Հունիսի 30, 1994, Երևանում ծնվել է
Արմեն Լևոնի Հովհաննիսյանը, Արցախի Հանրապետության Պաշտպանության բանակի կրտսեր սերժանտ, «Արիության համար» և «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» առաջին աստիճանի հետմահու մեդալակիր։

Իր անձնվիրությամբ և խիզախությամբ նա դարձավ հայրենիքի պաշտպանության խորհրդանիշ՝ ընդմիշտ փորագրելով իր անունը հայ ժողովրդի սրտերում։

Արմեն Հովհաննիսյանը ծնվել է Երևանի Ավան վարչական շրջանում՝ ընտանիքի միակ որդին լինելով երեք քույրերի կողքին։ Նա սովորել է Գրիգոր Բաղյանի անվան թիվ 141 դպրոցում, ապա ընդունվել Մշակույթի պետական քոլեջ, որտեղ սովորում էր որպես վերջին կուրսի ուսանող՝ երազելով դառնալ օպերատոր։ Արմենը զբաղվում էր քանդակագործությամբ և աշխատում կահույքի արտադրամասում՝ ցուցաբերելով ստեղծագործական տաղանդ: Նրա հորեղբայրը, ում անունով կոչվել էր, զոհվել էր 18 տարեկանում, և հայրը՝ Լևոնը, իր որդուն տվել էր այդ անունը՝ կարծես կանխազգալով նրա հերոսական ճակատագիրը։

2014 թվականի հունվարի 19-ի լույս 20-ի գիշերը Արցախի սահմանին՝ Ջրաբերդի և Կորգանի ուղղություններում, Արմենը կանգնեց ադրբեջանական դիվերսիոն խմբի դեմ։ Նա առաջինը նկատեց թշնամու ներթափանցման փորձը, զգուշացրեց զինակիցներին և սկսեց դիմադրություն: Չնայած ծանր վիրավորում ստանալուն, Արմենը չընկրկեց՝ շարունակելով կռիվը, ինչը հայկական ուժերին հնարավորություն տվեց կազմակերպել պաշտպանություն և հետ մղել թշնամուն՝ պատճառելով զգալի կորուստներ։ Այդ գիշեր, կատարելով իր առջև դրված խնդիրը, Արմեն Հովհաննիսյանը զոհվեց՝ դառնալով «Արիության համար» մեդալի ամենաերիտասարդ կրողը։ Հայաստանի Հանրապետության նախագահի հրամանով նա հետմահու պարգևատրվեց նաև «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալով։

Արմենի սխրանքը արձագանք գտավ ողջ հայ ժողովրդի մեջ: Հայկական Կիբեր Բանակը, ի պատասխան ադրբեջանական հաքերների գործողությունների, նրա լուսանկարով և «Ի հիշատակ Արմեն Հովհաննիսյանի» գրությամբ զարդարեց մի շարք կայքեր: Հունվարի 22-ին նրան հուղարկավորեցին Եռաբլուրում՝ զինվորական կարգով, իսկ հոգեհանգստյան արարողություններ և մոմավառություններ կազմակերպվեցին Երևանում, Գյումրիում և Արցախում։ Նրա հիշատակին նվիրված թանգարան բացվեց հայրական տանը, որտեղ պահպանվում են նրա իրերը։ 2014-ին «Դե Ֆակտո» ամսագիրը Արմենին ճանաչեց «Տարվա մարդ»։

Արմեն Հովհաննիսյանի անունը դարձել է խիզախության և հայրենասիրության խորհրդանիշ՝ ոգեշնչելով սերունդներին պաշտպանել հայրենիքը:

—

30 июня 1994, а  Ереване родился
Армен Левонович Ованнисян, младший сержант Армии обороны Арцаха, посмертно награждённый медалями «За отвагу» и «За заслуги перед Отечеством» 1-й степени. Своей самоотверженностью и мужеством он стал символом защиты Родины, навсегда запечатлев своё имя в сердцах армянского народа.

Армен Ованнисян родился в административном районе Аван города Еревана, единственным сыном в семье с тремя сёстрами. Он учился в школе №141 имени Григора Багяна, затем поступил на последний курс Государственного колледжа культуры, мечтая стать оператором. Армен занимался скульптурой и работал в мебельной мастерской, проявляя творческие способности. Его дядя, в честь которого он был назван, погиб в 18 лет, и отец, Левон, передал сыну это имя, словно предчувствуя его героическую судьбу.

В ночь с 19 на 20 января 2014 года на армяно-азербайджанской линии соприкосновения в районах Джраберда и Коргана Армен столкнулся с диверсионной группой противника. Он первым заметил попытку проникновения, предупредил товарищей и начал сопротивление. Несмотря на тяжёлое ранение, Армен не отступил, продолжая бой, что позволило армянским силам организовать оборону и отбросить врага, нанеся ему значительные потери. В ту ночь, выполняя поставленную задачу, Армен Ованнисян погиб, став самым молодым кавалером медали «За отвагу». Указом Президента Армении он был посмертно награждён медалью «За заслуги перед Отечеством» 1-й степени.

Подвиг Армена вызвал широкий отклик. Армянская киберармия, в ответ на действия азербайджанских хакеров, разместила его фотографию с надписью «В память об Армене Ованнисяне» на ряде сайтов. 22 января его похоронили в Ераблуре с воинскими почестями, а панихиды и зажжения свечей прошли в Ереване, Гюмри и Арцахе. В его родном доме открылся музей, где хранятся его вещи. В 2014 году журнал «Де Факто» признал Армена «Человеком года».

Имя Армена Ованнисяна стало символом мужества и патриотизма, вдохновляющим поколения защищать Родину.

