Ախթամարի լեգենդը – Легенда об Акхтамаре – The Legend of Akhtamar – ახთამარის ლეგენდა

Ախթամարի լեգենդը

Ախթամարի լեգենդը
Վաղուց, կապույտ Վանա լճի մի կղզում ապրում էր գեղեցկուհի Թամարը՝ թագավորի դուստրը, որի գեղեցկությունը հիացնում էր նույնիսկ լեռներն ու ջրերը։
Բայց Թամարի սիրտը պատկանում էր ոչ թե մեծ իշխանին, այլ մի պարզ երիտասարդի՝ Ազատին։
Երբ թագավորը իմացավ նրանց սիրո մասին, նա իր դստերը փակեց Աղթամար կղզում։ Լճի ջրերը բաժանում էին սիրահարներին, բայց նրանք չէին կարողանում բաժանել իրենց սրտերը։ Ամեն գիշեր Թամարը բարձրանում էր աշտարակը և վառում լամպը։ Նրա լույսը Ազատին ցույց էր տալիս ճանապարհը, և քաջարի երիտասարդը համարձակորեն հաղթահարում էր սառը ալիքները՝ հասնելու իր սիրելիին։
Սա շարունակվեց շատ գիշերներ։
Բայց մի գիշեր փոթորիկ բարձրացավ։ Քամին մարեց լամպը, և լիճը ծածկվեց մութ ու կատաղի ալիքներով։ Ազատն այլևս չէր կարողանում գտնել իր ճանապարհը։ Նա կորցրեց իր ողջ ուժը մահվան հետ պայքարում և վերջապես, վերջին անգամ ալիքներից դուրս գալով, արտաբերեց միայն մեկ բառ.
«Ա՜խ, Թամար!»
Նրա ձայնը տարածվում էր լեռների, քամու և ջրի մեջ։
«Ա՜խ, Թամար… Ա՜խ, Թամար…»
Եվ այսպես նա կորավ Վանա լճի խորքում։
Թամարը սգաց իր սերը իր ողջ կյանքի ընթացքում։ Ժողովուրդը դարեր շարունակ պահպանեց Ազատի վերջին ճիչը։
Ասում են, որ կղզին իր անունը ստացել է այս բառերից՝
Ախ, Թամար։
Եվ նույնիսկ այսօր, երբ քամին փչում է Վանա լճի վրայով, թվում է, թե հեռվից լսվում է հավերժական սիրո արձագանքը.

Легенда об Акхтамаре
Давным-давно, на острове посреди голубого озера Ван, жила прекрасная Тамар, дочь короля, чья красота вызывала восхищение даже у гор и вод.
Но сердце Тамар принадлежало не великому принцу, а простому юноше — Азату.
Когда царь узнал об их любви, он заточил свою дочь на острове Ахтамар. Воды озера разлучили влюбленных, но их сердца не смогли разлучиться. Каждую ночь Тамар поднималась на башню и зажигала лампу. Ее свет указывал Азату путь, и храбрый юноша, преодолевая холодные волны, стремился добраться до своей возлюбленной.
Так продолжалось много ночей.
Но однажды ночью разразилась буря. Ветер погасил лампу, и озеро наполнилось темными, яростными волнами. Азат больше не мог найти дорогу. Он потерял все силы в борьбе со смертью и, наконец, вынырнув из волн в последний раз, произнес лишь одно слово:
“Ах, Тамар!”
Его голос разносили горы, ветер и вода.
“Ах, Тамар… Ах, Тамар…”
И вот он заблудился в глубинах озера Ван.
Тамар оплакивала свою любовь до конца своих дней. Люди хранили последний крик Азата на протяжении веков.
Говорят, что остров получил свое название от этих слов:
О, Тамар.
И даже сегодня, когда ветер дует над озером Вани, кажется, будто эхо вечной любви слышно издалека:
«Ах, Тамар…»

The Legend of Akhtamar
Long ago, on an island in the blue Lake Van, there lived the beautiful Tamar, the daughter of a king, whose beauty was admired even by the mountains and waters.
But Tamar’s heart belonged not to the great prince, but to a simple young man—Azat.
When the king learned of their love, he locked his daughter on the island of Akhtamar. The waters of the lake separated the lovers, but they could not separate their hearts. Every night, Tamar climbed the tower and lit a lamp. Her light showed Azat the way, and the brave young man braved the cold waves to reach his beloved.
This went on for many nights.
But one night a storm arose. The wind blew out the lamp, and the lake was covered with dark and furious waves. Azat could no longer find his way. He lost all strength in the struggle with death, and finally, emerging from the waves for the last time, he uttered only one word:
“Ah, Tamar!”
His voice was carried by the mountains, wind, and water.
“Ah, Tamar… Ah, Tamar…”
And so he was lost in the depths of Lake Van.
Tamar mourned her love for the rest of her life. The people preserved Azat’s last cry for centuries.
It is said that the island got its name from these words –
Oh Tamar.
And even today, when the wind blows over Lake Vani, it seems as if the echo of eternal love can be heard from afar:
“Ah, Tamar.

ახთამარის ლეგენდა

დიდი ხნის წინ, ვანის ლურჯ ტბაში აღმართულ კუნძულზე ცხოვრობდა მშვენიერი თამარი — მეფის ასული, რომლის სილამაზეს მთები და წყლებიც კი ეთაყვანებოდნენ.

მაგრამ თამარის გული დიდებულ უფლისწულს კი არა, უბრალო ჭაბუკს — აზატს ეკუთვნოდა.

როცა მეფემ მათი სიყვარული შეიტყო, ქალიშვილი ახთამარის კუნძულზე გამოკეტა. ტბის წყლები დაშორდა შეყვარებულებს, მაგრამ ვერ დაშორდა მათ გულებს. ყოველ ღამე თამარი კოშკზე ადიოდა და ლამპარს ანთებდა. მისი შუქი აზატს გზას უჩვენებდა, და მამაცი ჭაბუკი ცივ ტალღებს აპობდა, რათა საყვარელთან მისულიყო.

ასე გრძელდებოდა მრავალი ღამე

მაგრამ ერთ ღამეს ქარიშხალი ამოვარდა. ქარმა ლამპარი ჩააქრო, ტბა კი ბნელმა და მძვინვარე ტალღებმა მოიცვა. აზატი გზას ვეღარ მიაგნო. სიკვდილთან ბრძოლაში ძალა გამოელია და ბოლოს, ტალღებიდან უკანასკნელად ამოსულმა, მხოლოდ ერთი სიტყვა წარმოთქვა:

„აჰ, თამარ!“

მისი ხმა მთებმა, ქარმა და წყალმა აიტაცეს.

„აჰ, თამარ… აჰ, თამარ…“

და ასე დაიკარგა იგი ვანის ტბის უკუნეთში.

თამარმა სიცოცხლის ბოლომდე იგლოვა თავისი სიყვარული. ხალხმა კი აზატის უკანასკნელი შეძახილი საუკუნეებს შემოუნახა.

ამბობენ, რომ სწორედ ამ სიტყვებიდან მიიღო კუნძულმა თავისი სახელი —

ახ თამარი.

და დღესაც, როცა ვანის ტბაზე ქარი ამოივლის, თითქოს შორიდან ისმის მარადიული სიყვარულის ექო: