Հայասան (երբեմն հիշատակվում է որպես Հայասա-Ազզի) հին ցեղային միություն կամ պետական կազմավորում էր, որը գոյություն է ունեցել Մ.թ.ա. III հազարամյակում՝ Հայկական լեռնաշխարհի հյուսիս-արևմուտքում (հիմնականում Եփրատի վերին հովանքում և Մնձուրի լեռների շրջակայքում):

Այն հիշատակվում է խეთական սեպագիր արձանագրություններում, որոնցում նկարագրվում են խեթերի թագավորների (հատկապես Խատտուսիլի II-ի և Սուպիլուլիումա I-ի) և Հայասայի միջև տեղի ունեցած բազմաթիվ բախումներն ու դաշնագրերը: Հայասայի բնակչությունը հնդեվրոպական ծագում ուներ և կարևոր դեր է խաղացել հայ ժողովրդի և հայոց պետականության ձևավորման վաղ փուլերում:

Хайаса (иногда упоминается как Хайаса-Аззи) — древний племенной союз и ранненадгосударственное образование, существовавшее во III тысячелетии до нашей эры на северо-западе Армянского нагорья, преимущественно в верховьях реки Евфрат.

Хайаса упоминается в хеттских клинописных источниках, которые описывают частые военные столкновения, мирные договоры и дипломатические отношения между хеттскими царями (в частности, Хаттусили II и Суппилулиумой I) и правителями Хайасы. Население Хайасы имело индоевропейское происхождение и сыграло важнейшую роль в этногенезе Армянского народа и формировании ранней Армянской государственности.

Hayasa (often referred to as Hayasa-Azzi) was an ancient tribal confederation and political entity that existed in the 3nd millennium BC in the northwestern part of the Armenian Highlands, primarily around the upper reaches of the Euphrates River.

It is prominently mentioned in Hittite cuneiform inscriptions, which document numerous military conflicts, treaties, and diplomatic relations between Hittite rulers—such as Hattusili II and Suppiluliuma I—and the leaders of Hayasa. The population of Hayasa was of Indo-European origin and played a significant foundational role in the ethnogenesis of the Armenian people and the early stages of Armenian statehood.