—

June 30, 1994, in Yerevan, Republic of Armenia was born Armen Levon Hovhannisyan, junior sergeant of the Artsakh Defense Army, posthumously awarded the “For Courage” and “For Services to the Homeland” 1st Degree medals. With his selflessness and bravery, he became a symbol of homeland defense, forever etched in the hearts of the Armenian people.

Born in Yerevan’s Avan district, Armen was the only son in a family with three sisters. He attended Grigor Baghyan School No. 141 and was a final-year student at the State College of Culture, aspiring to become a cinematographer. Armen engaged in sculpture and worked in a furniture workshop, showcasing his creative talent. Named after his uncle, who died at 18, Armen seemed destined for a heroic path, as chosen by his father, Levon.

On the night of January 19–20, 2014, at the Artsakh-Azerbaijan line of contact in the Jraberd and Korgan sectors, Armen faced an enemy diversionary group. He was the first to detect their infiltration attempt, alerting his comrades and engaging in resistance. Despite sustaining a severe wound, Armen continued fighting, enabling Armenian forces to organize a defense and repel the enemy, inflicting significant losses. That night, fulfilling his duty, Armen Hovhannisyan fell, becoming the youngest recipient of the “For Courage” medal. By decree of the President of Armenia, he was also posthumously awarded the “For Services to the Homeland” 1st Degree medal.

Armen’s heroism resonated deeply. The Armenian Cyber Army, responding to Azerbaijani hackers, adorned websites with his photo and the inscription “In Memory of Armen Hovhannisyan.” On January 22, he was laid to rest with military honors at Yerablur, with memorial services and candlelight vigils held in Yerevan, Gyumri, and Artsakh. A museum dedicated to him was opened in his family home, preserving his belongings. In 2014, *De Facto* magazine named Armen “Person of the Year.”

Armen Hovhannisyan’s name has become a symbol of courage and patriotism, inspiring generations to defend their homeland.

Հունիսի 30, 1922, Ստամբուլում Օսմանյան կայսրություն ծնվել է Ժակ Իխմալյանը, հայ նկարիչ, լրագրող, ԽՍՀՄ նկարիչների միության անդամ (1974), արվեստի բազմաշնորհ գործիչ, ով իր կյանքը նվիրեց գեղանկարչությանն ու հասարակական գործունեությանը:

Նրա աշխատանքները՝ լի արևելյան գույներով և մարդկային ջերմությամբ, ցուցադրվել են բազմաթիվ անհատական ցուցահանդեսներում, իսկ նրա նկարազարդումները զարդարել են գրականության գլուխգործոցներ:

Ժակ Իխմալյանը ծնվել է Ստամբուլում, որտեղ անցկացրել է իր մանկությունն ու պատանեկությունը: Նա կրթություն է ստացել տեղի միջնակարգ դպրոցում, այնուհետև՝ ֆրանսիական կաթոլիկ լիցեյում: 1936 թվականին նա սկսել է նկարչություն սովորել հայտնի թուրք նկարիչ Աբիդին Դինոյի մոտ, ինչը դարձավ նրա արվեստի ճանապարհի սկիզբը: 1942 թվականին ընդունվել է Ստամբուլի գեղարվեստի ակադեմիա, որտեղ ընդամենը երկու տարում ավարտել է չորսամյա ծրագիրը՝ ցուցաբերելով բացառիկ տաղանդ:

Իր երիտասարդ տարիներին Իխմալյանը ներգրավվել է հեղափոխական գործունեության մեջ՝ դառնալով Թուրքիայի կոմունիստական կուսակցության անդամ: Քաղաքական հայացքների համար նա 1944 թվականին բանտարկվել և արտաքսվել է: 1949 թվականին նա տեղափոխվել է Սիրիա, ապա Լիբանան, որտեղ Բեյրութում մասնակցել է օդանավակայանի դահլիճի որմնանկարի ստեղծմանը՝ ֆրանսիացի նկարիչ Սիմոն Բալտոկսոյի հետ: 1956 թվականին ընտանիքով տեղափոխվել է Լեհաստան, աշխատել մուլտֆիլմերի ստուդիայում, իսկ 1959 թվականին բնակություն է հաստատել Պեկինում՝ զբաղվելով լրագրությամբ: 1961 թվականին նա տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ աշխատել է ռադիոյում և դասավանդել թուրքերեն՝ արևելյան լեզուների ինստիտուտում:

Իխմալյանի նկարները, որոնք հիմնականում պատկերում էին արևելյան բնապատկերներ և մարդկանց, արտացոլում էին Թուրքիայի, Սիրիայի և Լիբանանի գեղեցկությունը: Նա նաև զբաղվել է կահույքի գեղանկարչությամբ և մանկական սենյակների ձևավորմամբ: Նրա ամենանշանակալի աշխատանքներից է Միխայիլ Բուլգակովի «Վարպետը և Մարգարիտան» վեպի նկարազարդումը, ինչպես նաև Նիկոլայ Գոգոլի, Վիկտոր Հյուգոյի և Պետեֆիի դիմանկարները: Նրա ցուցահանդեսները՝ անցկացված Մոսկվայում, Վիլնյուսում և Տարտուում, գրավել են արվեստի սիրահարների սրտերը:

Ժակ Իխմալյանի կյանքը խճանկար էր՝ գույների, գաղափարների և պայքարի միաձուլում: Նրա ստեղծագործությունները մնում են ոգեշնչման աղբյուր, իսկ նրա անունը՝ հայ արվեստի պատմության անբաժան մաս:

—

Художника и Идеалиста
30 июня 1922, Стамбул, Османская империя родился Жак Ихмальян, армянский художник, журналист, член Союза художников СССР (1974), талантливый деятель искусства, посвятивший свою жизнь живописи и общественной деятельности. Его работы, наполненные восточными красками и человеческим теплом, выставлялись на многочисленных персональных выставках, а его иллюстрации украшали шедевры мировой литературы.

