1996 թվականի մայիսի 29-ին Երևանում մահացավ մարմնամարզիկ Գրանտ Համազասպի Շահինյանը՝։

 
Հելսինկիի օլիմպիական խաղերում Շագինյանը դարձել է օլիմպիական կրկնակի չեմպիոն՝ հաղթելով թիմային առաջնությունում և օղակների վարժություններում։  Նա նաև երկու արծաթե մեդալ է նվաճել՝ ընդհանուր առաջնությունում և ձիավոր վարժությունում։  Խաղերում նրա ցուցադրած եզակի ձիու իջնելը մարմնամարզության պատմության մեջ մտավ որպես «Շագինյան պտույտ»:  Նա նաև դարձավ խորհրդային առաջին մարմնամարզիկը, ով ոսկե մեդալ նվաճեց Օլիմպիական խաղերում։

29 мая 1996 года в Ереване- скончался Грант Амазаспович Шагинян – гимнаст один из тех великих чемпионов,  которых миру подарила Армения. Шагинян остается как символ олимпизма- олимпийский рыцарь без страха и упрека.
На Олимпиаде в Хельсинки Шагинян стал двукратным олимпийским чемпионом, победив в командном первенстве и упражнениях на кольцах. Он также завоевал две серебряных награды: в абсолютном первенстве и упражнении на коне. Уникальный соскок с коня, показанный им на Играх, вошёл в историю гимнастики как «вертушка Шагиняна». Он также стал первым советским гимнастом, кто завоевал золотую медаль на Олимпиаде.

On May 29, 1996, in Yerevan, Grant Amazaspovich Shaginyan, a gymnast one of those great champions that Armenia gave to the world, died.  Shaginyan remains as a symbol of Olympism – an Olympic knight without fear or reproach.
At the Helsinki Olympics, Shaginyan became a two-time Olympic champion, winning the team championship and ring exercises.  He also won two silver medals: in the overall championship and in the pommel horse exercise.  The unique horse dismount he showed at the Games went down in the history of gymnastics as the “Shaginyan spin.”  He also became the first Soviet gymnast to win a gold medal at the Olympics.

1996 թվականի մայիսի 29-ին Սանտա Մոնիկա քաղաքում, ԱՄՆ – մահացավ Թամարա Թումանովան 

«Ռուսական բալետ». Արևմուտքում այս կարծրատիպը ամրապնդվեց մի քանի աստղային անունների շնորհիվ, այդ թվում՝ Թամարա Թումանովան՝: Նա իր վրա ուներ վրաց-հայկական արմատներ։ մայրական կողմը.  Պատկանել է վրացի հայազգի իշխանների՝ Թումանաշվիլիների (Թումանովներ/Թումանյաններ) իշխանական ընտանիքին։

29 мая 1996 года в Санта-Моника, США- скончалась Тамара Туманова —«Русский балет» — этот стереотип на западе укрепился благодаря нескольким звёздным именам, среди которых и Тамара Туманова, «чёрная жемчужина» По происхождению имела грузино-армянские корни со стороны матери. Она относилась к княжескому роду грузинских князей армянского происхождения Туманашвили (Тумановых/Туманян).

On May 29, 1996 in Santa Monica, USA – Tamara Tumanova died – “Russian Ballet” – this stereotype in the West was strengthened thanks to several star names, including Tamara Tumanova, the “black pearl” She had Georgian-Armenian roots on her mother’s side . She belonged to the princely family of Georgian princes of Armenian origin, the Tumanashvili (Tumanovs/Tumanyans).

