Դաստիարակվել է բարձր բարոյական և հոգևոր ավանդույթներով ազնվական ընտանիքում`

1998 թվականի մայիսի 27-ին Երևանում մահացել է Ղազարոս Մարտիրոսի Սարյանը:

Հայրը Մարտիրոս Սարյանն էր, մորական պապը` Գազարոս Աղայանը, ում պատվին անվանակոչվել է:
Տաղանդավոր կոմպոզիտոր, բազմաթիվ գեղեցիկ ստեղծագործությունների հեղինակ՝ 26 տարի ղեկավարել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան։  Նրա նվիրվածության, և նախաձեռնության շնորհիվ հնարավոր եղավ նոր ազդակներ և ոգի հաղորդել հայ երաժշտության այս կենտրոնին, կրթել նոր տաղանդավոր երաժիշտներ, որոնք հետագայում հսկայական ներդրում ունեցան այս ոլորտի զարգացման գործում։  Այս 26 տարիները Երեւանի կոնսերվատորիայի ծաղկման շրջանն էին։  Հենց Ղ.Սարյանի օրոք կառուցվեց կոնսերվատորիայի նոր շենքը, իսկ հետո՝ օպերային ստուդիան, որն այժմ կրում է նրա անունը։
Ղազարոս Սարյանը մինչև հոր մահը հուզիչ հոգ էր տանում նրա մասին, անում էր ամեն ինչ, որպեսզի արվեստագետին ոչինչ չշեղի իր աշխատանքից, հոգսը չդիպչի նրան։  Նա նույնիսկ որոշ բժշկական հմտություններ էր տիրապետում, քանի որ հայրն արդեն ծեր էր, և ցանկացած վայրկյան կարող էր անհրաժեշտություն առաջանալ նրան առաջին բուժօգնություն ցուցաբերել։  Եվ, կարծում եմ, պատահական չէ, որ Մարտիրոս Սարյանն իր գլուխգործոցների մեծ մասը ստեղծել է իր կյանքի վերջին տասնամյակներում։
Հայտնի դեպք կա, երբ իմանալով, որ տղաները Կոնսերվատորիայի ապակին են ջարդել, ուշ երեկոյան պատրաստվել է աշխատանքի՝ ընտանիքին ասելով, որ գնամ ապակին փոխեմ, թե չէ պահակը կսառչի։
1991 թվականին ավտովթարից նրա 22-ամյա դստեր մահը անհաղթահարելի մարտահրավեր դարձավ Գազարոսի համար։  Կոմպոզիտորը ծանր հիվանդացավ և հեռացավ հիվանդանոցից՝ իմանալով, որ երկար չի ապրելու։  Եվ, այնուամենայնիվ, նա փորձեց խաբել  ճակատագիրը և ժողովրդական միջոցների օգնությամբ որոշ ժամանակ երկարացրեց ճակատագրի կողմից իրեն հատկացված ժամկետը։  Հենց այդ ժամանակ էլ նա գրում է «Անդանտե և պրեստո» փայլուն ստեղծագործությունը՝ նվիրված հայտնի ջութակահար Էդվարդ Թադևոսյանին։  Դա դարձավ նրա կարապի երգը։

27 мая 1998 года в Ереване- скончался Газарос Мартиросович Сарьян-  воспитывался в благородной семье с высокими нравственными и духовными традициями – его отцом был Мартирос Сарьян, дедом по матери Газарос Агаян, в честь которого и назвали его.
Талантливый композитор, автор многих прекрасных произведений, он на протяжении 26 лет руководил Ереванской государственной консерваторией имени Комитаса. Благодаря его преданности, самоотверженности и инициативности удалось придать новые импульсы и дух этому центру армянской музыки, воспитать новых талантливых музыкантов, внесших впоследствии огромный вклад в дело развития этой сферы. Эти 26 лет были периодом расцвета Ереванской консерватории. Именно при Г. Сарьяне было построено новое здание консерватории, а затем и оперная студия, ныне носящая его имя.
Газарос Сарьян до самой кончины своего отца трогательно заботился о нем, делая все, чтобы ничто не отвлекало художника от творчества, никакая забота не коснулась его. Он даже овладел некоторыми медицинскими навыками, потому что отец был уже стар и каждую секунду могла возникнуть необходимость оказать ему первую помощь. И, думается, не случайно Мартирос Сарьян большую часть своих шедевров создал в последние десятилетия своей жизни.
Известен случай когда узнав , что мальчишки разбили стекло в Консерватории , поздно вечером собрался на работу, сказав домашним , поеду поменяю стекло, а то сторож замерзнет.
Гибель 22-летней дочери в автокатастрофе в 1991 году стала для Газароса  непреодолимым испытанием. Композитор тяжело заболел, а из больницы вышел уже зная, что жить ему осталось недолго. И все же постарался перехитрить судьбу и с помощью народных средств на некоторое время продлил отпущенный ему судьбою срок. Именно в это время он написал гениальное произведение «Andante & Presto», по священное известному скрипачу Эдварду Тадевосяну. Оно стало его лебединой песней.

On May 27, 1998, Gazaros Martirosovich Saryan died in Yerevan. He was brought up in a noble family with high moral and spiritual traditions – his father was Martiros Saryan, his maternal grandfather was Gazaros Aghayan, in whose honor he was named.
A talented composer, author of many beautiful works, he headed the Yerevan State Conservatory named after Komitas for 26 years.  Thanks to his devotion, dedication and initiative, it was possible to give new impulses and spirit to this center of Armenian music, to educate new talented musicians, who subsequently made a huge contribution to the development of this area.  These 26 years were the heyday of the Yerevan Conservatory.  It was under G. Saryan that a new conservatory building was built, and then an opera studio, now bearing his name.
Ghazaros Saryan, until the very death of his father, took touching care of him, doing everything so that nothing would distract the artist from his work, no care would touch him.  He even mastered some medical skills, because his father was already old and any second there could be a need to provide him with first aid.  And, I think, it is no coincidence that Martiros Saryan created most of his masterpieces in the last decades of his life.
There is a known case when, having learned that the boys had broken the glass at the Conservatory, he got ready for work late in the evening, telling his family that I would go and change the glass, otherwise the watchman would freeze.
The death of his 22-year-old daughter in a car accident in 1991 became an insurmountable challenge for Gazaros.  The composer fell seriously ill, and left the hospital knowing that he did not have long to live.  And yet he tried to outwit fate and, with the help of folk remedies, extended the term allotted to him by fate for some time.  It was at this time that he wrote the brilliant work “Andante & Presto”, dedicated to the famous violinist Edward Tadevosyan.  It became his swan song.