Жак Ихмальян родился в Стамбуле, где провел детство и юность. Он получил образование в местной средней школе, а затем в частном французском католическом лицее. В 1936 году он начал изучать живопись у известного турецкого художника Абидина Дино, что стало началом его творческого пути. В 1942 году он поступил в Академию изящных искусств Стамбула, завершив четырехлетний курс всего за два года, продемонстрировав исключительный талант.

В молодости Ихмальян активно участвовал в революционной деятельности, став членом Коммунистической партии Турции. Из-за своих политических взглядов в 1944 году он был арестован и сослан. В 1949 году он эмигрировал в Сирию, затем жил в Ливане, где в Бейруте участвовал в создании фрески в зале аэропорта на тему «Дружба народов» вместе с французским художником Симоном Балтоксом. В 1956 году с семьей переехал в Польшу, работал в студии мультфильмов, а в 1959 году обосновался в Пекине, занимаясь журналистикой. В 1961 году он переехал в Москву, где работал редактором-стилистом на радио и преподавал турецкий язык в Институте восточных языков.

Картины Ихмальяна, в основном изображавшие восточные пейзажи и людей, отражали красоту Турции, Сирии и Ливана. Он также занимался декоративной росписью мебели и оформлением детских комнат. Среди его значимых работ — иллюстрации к роману Михаила Булгакова «Мастер и Маргарита», а также портреты Николая Гоголя, Виктора Гюго и Петёфи. Его выставки в Москве, Вильнюсе и Тарту привлекали внимание ценителей искусства.

Жизнь Жака Ихмальяна была мозаикой из красок, идей и борьбы. Его творчество продолжает вдохновлять, а имя остается неотъемлемой частью истории армянского искусства.

—

The Path of an Artist and Idealist
June 30, 1922, Istanbul, Ottoman Empire was born  Jacques Ihmaliyan, Armenian painter, journalist, member of the USSR Artists’ Union (1974), a versatile artist who dedicated his life to painting and social activism. His works, filled with Eastern vibrancy and human warmth, were showcased in numerous solo exhibitions, and his illustrations adorned literary masterpieces.

Born in Istanbul, Jacques Ihmaliyan spent his early years there, receiving his education at a local secondary school and later at a private French Catholic lyceum. In 1936, he began studying painting under the renowned Turkish artist Abidin Dino, marking the start of his artistic journey. In 1942, he enrolled in the Istanbul Academy of Fine Arts, completing a four-year program in just two years, showcasing extraordinary talent.

In his youth, Ihmaliyan engaged in revolutionary activities, joining the Communist Party of Turkey. Due to his political beliefs, he was imprisoned and exiled in 1944. In 1949, he immigrated to Syria, later living in Lebanon, where he contributed to a mural in Beirut’s airport hall on the theme of “Friendship of Peoples” alongside French artist Simon Baltokso. In 1956, he moved with his family to Poland, working in an animation studio, and in 1959, he settled in Beijing, pursuing journalism. In 1961, he relocated to Moscow, where he worked as a radio editor-stylist and taught Turkish at the Institute of Oriental Languages.

Ihmaliyan’s paintings, primarily depicting Eastern landscapes and people, captured the beauty of Turkey, Syria, and Lebanon. He also engaged in decorative furniture painting and designing children’s rooms. Among his notable works are illustrations for Mikhail Bulgakov’s *The Master and Margarita* and portraits of Nikolai Gogol, Victor Hugo, and Petőfi. His exhibitions in Moscow, Vilnius, and Tartu captivated art enthusiasts.

Jacques Ihmaliyan’s life was a tapestry of colors, ideals, and struggle. His creations continue to inspire, and his name remains an integral part of Armenian art history.

Հունիսի 30, 1983, Երևանում ծնվել է
Անժելա Գրիգորի Սարաֆյանը, ամերիկահայ դերասանուհի, ով իր վառ կերպարներով գրավել է համաշխարհային կինոաշխարհի ուշադրությունը:

Հայտնի է իր դերերով ամերիկյան հեռուստասերիալներում և ֆիլմերում, այդ թվում՝ HBO-ի «Վայրի Արևմուտքի աշխարհը» և «Մթնշաղ. Լուսաբաց՝ Մաս 2» ֆիլմում: Նրա տաղանդը և խարիզման նրան դարձրել են հայկական ծագմամբ ամենաճանաչելի դերասանուհիներից մեկը Հոլիվուդում։

Անժելա Սարաֆյանը ծնվել է Երևանում, սակայն 4 տարեկանում ընտանիքով տեղափոխվել է Լոս Անջելես, ԱՄՆ: Նրա հայրը՝ Գրիգոր Սարաֆյանը, դերասան է, իսկ մայրը՝ նկարչուհի, ինչը ձևավորել է Անժելայի ստեղծագործական միջավայրը: Մանկուց նա զբաղվել է բալետով և դաշնամուր նվագել՝ զարգացնելով իր գեղարվեստական ընդունակությունները: Այս հիմքը նրան օգնեց բացահայտել իր դերասանական տաղանդը:

Անժելայի կարիերան սկսվել է 2000-ականների սկզբին՝ փոքր դերերով այնպիսի սերիալներում, ինչպիսիք են «Դատելով Էմիին», «Բաֆի-վամպիրի որսորդը» և «24 ժամ»: Նրա առաջին նշանակալի դերը եղել է 2008 թվականին՝ «Պարզ հայացքով» սերիալում, որտեղ նա կրկնվող կերպար է մարմնավորել: 2010 թվականին նա միացել է «Լավ տղաները» սերիալին՝ խաղալով Սամանտա Էվանսի դերը: 2012 թվականին Անժելան վերադարձել է իր արմատներին՝ մարմնավորելով Անիի կերպարը հայ ռեժիսոր Գոռ Կիրակոսյանի «Կորած մոլորվածը Հայաստանում» կատակերգությունում, որը ջերմ ընդունելություն է գտել հայ հանդիսատեսի կողմից:

Անժելայի կարիերայի գագաթնակետերից մեկը եղել է 2016 թվականին, երբ նա մարմնավորել է Կլեմետնինա Պենիֆիթերի դերը HBO-ի «Վայրի Արևմուտքի աշխարհը» սերիալում՝ արժանանալով քննադատների գովասանքին: Նույն թվականին նա նկարահանվել է «Մթնշաղ. Լուսաբաց՝ Մաս 2» ֆիլմում՝ խաղալով եգիպտացի վամպիր Տիայի դերը: Նրա բազմակողմանի տաղանդը դրսևորվել է նաև այնպիսի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Տիկնիկ», «Kabluey» և «Տեղեկատուները», ինչպես նաև բազմաթիվ սերիալներում՝ «Քրեական մտքեր», «Նիկիտա» և «Մենտալիստը»:

Անժելա Սարաֆյանի կյանքը հայկական արմատների և համաշխարհային ճանաչման ներդաշնակ միաձուլում է: Նրա աշխատանքները շարունակում են ոգեշնչել երիտասարդ արվեստագետներին, իսկ նրա անունը դարձել է հայկական սփյուռքի հպարտության խորհրդանիշ:

—

Путь к Сиянию на Экране
30 июня 1983,в  Ереване родилась
Анжела Сарафян, американо-армянская актриса, завоевавшая мировую известность своими яркими ролями в американских телесериалах и фильмах. Она прославилась благодаря участию в сериале HBO «Мир Дикого Запада» и фильме «Сумерки. Сага: Рассвет — Часть 2». Её талант и харизма сделали её одной из самых узнаваемых актрис армянского происхождения в Голливуде.

Анжела Сарафян родилась в Ереване, но в возрасте четырёх лет вместе с семьёй переехала в Лос-Анджелес, США. Её отец, Григор Сарафян, был актёром, а мать — художницей, что создало для Анжелы творческую атмосферу с детства. Она занималась балетом и играла на фортепиано, развивая свои художественные способности. Эти навыки стали основой для её актёрской карьеры.

Карьера Анжелы началась в начале 2000-х с небольших ролей в таких сериалах, как «Справедливая Эми», «Баффи — истребительница вампиров» и «24 часа». В 2008 году она получила повторяющуюся роль в сериале «Простая правда» на канале USA Network. В 2010 году она присоединилась к актёрскому составу сериала «Хорошие парни», сыграв Саманту Эванс. В 2012 году Анжела вернулась к своим корням, исполнив роль Ани в комедии армянского режиссёра Гора Киракосяна «Потерянный и найденный в Армении», которая была тепло принята армянской аудиторией.

Одним из пиков её карьеры стала роль Клементины Пеннифитер в сериале HBO «Мир Дикого Запада» в 2016 году, за которую она получила признание критиков. В том же году она сыграла египетскую вампиршу Тиа в фильме «Сумерки. Сага: Рассвет — Часть 2». Её многогранный талант проявился в фильмах «Кукла», «Kabluey», «Информаторы», а также в сериалах «Мыслить как преступник», «Никита» и «Менталист».

Жизнь Анжелы Сарафян — это гармоничное сочетание армянских корней и мировой славы. Её работы продолжают вдохновлять молодых артистов, а её имя стало символом гордости армянской диаспоры.

—

A Journey to Stardom
June 30, 1983, Yerevan, Armenian SSR, was born Angela Sarafyan, an Armenian-American actress, has captivated global audiences with her vibrant roles in American television series and films. Renowned for her performances in HBO’s *Westworld* and *The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2*, her talent and charisma have made her one of the most recognized actresses of Armenian descent in Hollywood.

Born in Yerevan, Angela moved with her family to Los Angeles, USA, at the age of four. Her father, Grigor Sarafyan, was an actor, and her mother, a painter, fostering a creative environment that shaped Angela’s early years. She studied ballet and played the piano, honing her artistic skills, which later fueled her acting career.

Angela’s career began in the early 2000s with guest roles in series like *Judging Amy*, *Buffy the Vampire Slayer*, and *24*. In 2008, she landed a recurring role in the USA Network series *In Plain Sight*. In 2010, she joined the cast of *The Good Guys*, portraying Samantha Evans. In 2012, Angela connected with her roots, playing Ani in the Armenian director Gor Kirakosyan’s comedy *Lost & Found in Armenia*, warmly received by Armenian audiences.

A pinnacle of her career came in 2016 with her role as Clementine Pennyfeather in HBO’s *Westworld*, earning critical acclaim. That same year, she portrayed the Egyptian vampire Tia in *The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2*. Her versatile talent shone in films like *The Promise*, *Kabluey*, and *The Informers*, as well as in series such as *Criminal Minds*, *Nikita*, and *The Mentalist*.

Angela Sarafyan’s life is a seamless blend of Armenian heritage and global acclaim. Her work continues to inspire young artists, and her name stands as a symbol of pride for the Armenian diaspora.

