Լևն Գևորգիի Գենչը (Գենչղլյան) մահացել է 1974 թվականի նոյեմբերի 21-ին Դոնի Ռոստովում՝ կյանքի 77-րդ տարում, թողնելով հետևում խորհրդային հայ գեղանկարչության և ծաղրանկարչության անմար հետքը՝ որպես Դոնի Ռոստովի գեղարվեստական ստուդիայի սան, «Կրոկոդիլ»-ի, «Պրոժեկտոր»-ի, «Սովետական Հայաստան»-ի նկարազարդող։ Ծնվել է 1897 թվականի օգոստոսի 29-ին Դոնի Նախիջևանում, Ռուսական կայսրություն։

1918-1923 թվականներին սովորել Դոնի Ռոստովի գեղարվեստական ստուդիայում։ Մինչև 1966 թվականը ապրել է Մոսկվայում, Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին՝ Երևանում, որտեղ 1944 թվականին ունեցել անհատական ցուցահանդես։ 

Քաղաքական ծաղրանկարներ է տպագրել «Պրոժեկտոր»-ում (1920-ականներ), «Կրոկոդիլ»-ում (1928), «Սովետական Հայաստան», «Կոմունիստ» և այլ պարբերականներում։ Նկարազարդել է մի շարք գրքեր, այդ թվում՝ Մաքսիմ Գորկու «Կլիմ Սամգինի կյանքը» (1935)։ 

Լևոն Գենչը մնաց Դոնի Ռոստովից Երևան տանող գեղանկարչական կամուրջը՝ իր ծաղրանկարներով, նկարազարդումներով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին խորհրդային հայ արվեստի ճշմարտությամբ և հումորով։

—

### Русский
Карикатурист «Крокодила» Иллюстратор книг Горького

Левон Геворгиевич Генч (Генчгян) скончался 21 ноября 1974 года в Ростове-на-Дону на 78-м году жизни, оставив немеркнущий след в советском армянском изобразительном искусстве и карикатуре как выпускник Ростовской художественной студии, иллюстратор «Крокодила», «Прожектора», «Советской Армении». Родился 29 августа 1897 года в Новом Нахичеване на Дону ныне  Ростове-на-Дону, Российская империя. В 1918–1923 годах учился в Ростовской художественной студии. До 1966 года жил в Москве, во время Великой Отечественной войны — в Ереване, где в 1944 году провёл персональную выставку.

Публиковал политические карикатуры в «Прожекторе» (1920-е), «Крокодиле» (1928), «Советская Армения», «Коммунист» и других периодических изданиях. Иллюстрировал книги, в том числе «Жизнь Клима Самгина» Максима Горького (1935).

Левон Генч остался живописным мостом от Ростова-на-Дону до Еревана — своими карикатурами, иллюстрациями и безграничной преданностью, вдохновляя поколения правдой и юмором советского армянского искусства.

—

### English
*Caricaturist of Krokodil: Illustrator of Gorky’s Books

Levon Gevorgi Gench (Genchgyan) passed away on November 21, 1974, in Rostov-on-Don at the age of 77, leaving an undying trace in Soviet Armenian fine art and caricature as a graduate of Rostov Art Studio, illustrator of *Krokodil*, *Prozhektor*, *Soviet Armenia*. Born on August 29, 1897, in Nahkichevan on Don, naw Rostov-on-Don, Russian Empire. Studied at Rostov Art Studio (1918–1923). Lived in Moscow until 1966, during the Great Patriotic War — in Yerevan, where he held a solo exhibition in 1944.

Published political caricatures in *Prozhektor* (1920s), *Krokodil* (1928), *Soviet Armenia*, *Kommunist*, and other periodicals. Illustrated books, including Maxim Gorky’s *The Life of Klim Samgin* (1935).

Levon Gench remained the painterly bridge from Rostov-on-Don to Yerevan — with his caricatures, illustrations, and boundless dedication, inspiring generations with the truth and humor of Soviet Armenian art.

—

1913 թվականի սեպտեմբերի 13 -ին Ադանայում  Թուրքիա – մահացել է  Առանձարը (իսկական անունը՝ Միսաք Քերովբեի Գույումճյան)– երգիծաբան-նովելիստ։

Գրել է ուսանողական տարիներից։ Առաջին ակնարկ-թղթակցությունը տպագրել է 1899 թվականին Կահիրեի «Արշալույս» լրագրում։ 1901 թվականից աշխատակցել Է Թիֆլիսի «Մուրճ» ամսագրին, ուր և տպագրել է իր բոլոր նորավեպերը։ 1905 թվականին Թիֆլիսում, առանձին գրքով հրատարակվել է Առանձարի «Վշտի ծիծաղ» վերնագրով պատմվածքների ժողովածուն։ Նրա գործերի մի մասը «Վշտի ծիծաղ» խորագրով Երևանում առաջին անգամ լույս Է տեսել 1961 թվականին։ 1982 թվականին «Հայ դասականների գրադարան» մատենաշարով մեկ հատորում լույս են տեսել Թլկատինցու, Լևոն Բաշալյանի և Առանձարի գործերից։ Հիշյալ գրքում Առանձարի գործերից զետեղված են «Մորուքի սանտրը», «Բուրդի վաճառականություն», «Կախաղանեն … ամուսնություն», «Երկու պատկեր», «Վշտի ծիծաղ», «Նորավեպին նորավեպը», «Հոսհոսն ու ինտելեգենտը», «Հոգուս համար», «Տասը տարի ետքը» պատմվածքները։

13 сентября 1913 года в Адане, Турция, умер Арандзар (настоящее имя: Мисак Керовбей Гуюмджян) — сатирик и прозаик. Писал со студенческих лет.  Первое очерк-переписку он опубликовал в 1899 году в каирской газете «Аршалуйс».  С 1901 года работал в тифлисском журнале «Молот», где публиковал все свои романы.  В 1905 году в Тифлисе отдельной книгой вышел сборник рассказов Арндзара под названием «Смех печали».  Некоторые из его произведений были впервые опубликованы в Ереване в 1961 году под названием «Смех печали».  В 1982 году произведения Ткатинцу, Левона Башаляна и Арндзара были опубликованы в одном томе серии «Библиотека армянской классики».  Среди произведений Арндзара в упомянутую книгу вошли: «Борода Борода», «Торговля шерстью», «Банда… женитьбы», «Два образа», «Смех горя», «Роман к роману», «Хошос и интеллигентный», «Для моей души». Рассказы «Десять лет спустя».

On September 13, 1913, in Adana, Turkey, Arandzar (real name: Misak Kerovbey Guyumjian) – satirist and novelist – died. He wrote since his student years.  He published the first essay-correspondence in 1899 in Cairo’s “Arshaluys” newspaper.  Since 1901, he worked for Tiflis “Hammer” magazine, where he published all his novels.  In 1905, in Tiflis, a collection of short stories by Arndzar entitled “Laughter of Sorrow” was published as a separate book.  Some of his works were first published in Yerevan in 1961 under the title “Laughter of Sorrow”.  In 1982, the works of Tlkatintsu, Levon Bashalyan and Arndzar were published in one volume of the “Library of Armenian Classics” series.  Among the works of Arndzar are included in the mentioned book: “Beard’s beard”, “Wool trading”, “Gang … marriage”, “Two images”, “Grief laughter”, “Novel to novel”, “Hoshos and the intelligent”, “For my soul”.  “Ten years later” stories.