Սևակն նրան անվանել է «մեր երաժշտության Մեսրոպ Մաշտոցը»։

1935 թ-ի հոկտեմբերի 22-ին Փարիզում – մահացել է Կոմիտասը (Սողոմոն Գևորգի Սողոմոնյան) – Հայ մեծ կոմպոզիտոր։

Սողոմոնի կյանքը լի էր ցավով ու տառապանքով։
Արդեն փոքր հասակում նա կորցրել է ծնողներին (նրան մեծացրել է տատիկը), 15 թվականին ականատես է եղել Հայոց ցեղասպանությանը, որից նրա հոգեկան վիճակը վատացել է և ավելի քան 15 տարի գտնվել է հոգեբեւժարանում, որտեղ և մահացել է
Եվ որքան մեծ էր նրա կյանքի տանջանքը, նույնքան մեծ էր նրա հանճարը։ Վարդապետը դարձավ հայ մշակույթի պաշտամունքային գործիչ։ Կոմիտասի ստեղծած տասնյակ ու հարյուրավոր երգերը նպաստեցին հայկական բանահյուսության պահպանմանը: Կոմիտասը շրջել է գյուղերով, հավաքել ժողովրդական երգեր։
Իզուր չէ, որ Սեւակն Կոմիտասին անվանել է «մեր երաժշտության Մեսրոպ Մաշտոցը»։
Ով գիտի, էլ ինչ կհաջողվեր անել Կոմիտասին, եթե չլիներ Օսմանյան կայսրությունում հայերի սարսափելի կոտորածը։ Ասում են՝ Վարդապետը, իմանալով հայերի համատարած սպանությունների մասին, չդիմացավ՝ նրա հոգեվիճակն օրեցօր վատանում ու վատանում էր։ 1919-ին Կոմիտասը ընդունվում է Փարիզի ծայրամասում գտնվող հիվանդանոցը, որտեղ մնում է մինչև իր մահը՝ 1935 թ.
Վարդապետի ժառանգությունը ապրում է և կապրի միշտ:

22 октября 1935 года а Париже – скончался Комитас (Согомон Геворгович Согомонян)-
Великий армянский композитор.
Жизнь у Согомона была полна боли и страдания.
Уже в раннем возрасте он лишился родителей (его воспитывала бабушка), в 15-м году стал свидетелем Геноцида армян, а потом его психическое состояние ухудшилось и больше 15 лет он лежал в лечебницах, где умер в муках.
И чем велико было мучение в его жизни, столь же великим был его гений. Вардапет стал культовой личностью для армянской культуры. Десятки и сотни песен, которые создал Комитас, помогли сохранению армянского фольклора. Комитас ходил по деревням и собирал народные песни.
Не зря Севак в своей «Неумолкаемой колокольне» назвал Комитаса «Месропом Маштоцом нашей музыки».
Кто знает, что еще успел бы сделать Комитас, если бы не страшная резня армян в Османской империи. Говорят, узнав о повсеместных убийствах армян, Вардапет не смог выдержать – его психическое состояние ухудшалось и ухудшалось с каждым днем. В 1919 году Комитас попал в лечебницу на окраинах Парижа, где и остался до самой своей смерти в 1935 году.
Наследие Вардапета живет и будет жить всегда.

On October 22, 1935, Komitas (Sogomon Gevorg Sogomonyan), the great Armenian composer, died in Paris. .
Sogomon’s life was full of pain and suffering.
Already at an early age, he lost his parents (he was raised by his grandmother), in 1915 he witnessed the Armenian Genocide, and then his mental state worsened and he spent more than 15 years in hospitals, where he died in agony.
And the greater the torment in his life, the greater was his genius. Vardapet became a cult figure for Armenian culture. Dozens and hundreds of songs that Komitas created helped preserve Armenian folklore. Komitas went around the villages and collected folk songs.
It is not for nothing that Sevak in his “Unceasing Bell Tower” called Komitas “the Mesrop Mashtots of our music.” Who knows what else Komitas would have managed to do if not for the terrible massacre of Armenians in the Ottoman Empire. They say that after learning about the widespread killings of Armenians, Vardapet could not bear it – his mental state worsened and worsened with each passing day. In 1919, Komitas was admitted to a hospital on the outskirts of Paris, where he remained until his death in 1935. Vardapet’s legacy lives on and will live on forever.

Սեւակն նրան անվանել է «մեր երաժշտության Մեսրոպ Մաշտոցը»։

Կոմիտասը (Սողոմոն Գևորգի Սողոմոնյան) ծնվել է 1869 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Թուրքիայի Քյուտահիա քաղաքում։ Հայ մեծ կոմպոզիտոր։

8 октября 1869 года а Котахье, Турция- родился Комитас (Согомон Геворгович Согомонян)-
Великий армянский композитор.
Жизнь у Согомона была полна боли и страдания.
Уже в раннем возрасте он лишился родителей (его воспитывала бабушка), в 15-м году стал свидетелем Геноцида армян, а потом его психическое состояние ухудшилось и больше 15 лет он лежал в лечебницах, где умер в муках.
И чем велико было мучение в его жизни, столь же великим был его гений. Вардапет стал культовой личностью для армянской культуры. Десятки и сотни песен, которые создал Комитас, помогли сохранению армянского фольклора. Комитас ходил по деревням и собирал народные песни.
Не зря Севак в своей «Неумолкаемой колокольне» назвал Комитаса «Месропом Маштоцом нашей музыки».
Кто знает, что еще успел бы сделать Комитас, если бы не страшная резня армян в Османской империи. Говорят, узнав о повсеместных убийствах армян, Вардапет не смог выдержать – его психическое состояние ухудшалось и ухудшалось с каждым днем. В 1919 году Комитас попал в лечебницу на окраинах Парижа, где и остался до самой своей смерти в 1935 году.
Наследие Вардапета живет и будет жить всегда.

On 8/10/ 1869, in Kotakhye, Turkey, Komitas (Sogomon Gevorgovich Sogomonyan) was born –
The great Armenian composer.
Sogomon’s life was full of pain and suffering.
Already at an early age, he lost his parents (he was raised by his grandmother), in 1915 he witnessed the Armenian Genocide, and then his mental state worsened and he spent more than 15 years in hospitals, where he died in agony.
And the greater the torment in his life, the greater was his genius. Vardapet became a cult figure for Armenian culture. Dozens and hundreds of songs that Komitas created helped preserve Armenian folklore. Komitas went around the villages and collected folk songs.
It is not for nothing that Sevak in his “Unceasing Bell Tower” called Komitas “the Mesrop Mashtots of our music.” Who knows what else Komitas would have managed to do if not for the terrible massacre of Armenians in the Ottoman Empire. They say that after learning about the widespread killings of Armenians, Vardapet could not bear it – his mental state worsened and worsened with each passing day. In 1919, Komitas was admitted to a hospital on the outskirts of Paris, where he remained until his death in 1935. Vardapet’s legacy lives on and will live on forever.