29 հունիսի, 1983, Ալեքսեևկա, Բելգորոդի մարզ ծնվել է Լուսինե Գրայրի Թիշինյանը, դերասանուհի, երգչուհի, «Մշակույթ և կրթություն» միջազգային մրցույթի դիպլոմակիր (2006, մեներգ անվանակարգ)

Նրա կյանքի ճանապարհը սկսվել է երաժշտության և թատրոնի նկատմամբ անսահման սիրով, որը նրան տարավ դեպի բեմի լույսերն ու հանդիսատեսի ծափողջույնները։ Հայկական արմատներով այս տաղանդավոր կինը կարողացավ համատեղել իր ժառանգության ջերմությունը և ռուսական մշակույթի խորությունը՝ ստեղծելով յուրահատուկ արվեստագետի կերպար։

Լուսինեն իր կրթությունը սկսել է Չայկովսկու անվան Մոսկվայի պետական կոնսերվատորիային կից Ակադեմիական երաժշտական քոլեջում, որտեղ 2004 թվականին ավարտել է ակադեմիական վոկալի բաժինը՝ ստանալով գերազանցության դիպլոմ։ Նրա ձայնի նրբագեղությունն ու հույզերի խորությունը նրան առանձնացրին դեռ ուսանողական տարիներին։ Հետագայում նա ընդունվել է Ռուսաստանի թատերական արվեստի ակադեմիայի (ГИТИС) երաժշտական թատրոնի ֆակուլտետը, որն ավարտել է 2008 թվականին։ Այս կրթական հիմքը դարձավ նրա կարիերայի ամուր հիմքը։

Լուսինեի բեմական կարիերան սկսվել է վառ և հիշարժան դերերով։ Նա փայլել է «Գեղեցկուհին և Հաշմանդամը» մյուզիքլում՝ մարմնավորելով Մադամ դե լյա Կոմոդի դերը։ Նրա կերպարի խարիզման և ձայնային նրբությունները գրավել են հանդիսատեսի սրտերը։ Բացի այդ, նա խաղացել է «Արևելյան դրախտ» մյուզիքլում՝ մարմնավորելով արքայադուստր Բուդուրի դերը, որտեղ նրա խաղը նույնպես բարձր է գնահատվել։ Լուսինեն նաև մասնակցել է «Մորական պարեկ» հեռուստասերիալում՝ խաղալով Հարսնացուի էպիզոդիկ դերը, ինչը ցույց է տվել նրա բազմակողմանիությունը։

2006 թվականին Լուսինեն արժանացել է «Մշակույթ և կրթություն» միջազգային մրցույթի դիպլոմի՝ «մեներգ» անվանակարգում։ Այս ճանաչումը վկայում է նրա վոկալային տաղանդի և երաժշտական նվիրվածության մասին։ Նրա կատարումները միշտ առանձնանում են հույզերի խորությամբ և բեմական ներկայությամբ, ինչը նրան դարձնում է յուրահատուկ արվեստագետ։

Լուսինե Թիշինյանը շարունակում է ոգեշնչել իր հանդիսատեսին՝ համատեղելով հայկական ջերմությունն ու ռուսական բեմի գեղեցկությունը։ Նրա ճանապարհը դեռ երկար է, և նրա արվեստը խոստանում է նոր բարձունքներ նվաճել։

—

Яркая Звезда Сцены
29 июня 1983 года, Алексеевка, Белгородская область- родилась
Лусине Грайровна Тишинян, актриса, певица, дипломант Международного конкурса «Культура и образование» (2006, номинация «сольное пение»). С ранних лет её жизнь была пронизана любовью к музыке и театру, что предопределило её путь к ярким сценическим образам и признанию публики. Армяно-российская актриса, она сумела объединить тепло своего происхождения с глубиной русской культуры, создав уникальный артистический стиль.

Образование Лусине началось в Академическом музыкальном колледже при Московской государственной консерватории имени П.И. Чайковского, который она окончила с отличием в 2004 году по специальности академический вокал. Её выразительный голос и эмоциональная подача уже тогда привлекали внимание. Позже она продолжила обучение на факультете музыкального театра Российской академии театрального искусства (ГИТИС), успешно завершив его в 2008 году. Эти годы стали основой её профессионального успеха.

На сцене Лусине дебютировала с яркими ролями, которые принесли ей любовь зрителей. Её исполнение Мадам де ля Комод в мюзикле «Красавица и Чудовище» стало настоящим откровением, покорив публику харизмой и вокальным мастерством. Роль Принцессы Будур в мюзикле «Восточный парадиз» также получила высокую оценку, подчеркнув её способность воплощать разнообразные образы. В телевизионной карьере Лусине отметилась эпизодической ролью Невесты в сериале «Морской патруль», продемонстрировав свою разносторонность.

В 2006 году Лусине была удостоена диплома Международного конкурса «Культура и образование» в номинации «сольное пение», что стало важным признанием её вокального таланта. Её выступления всегда отличались глубокой эмоциональностью и мощной сценической энергией, что делает её уникальной фигурой в мире искусства.

Лусине Тишинян продолжает вдохновлять зрителей, соединяя армянскую душевность с величием русской сцены. Её творческий путь обещает новые достижения и яркие роли.

—

A Radiant Star of the Stage:

June 29, 1983, Alekseyevka, Belgorod Region was born Lusine Grayr Tishinyan, actress, singer, and laureate of the International Competition “Culture and Education” (2006, solo singing category), was born in the small town of Alekseyevka, Belgorod Region, Russia. From an early age, her life was filled with a passion for music and theater, setting her on a path toward captivating performances and audience acclaim. Of Armenian descent, she has seamlessly blended the warmth of her heritage with the richness of Russian culture, crafting a unique artistic presence.

Lusine’s journey began at the Academic Music College of the Moscow State Tchaikovsky Conservatory, where she graduated with honors in 2004, specializing in academic vocal performance. Her emotive voice and refined technique distinguished her early on. She later pursued further studies at the Faculty of Musical Theater at the Russian Academy of Theatre Arts (GITIS), graduating in 2008. This education became the cornerstone of her thriving career.

Lusine’s stage career took flight with vibrant roles that won over audiences. Her portrayal of Madame de la Commode in the musical *Beauty and the Beast* was a standout, captivating viewers with her charisma and vocal prowess. She also excelled as Princess Budur in the musical *Eastern Paradise*, earning praise for her compelling performance. On screen, Lusine appeared in an episodic role as the Bride in the TV series *Sea Patrol*, showcasing her versatility as an actress.

