Սխալմամբ հավատալով, որ հայկական պետությունը կարող է ապավինել պապի օգնությանը, նա պնդեց կաթոլիկ եկեղեցու հետ միությունը

1306 թվականի հուլիսի 30 – Լեւոն IV Հեթումյանի պաշտոնական թագադրումը Կիլիկիայի Հայոց թագավորության թագավոր։

Լեւոնի ներքին քաղաքականությունը շարունակությունն էր նրա հորեղբոր եւ ռեգենտ Հեթումի սկսած երկրի լատինացման կուրսի։  Սխալմամբ հավատալով, որ հայկական պետությունը կարող է ապավինել պապի օգնությանը, նա պնդեց կաթոլիկ եկեղեցու հետ միությունը։  Այդ նպատակով 1307 թվականի մարտի 19-ին նա Սիսում եկեղեցական ժողով գումարեց և ստիպեց նրան միության համար դիմել պապին։  Քանի որ միությանը կողմ էին միայն թագավորական արքունիքն ու կաթողիկոսը, խորհրդի որոշումը լուրջ դիմադրություն առաջացրեց ժողովրդի և հոգևորականների շրջանում, իսկ խորհրդի որոշումները կյանքի կոչելու փորձերը հանգեցրին երկրի ներսում արյունալի բախումների։ .
Ամբողջական կողմնորոշումը դեպի Արևմուտք արտացոլվեց արտաքին քաղաքականության մեջ։  Լեւոնի, որպես պետության միանձնյա տիրակալի, առաջին ու կարեւոր հրամաններից է 1307 թվականի մայիսի 20-ի հրամանագիրը։  Հրամանագրի համաձայն՝ թագավորը վենետիկյան վաճառականներին առևտրական արտոնություններ ու արտոնություններ է տրամադրում։  Նույն թվականին՝ նոյեմբերի 17-ին, երիտասարդ թագավորը և նրա հորեղբայրը՝ Հեթում II-ը, Անազարբ ամրոցի մոտ, ընկնում են մոնղոլ զորահրամանատարի ստեղծած թակարդը, ինչի հետևանքով երկուսն էլ մահանում են։

30 июля 1306 года — официальная коронация Левона IV Хетумяна в качестве короля Киликийского армянского царства.
Внутренняя политика Левона, была продолжением курса латинизации страны, начатой его дядей и регентом Хетумом. Ошибочно полагая, что армянское государство может положиться на помощь папы, настаивал на унии с католической церковью. С этой целью, 19 марта 1307 года, он созвал церковный собор в Сисе, и заставил его обратиться к папе за унией. Ввиду того, что только царский двор и католикос были за унию, решение собора вызвало серьезное сопротивление среди народа и духовенства, а попытки воплотить в жизнь решения собора привели к кровавым столкновениям внутри страны.
Полная ориентация на запад, отразилась и во внешней политике. Одним из первых и наиболее важных распоряжений Левона, в качестве единоличного правителя государства, является указ от 20 мая 1307 года. Согласно указу, король предоставлял торговые льготы и привилегии венецианским купцам. В том же году 17 ноября, молодой король и его дядя Хетум II, возле крепости Аназарб попадают в западню устроенную монгольским военачальником, в результате чего оба погибают.

July 30, 1306 – official coronation of Levon IV Hetumian as king of the Armenian Kingdom of Cilicia.
Levon’s domestic policy was a continuation of the course of Latinization of the country begun by his uncle and regent Hethum.  Mistakenly believing that the Armenian state could rely on the help of the pope, he insisted on union with the Catholic Church.  To this end, on March 19, 1307, he convened a church council in Sis, and forced him to turn to the pope for union.  Due to the fact that only the royal court and the Catholicos were in favor of the union, the decision of the council caused serious resistance among the people and the clergy, and attempts to implement the decisions of the council led to bloody clashes within the country.
Complete orientation to the West was reflected in foreign policy.  One of the first and most important orders of Levon, as the sole ruler of the state, is the decree of May 20, 1307.  According to the decree, the king provided trade benefits and privileges to Venetian merchants.  That same year, on November 17, the young king and his uncle Hethum II, near the Anazarb fortress, fall into a trap set by a Mongol military commander, as a result of which both die.