Գևորգ Աշոտի Եղիազարյան ծնվել է 1932 թվականի հունվարի 21-ին Դոնի Ռոստովում՝ հայ տնտեսագետ, տնտեսագիտության դոկտոր (1970), պրոֆեսոր (1971), ՌՍՖՍՌ գիտության վաստակավոր գործիչ (1980), ով իր գիտական և կազմակերպչական գործունեությամբ մեծ ներդրում ունեցավ խորհրդային և հետխորհրդային տնտեսագիտության զարգացման գործում։ Մահացել է 1995 թվականի հունվարի 13-ին Մոսկվայում։

1954 թվականին ավարտել է Մոսկվայի ավիացիայի ինստիտուտը։ 1972–1995 թվականներին եղել է Մոսկվայի պետական համալսարանի արդյունաբերության տնտեսագիտության ամբիոնի վարիչը։ 1976–1990 թվականներին՝ Հաշվապահական հաշվառման կենտրոնի ղեկավարը, 1990–1995 թվականներին՝ Մոսկվայի փոքր բիզնեսի զարգացման միջազգային կենտրոնի տնօրենը։ 1993 թվականից մասնակցել է պետական հակաճգնաժամային կառավարման ծրագրերի մշակմանը։ Եղել է Մոսկովյան ազգային բանկի ղեկավարներից, ղեկավարել է «Պրեսս» հրատարակչությունը։

Մոսկվայի պետական համալսարանում դասավանդել է սոցիալիստական արդյունաբերության տնտեսություն և արդյունաբերության հիմունքներ առարկաները։ Ավելի քան 120 գիտական աշխատանքների հեղինակ է։

Հիմնական աշխատություններից են՝

• «Материальное стимулирование за новую технику» (1964),
• «Коллективный материальный интерес в социалистической экономике» (1968),
• «Эффективность квалифицированного труда» (1968),
• «Экономика социалистической промышленности» (учебник, 1977)։

Գևորգ Աշոտի Եղիազարյանը մնաց Դոնի Ռոստովից Մոսկվա տանող հայ տնտեսագիտության կամուրջը՝ իր գիտական նվաճումներով, դասախոսական նվիրումով և անսահման սիրով ոգեշնչելով սերունդներին տնտեսագիտության խորքերով և պրոֆեսիոնալիզմով։

Русский

армянский экономист и заведующий кафедрой МГУ

Геворг Ашотович Егиазарян родился 21 января 1932 года в Ростове-на-Дону — армянский экономист, доктор экономических наук (1970), профессор (1971), заслуженный деятель науки РСФСР (1980), который внёс значительный вклад в развитие советской и постсоветской экономической науки. Умер 13 января 1995 года в Москве.

В 1954 году окончил Московский авиационный институт. В 1972–1995 годах был заведующим кафедрой экономики промышленности Московского государственного университета. В 1976–1990 годах — руководитель Центра бухгалтерского учёта, в 1990–1995 годах — директор Международного центра развития малого бизнеса в Москве. С 1993 года участвовал в разработке государственных антикризисных программ управления. Был одним из руководителей Московского национального банка, возглавлял издательство «Пресс».

В Московском государственном университете преподавал экономику социалистической промышленности и основы промышленности. Автор более 120 научных работ.

Основные работы:

• «Материальное стимулирование за новую технику» (1964),
• «Коллективный материальный интерес в социалистической экономике» (1968),
• «Эффективность квалифицированного труда» (1968),
• «Экономика социалистической промышленности» (учебник, 1977).

Геворг Ашотович Егиазарян остался мостом армянской экономической мысли от Ростова-на-Дону до Москвы — своими научными достижениями, преподавательской преданностью и бесконечной любовью, вдохновляя поколения глубинами экономической науки и профессионализмом.

English

Armenian Economist and Head of Department at Moscow State University

Gevorg Ashotovich Yegiazaryan was born on January 21, 1932, in Rostov-on-Don — Armenian economist, Doctor of Economics (1970), Professor (1971), Honored Scientist of the RSFSR (1980), who made a significant contribution to the development of Soviet and post-Soviet economic science. Died on January 13, 1995, in Moscow.

In 1954 graduated from the Moscow Aviation Institute. In 1972–1995 headed the Department of Industrial Economics at Moscow State University. In 1976–1990 — head of the Accounting Center, in 1990–1995 — director of the International Center for Small Business Development in Moscow. Since 1993 participated in the development of state anti-crisis management programs. Was one of the leaders of the Moscow National Bank, headed the “Press” publishing house.

At Moscow State University taught economics of socialist industry and fundamentals of industry. Author of more than 120 scientific works.

Main works:

• “Material Incentives for New Technology” (1964),
• “Collective Material Interest in the Socialist Economy” (1968),
• “Efficiency of Qualified Labor” (1968),
• “Economics of Socialist Industry” (textbook, 1977).

Gevorg Ashotovich Yegiazaryan remained the bridge of Armenian economic thought from Rostov-on-Don to Moscow — with his scientific achievements, teaching dedication and boundless love, inspiring generations with the depths of economic science and professionalism.

1. Գևորգ Աշոտի Եղիազարյան՝ հայ տնտեսագետ և Մոսկվայի պետական համալսարանի ամբիոնի վարիչ / Геворг Ашотович Егиазарян — армянский экономист и заведующий кафедрой МГУ / Gevorg Ashotovich Yegiazaryan — Armenian Economist and Head of Department at Moscow State University
2. Գևորգ Աշոտի Եղիազարյան՝ տնտեսագիտության դոկտոր և պրոֆեսոր / Геворг Ашотович Егиазарян — доктор экономических наук и профессор / Gevorg Ashotovich Yegiazaryan — Doctor of Economics and Professor
3. Գևորգ Աշոտի Եղիազարյան՝ Դոնի Ռոստովից Մոսկվա՝ հայ տնտեսագիտության կամուրջ / Геворг Ашотович Егиазарян — от Ростова-на-Дону до Москвы: мост армянской экономики / Gevorg Ashotovich Yegiazaryan — From Rostov-on-Don to Moscow: Bridge of Armenian Economics
4. Գևորգ Աշոտի Եղիազարյան՝ ՌՍՖՍՌ գիտության վաստակավոր գործիչ / Геворг Ашотович Егиазарян — заслуженный деятель науки РСФСР / Gevorg Ashotovich Yegiazaryan — Honored Scientist of the RSFSR
5. Գևորգ Աշոտի Եղիազարյան՝ հայկական տնտեսագիտության և արդյունաբերության նվիրյալ / Геворг Ашотович Егиазарян — преданный армянской экономике и промышленности / Gevorg Ashotovich Yegiazaryan — Devoted to Armenian Economics and Industry

Աշիկ Ավետի Մանուկյանը մահացել  է 1977 թվականի հունվարի 10-ին Մոսկվայում։ Խորհրդային տնտեսագետ, տնտեսագիտական գիտությունների դոկտոր (1963), պրոֆեսոր (1966), ԽՄԿԿ անդամ 1920 թվականից։ 1926 թվականին ավարտել է Անդրկովկասյան կոմունիստական համալսարանը, 1929 թվականին՝ Մոսկվայի Կարմիր պրոֆեսուրայի ինստիտուտը։

1930-1935 թվականներին եղել է Ամերիկա-խորհրդային բաժնետիրական ընկերության (Ամտորգ) տնտեսական վարչության պետ Նյու Յորքում։ 1935 թվականից՝ ԽՍՀՄ արտաքին առևտրի մենաշնորհի ինստիտուտի տնօրեն։ 1939-1941 և 1947-1956 թվականներին գիտական աշխատանք է կատարել ԽՍՀՄ Արտաքին առևտրի մինիստրության կոնյունկտուրայի գիտահետազոտական ինստիտուտում, միաժամանակ դասախոսելով Արտաքին առևտրի ինստիտուտում և ակադեմիայում։ 1956 թվականից եղել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի համաշխարհային էկոնոմիկայի և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի սեկտորի վարիչ։ Մասնակցել է միջազգային կոնֆերանսների և բանակցությունների որպես տնտեսական փորձագետ և խորհրդական, եղել է ԽՍՀՄ Արտաքին առևտրի մինիստրության կոնյունկտուրայի ինստիտուտի և ԳԱ-ի համաշխարհային էկոնոմիկայի ինստիտուտի կազմակերպիչներից։ Նրա գիտական աշխատությունները (թարգմանված տարբեր լեզուներով) նվիրված են համաշխարհային կապիտալիստական էկոնոմիկայի խնդիրներին։ Պարգևատրվել է ժողովուրդների բարեկամության և այլ շքանշաններով։ Մահացել է 1977 թվականի հունվարի 10-ին Մոսկվայում։ Մանուկյանի աշխատանքները կարևոր ներդրում են ունեցել խորհրդային տնտեսագիտության և միջազգային առևտրի ուսումնասիրության մեջ, հատկապես ԱՄՆ-ԽՍՀՄ տնտեսական հարաբերությունների վերլուծության համար։

### Русский
Руководитель внешней торговли СССР

Ашик Авети Манукян скончался 10 января 1977 года в Москве. Советский экономист, доктор экономических наук (1963), профессор (1966), член КПСС с 1920 года. В 1926 году окончил Закавказский коммунистический университет, в 1929 году — Институт красной профессуры в Москве. В 1930–1935 годах был начальником экономического отдела американо-советской акционерной компании «Амторг» в Нью-Йорке. С 1935 года — директор Института монополий внешней торговли СССР. В 1939–1941 и 1947–1956 годах занимался научной работой в Научно-исследовательском институте конъюнктуры внешней торговли при Наркомате внешней торговли СССР, одновременно преподавая в Институте внешней торговли и Академии внешней торговли. С 1956 года — руководитель сектора Института мировой экономики и международных отношений АН СССР. Участвовал в международных конференциях и переговорах как экономический эксперт и консультант, был одним из организаторов Института конъюнктуры внешней торговли Наркомата и Института мировой экономики АН СССР. Его научные работы (переведены на разные языки) посвящены проблемам мировой капиталистической экономики. Награждён орденом Дружбы народов и другими наградами. Умер 10 января 1977 года в Москве. Работы Манукиана внесли важный вклад в советскую экономическую науку и изучение международной торговли, особенно в анализ экономических отношений США и СССР.

### English
Head of Foreign Trade of the USSR

Ashik Avet Manukyan died on January 10, 1977 in Moscow. A Soviet economist, Doctor of Economic Sciences (1963), Professor (1966), and member of the CPSU since 1920. In 1926, he graduated from the Transcaucasian Communist University, and in 1929, from the Institute of Red Professors in Moscow. From 1930 to 1935, he served as head of the economic department of the American-Soviet Joint Stock Company “Amtorg” in New York. From 1935, he was director of the USSR Monopoly Institute of Foreign Trade. In 1939–1941 and 1947–1956, he conducted scientific work at the Research Institute of Foreign Trade Conjunctures under the People’s Commissariat of Foreign Trade, while teaching at the Institute of Foreign Trade and the Academy of Foreign Trade. From 1956, he led the sector of the Institute of World Economy and International Relations of the USSR Academy of Sciences. He participated in international conferences and negotiations as an economic expert and consultant, and was one of the organizers of the Conjunctures Institute and the World Economy Institute of the Academy of Sciences. His scientific works (translated into various languages) focus on problems of the world capitalist economy. He was awarded the Order of Friendship of Peoples and other honors. He passed away on January 10, 1977, in Moscow. Manukyan’s works made a significant contribution to Soviet economic science and the study of international trade, particularly in analyzing U.S.-USSR economic relations.

Շավարշ Սեդրակի Մարգարյանը մահացել է 2000 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Իջևանում, Հայաստան։ Հայ տնտեսագետ, տնտեսագիտության դոկտոր (1976), պրոֆեսոր (1977)։

