1931 թվականի հունվարի 31-ին Աշտարակում ծնվել է հայ բժշկական գործիչ, բժշկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Էմիլ Սամսոնի Գաբրիելյանը։  ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս. 

Նա աշխարհահռչակ դեղագործ  էր։   Դասախոսություններ էր կարդում դեղագիտության վերաբերյալ 90-ականներին նա բացեց և երկար ժամանակ ղեկավարեց նոր դեղագործական, դեղամիջոցների և նոր  տեխնոլոգիաների ներդրման գործակալություն։  առաջինն անկախ Հայաստանում։ Դեղագործական շուկան դրեց պետության հսկողության տակ՝ արգելք  անորակ և կեղծ դեղերի ներմուծումը։  Միևնույն ժամանակ, լեգենդներ էին պտտվում խորհրդային տարիներին ձեռք բերած նրա առասպելական հարստության և անկախության տարիներին դեղերի ներմուծման և վաճառքի թույլտվության համար հսկայական կաշառքների մասին։

31 января 1931 года в Аштараке- родился Эмиль Самсонович Габриелян— армянский деятель медицины, доктор медицинских наук, профессор. Академик НАН РА. В 1971— 1975 был  ректором Ереванского медицинского института , а с 1975по 1989 —  министром здравоохранения Армянской ССР. Он был фармакологом с мировым именем. Читал нам лекции по фармакологии  В 90- ые открыл и долгое время руководил агентством по внедрению новых фарм препаратов и технологий. Первым в независимой Армении фармацевтический рынок сделал управляемым со стороны государства,поставив  преграду некачественным  и поддельным лекарствам. При этом ходили легенды о его баснословном богатстве нажитым в советскую эпоху и огромных взятках в период независимости за разрешения на ввоз и продажу лекарств.

January 31, 1931 in Ashtarak – Emil Samson Gabrielyan was born – Armenian medical figure, doctor of medical sciences, professor. Academician of the National Academy of Sciences of the Republic of Armenia. In 1971-1975 he was the rector of the Yerevan Medical Institute, and from 1975 to 1989 – the Minister of Health of the Armenian SSR. He was a pharmacologist of world renown. He gave us lectures on pharmacology. In the 90s, he opened and for a long time headed the agency for the introduction of new pharmaceutical drugs and technologies. The first in independent Armenia, the pharmaceutical market was made controlled by the state, putting an obstacle to low-quality and counterfeit drugs. At the same time, there were legends about his fabulous wealth acquired in the Soviet era and huge bribes during the period of independence for permits to import and sell drugs.

1948 թվականի հունվարի 31-ին Դոնի Ռոստովում ծնվել է Գեորգի Խաչատուրի Մարտիրոսյանը՝ թատրոնի և կինոյի դերասան, Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր արտիստ։

՝Նկարահանվել է  «Դ’Արտանյանը և երեք հրացանակիրները», «20-րդ դարի ծովահենները», «Արքայազն Ֆլորիզելի արկածները», «Շերլոկ Հոլմսի և դոկտոր Ուոթսոնի արկածները», «Ագրայի գանձերը»։ », «ՏԱՍՍ-ը լիազորված է հայտարարել», «Ամենահմայիչ և գրավիչ», «Սիրանո դե Բերժերակ», «Սիրել ռուսերեն», «Սիրել ռուսերեն»  2», «Կրեմլի կուրսանտներ», «Կյանքը կյանքից հետո» և այլն։ Նա խաղում է թատրոնում և նաև կրկնօրինակում է ֆիլմեր և կրկնօրինակում համակարգչային խաղեր։

31 января 1948 года в  Ростове-на-Дону- родился Георгий Хачатурович Мартиросьян—  актёр театра и кино, Заслуженный артист Российской Федерации.
У Георгия Хачатуровича  очень богатая фильмография – « Д’Артаньян и три мушкетёра», «Пираты XX века», «Приключения принца Флоризеля», «Приключения Шерлока Холмса и доктора Ватсона», «Сокровища Агры», «ТАСС уполномочен заявить», «Самая обаятельная и привлекательная», «Сирано де Бержерак», «Любить по-русски», «Любить по-русски 2», «Кремлёвские курсанты», «Жизнь после жизни» и др. Он играет в театре, занимается также дубляжом фильмов, озвучиванием компьютерных игр.

