նոր օրացույցովՂազախում (Ելիզավետպոլի նահանգ, Ռուսական կայսրություն)՝ հայ ակադեմիկոս, մանկավարժ, հասարակական և պետական գործիչ, ով իր կյանքը նվիրել է հայկական կրթության, մշակույթի և գիտության զարգացմանը։

1933–1937 թվականներին սովորել է Խ. Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտում, ապա ծառայել է խորհրդային բանակում։ 1941-ին Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ զորակոչվել է բանակ՝ ծառայելով սպայական կազմում։ Պատերազմի ավարտից հետո նշանակվել է հանրապետության կառավարությանն առընթեր կուլտուր-լուսավորական հիմնարկների կենտրոնական մեթոդական կաբինետի վարիչի տեղակալ, ապա՝ վարիչ։ Աշխատել է «Սովետական դպրոց» թերթի խմբագիր, Հայաստանի կոմկուսի կենտկոմի դպրոցական բաժնի վարիչ։

1955–1973 թվականներին եղել է Հայկական ԽՍՀ լուսավորության մինիստր։ 1973-ից մինչև կյանքի վերջը՝ մանկավարժական գիտությունների գիտահետազոտական ինստիտուտի տնօրեն։

Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով, երկու Կարմիր դրոշի շքանշանով և այլ պարգևներով։

Նրա անունով է կոչվում Երևանի №112 փորձարարական ավագ դպրոցը, իսկ 2012 թվականի ապրիլի 18-ին Երևանի ավագանու որոշմամբ համաձայնություն է տրվել Երևան քաղաքի Թումանյան փողոց 39 շենք հասցեում տեղադրելու նրա հուշատախտակը։

Շավարշ Ստեփանի Սիմոնյանը մնաց Ղազախից Երևան տանող հայկական կրթության և մշակույթի կամուրջը՝ իր պետական, մանկավարժական և հասարակական նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին կրթության, գիտության և հայրենասիրության խորքերով։

Русский

министр просвещения АрмССР и академик

Шаварш Степанович Симонян родился 7 февраля 1912 года в Казахе (Елизаветпольская губерния, Российская империя) — армянский академик, педагог, общественный и государственный деятель, посвятивший свою жизнь развитию армянского образования, культуры и науки.

В 1933–1937 годах учился в педагогическом институте им. Х. Абовяна, затем служил в Советской армии. В 1941 году во время Великой Отечественной войны был призван в армию, служил в офицерском составе. После окончания войны назначен заместителем, а затем руководителем центрального методического кабинета культурно-просветительских учреждений при правительстве республики. Работал редактором газеты «Советская школа», заведующим школьным отделом ЦК Компартии Армении.

В 1955–1973 годах был министром просвещения Армянской ССР. С 1973 года до конца жизни — директор Научно-исследовательского института педагогических наук.

Награждён орденом Ленина, двумя орденами Красного Знамени и другими наградами.

Его именем названа экспериментальная старшая школа №112 в Ереване, а 18 апреля 2012 года решением Ереванского совета депутатов дано согласие на установку мемориальной доски по адресу: Ереван, улица Туманяна, 39.

Шаварш Степанович Симонян остался мостом армянского образования и культуры от Казаха до Еревана — своим государственным, педагогическим и общественным подвигом, вдохновляя поколения глубинами образования, науки и патриотизма.

English

Minister of Education of the Armenian SSR and Academician

Shavarsh Stepan Simonyan was born on January February 7 1912 in Kazah (Elizavetpol province, Russian Empire) — Armenian academician, pedagogue, public and state figure who devoted his life to the development of Armenian education, culture, and science.

In 1933–1937 studied at the pedagogical institute named after Kh. Abovyan, then served in the Soviet army. In 1941 during the Great Patriotic War was drafted into the army, serving in the officer corps. After the war was appointed deputy, then head of the central methodological office of cultural-educational institutions under the government of the republic. Worked as editor of the newspaper “Soviet School”, head of the school department of the Central Committee of the Communist Party of Armenia.

In 1955–1973 served as Minister of Education of the Armenian SSR. From 1973 until the end of his life — director of the Scientific Research Institute of Pedagogical Sciences.

Awarded the Order of Lenin, two Orders of the Red Banner, and other awards.