Ծնվել է 1930 թվականի հունիսի 16-ին Սևքարում, Հայաստան։ 1947 թվականին ավարտել է տեղի միջնակարգ դպրոցը, 1950 թվականին՝ Երևանի վիճակագրական տեխնիկումը, 1955 թվականին՝ Երևանի պետական համալսարանի (ԵՊՀ) տնտեսագիտության ֆակուլտետը։ 1955-1958 թվականներին աշխատել է ԵՊՀ քաղաքատնտեսության ամբիոնում որպես ասիստենտ։ 1961 թվականին պաշտպանել է թեկնածուական, իսկ 1976 թվականին՝ դոկտորական ատենախոսություն։ 1959-1974 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ Գիտությունների ակադեմիայի տնտեսագիտության ինստիտուտում՝ սկզբում որպես գիտքարտուղար, ապա՝ քաղաքատնտեսության բաժնի վարիչ, ղեկավարելով հանրապետության միջճյուղային հաշվեկշիռները։ 1974-1979 թվականներին եղել է Երևանի Կ. Մարքսի անվան պոլիտեխնիկական ինստիտուտի քաղաքատնտեսության ամբիոնի վարիչ։ 1979-1984 թվականներին ծառայել է որպես Երևանի ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտի ռեկտոր, 1984-1995 թվականներին՝ ԵՊՀ քաղաքատնտեսության ամբիոնի վարիչ, իսկ 1995-2000 թվականներին՝ ԵՊՀ Իջևանի մասնաճյուղի տնօրեն։ Հեղինակ է շուրջ 80 գիտական աշխատությունների, այդ թվում՝ 7 մենագրությունների, որոնցից առանձնանում են «Հայկական ՍՍՌ մեքենաշինության մասնագիտացումն ու կոոպերացումը» (1961), «Հայկական ԽՍՀ ժողովրդական տնտեսության միջճյուղային կապերը» (1970) և «Զարգացած սոցիալիզմի ընդլայնված վերարտադրության բնորոշ գծերը» (1979)։ Զեկուցումներով հանդես է եկել միջազգային գիտաժողովներում Գերմանիայի ՖԴՀ-ում, Իսպանիայում, Հունաստանում, Սիրիայում, Ռուսաստանում և այլուր։ Նրա ղեկավարությամբ և խորհրդատվությամբ թեկնածուական և դոկտորական ատենախոսություններ են պաշտպանել շուրջ 20 մասնագետներ։ Պարգևատրվել է «Աշխատանքային փառք» մեդալով և ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատվոգրով։ Շավարշ Մարգարյանի գիտական և կրթական գործունեությունը կարևոր ներդրում է ունեցել հայկական տնտեսագիտության և կրթության զարգացման գործում, նրա աշխատանքները նպաստել են ԽՍՀՄ և Հայաստանի տնտեսական համակարգերի ուսումնասիրությանը։

—

### Русский
Армянский экономист и организатор образования

Шаварш Седракович Маргарян скончался 14 октября 2000 года в Иджеване, Армения. Армянский экономист, доктор экономических наук (1976), профессор (1977). Родился 16 июня 1930 года в селе Севкар, Армения. В 1947 году окончил местную среднюю школу, в 1950 году — Ереванский статистический техникум, в 1955 году — экономический факультет Ереванского государственного университета (ЕГУ). В 1955–1958 годах работал ассистентом кафедры политической экономии ЕГУ. В 1961 году защитил кандидатскую, а в 1976 году — докторскую диссертацию. В 1959–1974 годах работал в Институте экономики АН Армянской ССР, сначала в качестве учёного секретаря, затем заведующего отделом политической экономии, руководя межотраслевыми балансами республики. В 1974–1979 годах возглавлял кафедру политической экономии Ереванского политехнического института им. К. Маркса. В 1979–1984 годах был ректором Ереванского института народного хозяйства, в 1984–1995 годах — заведующим кафедрой политической экономии ЕГУ, а в 1995–2000 годах — директором Иджеванского филиала ЕГУ. Автор около 80 научных работ, включая 7 монографий, среди которых выделяются «Специализация и кооперация машиностроения Армянской ССР» (1961), «Межотраслевые связи народного хозяйства Армянской ССР» (1970) и «Характерные черты расширенного воспроизводства развитого социализма» (1979). Выступал с докладами на международных конференциях в ФРГ, Испании, Греции, Сирии, России и других странах. Под его руководством и консультированием около 20 специалистов защитили кандидатские и докторские диссертации. Награждён медалью «Трудовая слава» и почётной грамотой Верховного Совета Армянской ССР. Научная и образовательная деятельность Шаварша Маргаряна внесла значительный вклад в развитие армянской экономической науки и образования, его работы способствовали изучению экономических систем СССР и Армении.

—

### English
Armenian Economist and Education Organizer

Shavarsh Sedrakovich Margaryan passed away on October 14, 2000, in Ijevan, Armenia. An Armenian economist, Doctor of Economic Sciences (1976), and professor (1977), he was born on June 16, 1930, in Sevkar, Armenia. He completed secondary school in 1947, graduated from the Yerevan Statistical Technical School in 1950, and earned a degree from the Faculty of Economics at Yerevan State University (YSU) in 1955. From 1955 to 1958, he served as an assistant at YSU’s Department of Political Economy. He defended his candidate’s dissertation in 1961 and his doctoral dissertation in 1976. From 1959 to 1974, he worked at the Institute of Economics of the Armenian SSR Academy of Sciences, initially as a scientific secretary and later as head of the Political Economy Department, overseeing the republic’s intersectoral balances. From 1974 to 1979, he headed the Department of Political Economy at the Yerevan K. Marx Polytechnic Institute. From 1979 to 1984, he served as rector of the Yerevan Institute of National Economy, from 1984 to 1995 as head of YSU’s Department of Political Economy, and from 1995 to 2000 as director of YSU’s Ijevan Branch. He authored around 80 scientific works, including 7 monographs, notably *Specialization and Cooperation of Machine Building in the Armenian SSR* (1961), *Intersectoral Relations of the Armenian SSR National Economy* (1970), and *Characteristic Features of Expanded Reproduction in Developed Socialism* (1979). He presented at international conferences in West Germany, Spain, Greece, Syria, Russia, and elsewhere. Under his guidance and consultation, about 20 specialists defended candidate and doctoral dissertations. He was awarded the “Labor Glory” medal and an honorary certificate from the Supreme Council of the Armenian SSR. Shavarsh Margaryan’s scientific and educational contributions significantly advanced Armenian economic science and education, and his works supported the study of the economic systems of the USSR and Armenia.

