1896 թվականի հունվարի 30-ին Հալեպում  Համիդյան  ջարդերի ժամանակ Զեյթունի ապստամբությանում  հայերի հաղթանակից հետո կնքվեց հաշտության պայմանագիր, ըստ որի թուրքերը զորքերը դուրս բերեցին Զեյթուն Գավառից։

Զեյթունի 1895 ապստամբությունը հայերի պատասխանն էր Համիդյան կոտորածներին։ Հայերի ինքնապաշտպանական ուժը կոտրելու համար իշխանությունները կարևորում էին նաև այս տարածաշրջանի հպատակեցումը։ Այդ հանգամանքը հասկանալով՝ հայ ազգային ուժերը,Զեյթունի վրա շարժվեց թուրքական երկու բանակ։ Դեկտեմբերի սկզբին ընթացող անհավասար մարտերում հայերը ծանր կորուստներ պատճառեցին թշնամուն։ Ապստամբների շարքերը մի պահ նոսրացան։ Բայց ալեզարդ իշխան Կարապետ Բասիլոսյանը, կոչ անելով կռվել մինչև վերջին շունչը, կարողացավ մարտիկներին կրկին տանել գրոհի։ Թշնամին տվեց ավելի քան հազար սպանված և նահանջեց։ Զեյթունցիները, շրջապատված լինելով մոտ 4 ամիս, չունենալով բավարար սննդամթերք և զինամթերք, քաջաբար դիմադրում էին։ մասնավորապես հնչակյանները միջոցներ ձեռնարկեցին լեռնագավառն ամրացնելու ուղղությամբ։ 1895 թվականի ամռանը Զեյթուն տեղափոխվեցին հնչակյան Գարուն Աղասին (Կարապետ Թուր-Սարգսյան), մշեցի հայդուկ Մխո Շահենը (Մխիթար Սեֆերյան) և ուրիշներ։ Ապստամբության փաստական ղեկավար դարձավ Նազարեթ Չավուշը (Նորաշխարհյան)։ Զեյթունի այս հերթական հերոսամարտի լուրը հասնում է նաև Եվրոպա։ Մեծ տերությունների միջամտությամբ 1896 թվականի հունվարի 30-ին Հալեպում կնքվում է հաշտություն։ Կառավարությունը պարտավորվում է
զորքերը հետ քաշել Զեյթունից
ներում շնորհել հայերին, ապահովել նրանց կյանքն ու գույքը
Զեյթունում պետք է նշանակվեր եվրոպացի կառավարիչ, իսկ տեղական պաշտոնակաները լինելու էին հայեր։
Այս լուրջ զիջումների դիմաց թուրքերը հնչակյան գործիչներից պահանջեցին զենքը հանձնել ու հեռանալ Զեյթունից։

30 января 1896 года после победы армян в Зейтунском восстании во время Гамидской резни в Алеппо был подписан мирный договор, согласно которому турки вывели свои войска из Зейтунского гавара. Зейтунское восстание 1895 года было ответом армян на резню в Гамидиане.  Чтобы сломить силы самообороны армян, власти также сделали упор на подчинение этого региона.  Понимая это обстоятельство, армянские национальные силы двинули на Зейтун две турецкие армии.  В неравных боях, произошедших в начале декабря, армяне нанесли врагу большие потери.  Ряды повстанцев на мгновение поредели.  Но князь Александр Карапет Басилосян, призывая их сражаться до последнего вздоха, смог снова повести воинов в атаку.  Противник дал более тысячи убитыми и отступил.  Жители Зейтуна, находясь в окружении около 4 месяцев, не имея достаточного количества продовольствия и боеприпасов, мужественно сопротивлялись.  в частности, гунчаки приняли меры по укреплению горного региона.  Летом 1895 года в Зейту переехали Гончакян Гарун Агасси (Карапет Тур-Саргсян), Мшеци Гайдук Мхо Шаген (Мхитар Сеферян) и другие.  Фактическим лидером восстания стал Назарет Чавуш (Норгалоян).  Весть об этой очередной героической битве при Зейтуне доходит и до Европы.  При вмешательстве великих держав 30 января 1896 года в Алеппо был подписан мир.  Правительство привержено
вывести войска из Зейтуна
простить армян, обеспечить их жизни и имущество
В Зейтуне должен был быть назначен европейский губернатор, а местные чиновники должны были быть армянами.
В обмен на эти серьезные уступки турки потребовали от чиновников Гончака сдать оружие и покинуть Зейтун.  В результате восстания регион пострадал относительно мало.