January 31, 1948 in Rostov-on-Don – Georgy Khachatur Martirosyan was born – theater and film actor, Honored Artist of the Russian Federation. Georgy Khachaturovich has a very rich filmography – “D’Artagnan and the Three Musketeers”, “Pirates of the 20th Century”, “The Adventures of Prince Florizel”, “The Adventures of Sherlock Holmes and Dr. Watson”, “Treasures of Agra”, “TASS is authorized to declare”, “The most charming and attractive”, “Cyrano de Bergerac”, “Love in Russian”, “Love in Russian 2”, “Kremlin Cadets”, “Life after Life” and others. He plays in the theater, is also engaged in dubbing films, voicing computer games.

1860 թվականի հունվարի 31-ին Կարսում ծնվել է Ատրպետը (իսկական անունը՝ Սարգիս Մկրտիչի  Մուբաջյան)-   արձակագիր, հասարակական գործիչ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից։

«Տժվժիկ» ֆիլմում 1961թ., իր վերջի դերն է խաղացել  ՝ Հրաչյա Ներսիսյանը։ Ֆիլմը մինչ օրս մնում է ամենասիրվածներից մեկը Հայաստանում։Բռնադատվել է 1937 թվականին, մահվան օրն ու վայրը հայտնի չեն։

31 января 1860 года в Карсе- родился Атрпет (настоящее имя: Мубаджян Саргис Мкртичевич – прозаик, общественный деятель, член Союза писателей СССР с 1934 года.  По его рассказу  в 1961 году был  снят фильм «Тжвжик»,  где свою последнюю роль сыграл знаменитый актер Грачия Нерсисян. Фильм до сих пор остается одним из любимейших  в Армении. Был репрессирован в 1937 году, день и место смерти неизвестны.

On January 31, 1860, Atrpet (real name: Mubadzhyan Sargis Mkrtichevich) was born in Kars – a prose writer, public figure, member of the Union of Writers of the USSR since 1934. Based on his story, the film “Tzhvzhik” was shot in 1961, where the famous actor Grachya Nersisyan played his last role. The film still remains one of the most beloved in Armenia.He was repressed in 1937, the day and place of death are unknown.

1931 թվականի հունվարի 31-ին Լենինականում ծնվել է Ռաֆայել Աթոյանը՝ նկարիչ և դերասան, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ։ 

Անհատական ցուցահանդեսներ է անցկացրել Ռուսաստանում, Ֆրանսիայում, Ավստրիայում, Ֆիլիպիններում, ԱՄՆ-ում։  2011 թվականին Ռաֆայել Աթոյանը ծննդյան 80-ամյակի և ստեղծագործական գործունեության 50-ամյակի կապակցությամբ արվեստում ունեցած մեծ ավանդի համար պարգեւատրվել է ՀՀ մշակույթի նախարարության բարձրագույն պարգեւի՝ ոսկե մեդալով։   Նկարահանվել է «Տոսկա» և «Միայնակ ընկույզ» ֆիլմերում։

31 января 1931 года в Ленинакане- родился Рафаэль Атоян  –  художник и актер, заслуженный художник Армянской ССР. 
Проводил персональные выставки в России, Франции, Австрии, на Филиппинах и в Соединенных Штатах. В 2011 году, по случаю его 80-летия и 50-летия творческой деятельности,  за большой вклад в искусство  Рафаэль Атоян был удостоен  Золотой медали – высшей наградой Министерства культуры Республики Армения.  Снялся в фильмах «Тоска», «Одинокая орешина».

January 31, 1931 – Rafael Atoyan was born in Leninakan – painter and actor, Honored Artist of the Armenian SSR.
He held solo exhibitions in Russia, France, Austria, the Philippines and the United States. In 2011, on the occasion of his 80th birthday and 50 years of creative activity, for his great contribution to art, Rafael Atoyan was awarded the Gold Medal – the highest award of the Ministry of Culture of the Republic of Armenia. He starred in the films “Tosca”, “Lonely Nut”.

1975 թվականի հունվարի 30 – Երևանում բացվեց Եղիշե Չարենցի տուն-թանգարանը երեք սենյականոց բնակարանում, որտեղ բանաստեղծն ապրել է 1935-1937 թվականներին։  Թանգարանի տնօրեն էր նշանակվել Նվարդ Բաղդասարյանը։ 

1975 թվականի հունվարի 30-ին թանգարանը բացվեց այցելուների համար։
1987 թվականին Չարենցի ծննդյան 90-ամյակի կապակցությամբ և Կարեն Դեմիրճյանի աջակցությամբ տուն-թանգարանի տարածքն ընդլայնվել է։  Այժմ թանգարանը զբաղեցնում է 626,3 մ² տարածք։
Հիմնական ցուցադրությունը զբաղեցնում է թանգարանի երեք սրահները։ Թանգարանի ամենաարժեքավոր հատվածը նրա հուշաբնակարանն է, որտեղ ամեն ինչ դասավորված է այնպես, ինչպես Չարենցի օրոք։  Բնակարանը կահավորված է շատ նրբաճաշակ, արևմտյան և արևելյան ճաշակի նրբագեղ համադրություն. Becker ռոյալ, գրամեքենա, կարմրափայտ ծառի կահույք, հորից ժառանգած գորգեր, փղոսկրից և զրահապատ Բուդդայի արձանիկներ, Լեոնարդո դա Վինչիի, Ֆրա Անժելիկոյի վերարտադրությունները և այլն։ .
Թանգարանում անցկացվում են ցուցահանդեսներ, գրական և երաժշտական հանդիպումներ, դասախոսություններ, համերգներ, շնորհանդեսներ և պոեզիայի օրեր:
Հիշատակի բնակարանի մաս է կազմում Չարենցի անձնական գրադարանը։  Արփենիկ Չարենցի վկայությամբ՝ 1930-ականների վերջին բանաստեղծի գրադարանը բաղկացած էր 6000 գրքից։  Չարենցի ձերբակալությունից հետո մեծ քանակությամբ գրքեր ոչնչացվեցին։  Գրադարանն այժմ ունի 1452 գիրք և ներառում է բազմաթիվ արժեքավոր գրքեր տարբեր լեզուներով, մասնագիտական տարբեր առարկաներից, արվեստի և կրոնից:  Չարենցը հավաքել է հայ գրողների՝ Խորենացի, Բուզանդ, Նարեկացի, Քուչակ, Շնորհալի, Սայաթ-Նովա, Լեո, Թումանյան, Տերյան, Իսահակյան, Մեծարենց գրքերի եզակի հավաքածու։  Խորապես ուսումնասիրելով հին հունական, եվրոպական և ռուսական գրականությունը, ինչպես նաև հին Արևելքի արվեստն ու գրականությունը՝ նա իր հավաքածուն հարստացրել է Ավրելիոսով, Պրուստով, Աշվաղոշայով, Պիրանդելլոյով, Շպենգլերով, Թագորով և այլք։  Այդ գրքերից առանձնահատուկ արժեք ունեն 1907-1916 թվականներին հրատարակված ռուսական «Հին տարիներ» ամսագրի 25 հատորները։  Գրադարանում շատ գրքեր ինքնագիր են։  Լուսանցքներում Չարենցի կատարած նշումներ կան.  Կան գրքեր, որոնք Չարենցին են նվիրել այլ գրողներ՝ Ավետիք Իսահակյանը, Համլիկ Թումանյանը, Գարեգին Բեսը, Խաչիկ Դաշտենցը և այլք։  Բազմաթիվ գրքեր են բերվել Թիֆլիսից, Մոսկվայից, Պետերբուրգից, Ցարիցինից։
1980-ականներից թանգարանում անցկացվում է ամենամյա աշնանային դաստախում, որի ավանդույթը սկսել է ինքը՝ Եղիշե Չարենցը։  Այդ օրը նա ընկերներին,  արվեստագետներին, ուսանողներին և այլոց հյուրասիրել է  մրգերով և գինիով:  Բանաստեղծի ծանոթներն ու երկրպագուները սկսեցին մասնակցել վերածնված թանգարանային ավանդույթին։