In 2006, Lusine earned a diploma at the International Competition “Culture and Education” in the solo singing category, a testament to her exceptional vocal talent and dedication. Her performances are consistently marked by emotional depth and a commanding stage presence, making her a remarkable figure in the arts.

Lusine Tishinyan continues to inspire audiences, weaving together Armenian warmth and the grandeur of the Russian stage. Her artistic journey promises new heights and unforgettable performances.

1877 թվականի հունիսի 28-ը հայ ժողովրդի պատմության մեջ ոսկե տառերով գրված օր է: Այդ օրը, 1877-1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ընթացքում, հայկական զորքերը՝ գեներալ Արշակ Տեր-Ղուկասովի հմուտ ղեկավարությամբ, փայլուն հաղթանակ տարան՝ ազատագրելով Բայազետ քաղաքը:

Այս իրադարձությունը ոչ միայն ռազմական ռազմավարության և հայ զինվորի աննկուն ոգու վկայություն էր, այլև հայ ժողովրդի ազատության ձգտման խորհրդանիշ:
Բայազետի ազատագրումը տեղի է ունեցել բարդ ռազմական պայմաններում: Թուրքական բանակը, որն այդ ժամանակ գերակշռում էր տարածաշրջանում, ամուր դիրքեր էր զբաղեցրել Բայազետում: Սակայն հայկական զորքերը, գեներալ Տեր-Ղուկասովի ճշգրիտ մշակված ռազմավարության և զինվորների անձնվեր քաջության շնորհիվ, կարողացան ճեղքել թշնամու պաշտպանությունը: Ճակատամարտը դաժան էր, բայց հայ զինվորները, ոգեշնչված հայրենիքի ազատության գաղափարով, կարողացան հաղթահարել բոլոր դժվարությունները: Զինվորների միասնականությունը, նրանց անսասան կամքը և Տեր-Ղուկասովի ռազմական տաղանդը հանգեցրին պատմական հաղթանակի:
Բայազետի ազատագրումը կարևոր նշանակություն ունեցավ ոչ միայն ռուս-թուրքական պատերազմի համատեքստում, այլև հայ ժողովրդի ինքնության և ինքնորոշման պայքարում: Այն դարձավ խորհրդանիշ, որը ցույց տվեց, որ հայ ժողովուրդը պատրաստ է պայքարել իր ազատության համար՝ անկախ հանգամանքներից: Այս հաղթանակը նաև ոգեշնչեց հետագա սերունդներին՝ դառնալով հայ ժողովրդի դիմակայության և հաստատակամության օրինակ:
Այսօր, երբ մենք հիշում ենք Բայազետի ազատագրումը, մենք ոչ միայն հարգանքի տուրք ենք մատուցում այն հերոսներին, ովքեր իրենց կյանքը զոհաբերեցին հայրենիքի համար, այլև վերահաստատում ենք մեր հավատը միասնության և ազատության գաղափարներին: Բայազետի հաղթանակը հիշեցնում է մեզ, որ նույնիսկ ամենամեծ մարտահրավերների դեպքում հայ ժողովուրդը կարող է հասնել մեծ ձեռքբերումների:

28 июня 1877 года, Баязет
Освобождение Баязета: Героическая победа армянских войск
28 июня 1877 года навсегда вошло в историю армянского народа как день триумфа и мужества. В ходе русско-турецкой войны 1877-1878 годов армянские войска под командованием генерала Аршака Тер-Гукасова одержали блестящую победу, освободив город Баязет. Это событие стало не только свидетельством военной доблести и стратегического гения, но и символом стремления армянского народа к свободе.
Освобождение Баязета произошло в условиях ожесточенных боевых действий. Турецкая армия, занимавшая прочные позиции в городе, представляла собой грозную силу. Однако благодаря тщательно разработанной стратегии генерала Тер-Гукасова и беспримерной храбрости армянских солдат удалось прорвать оборону противника. Битва была тяжелой, но вдохновленные идеей освобождения родной земли армянские воины преодолели все трудности. Единство, стойкость и военный талант Тер-Гукасова привели к исторической победе.
Освобождение Баязета имело огромное значение не только в контексте русско-турецкой войны, но и для борьбы армянского народа за самоопределение. Эта победа стала символом, продемонстрировавшим, что армянский народ готов сражаться за свою свободу, несмотря на любые обстоятельства. Она вдохновила последующие поколения, став примером стойкости и решимости.
Сегодня, вспоминая освобождение Баязета, мы отдаем дань уважения героям, пожертвовавшим свои жизни ради Отечества, и подтверждаем веру в идеалы единства и свободы. Победа в Баязете напоминает нам, что даже перед лицом величайших испытаний армянский народ способен достигать великих свершений.

28 Haziran 1877, Bayazıt
Bayazıt’ın Kurtuluşu: Ermeni birliklerinin kahramanca zaferi
28 Haziran 1877, Ermeni halkının tarihinde altın harflerle yazılmış bir gündür. 1877-1878 Rus-Türk Savaşı sırasında, General Arşak Ter-Gukasov’un liderliğindeki Ermeni birlikleri, Bayazıt şehrini kurtararak muhteşem bir zafer kazandı. Bu olay, yalnızca askeri stratejinin ve Ermeni askerlerinin sarsılmaz ruhunun bir kanıtı değil, aynı zamanda Ermeni halkının özgürlük arzusunun bir sembolü oldu.
Bayazıt’ın kurtuluşu, zorlu savaş koşullarında gerçekleşti. Bölgede üstünlük sağlayan Osmanlı ordusu, şehirde güçlü mevziler kurmuştu. Ancak General Ter-Gukasov’un titizlikle hazırladığı strateji ve askerlerin özverili cesareti sayesinde düşmanın savunması kırıldı. Savaş şiddetliydi, ancak vatanlarını özgürleştirme idealiyle motive olan Ermeni askerleri tüm zorlukların üstesinden geldi. Birlik, kararlılık ve Ter-Gukasov’un askeri dehası, tarihi bir zafere yol açtı.
Bayazıt’ın kurtuluşu, yalnızca Rus-Türk Savaşı bağlamında değil, aynı zamanda Ermeni halkının kimlik ve özerklik mücadelesinde de büyük önem taşıdı. Bu zafer, Ermeni halkının her koşulda özgürlüğü için savaşmaya hazır olduğunu gösteren bir sembol haline geldi. Gelecek nesillere ilham vererek, direniş ve kararlılık örneği oldu.
Bugün, Bayazıt’ın kurtuluşunu anarken, vatanları uğruna hayatlarını feda eden kahramanlara saygı duruşunda bulunuyor ve birlik ile özgürlük ideallerine olan inancımızı yeniden teyit ediyoruz. Bayazıt zaferi, Ermeni halkının en büyük zorluklar karşısında bile büyük başarılar elde edebileceğini hatırlatıyor.