On January 30, 1896, after the victory of the Armenians in the Zeitun rebellion during the Hamidian massacres in Aleppo, a peace treaty was signed, according to which the Turks withdrew their troops from the Zeitun district.The 1895 Zeytun uprising was the response of the Armenians to the Hamidian massacres.  In order to break the self-defense power of the Armenians, the authorities also emphasized the subjugation of this region.  Understanding that circumstance, the Armenian national forces moved two Turkish armies on Zeytun.  Armenians inflicted heavy losses on the enemy in the unequal battles that took place at the beginning of December.  The ranks of the rebels thinned for a moment.  But Alexander Prince Karapet Basilosyan, urging them to fight to the last breath, was able to lead the warriors to attack again.  The enemy gave more than a thousand killed and retreated.  The people of Zeytun, being surrounded for about 4 months, not having enough food and ammunition, bravely resisted.  in particular, the Hnchakians took measures to strengthen the mountainous region.  In the summer of 1895, Honchakian Garun Agassi (Karapet Tur-Sargsyan), Mshetsi Hayduk Mkho Shahen (Mkhitar Seferyan) and others moved to Zeytu.  Nazareth Chavush (Norgaloyan) became the de facto leader of the rebellion.  The news of this regular heroic battle of Zeytun also reaches Europe.  With the intervention of the great powers, peace was signed in Aleppo on January 30, 1896.  The government is committed
withdraw troops from Zeytun
pardon the Armenians, secure their lives and property
A European governor was to be appointed in Zeytun, and the local officials were to be Armenians.
In return for these serious concessions, the Turks demanded that the Honchak officials hand over their weapons and leave Zeytun.  Due to the rebellion, the region suffered relatively little.

30 Ocak 1896’da Halep’teki Hamid katliamı sırasında Ermenilerin Zeytun isyanını kazanmasının ardından Türklerin Zeytun Gavar’dan askerlerini çekmesini öngören bir barış anlaşması imzalandı.1895 Zeytun isyanı, Hamidiye katliamlarına Ermenilerin tepkisiydi.  Yetkililer, Ermenilerin meşru müdafaa gücünü kırmak için bu bölgenin zapt edilmesine de vurgu yaptı.  Bu durumu anlayan Ermeni milli kuvvetleri iki Türk ordusunu Zeytun’a doğru harekete geçirdi.  Aralık ayı başında yapılan eşitsiz muharebelerde Ermeniler düşmana ağır kayıplar verdiler.  İsyancıların safları bir anlığına azaldı.  Ancak İskender Prens Karapet Basilosyan, onları son nefesine kadar savaşmaya teşvik ederek, savaşçıları yeniden saldırıya yönlendirmeyi başardı.  Düşman binden fazla kişiyi öldürdü ve geri çekildi.  Yaklaşık 4 ay boyunca kuşatma altında kalan, yeterli yiyecek ve cephane bulunmayan Zeytun halkı cesurca direndi.  özellikle Hınçaklılar dağlık bölgeyi güçlendirmek için önlemler aldılar.  1895 yazında Honchakian Garun Agassi (Karapet Tur-Sargsyan), Mshetsi Hayduk Mkho Shahen (Mkhitar Seferyan) ve diğerleri Zeytu’ya taşındı.  Nazareth Chavush (Norgaloyan) isyanın fiili lideri oldu.  Zeytun’un her zamanki kahramanca mücadelesinin haberi Avrupa’ya da ulaşır.  Büyük güçlerin müdahalesiyle 30 Ocak 1896’da Halep’te barış imzalandı.  Hükümet kararlıdır
Zeytun’dan asker çekilmesi
Ermenileri affedin, canlarını ve mallarını güvenlik altına alın
Zeytun’a Avrupalı bir vali atanacak ve yerel yetkililer Ermenilerden oluşacaktı.
Bu ciddi tavizlerin karşılığında Türkler, Honçak yetkililerinin silahlarını teslim ederek Zeytun’u terk etmelerini talep etti.  İsyan nedeniyle bölge nispeten az zarar gördü.