January 30, 1975 – The Yeghishe Charents House-Museum was opened in Yerevan in the three-room apartment where the poet lived from 1935 to 1937. Nvard Baghdasaryan was appointed director of the museum. The poet’s daughters Arpenik and Anahit supported the establishment and activities of the museum. On January 30, 1975, the museum was opened to visitors.
In 1987, on the occasion of Charents’ 90th birthday and with the support of Karen Demirchyan, the area of the house-museum was expanded. The museum currently occupies 626.3 m².
The main exhibition occupies three halls of the museum. The most valuable part of the museum is his memorial apartment, where everything is arranged as it was during Charents’ life.  The apartment is furnished in a very elegant way, gracefully combining Western and Eastern tastes: a Becker piano, a typewriter, mahogany furniture, carpets inherited from his father, ivory and armor Buddha statues, reproductions of Leonardo da Vinci, Fra Angelico, and so on.
The museum hosts exhibitions, literary and musical meetings, lectures, concerts, presentations, and poetry days.
Charents’ personal library is part of the memorial apartment. According to Arpenik Charents, in the late 1930s, the poet’s library consisted of 6,000 books. After Charents’ arrest, a large number of books were destroyed. Now the library contains 1,452 books, including many valuable books in different languages, on various professional disciplines, art, and religion.  Charents collected a unique collection of books by Armenian writers: Khorenatsi, Buzand, Narekatsi, Kuchak, Shnorhali, Sayat-Nova, Leo, Tumanyan, Teryan, Isahakyan, Metsarents. Having deeply studied ancient Greek, European and Russian literature, as well as the art and literature of the ancient East, he enriched his collection with Aurelius, Proust, Ashvaghosa, Pirandello, Spengler, Tagore and others. Of particular value among these books are the 25 volumes of the Russian magazine “Starye Gody”, published from 1907 to 1916. Many books in the library have autographs. There are notes made by Charents in the margins. There are also books that other writers gave to Charents – Avetik Isahakyan, Khamlik Tumanyan, Garegin Bes, Khachik Dashtents and others.  Many books were brought from Tiflis, Moscow, St. Petersburg and Tsaritsyn. Since the 1980s, the museum has held an annual autumn feast, dastahum, a tradition started by Yegishe Charents himself. On this day, he treated friends, colleagues, artists, actors, students and others to fruit and wine. The poet’s acquaintances and fans began to take part in the revived museum tradition.

30 января 1975 года  – В Ереване открыт Дом-музей Егише Чаренца  в трёхкомнатной квартире, где поэт жил с 1935 по 1937 год. Нвард Багдасарян была назначена директором музея. Дочери поэта Арпеник и Анаит поддерживали создание и деятельность музея. 30 января 1975 года музей был открыт для посетителей.
В 1987 году, по случаю 90-летия со дня рождения Чаренца и при поддержке Карена Демирчяна, площадь дома-музея была расширена. Сейчас музей занимает 626,3 м².
Основная экспозиция занимает три зала музея Наиболее ценной частью музея является его мемориальная квартира, где всё устроено как при жизни Чаренца. Квартира обставлена весьма элегантно, изящно сочетаются западные и восточные вкусы: рояль «Беккер», печатная машинка, мебель из красного дерева, унаследованные от отца ковры, статуэтки Будды из слоновой кости и броны, репродукции Леонардо да Винчи, Фра Анджелико и так далее
В музее проводятся выставки, литературно-музыкальные встречи, лекции, концерты, презентации и дни поэзии.
Личная библиотека Чаренца является частью мемориальной квартиры. По словам Арпеник Чаренц, в конце 1930-х годов библиотека поэта состояла из 6000 книг. После ареста Чаренца большое количество книг было уничтожено. Сейчас библиотека насчитывает 1452 книг, она включает множество ценных книг на разных языках, по разным профессиональным дисциплинам, искусству и религии. Чаренц собрал уникальную коллекцию книг армянских писателей: Хоренаци, Бузанд, Нарекаци, Кучак, Шнорали, Саят-Нова, Лео, Туманян, Терьян, Исаакян, Мецаренц. Глубоко изучив древнегреческую, европейскую и русскую литературу, а также искусство и литературу древнего Востока, он обогатил свою коллекцию Аврелием, Прустом, Ашвагхошой, Пиранделло, Шпенглером, Тагором и другими. Среди этих книг особую ценность представляют 25 томов российского журнала «Старые годы», издававшегося с 1907 по 1916 год. Множество книг в библиотеке имеют автографы. На полях есть заметки, сделанные Чаренцом. Есть также книги, которые Чаренцу дарили другие писатели — Аветик Исаакян, Хамлик Туманян, Гарегин Бес, Хачик Даштенц и другие. Многие книги были привезены из Тифлиса, Москвы, Петербурга и Царицына.
С 1980-х годов в музее проводится ежегодное осеннее угощение дастахум, традицию которого заложил сам Егише Чаренц. В этот день он угощал друзей, коллег, художников, артистов, студентов и других фруктами и вином. В возрождённой музейной традиции стали принимать участие знакомые поэта и его поклонники

1888 թվականի հունվարի 30-ին Կոնստանտիպոլսում  ծնվել է հայ մեծանուն արվեստագետ Վահրամ Կամերի Փափազյանը,