June 28, 1877, Bayazit
The Liberation of Bayazit: A Heroic Victory of Armenian Forces
June 28, 1877, is etched in the history of the Armenian people as a day of triumph and courage. During the Russo-Turkish War of 1877-1878, Armenian forces under the command of General Arshak Ter-Gukasov achieved a brilliant victory, liberating the city of Bayazit. This event was not only a testament to military prowess and strategic brilliance but also a symbol of the Armenian people’s aspiration for freedom.
The liberation of Bayazit took place under intense military conditions. The Ottoman army, which held strong positions in the city, was a formidable force. However, thanks to General Ter-Gukasov’s meticulously crafted strategy and the selfless bravery of Armenian soldiers, the enemy’s defenses were breached. The battle was fierce, but inspired by the ideal of liberating their homeland, the Armenian troops overcame all obstacles. Unity, resilience, and Ter-Gukasov’s military genius led to a historic victory.
The liberation of Bayazit held profound significance, not only within the context of the Russo-Turkish War but also in the Armenian people’s struggle for identity and self-determination. It became a symbol, demonstrating that the Armenian people were ready to fight for their freedom, no matter the circumstances. This victory inspired future generations, serving as an example of resilience and determination.
Today, as we commemorate the liberation of Bayazit, we pay tribute to the heroes who sacrificed their lives for the homeland and reaffirm our belief in the ideals of unity and freedom. The victory at Bayazit reminds us that, even in the face of the greatest challenges, the Armenian people can achieve remarkable feats.

1992 թվականի հունիսի 28-ին  լեգենդար հրամանատար Մոնթե Մելքոնյանի ղեկավարությամբ, հայկական զինված ուժերն ազատագրեցին Ճարտար, Մաճկալաշեն և Կարմիր Շուկա բնակավայրերը:

Այս հաղթանակը ոչ միայն ռազմական ձեռքբերում էր, այլև հայ ժողովրդի աննկուն ոգու և ազատության ձգտման վառ խորհրդանիշ:
Արցախյան պատերազմի ընթացքում այս բնակավայրերի ազատագրումը տեղի է ունեցավ ծանր մարտերի պայմաններում: Հակառակորդի ուժերը, որոնք վերահսկում էին այդ տարածքները, ամուր դիրքեր էին զբաղեցրել: Սակայն Մոնթե Մելքոնյանի ռազմավարական հանճարը, նրա անձնվեր նվիրվածությունը և հայ մարտիկների անձնուրաց պայքարը հնարավորություն տվեցին ճեղքել թշնամու պաշտպանությունը: Ճակատամարտերն ընթանում էին անհավասար պայմաններում, սակայն հայ զինվորները, ոգեշնչված իրենց հայրենիքի ազատության գաղափարով, ցուցաբերեցին աննախադեպ խիզախություն և վճռականություն:
Ճարտարի, Մաճկալաշենի և Կարմիր Շուկայի ազատագրումը կարևոր դեր խաղաց Արցախի պաշտպանության գործում: Այս հաղթանակը ոչ միայն ամրապնդեց հայկական դիրքերը, այլև բարձրացրեց ժողովրդի մարտական ոգին: Մոնթե Մելքոնյանի անունը դարձավ խիզախության և հայրենասիրության խորհրդանիշ՝ ոգեշնչելով հազարավոր հայերի պայքարելու իրենց հայրենիքի համար:
Այսօր, երբ մենք հիշում ենք այդ պատմական օրը, մենք խոնարհվում ենք այն հերոսների առաջ, ովքեր իրենց կյանքը զոհաբերեցին Արցախի ազատության համար: Ճարտարի, Մաճկալաշենի և Կարմիր Շուկայի ազատագրումը հիշեցնում է մեզ հայ ժողովրդի միասնության և անկոտրում կամքի մասին, որոնք միշտ եղել են մեր ուժի աղբյուրը:

28 июня 1992 года, Арцах
Освобождение Чартара, Мачкалашена и Кармир Шука: Героическая победа армянских сил
28 июня 1992 года стало одной из ярких страниц в истории Арцахской освободительной войны. В этот день армянские вооруженные силы под командованием легендарного полководца Монте Мелконяна освободили населенные пункты Чартар, Мачкалашен и Кармир Шука. Эта победа стала не только военным достижением, но и символом несгибаемого духа и стремления армянского народа к свободе.
Освобождение этих населенных пунктов происходило в условиях тяжелых боев. Силы противника, контролировавшие эти территории, занимали хорошо укрепленные позиции. Однако благодаря стратегическому гению Монте Мелконяна, его полной самоотдаче и героизму армянских бойцов удалось прорвать оборону врага. Бои велись в неравных условиях, но армянские воины, вдохновленные идеей освобождения своей родины, проявили исключительную храбрость и решимость.
Освобождение Чартара, Мачкалашена и Кармир Шука сыграло ключевую роль в защите Арцаха. Эта победа не только укрепила позиции армянских сил, но и подняла боевой дух народа. Имя Монте Мелконяна стало символом отваги и патриотизма, вдохновляя тысячи армян на борьбу за свою род combination.
Сегодня, вспоминая этот исторический день, мы склоняем головы перед героями, отдавшими свои жизни за свободу Арцаха. Освобождение Чартара, Мачкалашена и Кармир Шука напоминает нам о единстве и несгибаемой воле армянского народа, которые всегда были источником unserer силы.