1918 թվականի մայիսի 28-ին, Երևանում տեղի ունեցավ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության հռչակումը՝ հայ ժողովրդի պատմության շրջադարձային իրադարձություն:

Դարերի ընթացքում օտար տիրապետության տակ գտնվող հայ ժողովուրդը, վերջապես, ձեռք բերեց իր անկախ պետականությունը: Այս հաղթանակը ծնվեց Սարդարապատի, Բաշ-Ապարանի և Ղարաքիլիսայի հերոսական ճակատամարտերի արդյունքում, որտեղ հայկական ուժերը, հաշվով և սպառազինությամբ գերազանցող թշնամու դեմ, ցուցաբերեցին աննկուն ոգի և խիզախություն: Հայաստանի Առաջին Հանրապետությունը, թեև գոյատևեց ընդամենը երկու տարի, դարձավ հայ ժողովրդի ինքնիշխանության խորհրդանիշ և հիմք դրեց ապագա պայքարի համար: Այս օրը մնում է հայ ժողովրդի հպարտության և ազատության ձգտման վառ խորհրդանիշ՝ ոգեշնչելով սերունդներին:

Незабываемая Победа: Рождение Первой Республики Армения
28 мая 1918 года в Ереване произошло провозглашение Первой Республики Армения — событие, ставшее переломным в истории армянского народа. После веков иностранного владычества армянский народ, наконец, обрёл свою независимую государственность. Эта победа была выкована в героических сражениях при Сардарапате, Баш-Апаране и Каракилисе, где армянские силы, несмотря на численное и военное превосходство врага, проявили несгибаемый дух и отвагу. Первая Республика Армения, хоть и просуществовала всего два года, стала символом суверенитета армянского народа и заложила основу для будущей борьбы. Этот день остаётся ярким символом гордости и стремления к свободе, вдохновляя поколения армян.

Unforgettable Triumph: The Birth of the First Republic of Armenia
On May 28, 1918, in Yerevan, the proclamation of the First Republic of Armenia marked a pivotal moment in the history of the Armenian people. After centuries of foreign domination, the Armenian nation finally achieved its independent statehood. This victory was forged in the heroic battles of Sardarapat, Bash-Aparan, and Karakilisa, where Armenian forces, despite being outnumbered and outgunned, demonstrated unyielding spirit and courage. Though the First Republic of Armenia lasted only two years, it became a symbol of the Armenian people’s sovereignty and laid the foundation for future struggles. This day remains a vivid emblem of pride and the pursuit of freedom, inspiring generations.

1927 թվականի մայիսի 27-ին (այլ տվյալներով՝ մայիսի 26-ին) Նոր-Բայազետում (այժմ՝ Գավառ) ծնվել է Ֆրունզե Վաղինակի Դովլաթյանը՝ թատրոնի և կինոյի դերասան, կինոռեժիսոր, սցենարիստ, ուսուցիչ։  ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ

Դովլաթյանն իր երկրի տարեգրությունն էր։  Նա նվիրված էր իր երկրին։
Նա ստեղծեց ազնիվ ֆիլմեր։  Ինչպես ապրեց, այնպես էլ նկարահանվեց։  Նա հարգում էր իր նկարահանող խմբի յուրաքանչյուր անդամին՝ լինի դա բանվոր, թե օպերատոր, լավ թիմ ստեղծեց և լավ ֆիլմ էր նկարահանեց,  պայքարեց յուրաքանչյուր կադրի համար:

27 мая 1927 года (по другим источникам — 26 мая) в Ново-Баязете (ныне — Гавар, Армения)- родился Фрунзе Довлатян Вагинакович-  актёр театра и кино, кинорежиссёр, сценарист, педагог. Народный артист СССР
Довлатян был летописью своей страны. Он был предан своей стране, и несмотря на то, что был “кяварцем” по месту рождения и “питался своими корнями, гордился и дышал Ереваном”.
Он снимал честное кино. Как жил, так и снимал. Уважал каждого члена своей сьемочной группы – будь то рабочий или оператор, создавал хорошую команду и снимал хорошее кино, и боролся за каждый кадр.

On May 27, 1927 (according to other sources – May 26) in Novo-Bayazet (now Gavar, Armenia) – Frunze Dovlatyan Vaginakovich was born – theater and film actor, film director, screenwriter, teacher.  People’s Artist of the USSR
Dovlatyan was the chronicle of his country.  He was devoted to his country, and despite the fact that he was a “Kyavar” by birth and “ate his roots, he was proud and breathed Yerevan.”
He made honest movies.  As he lived, so he filmed.  He respected every member of his film crew – be it a worker or a cameraman, created a good team and made a good movie, and fought for every frame.