Համաշխարհային հռչակ էր վաստակել։ Փափազյանը միավորում էր արևմտաեվրոպական դերասանական դպրոցի փորձը հայ բեմական արվեստի դեմոկրատական ​​ավանդույթների հետ։ Նրան հատկապես տարել են դասականները, Շեքսպիրի ստեղծագործությունները և համաշխարհային համբավ ձեռք բերել Օթելլոյի դերը խաղալով։
Նա ծագումով Կոստանդնուպոլսից էր, ավարտել է Միլանի գեղարվեստի ակադեմիան, իսկ բեմական կրթությունը ստացել է Իտալիայում՝ Վենետիկում։ Աշխատել է Բաքվի և Թբիլիսիի հայկական թատրոններում։ 1954 թվականից սկսել է աշխատել Երևանի թատրոնում։ Գ.Սունդուկյան.
Նա ապրում էր սպարտացու պես, ասում են՝ իր բնակարանում գորգեր ու զարդարանքներ չկար, նույնիսկ սառնարան չկար, միայն պատի մի անկյունում հոր դիմանկարն էր։

Он родился 30 января 1888 года в Константинополе- родился  Ваграм Камерович Папазян- великий армянский артист заслуживший мировую славу. В творчестве Папазяна был опыт западноевропейской актёрской школы сочетался с демократическими традициями армянского сценического искусства. Он особо тяготел к классике, произведениям Шекспира, и приобрел всемирную известность исполнением роли Отелло.
Был родом из Константинополя, окончил Академию художеств в Милане, сценическое образование получил в Италии — в Венеции. Работал в армянских театрах Баку и Тбилиси. С 1954 года он начал работать в ереванском театре им. Г. Сундукяна.
Жил по спартански, говорят у него в квартире не было ни ковров ни украшений не было даже холодильника только в уголке на стене был портрет отца

On  January 30, 1888 in ConstantinopleVahram was born Vagram  Kamer Papazyan, a great Armenian artist who earned worldwide fame.  Papazyan’s work combined the experience of the Western European acting school with the democratic traditions of Armenian stage art. He was especially drawn to the classics, the works of Shakespeare, and gained worldwide fame for playing the role of Othello.
He was originally from Constantinople, graduated from the Academy of Arts in Milan, and received his stage education in Italy – in Venice. He worked in the Armenian theaters of Baku and Tbilisi. Since 1954, he began working at the Yerevan Theater. G. Sundukyan.
He lived like a Spartan, they say in his apartment there were no carpets or decorations, there wasn’t even a refrigerator, only in a corner on the wall there was a portrait of his fatherиз

1964 թվականի հունվարի 30-ին Նաիրիի շրջանի Պռոշյան գյուղում ծնվել է Պետրոս Արշալույսի Գևոնդյանը (Պետո)՝ ազատամարտիկ, Ղարաբաղյան պատերազմի լեգենդար հրամանատար, ԼՂՀ պաշտպանության բանակի մայոր, Արցախի հերոս (Ոսկե արծվի շքանշան) հետմահու):

Նրա արմատները գալիս են Սասունի Ղևոնդների հայ իշխանական տոհմից։
1990 թվականին գրանցվել է որպես կամավոր Արցախյան ազատամարտում։  1990 թվականից՝ Պռոշյանի կամավորական ջոկատի հրամանատարի տեղակալ, Շուշիի առանձին գումարտակի հրամանատարի տեղակալ։
Օղակ գործողության ժամանակ ժամանել է Արցախ, մասնակցել Գետաշենի, Մարտունաշենի, Շաումյանի պաշտպանությանը, բազմաթիվ մարտերի։
  Պետրոս Գևոնդյանը մասնակցել է Շաումյանի, Մարտակերտի, Մարտունու, Հադրութի շրջանների մեկ տասնյակ բնակավայրերի ազատագրմանը, բազմիցս ցուցաբերել խիզախություն և հերոսություն։  1993 թվականին «Իգլա» զենիթահրթիռային կայանքով խոցվել է հակառակորդի MIG-25 կործանիչը։
Այնուհետեւ նրա գումարտակը մասնակցում է ռազմական գործողություններին Կուբաթլու – Ջեբրայիլ, Զանգելան – Ֆուզուլի ուղղություններով։  Նրանք այս ուղղությամբ մնում են Կարախանբեյլիի մոտ մինչև 1994 թվականի հունվարի վերջը։
1994 թվականի փետրվարին Պետոյի գումարտակը մասնակցում է Օմարի լեռնանցքի համար մղվող մարտին։  Հայկական կազմավորումների խիզախ և վճռական գործողությունների շնորհիվ Օմարի լեռնանցքը անցնում է ԼՂՀ պաշտպանության բանակի վերահսկողության տակ։
1994 թվականի փետրվարի 14 – Պետրոս Գևոնդյանը մահացել է Գանձակ-Քելբաջար ճանապարհի խաչմերուկում։  Վիրավոր ընկերոջը ականապատ դաշտից դուրս բերելու փորձի ժամանակ Պետոն զոհվել է   ականի պայթյունից ՝ զինադադարի համաձայնագրի կնքումից ընդամենը երկու ամիս առաջ։
Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պաշտպանությունը կազմակերպելու գործում ցուցաբերած բացառիկ ծառայությունների, ցուցաբերած արիության և անձնական խիզախության համար հետմահու պարգևատրվել է Արցախի բարձրագույն պարգևով՝ «Ոսկե արծիվ» և «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշաններով։

