Այս Ապստամբության շնորհիվ տարածաշրջանը համեմատաբար քիչ տուժեց Համիդյան ջարդերից։

1896 թվականի հունվարի 30-ին Հալեպում  Համիդյան  ջարդերի ժամանակ Զեյթունի ապստամբությանում  հայերի հաղթանակից հետո կնքվեց հաշտության պայմանագիր, ըստ որի թուրքերը զորքերը դուրս բերեցին Զեյթուն Գավառից։

Զեյթունի 1895 ապստամբությունը հայերի պատասխանն էր Համիդյան կոտորածներին։ Հայերի ինքնապաշտպանական ուժը կոտրելու համար իշխանությունները կարևորում էին նաև այս տարածաշրջանի հպատակեցումը։ Այդ հանգամանքը հասկանալով՝ հայ ազգային ուժերը,Զեյթունի վրա շարժվեց թուրքական երկու բանակ։ Դեկտեմբերի սկզբին ընթացող անհավասար մարտերում հայերը ծանր կորուստներ պատճառեցին թշնամուն։ Ապստամբների շարքերը մի պահ նոսրացան։ Բայց ալեզարդ իշխան Կարապետ Բասիլոսյանը, կոչ անելով կռվել մինչև վերջին շունչը, կարողացավ մարտիկներին կրկին տանել գրոհի։ Թշնամին տվեց ավելի քան հազար սպանված և նահանջեց։ Զեյթունցիները, շրջապատված լինելով մոտ 4 ամիս, չունենալով բավարար սննդամթերք և զինամթերք, քաջաբար դիմադրում էին։ մասնավորապես հնչակյանները միջոցներ ձեռնարկեցին լեռնագավառն ամրացնելու ուղղությամբ։ 1895 թվականի ամռանը Զեյթուն տեղափոխվեցին հնչակյան Գարուն Աղասին (Կարապետ Թուր-Սարգսյան), մշեցի հայդուկ Մխո Շահենը (Մխիթար Սեֆերյան) և ուրիշներ։ Ապստամբության փաստական ղեկավար դարձավ Նազարեթ Չավուշը (Նորաշխարհյան)։ Զեյթունի այս հերթական հերոսամարտի լուրը հասնում է նաև Եվրոպա։ Մեծ տերությունների միջամտությամբ 1896 թվականի հունվարի 30-ին Հալեպում կնքվում է հաշտություն։ Կառավարությունը պարտավորվում է
զորքերը հետ քաշել Զեյթունից
ներում շնորհել հայերին, ապահովել նրանց կյանքն ու գույքը
Զեյթունում պետք է նշանակվեր եվրոպացի կառավարիչ, իսկ տեղական պաշտոնակաները լինելու էին հայեր։
Այս լուրջ զիջումների դիմաց թուրքերը հնչակյան գործիչներից պահանջեցին զենքը հանձնել ու հեռանալ Զեյթունից։

30 января 1896 года после победы армян в Зейтунском восстании во время Гамидской резни в Алеппо был подписан мирный договор, согласно которому турки вывели свои войска из Зейтунского гавара. Зейтунское восстание 1895 года было ответом армян на резню в Гамидиане.  Чтобы сломить силы самообороны армян, власти также сделали упор на подчинение этого региона.  Понимая это обстоятельство, армянские национальные силы двинули на Зейтун две турецкие армии.  В неравных боях, произошедших в начале декабря, армяне нанесли врагу большие потери.  Ряды повстанцев на мгновение поредели.  Но князь Александр Карапет Басилосян, призывая их сражаться до последнего вздоха, смог снова повести воинов в атаку.  Противник дал более тысячи убитыми и отступил.  Жители Зейтуна, находясь в окружении около 4 месяцев, не имея достаточного количества продовольствия и боеприпасов, мужественно сопротивлялись.  в частности, гунчаки приняли меры по укреплению горного региона.  Летом 1895 года в Зейту переехали Гончакян Гарун Агасси (Карапет Тур-Саргсян), Мшеци Гайдук Мхо Шаген (Мхитар Сеферян) и другие.  Фактическим лидером восстания стал Назарет Чавуш (Норгалоян).  Весть об этой очередной героической битве при Зейтуне доходит и до Европы.  При вмешательстве великих держав 30 января 1896 года в Алеппо был подписан мир.  Правительство привержено
вывести войска из Зейтуна
простить армян, обеспечить их жизни и имущество
В Зейтуне должен был быть назначен европейский губернатор, а местные чиновники должны были быть армянами.
В обмен на эти серьезные уступки турки потребовали от чиновников Гончака сдать оружие и покинуть Зейтун.  В результате восстания регион пострадал относительно мало.