1953 թվականի հունվարի 30-ին Ֆրեզնոյում, Կալիֆորնիա, ԱՄՆ – ծնվել է  Սթիվեն Ջիմ Զաիլիյան – սցենարիստ, կինոռեժիսոր և պրոդյուսեր:  Ստեղծել է պրոդուսերական ընկերություն։

  ինչպես նաև առաջադրվել է «Զարթոնք», «Նյու Յորքի ավազակախմբեր» և «Մարդը, ով փոխեց ամեն ինչ» ֆիլմերի համար:

30 января 1953 года во Фресно, Калифорния, США- родился – Стивен Джим Зайлиян- сценарист, кинорежиссер и продюсер.  Он создал продюсерскую компанию.  Получил премию «Оскар», «Золотой глобус» и BAFTA за сценарий к фильму «Список Шиндлера» и был номинирован за  фильмы «Пробуждение», «Банды Нью-Йорка» и «Человек, который изменил все».

Steven Jim Zailiyan was born on January 30, 1953 in Fresno, California, USA. He is a screenwriter, film director and producer. He founded a production company. He won an Oscar, a Golden Globe and a BAFTA for his screenplay for Schindler’s List and was nominated for Awakenings, Gangs of New York and Moneyball.

1919 թվականի հունվարի 29-ին Երևանում վախճանվեց հայ հեղափոխական, քաղաքական, ռազմական և պետական գործիչ Արամ Մանուկյանը (Սարգիս Հարությունի  Հովհաննիսյան)։

Արամ Մանուկյանը եղել է Վանի ինքնապաշտպանության ղեկավարներից 1915թ.  Գրոհները ետ մղելուց հետո թուրքերը գլխավորեցին Վանի նահանգապետարանը, որը տեւեց 70 օր։
Թաղման վայրը՝ Երևանի կենտրոնական գերեզմանատուն (Թոխմախ)։

29 января  1919 года в Ереване-  скончался  Арам Манукян (Саркис Арутюновтч  Ованесян)— армянский революционер, политический, военный и государственный деятель.
Арам Манукян- возглавил первую Республику, был одним из руководителей Ванской самообороны 1915 года. После отражения нападений турок возглавил Ванское губернаторство, которое просуществовало 70 дней.
Место захоронения – Центральное Кладбище Еревана (Тохмах).

On January 29, 1919, Aram Manukyan (Sarkis Harutyunovtch Hovhannisyan), an Armenian revolutionary, political, military and statesman, died in Yerevan.
Aram Manukyan headed the first Republic and was one of the leaders of the Van self-defense of 1915. After repelling the attacks of the Turks, he headed the Van governorate, which lasted 70 days.
Burial place – Yerevan Central Cemetery (Tokhmakh).

1824 թվականի հունվարի 29-ին Վենետիկում մահացել է գիտնական, աշխարհագրագետ, Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության անդամ, 1799 թվականից կարգի վանահայր Ստեփանոս Հուվեր Ագոնցը (Ամիրա Գրիգորի Ագոնց)։

  Բանակցելով Նապոլեոնի հետ, նրան հաջողվել է պահպանել հայ համայնքը, և կայսեր 1810 թվականի օգոստոսի 17-ի հրամանագրով այն ճանաչվել է գիտական հաստատություն՝ «Հայ. Սեմինարիա»։
Հեղինակ է կրոնական և գիտական աշխատությունների։   Իր աշխարհագրական աշխատություններում նա պաշտպանել է Կոպեռնիկոսի հելիոկենտրոն ուսմունքը և համեմատական աշխարհագրության սկզբունքները։   Գրել է պատմական, աշխարհագրական և կրոնական աշխատություններ։   Աշխարհի չոր մասերի աշխարհագրության տասնմեկ հատորները արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս բազմաթիվ երկրների աշխարհագրության, պատմության, սովորույթների, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի մասին:  և աշխարհի ժողովուրդները։

29 января 1824 года в Венеции – скончался Степанос Гувер Агонц (Амира Григори Агонц) – учёный, географ, член Венецианского ордена Мхитарянов, аббат ордена  с 1799 года.
В 1800 году он был настоятелем Мхитарской Конгрегации Венеции  ведя переговоры с Наполеоном ему удалось сохранить армянскую общину, и указом императора от 17 августа 1810 года она была признана научным учреждением с названием «Армянская семинария».
Автор религиозных и научных трудов.  В своих географических трудах он защищал гелиоцентрическое учение Коперника и принципы сравнительной географии.  Он писал историко-географические, религиозные труды.  Одиннадцать томов «Географии засушливых частей света»  дают ценные сведения о географии, истории, обычаях, политической, экономической и культурной жизни многих стран. и народов мира.

