Արցախահայ  գրականության և հայրենի հողի ձայնը

Իսահակ Սերգեյի Ալավերդյան ծնվել է 1917 թվականի հունվարի 17-ին Շուշիում՝ հայ արձակագիր, թատերագետ, թարգմանիչ, Ադրբեջանական ԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1980), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1960-ից)։ Մահացել է 1992 թվականի սեպտեմբերի 29-ին։

Ծնվել է Շուշիում։ 1942 թվականին ավարտել է Ադրբեջանի Կիրովի անվան համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1935–1937 թվականներին ուսուցչություն է արել Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի Ասկերանի շրջանի Շուշիքենդ և Նախջևանիկ գյուղերում։ 1937–1938 թվականներին որպես ուսմասվար և հայոց լեզվի ու գրականության ուսուցիչ աշխատել է Շուշիի հայկական միջնակարգ դպրոցում։ 1939–1977 թվականներին հայոց լեզու է դասավանդել Ստեփանակերտի թիվ 1, թիվ 2, թիվ 3 միջնակարգ դպրոցներում։ 1968 թվականից Ստեփանակերտի Մաքսիմ Գորկու անվան պետական հայկական դրամատիկական թատրոնի գրական բաժնի վարիչն է եղել։

Գրել է պիեսներ։ Ստեփանակերտի Մ. Գորկու անվան հայկական դրամատիկական թատրոնը բեմադրել է նրա «Սիրո ճանապարհին» (1954), «Հողի լեզուն» (1958), «Ախ, սեր» (1969) դրամաները։ Նրա պիեսները բեմադրվել են նաև հայկական այլ թատրոններում։

Հրատարակվել են նրա «Իմ սաները» (պատմվածքներ, 1964), «Թող խաղաղ մեծանա» (պատմվածքներ, 1969), «Անանուն մարդը» (պատմվածքներ, 1976), «Ծաղիկների երթը» (պատմվածքներ, գերկարճ նովելներ, մանրապատումներ, 1978), «Սիսակյանի օրագիրը» (վիպակ, 1984) գրքերը։

Իսահակ Սերգեյի Ալավերդյանը մնաց Շուշիից Ստեփանակերտ տանող հայ գրականության կամուրջը՝ իր արձակով, դրամատուրգիայով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ գրականության խորքերով և հայրենի հողի սիրով։

Русский

голос армянской литературы и родной арцахской земли

Исаак Сергеевич Алавердян родился 17 января 1917 года в Шуши — армянский прозаик, театровед, переводчик, заслуженный деятель культуры Азербайджанской ССР (1980), член Союза писателей СССР (с 1960). Умер 29 сентября 1992 года.

Родился в Шуши. В 1942 году окончил филологический факультет Азербайджанского университета им. Кирова. В 1935–1937 годах учительствовал в сёлах Шушикенд и Нахиджеваник Аскеранского района Нагорно-Карабахской автономной области. В 1937–1938 годах работал завучем и учителем армянского языка и литературы в армянской средней школе Шуши. В 1939–1977 годах преподавал армянский язык в средних школах № 1, № 2, № 3 Степанакерта. С 1968 года — заведующий литературной частью Степанакертского государственного армянского драматического театра им. Максима Горького.

Писал пьесы. Степанакертский армянский драматический театр им. М. Горького поставил его драмы «На пути любви» (1954), «Язык земли» (1958), «Ах, любовь» (1969). Его пьесы ставились и в других армянских театрах.

Опубликованы книги: «Мои ученики» (рассказы, 1964), «Пусть мирно растёт» (рассказы, 1969), «Безымянный человек» (рассказы, 1976), «Шествие цветов» (рассказы, сверхкороткие новеллы, миниатюры, 1978), «Дневник Сисаакяна» (повесть, 1984).

Исаак Сергеевич Алавердян остался мостом армянской литературы от Шуши до Степанакерта — своей прозой, драматургией и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской литературы и любовью к родной земле.

English

Voice of Armenian Literature and Native Land

Isaak Sergeevich Alaverdyan was born on January 17, 1917, in Shushi — Armenian prose writer, theater scholar, translator, Honored Worker of Culture of the Azerbaijan SSR (1980), member of the USSR Writers’ Union (since 1960). Died on September 29, 1992.

Born in Shushi. In 1942 graduated from the philological faculty of Azerbaijan University named after Kirov. In 1935–1937 taught in the villages of Shushikend and Nakhijevanik of the Askeran district of the Nagorno-Karabakh Autonomous Region. In 1937–1938 worked as head teacher and teacher of Armenian language and literature in the Armenian secondary school in Shushi. In 1939–1977 taught Armenian language in secondary schools No. 1, No. 2, No. 3 in Stepanakert. Since 1968 — head of the literary department of the Stepanakert State Armenian Dramatic Theater named after Maxim Gorky.

Wrote plays. The Stepanakert Armenian Dramatic Theater named after M. Gorky staged his dramas “On the Path of Love” (1954), “Language of the Land” (1958), “Ah, Love” (1969). His plays were also staged in other Armenian theaters.

Published books: “My Students” (stories, 1964), “Let It Grow Peacefully” (stories, 1969), “Nameless Man” (stories, 1976), “Procession of Flowers” (stories, ultra-short novels, miniatures, 1978), “Diary of Sisakyan” (novella, 1984).

Isaak Sergeevich Alaverdyan remained the bridge of Armenian literature from Shushi to Stepanakert — with his prose, dramaturgy and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian literature and love for the native land.

1. Իսահակ Սերգեյի Ալավերդյան՝ Շուշիի և հայ գրականության նվիրյալ / Исаак Сергеевич Алавердян — преданный Шуши и армянской литературы / Isaak Sergeevich Alaverdyan — Devoted to Shushi and Armenian Literature
2. Իսահակ Սերգեյի Ալավերդյան՝ «Սիրո ճանապարհին» և «Հողի լեզուն»-ի հեղինակ / Исаак Сергеевич Алавердян — автор «На пути любви» и «Язык земли» / Isaak Sergeevich Alaverdyan — Author of On the Path of Love and Language of the Land
3. Իսահակ Սերգեյի Ալավերդյան՝ Շուշիից Ստեփանակերտ / Исаак Сергеевич Алавердян — от Шуши до Степанакерта / Isaak Sergeevich Alaverdyan — From Shushi to Stepanakert
4. Իսահակ Սերգեյի Ալավերդյան՝ հայ արձակագիր և թատերագետ / Исаак Сергеевич Алавердян — армянский прозаик и театровед / Isaak Sergeevich Alaverdyan — Armenian Prose Writer and Theater Scholar
5. Իսահակ Սերգեյի Ալավերդյան՝ հայ գրականության և հայրենի հողի ձայնը / Исаак Сергеевич Алавердян — голос армянской литературы и родной земли / Isaak Sergeevich Alaverdyan — Voice of Armenian Literature and Native Land