Հայ Ռազմական Գործիչ, Արցախի Հերոս 

Վահագն Ֆելիքսի Ասատրյանը զոհվել է 2020 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Հադրութում, Արցախի Հանրապետություն, 43 տարեկանում, հայ-ադրբեջանական պատերազմի ընթացքում ադրբեջանական հրթիռային հարվածից։

Հայ ռազմական գործիչ, Հայաստանի զինված ուժերի գնդապետ, հայ-ադրբեջանական պատերազմի մասնակից, «Հայաստանի ազգային հերոս» (հետմահու, 2020)։ Ծնվել է 1977 թվականի հունվարի 14-ին Քասախ գյուղում, Նաիրիի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ, բուժաշխատողներ Ֆելիքս Ասատրյանի և Սիմա Պետրոսյանի ընտանիքում, որպես երկու որդիներից կրտսերը։ Վաղ հասակում կորցրել է հորը։ 1983-1994 թվականներին սովորել է Քասախի միջնակարգ դպրոցում, 1985-1991 թվականներին՝ Քասախի երաժշտական դպրոցի ջութակի բաժնում։ 1994 թվականին ընդունվել է Հայաստանի պաշտպանության նախարարության Մոնթե Մելքոնյանի անվան ռազմական ուսումնարան, որն ավարտել է 1997 թվականին՝ ստանալով լեյտենանտի կոչում և հետախուզական դասակի հրամանատարի մասնագիտություն։ Ընդհանուր առմամբ ավարտել է ռազմական հինգ բուհ, ընտրելով որպես հերոսի կերպար Արցախյան առաջին պատերազմի (1991-1994) հրամանատար, Հայաստանի և Արցախի հերոս Մոնթե Մելքոնյանը, առաջնորդվելով սեփական սկզբունքներով, որ հրամանատարը պետք է լինի գրագետ, իսկ սպան՝ կարդացած։ 1997 թվականին ծառայությունը շարունակել է Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարանում՝ որպես դասակի հրամանատար, ապա դարձել է ՀՀ ԶՈՒ հատուկ նշանակության զորամասի հրամանատար, լեյտենանտից հասնելով գնդապետի կոչման։ 2020 թվականի պատերազմում իր ղեկավարած ստորաբաժանմամբ մասնակցել է Շահումյանի և Հադրութի մարտերին։ Պատերազմի առաջին օրը՝ սեպտեմբերի 27-ին, մեկնել է Սյունիք, ապա Շահումյան, որտեղ հոկտեմբերի սկզբին իր մշակած ռազմագործողությամբ վերագրավել է «Շղթաներ» դիրքը՝ կորցնելով մեկ զինվոր՝ Խաչատուր Խաչատրյանին, և դիրքն անվանել նրա պատվին։ Շահումյանից տեղափոխվել է Հադրութի Ջրական, որտեղ ընկել է շրջափակման մեջ, սակայն ճեղքել է այն՝ կորցնելով Հենզել անունով զինվորը։ Ադրբեջանական հրամանները նշում էին, որ նրան պետք է ոչնչացնել «Սմերչ» համակարգով, եթե հայտնաբերվի։ Հադրութի պաշտպանության ժամանակ զոհվել է ադրբեջանական հրթիռի հարվածից։ Հուղարկավորությունը տեղի է ունեցել 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Երևանի Եռաբլուր զինվորական պանթեոնում, 1991-1994 թվականների Արցախյան պատերազմի զոհվածների հատվածում։ 2014 թվականին պարգևատրվել է «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 2-րդ աստիճանի մեդալով, իսկ 2020 թվականին հետմահու արժանացել է «Հայաստանի ազգային հերոս» կոչման՝ հայրենիքի պաշտպանության, անվտանգության ապահովման և մարտերում ցուցաբերած անձնուրացության համար։ Ամուսնացած էր, ունի երկու որդի։ Վահագն Ասատրյանի սխրանքը նշանակալի է Արցախյան պատերազմի պատմության մեջ, նրա հիշատակը հավերժացվել է որպես հայրենիքի պաշտպանության խորհրդանիշ։