30 января 1964 года в  селе Прошян Наирийского района-  родился Петрос Аршалуйсович Гевондян (Пето)-   воин освободитель,  легендарный командир Карабахской войны, майор Армии обороны НКР, Герой Арцаха (с вручением ордена «Золотой Орел»)(посмертно).
Его корни восходят к армянскому княжескому роду Гевондов из Сасуна.
В 1990 – записался добровольцем Арцахской борьбы за свободу. С 1990 г. — заместитель командира прошянского добровольческого отряда, заместитель командира шушинского отдельного батальона.
Прибыл в Арцах во время операции «Кольцо», участвовал в обороне Геташена, Мартунашен, Шаумяна, в многочисленных боях.
Петрос Гевондян принимал участие в освобождении десятка населенных пунктов Шаумяновского, Мартакертского, Мартунинского, Гадрутского районов, многократно проявлял отвагу и героизм. В 1993 году из противовоздушной установки «Игла» сбил вражеский истребитель «МИГ-25».
Затем его батальон участвует в боевых действиях на направлениях Кубатлу – Джебраил, Зангелан – Физули. На этом направлении вблизи Караханбейли, они остаются до конца января 1994 года.
В феврале 1994 – батальон Пето участвует в битве за Омарский перевал. Благодаря доблести и решительным действиям армянских формирований Омарский перевал переходит под контроль Армии Обороны НКР.
14 февраля 1994 – Петрос Гевондян погиб на перекрестке дороги Гандзак – Кельбаджар. Пытаясь вынести с минного поля раненого товарища, Пето подорвался на мине, не дожив всего двух месяцев до заключения соглашения о прекращении огня.
За исключительные заслуги в организации защиты Нагорно-Карабахской Республики, проявленное мужество и личную отвагу посмертно был награжден высшей наградой Арцаха орденами “Золотой Орел” и “Боевой Крест” первой степени.

On January 30, 1964, in the village of Proshyan, Nairi district, Petros Arshaluysovich Gevondyan (Peto) was born – a warrior-liberator, a legendary commander of the Karabakh war, a major of the NKR Defense Army, a Hero of Artsakh (with the award of the Golden Eagle Order) (posthumously).
His roots go back to the Armenian princely family of the Gevonds from Sasun.
In 1990, he signed up as a volunteer for the Artsakh struggle for freedom. Since 1990 – deputy commander of the Proshyan volunteer detachment, deputy commander of the Shushi separate battalion.
Arrived in Artsakh during Operation Ring, participated in the defense of Getashen, Martunashen, Shahumyan, in numerous battles.
Petros Gevondyan took part in the liberation of dozens of settlements in the Shahumyan, Martakert, Martuni and Hadrut regions, and repeatedly demonstrated courage and heroism. In 1993, he shot down an enemy MIG-25 fighter jet from an Igla anti-aircraft gun.
Then his battalion took part in combat operations in the Kubatlu-Jebrail and Zangelan-Fizuli directions. They remained in this direction, near Karakhanbeyli, until the end of January 1994.
In February 1994, Peto’s battalion took part in the battle for the Omar Pass. Thanks to the valor and decisive actions of the Armenian formations, the Omar Pass came under the control of the NKR Defense Army.
February 14, 1994 – Petros Gevondyan died at the Gandzak-Kelbajar road junction.  Trying to carry a wounded comrade out of a minefield, Peto stepped on a mine, not living to see the signing of a ceasefire agreement just two months before. For exceptional merits in organizing the defense of the Nagorno-Karabakh Republic, demonstrated courage and personal bravery, he was posthumously awarded the highest award of Artsakh, the Golden Eagle and the First Class Combat Cross.