—

Համազասպ Հովակիմի Հարությունյանը ծնվել է 1902 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Բաքվում, Ռուսական կայսրություն։ Խորհրդային դիվանագետ, տնտեսագետ, տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր (1942), արտակարգ և լիազոր դեսպանի կոչում։

1922 թվականին գործուղվել է Հայաստան՝ կոմերիտական ղեկավար աշխատանքի։ 1923-1928 թվականներին սովորել է Մոսկվայի համալսարանում, որից հետո մեկ տարով մեկնել է ԱՄՆ՝ ուսանելու Մինեսոտայի համալսարանում։ 1930-1943 թվականներին աշխատել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի տնտեսագիտության ինստիտուտում։ 1943 թվականից անցել է դիվանագիտական ծառայության։ 1944-1954 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ արտգործնախարարության տնտեսության բաժնի վարիչի տեղակալ, ապա վարիչ, ներկայացուցիչ ՄԱԿ-ի տնտեսական և սոցիալական խորհրդում և Եվրոպական տնտեսական հանձնաժողովում։ 1948-1953 թվականներին եղել է արտգործնախարարության կոլեգիայի անդամ, 1954-1955 թվականներին՝ խորհրդական, 1955-1958 թվականներին՝ եվրոպական բաժնի վարիչ, ԽՍՀՄ ներկայացուցիչ Աշխատանքի միջազգային կազմակերպության ադմինիստրատիվ խորհրդում։ 1958-1963 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ դեսպան Կանադայում, իսկ 1963-1970 թվականներին՝ արտգործնախարարության կենտրոնական ապարատի պատասխանատու աշխատող։ Հարությունյանը մասնակցել է Թեհրանի, Ղրիմի, Պոտսդամի կոնֆերանսներին, Փարիզի խաղաղության կոնֆերանսին, ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայի նստաշրջաններին և այլ միջազգային խորհրդակցություններին։ Կյանքի վերջին տարիներին դասավանդել է Մոսկվայի պետական համալսարանում և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտում։ Նրա գիտական աշխատանքները նվիրված են բուրժուական տնտեսագիտության քննադատությանը, համաշխարհային տնտեսության խնդիրներին (տնտեսական ճգնաժամեր, ցիկլերի պարբերականություն, զբաղվածություն, սպառում) և միջազգային տնտեսական հարաբերությունների զարգացման միտումներին, ինչպես նաև ԽՍՀՄ արտաքին քաղաքականության և ժողտնտեսության հարցերին։ Պարգևատրվել է Լենինի, Աշխատանքային կարմիր դրոշի (2) և «Պատվո նշան» շքանշաններով։ Համազասպ Հարությունյանի դիվանագիտական և գիտական գործունեությունը կարևոր ներդրում է ունեցել ԽՍՀՄ արտաքին քաղաքականության և տնտեսագիտության զարգացման մեջ, իսկ նրա ժառանգությունը շարունակում է կարևոր նշանակություն ունենալ հայ և խորհրդային պատմության համատեքստում։

—

### Русский
Армянский дипломат и экономист

Хамазасп Овакимович Арутюнян родился 14 октября 1902 года в Баку, Российская империя. Советский дипломат, экономист, доктор экономических наук, профессор (1942), обладатель ранга чрезвычайного и полномочного посла. В 1922 году был направлен в Армению для работы в комсомольском руководстве. В 1923–1928 годах учился в Московском университете, после чего год обучался в Миннесотском университете в США. В 1930–1943 годах работал в Институте экономики АН СССР. С 1943 года перешёл на дипломатическую службу. В 1944–1954 годах занимал должности заместителя и руководителя экономического отдела МИД СССР, представителя СССР в Экономическом и социальном совете ООН и Европейской экономической комиссии ООН. В 1948–1953 годах был членом коллегии МИД СССР, в 1954–1955 годах — советником министерства, в 1955–1958 годах — начальником европейского отдела и представителем СССР в административном совете Международной организации труда. В 1958–1963 годах был послом СССР в Канаде, а в 1963–1970 годах — ответственным сотрудником центрального аппарата МИД СССР. Арутюнян участвовал в Тегеранской, Ялтинской и Потсдамской конференциях антигитлеровской коалиции, Парижской мирной конференции, сессиях Генеральной Ассамблеи ООН и других международных совещаниях. В последние годы жизни преподавал в МГУ и Институте международных отношений. Его научные труды посвящены критике буржуазной экономической мысли, проблемам мировой экономики (экономические кризисы, цикличность, занятость, потребление), тенденциям развития международных экономических отношений, а также вопросам внешней политики и народного хозяйства СССР. Награждён орденами Ленина, Трудового Красного Знамени (2) и «Знак Почёта». Дипломатическая и научная деятельность Хамазаспа Арутюняна внесла значительный вклад в развитие внешней политики и экономики СССР, а его наследие остаётся важным в контексте армянской и советской истории.

—

### English
Armenian Diplomat and Economist

Hamzasp Hovakimovich Harutyunyan was born on October 14, 1902, in Baku, Russian Empire. A Soviet diplomat and economist, he held the rank of Extraordinary and Plenipotentiary Ambassador, was a Doctor of Economic Sciences, and a professor (1942). In 1922, he was sent to Armenia for Komsomol leadership work. From 1923 to 1928, he studied at Moscow University, followed by a year of study at the University of Minnesota in the USA. From 1930 to 1943, he worked at the Institute of Economics of the USSR Academy of Sciences. In 1943, he transitioned to diplomatic service. From 1944 to 1954, he served as deputy and head of the economic department of the USSR Ministry of Foreign Affairs, USSR representative to the UN Economic and Social Council, and the UN European Economic Commission. From 1948 to 1953, he was a member of the Ministry’s collegium, in 1954–1955 a counselor, in 1955–1958 head of the European department and USSR representative to the International Labour Organization’s administrative council. From 1958 to 1963, he was the USSR Ambassador to Canada, and from 1963 to 1970, a senior official in the central apparatus of the Ministry of Foreign Affairs. Harutyunyan participated in the Tehran, Yalta, and Potsdam conferences of the anti-Hitler coalition, the Paris Peace Conference, UN General Assembly sessions, and other international meetings. In his final years, he taught at Moscow State University and the Institute of International Relations. His academic works focused on critiquing bourgeois economic thought, global economic issues (crises, cyclicality, employment, consumption), trends in international economic relations, and USSR foreign policy and economic development. He was awarded the Order of Lenin, two Orders of the Red Banner of Labour, and the Order of the Badge of Honour. Hamzasp Harutyunyan’s diplomatic and academic contributions significantly impacted Soviet foreign policy and economics, and his legacy remains important in the context of Armenian and Soviet history.