1998 թվականի մայիսի 27-ին Երևանում մահացել է Ղազարոս Մարտիրոսի Սարյանը:

Հայրը Մարտիրոս Սարյանն էր, մորական պապը` Գազարոս Աղայանը, ում պատվին անվանակոչվել է:
Տաղանդավոր կոմպոզիտոր, բազմաթիվ գեղեցիկ ստեղծագործությունների հեղինակ՝ 26 տարի ղեկավարել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան։  Նրա նվիրվածության, և նախաձեռնության շնորհիվ հնարավոր եղավ նոր ազդակներ և ոգի հաղորդել հայ երաժշտության այս կենտրոնին, կրթել նոր տաղանդավոր երաժիշտներ, որոնք հետագայում հսկայական ներդրում ունեցան այս ոլորտի զարգացման գործում։  Այս 26 տարիները Երեւանի կոնսերվատորիայի ծաղկման շրջանն էին։  Հենց Ղ.Սարյանի օրոք կառուցվեց կոնսերվատորիայի նոր շենքը, իսկ հետո՝ օպերային ստուդիան, որն այժմ կրում է նրա անունը։
Ղազարոս Սարյանը մինչև հոր մահը հուզիչ հոգ էր տանում նրա մասին, անում էր ամեն ինչ, որպեսզի արվեստագետին ոչինչ չշեղի իր աշխատանքից, հոգսը չդիպչի նրան։  Նա նույնիսկ որոշ բժշկական հմտություններ էր տիրապետում, քանի որ հայրն արդեն ծեր էր, և ցանկացած վայրկյան կարող էր անհրաժեշտություն առաջանալ նրան առաջին բուժօգնություն ցուցաբերել։  Եվ, կարծում եմ, պատահական չէ, որ Մարտիրոս Սարյանն իր գլուխգործոցների մեծ մասը ստեղծել է իր կյանքի վերջին տասնամյակներում։
Հայտնի դեպք կա, երբ իմանալով, որ տղաները Կոնսերվատորիայի ապակին են ջարդել, ուշ երեկոյան պատրաստվել է աշխատանքի՝ ընտանիքին ասելով, որ գնամ ապակին փոխեմ, թե չէ պահակը կսառչի։
1991 թվականին ավտովթարից նրա 22-ամյա դստեր մահը անհաղթահարելի մարտահրավեր դարձավ Գազարոսի համար։  Կոմպոզիտորը ծանր հիվանդացավ և հեռացավ հիվանդանոցից՝ իմանալով, որ երկար չի ապրելու։  Եվ, այնուամենայնիվ, նա փորձեց խաբել  ճակատագիրը և ժողովրդական միջոցների օգնությամբ որոշ ժամանակ երկարացրեց ճակատագրի կողմից իրեն հատկացված ժամկետը։  Հենց այդ ժամանակ էլ նա գրում է «Անդանտե և պրեստո» փայլուն ստեղծագործությունը՝ նվիրված հայտնի ջութակահար Էդվարդ Թադևոսյանին։  Դա դարձավ նրա կարապի երգը։