—

### Русский
Армянский военный деятель, герой Арцаха 

Ваагн Феликсович Асатрян погиб 12 октября 2020 года в Гадруте, Нагорно-Карабахская Республика, в возрасте 43 лет, в результате азербайджанского ракетного удара во время армяно-азербайджанской войны. Армянский военный деятель, полковник Вооружённых сил Армении, участник войны, Национальный герой Армении (посмертно, 2020). Родился 14 января 1977 года в селе Касах, Наирийский район, Армянская ССР, СССР, в семье медиков Феликса Асатряна и Симы Петросян, младший из двух сыновей. В раннем возрасте потерял отца. В 1983–1994 годах учился в средней школе села Касах, в 1985–1991 годах — в музыкальной школе Касаха по классу скрипки. В 1994 году поступил в Военную школу имени Монте Мелконяна при Министерстве обороны Армении, которую окончил в 1997 году, получив звание лейтенанта и специальность командира разведвзвода. Всего окончил пять военных вузов, выбрав в качестве героя и образца командира Монте Мелконяна, героя Карабахской войны 1991–1994 годов, Национального героя Армении и Арцаха, и руководствовался принципами, что командир должен быть грамотным, а офицер — начитанным. В 1997 году продолжил службу в Военном университете имени Вазгена Саргсяна как командир взвода, затем стал командиром спецподразделения Вооружённых сил Армении, поднявшись от лейтенанта до полковника. Участвовал в войне 2020 года с подразделением, которое вело бои в Шаумяне и Хадруте. В первый день войны, 27 сентября, выехал в Сюник, затем в Шаумян, где в начале октября по его плану отбили позицию «Цепи», потеряв одного бойца — Хачатура Хачатряна, в честь которого назвали позицию. Из Шаумяна переместился в Джрабер Хадрута, где попал в окружение, но прорвался, потеряв бойца по имени Хензел. Азербайджанские приказы предписывали уничтожить его с помощью «Смерча», если он будет обнаружен. Во время обороны Хадрута погиб от ракетного удара. Похороны прошли 15 октября 2020 года в военном пантеоне Ераблур в Ереване, в секции погибших в Карабахской войне 1991–1994 годов. В 2014 году награждён медалью «За заслуги перед Отечеством» 2-й степени, а в 2020 году посмертно удостоен звания Национального героя Армении за исключительные заслуги в защите Родины и проявленный героизм. Был женат, имеет двух сыновей. Подвиг Ваагна Асатряна значим для истории Арцахской войны, его память увековечена как символ защиты родины.

—

### English
Armenian Military Leader, Hero of Artsakh 

Vahagn Feliksovich Asatryan died on October 12, 2020, in Hadrut, Artsakh Republic, at the age of 43, from an Azerbaijani rocket strike during the Armenian-Azerbaijani war. An Armenian military leader, colonel in the Armed Forces of Armenia, war participant, and National Hero of Armenia (posthumously, 2020). Born on January 14, 1977, in Kasakh village, Nairi District, Armenian SSR, USSR, to medical workers Feliks Asatryan and Sima Petrosyan, he was the younger of two sons. He lost his father at an early age. From 1983 to 1994, he studied at Kasakh secondary school and from 1985 to 1991 at Kasakh music school in violin class. In 1994, he enrolled in the Monte Melkonian Military School under Armenia’s Ministry of Defense, graduating in 1997 with the rank of lieutenant and specializing as a reconnaissance platoon commander. He completed five military academies, choosing Monte Melkonian, hero of the First Karabakh War (1991–1994) and National Hero of Armenia and Artsakh, as his ideal, guided by principles that a commander must be literate and an officer well-read. In 1997, he continued service at the Vazgen Sargsyan Military University as a platoon commander, later becoming commander of a special forces unit, rising from lieutenant to colonel. He participated in the 2020 war with his unit, fighting in Shahumyan and Hadrut. On the first day, September 27, he moved to Syunik, then Shahumyan, where in early October, his plan recaptured the “Chains” position, losing one soldier, Khachatur Khachatryan, after whom it was named. From Shahumyan, he moved to Hadrut’s Jrakan, where his unit was surrounded but broke through, losing a soldier named Henzel. Azerbaijani orders demanded his immediate elimination with “Smerch” systems if found. He died in Hadrut’s defense from a rocket strike. His funeral was held on October 15, 2020, at Yerablur military pantheon in Yerevan, in the section for those killed in the 1991–1994 Karabakh War. In 2014, he received the Medal “For Services to the Homeland” 2nd Degree, and in 2020, he was posthumously awarded the National Hero of Armenia title for exceptional services in homeland defense and heroism. He was married with two sons. Vahagn Asatryan’s feat is significant in Artsakh War history, his memory immortalized as a symbol of homeland defense.

—