A experimental senior school No. 112 in Yerevan is named after him, and on April 18, 2012, by decision of the Yerevan Council of Deputies, permission was given to install a memorial plaque at the address: Yerevan, Tumanyan Street, 39.

Shavarsh Stepan Simonyan remained the bridge of Armenian education and culture from Kazah to Yerevan — with his state, pedagogical, and public dedication, inspiring generations with the depths of education, science, and patriotism.

Շավարշ Ստեփանի Սիմոնյան՝ ՀԽՍՀ լուսավորության մինիստր և ակադեմիկոս / Шаварш Степанович Симонян — министр просвещения АрмССР и академик / Shavarsh Stepan Simonyan — Minister of Education of the Armenian SSR and Academician
Շավարշ Ստեփանի Սիմոնյան՝ Ղազախից Երևան՝ հայկական կրթության նվիրյալ / Шаварш Степанович Симонян — от Казаха до Еревана: преданный армянскому образованию / Shavarsh Stepan Simonyan — From Kazah to Yerevan: Devoted to Armenian Education
Շավարշ Ստեփանի Սիմոնյան՝ ՀՀ մշակույթի և գիտության վաստակավոր գործիչ / Шаварш Степанович Симонян — заслуженный деятель культуры и науки Армении / Shavarsh Stepan Simonyan — Honored Worker of Culture and Science of Armenia
Շավարշ Ստեփանի Սիմոնյան՝ մանկավարժ և պետական գործիչ / Шаварш Степанович Симонян — педагог и государственный деятель / Shavarsh Stepan Simonyan — Pedagogue and Statesman
Շավարշ Ստեփանի Սիմոնյան՝ հայկական դպրոցի և մշակույթի կերտող / Шаварш Степанович Симонян — творец армянской школы и культуры / Shavarsh Stepan Simonyan — Creator of the Armenian School and Culture

Հայաստանի Հոգու Երգիչը

Գուսան Աշոտը (Աշոտ Հայրապետի Դադալյան) ՝ մահացել է 1989 թվականի հունվարի 28-ին Երևանում հայ ժողովրդի սիրված գուսան, երաժիշտ, բանաստեղծ և երգիչ, ով դարձավ հայկական մշակույթի խորհրդանիշ:

Նրա կյանքը նման էր մի գեղեցիկ մեղեդու՝ լի դժվարություններով, սակայն նաև անսահման ստեղծագործական ոգով: Վաղ տարիքում կորցնելով մորը՝ Աշոտը ստիպված էր աշխատել որպես հովիվ, բայց նրա սիրտը միշտ ձգվում էր դեպի երաժշտությունն ու բանաստեղծությունը: 1921 թվականին նա կարճ ժամանակով տեղափոխվեց Բաքու, սակայն շուտով վերադարձավ հայրենի Գորիս՝ իր արմատներին: 1948 թվականին նա հաստատվեց Երևանում, որտեղ ծաղկեց նրա ստեղծագործական կարիերան:

Գուսան Աշոտը հայ գուսանական արվեստի վառ ներկայացուցիչ էր, ով շարունակեց Սայաթ-Նովայի, Ջիվանիի և Շերամի ավանդույթները: Նա ստեղծեց ավելի քան 500 երգ, որոնք ներառում էին սիրային բալլադներ, հայրենասիրական հիմներ և ժողովրդական մեղեդիներ: Նրա երգերը կատարում էին հայկական երաժշտության մեծեր՝ Շարա Տալյան, Ռուբեն Մաթևոսյան, Օֆելյա Համբարձումյան և ուրիշներ: Նրա «Ծովաստղիկ» երգը, կատարված Ֆլորա Մարտիրոսյանի կողմից, 1978 թվականին Համբուրգի միջազգային փառատոնում հաղթանակ տարավ և 15 տարի շարունակ Հայաստանում համարվում էր տարվա լավագույն երգ:

Աշոտը ոչ միայն երգեր էր գրում, այլև բանաստեղծություններ, որոնք հրատարակվեցին մի քանի ժողովածուներում: Նրա ստեղծագործությունները խորապես արտացոլում էին հայ ժողովրդի կյանքը, սերը, բնությունը և պայքարը: Իր կյանքի ընթացքում նա արժանացավ բազմաթիվ պարգևների, այդ թվում՝ Հայկական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստի կոչման (1967): 2005 թվականին Գորիսում նրա պատվին հուշարձան կանգնեցվեց, որը մինչ օրս մնում է նրա ժառանգության խորհրդանիշ:

Գուսան Աշոտը մահացավ 1989 թվականի հունվարի 28-ին Երևանում, բայց նրա երգերն ու բանաստեղծությունները շարունակում են ապրել հայ ժողովրդի սրտերում՝ ոգեշնչելով նոր սերունդներին: Նա մնաց որպես հայկական հոգու ճիչ, որի մեղեդիները հնչում են հավերժ:

Голос Души Армении

Ашот Айрапетович Дадалян (Гусан Ашот) скончался 28 января 1989 года в Ереване — легендарный армянский гусан, певец, музыкант и поэт, чьё творчество стало неотъемлемой частью армянской культуры. Его жизнь была подобна яркой мелодии, полной испытаний, но озарённой неиссякаемой страстью к искусству. Потеряв мать в раннем возрасте, Ашот был вынужден работать пастухом, однако его душа всегда стремилась к музыке и поэзии. В 1921 году он ненадолго переехал в Баку, но вскоре вернулся в родной Горис, к своим корням. В 1948 году Ашот обосновался в Ереване, где его талант раскрылся в полной мере.

Гусан Ашот продолжил традиции великих армянских ашугов, таких как Саят-Нова, Дживани и Шерам. Он создал более 500 песен, от лирических баллад до патриотических гимнов, которые исполняли звёзды армянской сцены — Шара Талян, Рубен Матевосян, Офелия Амбарцумян и многие другие. Его песня «Цовастгик» в исполнении Флоры Мартиросян завоевала первое место на международном фестивале в Гамбурге в 1978 году и на протяжении 15 лет считалась лучшей песней года в Армении.

Ашот не только сочинял музыку, но и писал стихи, опубликованные в нескольких сборниках. Его произведения глубоко отражали жизнь армянского народа, любовь, природу и борьбу. За свою карьеру он получил множество наград, включая звание Народного артиста Армянской ССР (1967). В 2005 году в Горисе был установлен памятник в его честь, который стал символом его бессмертного наследия.

Гусан Ашот ушёл из жизни 28 января 1989 года в Ереване, но его песни и стихи продолжают жить, вдохновляя новые поколения. Его творчество — это голос армянской души, мелодии которой звучат вечно.

Gusan Ashot: The Voice of Armenia’s Soul

Ashot Hayrapeti Dadalyan died on January 28 1989 in Yerevan — a legendary Armenian gusan, singer, musician, and poet whose work became a cornerstone of Armenian culture. His life was like a vibrant melody, filled with challenges yet illuminated by an unquenchable passion for art. Losing his mother at a young age, Ashot was forced to work as a shepherd, but his heart always gravitated toward music and poetry. In 1921, he briefly moved to Baku but soon returned to his native Goris, to his roots. In 1948, he settled in Yerevan, where his creative career flourished.

Gusan Ashot carried forward the traditions of great Armenian ashugs like Sayat-Nova, Djivani, and Sheram. He composed over 500 songs, ranging from lyrical ballads to patriotic anthems, performed by Armenia’s finest artists, including Shara Talyan, Ruben Matevosyan, and Ofelia Hambardzumyan. His song “Tsovastghik,” performed by Flora Martirosyan, won first place at an international festival in Hamburg in 1978 and was considered Armenia’s song of the year for 15 consecutive years.

Beyond music, Ashot wrote poetry, published in several collections, deeply reflecting the life, love, nature, and struggles of the Armenian people. Throughout his career, he received numerous accolades, including the title of People’s Artist of the Armenian SSR (1967). In 2005, a monument was erected in his honor in Goris, standing as a testament to his enduring legacy.

Gusan Ashot passed away on January 28, 1989, in Yerevan, but his songs and poems continue to resonate, inspiring new generations. His work remains the eternal voice of Armenia’s soul, with melodies that echo through time.

Երբ 77-ամյա հայը դարձավ ցեղասպանության վրեժի խորհրդանիշը , Յանիկյանի գործողությունը

27 հունվարի 1973 թվականին 77-ամյա Գուրգեն Յանիկյանը Սանտա Բարբարայի «Բալթիմոր» հյուրանոցում հանդիպման է հրավիրել Լոս Անջելեսի թուրք հյուպատոս Մեհմեդ Բայդուրին (49 տարեկան) և փոխհյուպատոս Բահադուր Դեմիրին (31 տարեկան): Նա նրանց խոստացել էր նվիրել «գեղարվեստական գործ»՝ թուրքական կառավարությանը: Հանդիպման ժամանակ Յանիկյանը հանեց «Լյուգեր» ատրճանակը և կրակեց երկու դիվանագետների վրա, ապա արձակեց ևս երկու վերահսկողական կրակոց:

Դատարանում Գուրգեն Յանիկյանը հայտարարեց.
«Ես երկու մարդ չեմ սպանել, ես երկու չարիք եմ ոչնչացրել: Ինձ համար նրանք մարդիկ չէին»:

Ցեղասպանության տարիներին Գուրգեն Յանիկյանի 26 հարազատ էր զոհվել, իսկ նրա եղբոր կոկորդն էին կտրել նրա աչքի առաջ: Այս գործողությունը դարձավ 1970-ականների հայկական ակտիվիզմի և ցեղասպանության ճանաչման պայքարի խորհրդանիշներից մեկը: Թեև Յանիկյանը դատապարտվեց և մահացավ բանտում 1982 թվականին, նրա գործողությունը խոր հետք թողեց հայ-թուրքական հակամարտության պատմության մեջ և դարձավ հայկական վրեժի ու արդարության որոնման խորհրդանիշ:

Արագ փաստեր

Ամսաթիվ: 1973 թ. հունվարի 27
Վայր: «Բալթիմոր» հյուրանոց, Սանտա Բարբարա, Կալիֆորնիա, ԱՄՆ
Զոհեր: Թուրք հյուպատոս Մեհմեդ Բայդուր և փոխհյուպատոս Բահադուր Դեմիր
Մոտիվ: 1915 թ. Հայոց ցեղասպանության վրեժ և արդարության պահանջ
Հետևանք: Գործողությունը դարձավ հայկական ակտիվիզմի խորհրդանիշ 1970-ականներին

Русская версия

акция Гургена Яникяна в Санта-Барбаре

27 января 1973 года 77-летний Гурген Яникян пригласил в отель «Балтимор» в Санта-Барбаре генерального консула Турции в Лос-Анджелесе Мехмета Байдура (49 лет) и вице-консула Бахадура Демира (31 год). Он пообещал передать им «произведение искусства» для турецкого правительства. Во время встречи Яникян достал пистолет «Люгер» и выстрелил в дипломатов, после чего произвёл два контрольных выстрела.

На суде Гурген Яникян заявил:
«Я не убивал двух людей, я уничтожил два зла. Для меня они не были людьми!»

Во время Геноцида погибли 26 родственников Гургена, а его брату перерезали горло на его глазах. Этот поступок стал одним из символов армянского активизма 1970-х годов и борьбы за признание Геноцида. Хотя Яникян был осуждён и умер в тюрьме в 1982 году, его акция оставила глубокий след в истории армяно-турецкого противостояния и стала символом армянской мести и поиска справедливости.

Краткие факты

Дата: 27 января 1973 г.
Место: отель «Балтимор», Санта-Барбара, Калифорния, США
Жертвы: турецкий консул Мехмет Байдур и вице-консул Бахадур Демир
Мотив: месть за Геноцид армян 1915 года и требование справедливости
Последствия: акция стала символом армянского активизма 1970-х годов

English Version

Gurgan Yanikyan’s action in Santa Barbara

On January 27, 1973, 77-year-old Gurgan Yanikyan invited the Turkish Consul General in Los Angeles Mehmet Baydur (49) and Vice Consul Bahadır Demir (31) to the Baltimore Hotel in Santa Barbara, promising to present them with a “work of art” for the Turkish government. During the meeting, Yanikyan drew a Luger pistol and shot the diplomats, then fired two control shots.

In court, Gurgan Yanikyan stated:
“I did not kill two people, I destroyed two evils. To me, they were not human beings!”

During the Genocide, 26 of Gurgan’s relatives were killed, and his brother’s throat was slit in front of his eyes. This act became one of the symbols of Armenian activism in the 1970s and the struggle for recognition of the Genocide. Although Yanikyan was convicted and died in prison in 1982, his action left a deep mark in the history of Armenian-Turkish confrontation and became a symbol of Armenian revenge and the search for justice.

Key Facts