—

Աշիկ Ավետի Մանուկյանը ծնվել է 1903 թվականի հոկտեմբերի 10-ին Ախալցխայում, Թիֆլիսի նահանգ, Ռուսական կայսրություն։ Խորհրդային տնտեսագետ, տնտեսագիտական գիտությունների դոկտոր (1963), պրոֆեսոր (1966), ԽՄԿԿ անդամ 1920 թվականից։ 1926 թվականին ավարտել է Անդրկովկասյան կոմունիստական համալսարանը, 1929 թվականին՝ Մոսկվայի Կարմիր պրոֆեսուրայի ինստիտուտը։

1930-1935 թվականներին եղել է Ամերիկա-խորհրդային բաժնետիրական ընկերության (Ամտորգ) տնտեսական վարչության պետ Նյու Յորքում։ 1935 թվականից՝ ԽՍՀՄ արտաքին առևտրի մենաշնորհի ինստիտուտի տնօրեն։ 1939-1941 և 1947-1956 թվականներին գիտական աշխատանք է կատարել ԽՍՀՄ Արտաքին առևտրի մինիստրության կոնյունկտուրայի գիտահետազոտական ինստիտուտում, միաժամանակ դասախոսելով Արտաքին առևտրի ինստիտուտում և ակադեմիայում։ 1956 թվականից եղել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի համաշխարհային էկոնոմիկայի և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտի սեկտորի վարիչ։ Մասնակցել է միջազգային կոնֆերանսների և բանակցությունների որպես տնտեսական փորձագետ և խորհրդական, եղել է ԽՍՀՄ Արտաքին առևտրի մինիստրության կոնյունկտուրայի ինստիտուտի և ԳԱ-ի համաշխարհային էկոնոմիկայի ինստիտուտի կազմակերպիչներից։ Նրա գիտական աշխատությունները (թարգմանված տարբեր լեզուներով) նվիրված են համաշխարհային կապիտալիստական էկոնոմիկայի խնդիրներին։ Պարգևատրվել է ժողովուրդների բարեկամության և այլ շքանշաններով։ Մահացել է 1977 թվականի հունվարի 10-ին Մոսկվայում։ Մանուկյանի աշխատանքները կարևոր ներդրում են ունեցել խորհրդային տնտեսագիտության և միջազգային առևտրի ուսումնասիրության մեջ, հատկապես ԱՄՆ-ԽՍՀՄ տնտեսական հարաբերությունների վերլուծության համար։

### Русский
Руководитель внешней торговли СССР

Ашик Аветисович Манукиан родился 10 октября 1903 года в Ахалцихе, Тифлисская губерния, Российская империя. Советский экономист, доктор экономических наук (1963), профессор (1966), член КПСС с 1920 года. В 1926 году окончил Закавказский коммунистический университет, в 1929 году — Институт красной профессуры в Москве. В 1930–1935 годах был начальником экономического отдела американо-советской акционерной компании «Амторг» в Нью-Йорке. С 1935 года — директор Института монополий внешней торговли СССР. В 1939–1941 и 1947–1956 годах занимался научной работой в Научно-исследовательском институте конъюнктуры внешней торговли при Наркомате внешней торговли СССР, одновременно преподавая в Институте внешней торговли и Академии внешней торговли. С 1956 года — руководитель сектора Института мировой экономики и международных отношений АН СССР. Участвовал в международных конференциях и переговорах как экономический эксперт и консультант, был одним из организаторов Института конъюнктуры внешней торговли Наркомата и Института мировой экономики АН СССР. Его научные работы (переведены на разные языки) посвящены проблемам мировой капиталистической экономики. Награждён орденом Дружбы народов и другими наградами. Умер 10 января 1977 года в Москве. Работы Манукиана внесли важный вклад в советскую экономическую науку и изучение международной торговли, особенно в анализ экономических отношений США и СССР.

### English
Head of Foreign Trade of the USSR

Ashik Aveti Manukyan was born on October 10, 1903, in Akhaltsikhe, Tiflis Governorate, Russian Empire. A Soviet economist, Doctor of Economic Sciences (1963), Professor (1966), and member of the CPSU since 1920. In 1926, he graduated from the Transcaucasian Communist University, and in 1929, from the Institute of Red Professors in Moscow. From 1930 to 1935, he served as head of the economic department of the American-Soviet Joint Stock Company “Amtorg” in New York. From 1935, he was director of the USSR Monopoly Institute of Foreign Trade. In 1939–1941 and 1947–1956, he conducted scientific work at the Research Institute of Foreign Trade Conjunctures under the People’s Commissariat of Foreign Trade, while teaching at the Institute of Foreign Trade and the Academy of Foreign Trade. From 1956, he led the sector of the Institute of World Economy and International Relations of the USSR Academy of Sciences. He participated in international conferences and negotiations as an economic expert and consultant, and was one of the organizers of the Conjunctures Institute and the World Economy Institute of the Academy of Sciences. His scientific works (translated into various languages) focus on problems of the world capitalist economy. He was awarded the Order of Friendship of Peoples and other honors. He passed away on January 10, 1977, in Moscow. Manukyan’s works made a significant contribution to Soviet economic science and the study of international trade, particularly in analyzing U.S.-USSR economic relations.

Աբել Գյոզի Աղանբեկյանը ծնվել է 1932 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Թիֆլիսում, Անդրկովկասի ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Ծագումով հայ, ռուս տնտեսագետ, տնտեսագիտության դոկտոր (1963), ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1974), 1989-2002 թվականներին եղել է ՌԴ կառավարությանը կից Ժողովրդական տնտեսության ակադեմիայի ռեկտոր։

Վերակառուցման (պերեստրոյկայի) տարիներին եղել է ԽՍՀՄ նախագահ Միխայիլ Գորբաչովի խորհրդական։ Ավարտել է Մոսկվայի պետական տնտեսագիտական ինստիտուտը 1955 թվականին։ 32 տարեկանում գլխավորել է ԽՍՀՄ ԳԱ Սիբիրի բաժանմունքի Էկոնոմիկայի և արդյունաբերության կազմակերպման ինստիտուտը։ Եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ տնտեսագիտական բաժանմունքի ակադեմիկոս-քարտուղար, «Наука и жизнь» ամսագրի խմբագրակազմի անդամ և «ЭКО» ամսագրի խմբագիր։ Նրա աշխատանքները նվիրված են ԽՍՀՄ և Ռուսաստանի տնտեսական բարեփոխումներին, գիտատեխնիկական առաջընթացին և սոցիալ-տնտեսական զարգացմանը։ Հեղինակել է բազմաթիվ մենագրություններ, այդ թվում՝ «Заработная плата в СССР» (1959), «Научно-технический прогресс и ускорение социально-экономического развития» (1985), «Кризис։ Беда и шанс для России» (2009)։ Նրա որդին՝ Ռուբեն Աղանբեկյանը (ծն. 1972), եղել է ՄՄՎԲ-ՌՏՍ բորսայի նախագահ։ Աբել Աղանբեկյանի ներդրումը տնտեսագիտության մեջ, հատկապես ԽՍՀՄ-ի և Ռուսաստանի տնտեսական քաղաքականության վերլուծության մեջ, մեծապես ճանաչված է։ Նրա աշխատանքները մնում են կարևոր ռեսուրս ժամանակակից տնտեսագետների համար։

### Русский
Армянский экономист и советник Горбачёва

Абель Гезевич Аганбегян родился 8 октября 1932 года в Тифлисе, ЗСФСР, СССР. Экономист армянского происхождения, доктор экономических наук (1963), академик АН СССР (1974), ректор Академии народного хозяйства при Правительстве РФ (1989–2002). В годы перестройки был советником президента СССР Михаила Горбачёва. Окончил Московский государственный экономический институт в 1955 году. В 32 года возглавил Институт экономики и организации промышленного производства Сибирского отделения АН СССР. Был академиком-секретарём экономического отделения АН СССР, членом редколлегии журнала «Наука и жизнь» и редактором журнала «ЭКО». Его работы посвящены экономическим реформам СССР и России, научно-техническому прогрессу и социально-экономическому развитию. Автор множества монографий, включая «Заработная плата в СССР» (1959), «Научно-технический прогресс и ускорение социально-экономического развития» (1985), «Кризис: Беда и шанс для России» (2009). Его сын, Рубен Аганбегян (род. 1972), был президентом биржи ММВБ-РТС. Вклад Абеля Аганбегяна в экономическую науку, особенно в анализ экономической политики СССР и России, широко признан. Его работы остаются важным ресурсом для современных экономистов.

### English
Armenian Economist and Gorbachev’s Advisor

Abel Gezevich Aganbegyan was born on October 8, 1932, in Tiflis, Transcaucasian SFSR, USSR. An economist of Armenian descent, Doctor of Economic Sciences (1963), Academician of the USSR Academy of Sciences (1974), and rector of the Academy of National Economy under the Russian Government (1989–2002). During perestroika, he served as an advisor to USSR President Mikhail Gorbachev. He graduated from the Moscow State Economic Institute in 1955. At age 32, he headed the Institute of Economics and Industrial Organization of the Siberian Branch of the USSR Academy of Sciences. He was the academic secretary of the economic department of the USSR Academy of Sciences, a member of the editorial board of *Nauka i Zhizn* magazine, and editor of *EKO* magazine. His works focus on economic reforms in the USSR and Russia, scientific-technical progress, and socio-economic development. He authored numerous monographs, including *Wages in the USSR* (1959), *Scientific-Technical Progress and Acceleration of Socio-Economic Development* (1985), and *Crisis: Trouble and Opportunity for Russia* (2009). His son, Ruben Aganbegyan (born 1972), served as president of the MICEX-RTS stock exchange. Abel Aganbegyan’s contributions to economic science, particularly in analyzing USSR and Russian economic policy, are widely recognized. His works remain a vital resource for contemporary economists.

Տիգրան Սերգեյի Խաչատուրովը  մահացել է 1989 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Մոսկվայում, ԽՍՀՄ։ Նա խորհրդային տնտեսագետ էր, տնտեսագիտության դոկտոր (1940), պրոֆեսոր (1940) և ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1966)։

Ծնվել է 1906 թվականի սեպտեմբերի 23-ին (հոկտեմբերի 6-ին) Մոսկվայում, Ռուսական կայսրություն։ 1928 թվականին ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի հասարակական գիտությունների ֆակուլտետը։ Դասավանդել է տրանսպորտի էկոնոմիկա Մոսկվայի համալսարանում (1930-1931), տրանսպորտային ինժեներների ինստիտուտում (1931-1954), երկաթուղային տրանսպորտի ակադեմիայում (1947-1954), Տրանսպորտա-տնտեսագիտական ինստիտուտում (1952-1963) և այլ բուհերում։ Եղել է Երկաթուղային տրանսպորտի համամիութենական գիտահետազոտական ինստիտուտի տնօրեն և «Տեխնիկա ժելեզնիխ դորոգ» ամսագրի խմբագիր (1945-1949)։ Կազմակերպել և ղեկավարել է ԽՍՀՄ ԳԱ տրանսպորտային համալիր պրոբլեմների ինստիտուտը (1955-1959)։ 1957 թվականից եղել է ԽՍՀՄ Պետպլանի էքսպերտ հանձնաժողովի անդամ, ԽՍՀՄ ԳԱ կապիտալ ներդրումների արդյունավետության և նոր տեխնիկայի գիտական խորհրդի նախագահ, «Վոպրոսի էկոնոմիկի» ամսագրի խմբագրական կոլեգիայի անդամ, իսկ 1966 թվականից՝ գլխավոր խմբագիր։ 1967-1971 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ ԳԱ Նախագահության անդամ՝ էկոնոմիկայի բաժանմունքի ակադեմիկոս-քարտուղար։ 1970 թվականից՝ Հունգարիայի ԳԱ պատվավոր անդամ։ Հեղինակ է տրանսպորտի էկոնոմիկայի, կապիտալ ներդրումների արդյունավետության, վերարտադրության տեսության և սովետական էկոնոմիկայի զարգացման վերաբերյալ շուրջ 20 մենագրության, գրքույկի և 300 հոդվածի, որոնք թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով (անգլերեն, ֆրանսերեն, ճապոներեն, բուլղարերեն և այլն)։ Նրա աշխատանքները, ներառյալ «Էկոնոմիկա տրանսպորտա» (1959), «Էկոնոմիչեսկայա էֆեկտիվնոստ կապիտալնիխ վլոժենիյ» (1964) և «Սոցիալիստիչեսկոե ռասշիրենոե վոսպրոիզվոդստվո» (1971), կարևոր դեր են խաղացել խորհրդային տնտեսագիտության զարգացման գործում։

### Русский

Гений капитальных вложений, академик

Тигран Сергеевич Хачатуров скончался 14 сентября 1989 года в Москве, СССР. Он был советским экономистом, доктором экономических наук (1940), профессором (1940) и академиком Академии наук СССР (1966). Родился 23 сентября (6 октября) 1906 года в Москве, Российская империя. В 1928 году окончил факультет общественных наук Московского университета. Преподавал экономику транспорта в Московском университете (1930–1931), Институте инженеров транспорта (1931–1954), Академии железнодорожного транспорта (1947–1954), Транспортно-экономическом институте (1952–1963) и других вузах. Был директором Всесоюзного научно-исследовательского института железнодорожного транспорта и редактором журнала «Техника железных дорог» (1945–1949). Организовал и руководил Институтом проблем транспортного комплекса АН СССР (1955–1959). С 1957 года был членом экспертной комиссии Госплана СССР, председателем научного совета АН СССР по эффективности капитальных вложений и новой техники, членом редколлегии журнала «Вопросы экономики», а с 1966 года — его главным редактором. В 1967–1971 годах был членом Президиума АН СССР и академиком-секретарём отделения экономики. С 1970 года — почётный член Венгерской академии наук. Автор около 20 монографий, брошюр и 300 статей по экономике транспорта, эффективности капитальных вложений, теории воспроизводства и развитию советской экономики, многие из которых переведены на английский, французский, японский, болгарский и другие языки. Его труды, включая «Экономику транспорта» (1959), «Экономическую эффективность капитальных вложений» (1964) и «Социалистическое расширенное воспроизводство» (1971), сыграли важную роль в развитии советской экономической науки.

### English

Genius of Capital Investments, academic

Tigran Sergeyevich Khachaturov passed away on September 14, 1989, in Moscow, USSR. He was a Soviet economist, Doctor of Economic Sciences (1940), professor (1940), and academician of the USSR Academy of Sciences (1966). Born on September 23 (October 6), 1906, in Moscow, Russian Empire, he graduated from the Faculty of Social Sciences at Moscow University in 1928. He taught transport economics at Moscow University (1930–1931), the Institute of Transport Engineers (1931–1954), the Academy of Railway Transport (1947–1954), the Transport-Economic Institute (1952–1963), and other institutions. He served as director of the All-Union Scientific Research Institute of Railway Transport and editor of the journal *Technology of Railways* (1945–1949). He organized and led the Institute of Transport Complex Problems of the USSR Academy of Sciences (1955–1959). From 1957, he was a member of the expert commission of the USSR State Planning Committee, chairman of the Scientific Council on the Efficiency of Capital Investments and New Technology, a member of the editorial board of the journal *Voprosy Ekonomiki*, and its editor-in-chief from 1966. From 1967 to 1971, he was a member of the Presidium of the USSR Academy of Sciences and academic secretary of the Economics Department. From 1970, he was an honorary member of the Hungarian Academy of Sciences. He authored around 20 monographs, booklets, and 300 articles on transport economics, capital investment efficiency, reproduction theory, and Soviet economic development, many of which were translated into English, French, Japanese, Bulgarian, and other languages. His works, including *Transport Economics* (1959), *Economic Efficiency of Capital Investments* (1964), and *Socialist Extended Reproduction* (1971), played a significant role in the advancement of Soviet economic science.

1958 թվականի սեպտեմբերի 14-ին պաշտոնապես շահագործման է հանձնվել Կոտայքի ջրանցքը, որը համարվում էր Սևան-Հրազդան կասկադի կարևորագույն մասերից մեկը: Այս ջրանցքը կառուցվել է 1949-1958 թվականներին և նպաստեց Հայաստանի կենտրոնական շրջանների ոռոգման և էներգետիկայի զարգացմանը:

Կոտայքի ջրանցքը, որը երկարությամբ 22 կմ է, սկիզբ է առնում Սևանա լճից և ջուր է մատակարարում Կոտայքի մարզի հովտային հատվածներ՝ ոռոգելով ավելի քան 20,000 հեկտար գյուղատնտեսական հողեր: Այս ջրանցքը խորհրդանշում էր խորհրդային շրջանի արդյունաբերական և գյուղատնտեսական զարգացման ծրագրերը, որոնք ուժեղացրին Հայաստանի տնտեսությունը: Կառուցման ընթացքում ներգրավված էին հազարավոր աշխատողներ, և ծրագիրը համարվում էր խոշոր հիդրոտեխնիկական ձեբազգիներից մեկը:

**Նախապատմություն և կառուցում** 
Կոտայքի ջրանցքի կառուցումը սկսվեց 1949 թվականին՝ ԽՍՀՄ պետական պլանավորման շրջանակներում: Նախագիծը մշակվել էր 1930-ական թվականներին և իրականացվել ինժեներներ Բորիս Վենդրամինի և Վիկտոր Թոքարյանի գլխավորությամբ: Ջրանցքը սկսվում է Սևանա լճից, անցնում Հրազդան գետի հովտով և ավարտվում Կոտայքի հովտում: Կառուցման ընթացքում հաղթահարվել են լեռնային և բնական խոչընդոտներ, ինչը դարձրեց այն ճարտարապետական հաջողություն:

—

### Русский вариант

Новый Этап Развития Армении



14 сентября 1958 года в рамках СССР был официально сдан в эксплуатацию Котайкский канал, являющийся важной частью каскада Севан-Раздан. Этот канал, построенный в период с 1949 по 1958 годы, сыграл ключевую роль в орошении и развитии энергетики центральных регионов Армении. Канал длиной 22 км начинается от озера Севан и обеспечивает водой долинные районы области Котайк, орошая более 20 000 гектаров сельскохозяйственных земель. Это событие стало символом промышленной и сельскохозяйственной модернизации в советский период, значительно укрепив экономику Армении. В строительстве участвовали тысячи рабочих, и проект считается одним из крупнейших гидротехнических достижений того времени.

**История и строительство** 
Строительство Котайкского канала началось в 1949 году в рамках государственного планирования СССР. Проект был разработан в 1930-х годах под руководством инженеров Бориса Вендрамини и Виктора Токаряна. Канал берет начало от озера Севан, проходит через долину реки Раздан и заканчивается в Котайкской долине. Во время строительства были преодолены горные и природные препятствия, что сделало проект значительным архитектурным успехом.

—

### English variant

A New Chapter for Armenia

On September 14, 1958, within the Soviet Union, the Kotayk Canal was officially commissioned as a vital component of the Sevan-Hrazdan Cascade. Constructed between 1949 and 1958, this canal played a crucial role in the irrigation and energy development of central Armenia. Stretching 22 km, it originates from Lake Sevan and supplies water to the valley regions of the Kotayk Province, irrigating over 20,000 hectares of agricultural land. This event symbolized the industrial and agricultural modernization efforts of the Soviet era, significantly boosting Armenia’s economy. Thousands of workers were involved in its construction, and the project is regarded as one of the major hydrotechnical achievements of its time.

**Background and Construction** 
The construction of the Kotayk Canal began in 1949 under the Soviet state planning framework. The project, developed in the 1930s, was led by engineers Boris Vendramini and Victor Tokaryan. The canal starts at Lake Sevan, runs through the Hrazdan River valley, and ends in the Kotayk valley. During its construction, significant natural and mountainous obstacles were overcome, marking it as a notable architectural success.

—

Տարոն Աճեմօղլուն ծնվել է 1967 թվականի սեպտեմբերի 3-ին Ստամբուլում, Թուրքիա: Նա հայկական արմատներով ամերիկացի տնտեսագետ է, ով 2024 թվականին Սայմոն Ջոնսոնի և Ջեյմս Ռոբինսոնի հետ ստացել է Տնտեսագիտության Նոբելյան մրցանակ՝ պետական և տնտեսական կառույցների ձևավորման և դրանց ազդեցության մասին հետազոտությունների համար:

Նա ավարտել է Գալաթասարայի դպրոցը 1986 թվականին և բակալավրի աստիճան ստացել Մեծ Բրիտանիայի Յորքի համալսարանում: 1992 թվականին Լոնդոնի տնտեսագիտական դպրոցում ստացել է մագիստրոսի և դոկտորի աստիճաններ՝ տնտեսագիտության մաթեմատիկական ուղղություններով: Նույն դպրոցում դասավանդել է 1992-1993 թվականներին, իսկ 2004 թվականից պրոֆեսոր է Մասաչուսեթսի տեխնոլոգիական ինստիտուտում: Նա կապված է մի շարք կազմակերպությունների հետ, օրինակ՝ Տնտեսական հետազոտությունների ազգային կենտրոնը: Նրա աշխատանքները, ինչպես օրինակ «Դիկտատուրայի և ժողովրդավարության տնտեսական ծագումը» և «Ժամանակակից տնտեսական աճի ներածություն», կենտրոնանում են կառույցների, տնտեսական զարգացման և անհավասարության վրա: Նա ստացել է բազմաթիվ մրցանակներ, այդ թվում՝ 2005 թվականի Ջոն Բեյթս Կլարկի մեդալը և 2007 թվականի Ջոն ֆոն Նոյմանի մրցանակը: Տարոն Աճեմօղլուն աշխարհի ամենաշատ մեջբերվող տնտեսագետներից է՝ զբաղեցնելով 8-րդ տեղը IDEAS/RePEc վարկանիշում և ընդգրկվել է Foreign Policy-ի 100 համաշխարհային մտավորականների ցուցակում:

Нобелевский лауреат армянского происхождения

Дарон Аджемоглу родился 3 сентября 1967 года в Стамбуле, Турция. Он экономист армянского происхождения, ставший гражданином США, и в 2024 году получил Нобелевскую премию по экономике вместе с Саймоном Джонсоном и Джеймсом Робинсоном за исследования формирования государственных и экономических структур и их влияния на процветание. Он окончил лицей Галатасарай в 1986 году и получил степень бакалавра в Йоркском университете в Великобритании. В 1992 году в Лондонской школе экономики он получил степени магистра и доктора по математическим направлениям экономики. Преподавал там же в 1992-1993 годах, а с 2004 года работает профессором в Массачусетском технологическом институте. Он связан с несколькими организациями, например, с Национальным бюро экономических исследований. Его работы, такие как «Экономические истоки диктатуры и демократии» и «Введение в современный экономический рост», посвящены государственным структурам, экономическому развитию и неравенству. Он получил множество наград, включая медаль Джона Бейтса Кларка в 2005 году и премию Джона фон Неймана в 2007 году. Дарон Аджемоглу — один из самых цитируемых экономистов в мире, занимает 8-е место в рейтинге IDEAS/RePEc и включен в список 100 глобальных мыслителей Foreign Policy.
Nobel Laureate of Armenian Descent

Nobel Laureate of Armenian Descent

Daron Acemoglu was born on September 3, 1967, in Istanbul, Turkey. An economist of Armenian descent who became an American, he won the 2024 Nobel Prize in Economics with Simon Johnson and James Robinson for their studies on the formation of institutions and their impact on economic prosperity. He graduated from Galatasaray High School in 1986 and earned a bachelor’s degree from the University of York in the UK. In 1992, he obtained master’s and doctoral degrees in mathematical economics from the London School of Economics. He taught there from 1992 to 1993 and has been a professor at the Massachusetts Institute of Technology since 2004. He is affiliated with various organizations, such as the National Bureau of Economic Research. His works, like “Economic Origins of Dictatorship and Democracy” and “Introduction to Modern Economic Growth,” focus on institutions, economic development, and inequality. Acemoglu has received numerous awards, including the John Bates Clark Medal in 2005 and the John von Neumann Award in 2007. He is one of the most cited economists globally, ranking 8th on IDEAS/RePEc and included in Foreign Policy’s list of 100 global thinkers.

Ermeni Kökenli Nobel Ödüllü Ekonomist

Daron Acemoğlu, 3 Eylül 1967’de İstanbul, Türkiye’de doğdu. Ermeni kökenli bir ekonomist olarak Amerikalı olan Acemoğlu, 2024 yılında Simon Johnson ve James Robinson ile birlikte devlet ve ekonomi yapılarının oluşumu ve refah üzerindeki etkileri üzerine çalışmalarıyla Ekonomi Nobel Ödülü’nü kazandı. 1986’da Galatasaray Lisesi’ni bitirdi ve İngiltere’deki York Üniversitesi’nde lisans derecesi aldı. 1992’de Londra Ekonomi Okulu’nda matematiksel ekonomi alanında yüksek lisans ve doktora dereceleri aldı. 1992-1993 yıllarında aynı okulda ders verdi ve 2004’ten beri Massachusetts Teknoloji Enstitüsü’nde profesör. Ulusal Ekonomik Araştırmalar Bürosu gibi çeşitli kuruluşlarla bağlantılı. “Diktatörlük ve Demokrasinin Ekonomik Kökenleri” ve “Modern Ekonomik Büyümeye Giriş” gibi eserleri, yapılar, ekonomik kalkınma ve eşitsizlik üzerine odaklanıyor. Acemoğlu çok sayıda ödül aldı, bunlar arasında 2005’te John Bates Clark Madalyası ve 2007’de John von Neumann Ödülü var. Dünyanın en çok atıf yapılan ekonomistlerinden biri, IDEAS/RePEc listesinde 8. sırada ve Foreign Policy’nin 100 küresel düşünür listesinde yer alıyor.