On January 29, 1824, Stepanos Hoover Agontz (Amira Grigori Agontz), a scientist, geographer, member of the Venetian Mkhitarian Order, and abbot of the order since 1799, passed away in Venice.
In 1800, he was the rector of the Mkhitarian Congregation of Venice. Negotiating with Napoleon, he managed to preserve the Armenian community, and by the emperor’s decree of August 17, 1810, it was recognized as a scientific institution under the name “Armenian Seminary”.
Author of religious and scientific works. In his geographical works, he defended Copernicus’s heliocentric doctrine and the principles of comparative geography. He wrote historical, geographical, and religious works. Eleven volumes of “Geography of the Arid Parts of the World” provide valuable information about the geography, history, customs, political, economic, and cultural life of many countries and peoples of the world.

Le 29 janvier 1824, à Venise, décède Stepanos Hoover Agonts (Amira Grigori Agonts), scientifique, géographe, membre de l’Ordre vénitien Mkhitaryan, abbé de l’ordre depuis 1799.
En 1800, il fut recteur de la Congrégation Mkhitar de Venise, négociant avec Napoléon, il réussit à préserver la communauté arménienne, et par décret de l’empereur du 17 août 1810, elle fut reconnue comme institution scientifique sous le nom de « Arménienne ». Séminaire”.
Auteur d’ouvrages religieux et scientifiques.   Dans ses ouvrages géographiques, il défend la doctrine héliocentrique de Copernic et les principes de la géographie comparée.   Il a écrit des ouvrages historiques, géographiques et religieux.   Les onze volumes de La Géographie des régions arides du monde fournissent des informations précieuses sur la géographie, l’histoire, les coutumes, la vie politique, économique et culturelle de nombreux pays.  et les peuples du monde.

2019 թվականի հունվարի 29-ին Երևանում մահացել է ԱՍԱԼԱ-ի մարտիկ Վարուժան Կարապետյանը։

80-ականների սկզբին ղեկավարել է Հայաստանի ազատագրության հայ գաղտնի բանակի ֆրանսիական օրգանը։  1983 թվականին Փարիզի Օրլի օդանավակայանում տեղի ունեցած պայթյունից հետո նա կալանավորվել է և դատապարտվել ցմահ ազատազրկման։  Սրանից 17 տարի անց հայկական կողմի հայտարարությունների հիման վրա պաշտոնական Փարիզը նրան ազատ արձակեց և արտաքսեց Հայաստան։
Վարուժան Կարապետյանը 65 տարեկան էր

29 января 2019 года в Ереване-  скончался боец АСАЛА Варужан Карапетян
В начале 80-ых годов возглавлял французский орган Армянской секретной армии освобождения Армении. После взрыва в парижском аэропорту «Орли» в 1983 году он был задержан и приговорен к пожизненному заключению. Через 17 лет после этого на основе заявлений армянской стороны официальный Париж его освободил и депортировал в Армению.
Варужану Карапетяну было 65 лет

Le 29 janvier 2019, Varuzhan Karapetyan, combattant de l’ASALA, est décédé à Erevan.
Au début des années 80, il dirigeait l’organe français de l’Armée secrète arménienne de libération de l’Arménie.  Après l’attentat de l’aéroport de Paris Orly en 1983, il fut arrêté et condamné à la réclusion à perpétuité.  17 ans plus tard, sur la base des déclarations de la partie arménienne, Paris l’a libéré et expulsé vers l’Arménie.
Varuzhan Karapetyan avait 65 ans

On January 29, 2019, ASALA fighter Varuzhan Karapetyan died in Yerevan
In the early 80s, he headed the French organ of the Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia. After the explosion at the Paris Orly airport in 1983, he was detained and sentenced to life imprisonment. 17 years later, based on statements from the Armenian side, official Paris released him and deported him to Armenia.
Varujan Karapetyan was 65 years old

29 Ocak 2019’da ASALA savaşçısı Varuzhan Karapetyan Erivan’da hayatını kaybetti.
80’lerin başında Ermenistan’ın Kurtuluşu için Ermeni Gizli Ordusu’nun Fransız yayın organına başkanlık etti.  1983’te Paris Orly havaalanına düzenlenen bombalı saldırının ardından gözaltına alındı ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.  Bundan 17 yıl sonra, Ermeni tarafının açıklamalarına dayanarak Paris yetkilisi onu serbest bıraktı ve Ermenistan’a sınır dışı etti.
Varuzhan Karapetyan 65 yaşındaydı