Չնայած նրան, որը ի ծնե «քյավառցի էր», հպարտ էր ու շնչում էր Երևանով։

1927 թվականի մայիսի 27-ին (այլ տվյալներով՝ մայիսի 26-ին) Նոր-Բայազետում (այժմ՝ Գավառ) ծնվել է Ֆրունզե Վաղինակի Դովլաթյանը՝ թատրոնի և կինոյի դերասան, կինոռեժիսոր, սցենարիստ, ուսուցիչ։  ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ

Դովլաթյանն իր երկրի տարեգրությունն էր։  Նա նվիրված էր իր երկրին։
Նա ստեղծեց ազնիվ ֆիլմեր։  Ինչպես ապրեց, այնպես էլ նկարահանվեց։  Նա հարգում էր իր նկարահանող խմբի յուրաքանչյուր անդամին՝ լինի դա բանվոր, թե օպերատոր, լավ թիմ ստեղծեց և լավ ֆիլմ էր նկարահանեց,  պայքարեց յուրաքանչյուր կադրի համար:

27 мая 1927 года (по другим источникам — 26 мая) в Ново-Баязете (ныне — Гавар, Армения)- родился Фрунзе Довлатян Вагинакович-  актёр театра и кино, кинорежиссёр, сценарист, педагог. Народный артист СССР
Довлатян был летописью своей страны. Он был предан своей стране, и несмотря на то, что был “кяварцем” по месту рождения и “питался своими корнями, гордился и дышал Ереваном”.
Он снимал честное кино. Как жил, так и снимал. Уважал каждого члена своей сьемочной группы – будь то рабочий или оператор, создавал хорошую команду и снимал хорошее кино, и боролся за каждый кадр.

On May 27, 1927 (according to other sources – May 26) in Novo-Bayazet (now Gavar, Armenia) – Frunze Dovlatyan Vaginakovich was born – theater and film actor, film director, screenwriter, teacher.  People’s Artist of the USSR
Dovlatyan was the chronicle of his country.  He was devoted to his country, and despite the fact that he was a “Kyavar” by birth and “ate his roots, he was proud and breathed Yerevan.”
He made honest movies.  As he lived, so he filmed.  He respected every member of his film crew – be it a worker or a cameraman, created a good team and made a good movie, and fought for every frame.