Բեմի Մեծ Վարպետի Ուղին

6 մայիսի, 1959 թ., Մոսկվայում վախճանվեց Վաղարշ Բողդանի Վաղարշյանը (իսկական ազգանունը՝ Տեր-Պողոսյան): Նա մեծ արվեստագետ էր՝ օժտված աննման խելքով, խոր էրուդիցիայով և բացառիկ տաղանդով:

Վաղարշ Վաղարշյանը հայ թատրոնի և կինոյի աստղ էր, ում ստեղծագործական ժառանգությունը մինչ օրս ոգեշնչում է սերունդներին: 
Ծնվել է 1894 թվականին Թիֆլիսում՝ հայկական ընտանիքում, նա վաղ տարիքից ցուցաբերել է արվեստի հանդեպ սեր: Դերասանական կարիերան սկսել է 1910-ականներին՝ խաղալով հայկական թատերախմբերում: Նրա խաղը բնութագրվում էր խորությամբ, անկեղծությամբ և դերերի մեջ լիովին ընկղմվելու կարողությամբ: 1932 թվականին նրան շնորհվել է Հայկական ԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչում, 1938 թվականին՝ Հայկական ԽՍՀ ժողովրդական արտիստ, իսկ 1954 թվականին՝ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստի բարձրագույն կոչում: 
Վաղարշյանի ստեղծագործական կյանքը լի էր վառ դերերով: Նա խաղացել է հայկական և ռուսական բեմերում, նկարահանվել կինոյում՝ ստեղծելով անմոռանալի կերպարներ: Նրա խաղը միշտ առանձնանում էր նրբերանգներով և մարդկային հույզերի խոր ընկալմամբ: Բացի դերասանական արվեստից, նա հայտնի էր իր գրական և մշակութային գործունեությամբ՝ նպաստելով հայ արվեստի զարգացմանը: 
Վաղարշ Վաղարշյանի կյանքը կարճվեց 65 տարեկանում, սակայն նրա ժառանգությունը հավերժ է: Նա թաղված է Երևանի Թոխմախի գերեզմանատանը, որտեղ նրա հիշատակը հարգվում է մինչ օրս: Նրա անունը ոսկե տառերով է գրված հայ մշակույթի պատմության մեջ: 

Путь Великого Мастера Сцены
6 мая 1959 года в Москве скончался Вагарш Богданович Вагаршян (настоящая фамилия — Тер-Погосян). Великий артист, человек огромной эрудиции, блистательного ума и непревзойденного таланта, он стал легендой армянского и советского искусства. 
Родился в 1894 году в Тифлисе в армянской семье. С юных лет Вагарш проявлял любовь к искусству, а его актерская карьера началась в 1910-х годах в армянских театральных труппах. Его игра отличалась глубиной, искренностью и способностью полностью перевоплощаться в своих персонажей. В 1932 году он был удостоен звания Заслуженного артиста Армянской ССР, в 1938 году — Народного артиста Армянской ССР, а в 1954 году получил высшую награду — звание Народного артиста СССР. 
Творческая жизнь Вагаршяна была полна ярких ролей. Он выступал на армянских и русских сценах, снимался в кино, создавая незабываемые образы. Его актерская манера поражала тонкостью и глубоким пониманием человеческих эмоций. Помимо сцены, Вагаршян занимался литературной и культурной деятельностью, внося значительный вклад в развитие армянского искусства. 
Жизнь Вагарша Вагаршяна оборвалась в возрасте 65 лет, но его наследие продолжает жить. Он похоронен на кладбище Тохмах в Ереване, где его память чтят по сей день. Его имя навсегда вписано в историю армянской культуры золотыми буквами. 

The Radiant Path of a Legendary Talent
On May 6, 1959, in Moscow, Vagarsh Bogdanovich Vagarshyan (born Ter-Poghosyan) passed away. A great artist of immense erudition, brilliant intellect, and extraordinary talent, he became a legend of Armenian and Soviet art. 
Born in 1894 in Tiflis (now Tbilisi) to an Armenian family, Vagarsh showed a passion for the arts from an early age. His acting career began in the 1910s with Armenian theater troupes. His performances were marked by depth, sincerity, and an unparalleled ability to fully embody his characters. In 1932, he was honored as a Merited Artist of the Armenian SSR, in 1938 as a People’s Artist of the Armenian SSR, and in 1954, he received the prestigious title of People’s Artist of the USSR. 
Vagarshyan’s creative life was filled with unforgettable roles. He performed on Armenian and Russian stages and appeared in films, crafting iconic characters that left a lasting impact. His acting was distinguished by nuance and a profound understanding of human emotions. Beyond the stage, Vagarshyan was known for his literary and cultural contributions, significantly advancing Armenian art. 
Though his life ended at the age of 65, Vagarshyan’s legacy endures. He was laid to rest at Tokhmakh Cemetery in Yerevan, where his memory is honored to this day. His name remains etched in the history of Armenian culture in golden letters.