On January 30, 1896, after the victory of the Armenians in the Zeitun rebellion during the Hamidian massacres in Aleppo, a peace treaty was signed, according to which the Turks withdrew their troops from the Zeitun district.The 1895 Zeytun uprising was the response of the Armenians to the Hamidian massacres.  In order to break the self-defense power of the Armenians, the authorities also emphasized the subjugation of this region.  Understanding that circumstance, the Armenian national forces moved two Turkish armies on Zeytun.  Armenians inflicted heavy losses on the enemy in the unequal battles that took place at the beginning of December.  The ranks of the rebels thinned for a moment.  But Alexander Prince Karapet Basilosyan, urging them to fight to the last breath, was able to lead the warriors to attack again.  The enemy gave more than a thousand killed and retreated.  The people of Zeytun, being surrounded for about 4 months, not having enough food and ammunition, bravely resisted.  in particular, the Hnchakians took measures to strengthen the mountainous region.  In the summer of 1895, Honchakian Garun Agassi (Karapet Tur-Sargsyan), Mshetsi Hayduk Mkho Shahen (Mkhitar Seferyan) and others moved to Zeytu.  Nazareth Chavush (Norgaloyan) became the de facto leader of the rebellion.  The news of this regular heroic battle of Zeytun also reaches Europe.  With the intervention of the great powers, peace was signed in Aleppo on January 30, 1896.  The government is committed
withdraw troops from Zeytun
pardon the Armenians, secure their lives and property
A European governor was to be appointed in Zeytun, and the local officials were to be Armenians.
In return for these serious concessions, the Turks demanded that the Honchak officials hand over their weapons and leave Zeytun.  Due to the rebellion, the region suffered relatively little.

30 Ocak 1896’da Halep’teki Hamid katliamı sırasında Ermenilerin Zeytun isyanını kazanmasının ardından Türklerin Zeytun Gavar’dan askerlerini çekmesini öngören bir barış anlaşması imzalandı.1895 Zeytun isyanı, Hamidiye katliamlarına Ermenilerin tepkisiydi.  Yetkililer, Ermenilerin meşru müdafaa gücünü kırmak için bu bölgenin zapt edilmesine de vurgu yaptı.  Bu durumu anlayan Ermeni milli kuvvetleri iki Türk ordusunu Zeytun’a doğru harekete geçirdi.  Aralık ayı başında yapılan eşitsiz muharebelerde Ermeniler düşmana ağır kayıplar verdiler.  İsyancıların safları bir anlığına azaldı.  Ancak İskender Prens Karapet Basilosyan, onları son nefesine kadar savaşmaya teşvik ederek, savaşçıları yeniden saldırıya yönlendirmeyi başardı.  Düşman binden fazla kişiyi öldürdü ve geri çekildi.  Yaklaşık 4 ay boyunca kuşatma altında kalan, yeterli yiyecek ve cephane bulunmayan Zeytun halkı cesurca direndi.  özellikle Hınçaklılar dağlık bölgeyi güçlendirmek için önlemler aldılar.  1895 yazında Honchakian Garun Agassi (Karapet Tur-Sargsyan), Mshetsi Hayduk Mkho Shahen (Mkhitar Seferyan) ve diğerleri Zeytu’ya taşındı.  Nazareth Chavush (Norgaloyan) isyanın fiili lideri oldu.  Zeytun’un her zamanki kahramanca mücadelesinin haberi Avrupa’ya da ulaşır.  Büyük güçlerin müdahalesiyle 30 Ocak 1896’da Halep’te barış imzalandı.  Hükümet kararlıdır
Zeytun’dan asker çekilmesi
Ermenileri affedin, canlarını ve mallarını güvenlik altına alın
Zeytun’a Avrupalı bir vali atanacak ve yerel yetkililer Ermenilerden oluşacaktı.
Bu ciddi tavizlerin karşılığında Türkler, Honçak yetkililerinin silahlarını teslim ederek Zeytun’u terk etmelerini talep etti.  İsyan nedeniyle bölge nispeten az zarar gördü.