27 мая 1998 года в Ереване- скончался Газарос Мартиросович Сарьян-  воспитывался в благородной семье с высокими нравственными и духовными традициями – его отцом был Мартирос Сарьян, дедом по матери Газарос Агаян, в честь которого и назвали его.
Талантливый композитор, автор многих прекрасных произведений, он на протяжении 26 лет руководил Ереванской государственной консерваторией имени Комитаса. Благодаря его преданности, самоотверженности и инициативности удалось придать новые импульсы и дух этому центру армянской музыки, воспитать новых талантливых музыкантов, внесших впоследствии огромный вклад в дело развития этой сферы. Эти 26 лет были периодом расцвета Ереванской консерватории. Именно при Г. Сарьяне было построено новое здание консерватории, а затем и оперная студия, ныне носящая его имя.
Газарос Сарьян до самой кончины своего отца трогательно заботился о нем, делая все, чтобы ничто не отвлекало художника от творчества, никакая забота не коснулась его. Он даже овладел некоторыми медицинскими навыками, потому что отец был уже стар и каждую секунду могла возникнуть необходимость оказать ему первую помощь. И, думается, не случайно Мартирос Сарьян большую часть своих шедевров создал в последние десятилетия своей жизни.
Известен случай когда узнав , что мальчишки разбили стекло в Консерватории , поздно вечером собрался на работу, сказав домашним , поеду поменяю стекло, а то сторож замерзнет.
Гибель 22-летней дочери в автокатастрофе в 1991 году стала для Газароса  непреодолимым испытанием. Композитор тяжело заболел, а из больницы вышел уже зная, что жить ему осталось недолго. И все же постарался перехитрить судьбу и с помощью народных средств на некоторое время продлил отпущенный ему судьбою срок. Именно в это время он написал гениальное произведение «Andante & Presto», по священное известному скрипачу Эдварду Тадевосяну. Оно стало его лебединой песней.

On May 27, 1998, Gazaros Martirosovich Saryan died in Yerevan. He was brought up in a noble family with high moral and spiritual traditions – his father was Martiros Saryan, his maternal grandfather was Gazaros Aghayan, in whose honor he was named.
A talented composer, author of many beautiful works, he headed the Yerevan State Conservatory named after Komitas for 26 years.  Thanks to his devotion, dedication and initiative, it was possible to give new impulses and spirit to this center of Armenian music, to educate new talented musicians, who subsequently made a huge contribution to the development of this area.  These 26 years were the heyday of the Yerevan Conservatory.  It was under G. Saryan that a new conservatory building was built, and then an opera studio, now bearing his name.
Ghazaros Saryan, until the very death of his father, took touching care of him, doing everything so that nothing would distract the artist from his work, no care would touch him.  He even mastered some medical skills, because his father was already old and any second there could be a need to provide him with first aid.  And, I think, it is no coincidence that Martiros Saryan created most of his masterpieces in the last decades of his life.
There is a known case when, having learned that the boys had broken the glass at the Conservatory, he got ready for work late in the evening, telling his family that I would go and change the glass, otherwise the watchman would freeze.
The death of his 22-year-old daughter in a car accident in 1991 became an insurmountable challenge for Gazaros.  The composer fell seriously ill, and left the hospital knowing that he did not have long to live.  And yet he tried to outwit fate and, with the help of folk remedies, extended the term allotted to him by fate for some time.  It was at this time that he wrote the brilliant work “Andante & Presto”, dedicated to the famous violinist Edward Tadevosyan.  It became his swan song.

1891 թվականի մայիսի 27-ին Կոստանդնուպոլսում մահացավ Հակոբ Հովհաննեսի Պարոնյանը

Պարոնյանի մահից անցել է ավելի քան մեկ դար, սակայն նրա  գրական գործերը  դեռևս 19-րդ դարում առօրյա կյանքի մասին դեռևս պատուհան է բացում Ստամբուլյան կյանքի վրա  գրում է թուրքական Daily Sabah պարբերականը։
Պարոնյանը մահացել է տուբերկուլյոզից աղքատության մեջ և թաղված է հայկական գերեզմանոցում, սակայն նրա թաղման ստույգ վայրը մնում է անհայտ։
Պարոնյանի կենդանության օրոք ոչ մի պիես չի բեմադրվել.

27 мая 1891 года в Константинополе- скончался Акоп Ованесович Паронян- известен как “Мольер армян” и как сатирик Османской Империи.Прошло более века со дня смерти сатирика Акопа Пароняна, однако литературные произведения журналиста, драматурга и юмориста по-прежнему открывают читателям окно в повседневную жизнь Стамбула XIX века, пишет турецкое издание Daily Sabah.
Паронян умер в нищете от туберкулеза , похоронен на армянском кладбище, но точное место его захоронения остается неизвестным.
Ни одна из пьес Пароняна не была поставлена при его жизни,

On May 27, 1891, Hakob Hovhannesovich Paronyan died in Constantinople, known as “Molière of the Armenians” and as a satirist of the Ottoman Empire. More than a century has passed since the death of the satirist Hakob Paronyan, but the literary works of the journalist, playwright and humorist still open a window into everyday life for readers life in Istanbul in the 19th century, writes the Turkish publication Daily Sabah.
Paronyan died in poverty from tuberculosis and is buried in an Armenian cemetery, but the exact location of his burial remains unknown.
None of Paronyan’s plays were staged during his lifetime

1907  թվականի Մայիսի 27-ին  հերոսաբար Սուլուխ  գյուղի մոտ զոհվեց  հայ լեգենդար ֆիդային Գևորգ Չաուշը (իսկական անունը՝ Գևորգ Ղազարյան) , թաղված է Մուշում։

Թուրքերի դեմ շուրջ 40 մարտեր, որոնք կազմակերպել է Գեւորգ Չաոкւշը, գրեթե միշտ ավարտվել են հաղթանակով։
Նա մեծ համբավ է վայելել որպես հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի ամենանշանավոր հերոսներից մեկը։
Չաուշի կյանքում անձնական լուրջ դրաման հորեղբոր սպանությունն էր։  Գեւորգի հորեղբայրը հարեւան գյուղից աղջկա է առեւանգել.  Երբ առևանգված կնոջ հարազատները բողոք են բերել Ախփյուր Սերոբին, վերջինս դիմել է Չաուշին և ասել՝ «Գևորգ, քեռիդ է մեղավոր, դու որոշիր նրա ճակատագիրը»
Չաուշը մահապատժի է ենթարկել հորեղբորը, բայց այս դրամայի հետևանքը ծանր դեպրեսիան էր.  նա փորձել է վարել ասկետիկ ապրելակերպ՝ այս սպանությունը քավելու համար:

27 мая  годовщина гибели легендарного армянского фидаина Геворга Чауша (подлинное имя Геворг Казарян)– героически погиб  у с. Сулух в 1907 году , похоронен в Муше.
«Пусть погаснут мои очи, но только-бы взошло солнце независимости Армении!»
Около 40 сражений против турков, которые организовал Геворг Чауш, почти всегда заканчивались победой.
Пользовался громкой славой одного из наиболее видных героев национально-освободительной борьбы армянского народа.
Серьёзной личной драмой в жизни Чауша явилось убийство им дяди. Дядя Геворга похитил девушку из соседней деревни. Когда родственники похищенной принесли жалобу Ахпюр Серобу, последний обернулся к Чаушу и сказал «Геворг, твой дядя — виновен, тебе решать его судьбу» (арм. Գէորգ քու հօրեղբայրդ է յանցաւորը, դո՛ւն դատէ ու վճռէ:).
Чауш казнил дядю, но следствием этой драмы была серьезная депрессия; он старался вести аскетический образ жизни, чтобы искупить это убийство.

May 27 is the anniversary of the death of the legendary Armenian fidayin Gevorg Chaush (real name Gevorg Kazaryan) – died heroically near the village.  Sulukh in 1907, buried in Mush.
“Let my eyes go out, but if only the sun of Armenia’s independence rises!”
About 40 battles against the Turks, which Gevorg Chaush organized, almost always ended in victory.
He enjoyed great fame as one of the most prominent heroes of the national liberation struggle of the Armenian people.
A serious personal drama in Chaush’s life was the murder of his uncle.  Gevorg’s uncle kidnapped a girl from a neighboring village.  When the relatives of the kidnapped woman brought a complaint to Akhpyur Serob, the latter turned to Chaush and said “Gevorg, your uncle is guilty, you decide his fate” (Armenian: ատէ ու վճռէ:).
Chaush executed his uncle, but the consequence of this drama was severe depression;  he tried to lead an ascetic lifestyle to atone for this murder.