28 Haziran 1992, Artsakh
Çartar, Maçkalaşen ve Karmir Şuka’nın Kurtuluşu: Ermeni güçlerinin kahramanca zaferi
28 Haziran 1992, Artsakh Kurtuluş Savaşı’nın tarihine parlak bir sayfa olarak yazıldı. Bu tarihte, efsanevi komutan Monte Melkonyan’ın liderliğindeki Ermeni silahlı kuvvetleri, Çartar, Maçkalaşen ve Karmir Şuka yerleşimlerini kurtardı. Bu zafer, yalnızca bir askeri başarı değil, aynı zamanda Ermeni halkının sarsılmaz ruhunun ve özgürlük arzusunun bir simgesiydi.
Bu yerleşimlerin kurtuluşu, zorlu savaş koşullarında gerçekleşti. Bölgeleri kontrol eden düşman kuvvetleri, sağlam mevzilere sahipti. Ancak Monte Melkonyan’ın stratejik dehası, tam bağlılığı ve Ermeni savaşçıların özverili cesareti sayesinde düşmanın savunması kırıldı. Savaşlar eşit olmayan koşullarda yapıldı, ancak vatanlarını özgürleştirme idealiyle motive olan Ermeni askerleri olağanüstü bir cesaret ve kararlılık sergiledi.
Çartar, Maçkalaşen ve Karmir Şuka’nın kurtuluşu, Artsakh’ın savunmasında önemli bir rol oynadı. Bu zafer, Ermeni güçlerinin pozisyonlarını güçlendirdi ve halkın savaş ruhunu yükseltti. Monte Melkonyan’ın adı, cesaret ve vatanseverlik sembolü haline geldi ve binlerce Ermeni’yi vatanları için savaşmaya teşvik etti.
Bugün, bu tarihi günü anarken, Artsakh’ın özgürlüğü için hayatlarını feda eden kahramanların önünde saygıyla eğiliyoruz. Çartar, Maçkalaşen ve Karmir Şuka’nın kurtuluşu, Ermeni halkının birliği ve kırılmaz iradesini hatırlatıyor; bu, her zaman gücümüzün kaynağı olmuştur.

June 28, 1992, Artsakh
The Liberation of Chartar, Machkalashen, and Karmir Shuka: A Heroic Victory of Armenian Forces
June 28, 1992, stands as a defining moment in the history of the Artsakh Liberation War. On this day, Armenian armed forces, led by the legendary commander Monte Melkonyan, liberated the settlements of Chartar, Machkalashen, and Karmir Shuka. This victory was not only a military achievement but also a powerful symbol of the Armenian people’s unyielding spirit and their pursuit of freedom.
The liberation of these settlements took place amidst intense combat. Enemy forces, which controlled the area, held fortified positions. However, thanks to Monte Melkonyan’s strategic brilliance, his unwavering dedication, and the selfless courage of Armenian fighters, the enemy’s defenses were breached. The battles were fought under unequal conditions, but inspired by the ideal of liberating their homeland, Armenian soldiers displayed extraordinary bravery and determination.
The liberation of Chartar, Machkalashen, and Karmir Shuka played a pivotal role in the defense of Artsakh. This victory not only strengthened Armenian positions but also uplifted the morale of the people. Monte Melkonyan’s name became a symbol of valor and patriotism, inspiring thousands of Armenians to fight for their homeland.
Today, as we commemorate this historic day, we honor the heroes who sacrificed their lives for the freedom of Artsakh. The liberation of Chartar, Machkalashen, and Karmir Shuka reminds us of the unity and indomitable will of the Armenian people, which have always been the source of our strength.

Հունիսի 28, 2011, Գլենդեյլ, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ մահացավ  Փոլ Բաղդադլյանը, հայ դաշնակահար, երգիչ, երգահան, ձայնագրման պրոդյուսեր, կոմպոզիտոր:

Նրա մահը 57 տարեկանում քաղցկեղի հետևանքով դարձավ մեծ կորուստ հայկական սփյուռքի երաժշտական աշխարհի համար, սակայն նրա ժառանգությունը շարունակում է ապրել նրա ստեղծագործությունների և սիրո մեծ ուժի միջոցով, որով նա դիպչում էր յուրաքանչյուր ունկնդրի սրտին:
Ծնված 1953 թվականի հուլիսի 10-ին Սիրիայի Հալեպ քաղաքում՝ սիրիահայ ընտանիքում, Փոլ Բաղդադլյանը (իրական անունով՝ Գրիգոր Բաղդադլյան) վաղ տարիքից սկսեց երաժշտությամբ զբաղվել: Նրա մանկությունը նշանավորվեց ողբերգությամբ, երբ 12 տարեկանում կորցրեց մորը, սակայն երաժշտությունը դարձավ նրա ապաստանն ու արտահայտման միջոցը: Դեռևս Բեյրությում սկսելով կատարել հայկական երգեր՝ նա 1970-ականների սկզբին ծանոթացավ Հարութ Փամբուկչյանի ստեղծագործություններին, ինչը ոգեշնչեց նրան ստեղծելու սիրային երգեր, որոնք հետագայում դարձան նրա ստորագրությունը:
1977 թվականին Փոլը տեղափոխվեց Լոս Անջելես, որտեղ ձայնագրեց իր առաջին ձայներիզը՝ «Անձրև է գալիս» (1976): Նրա երաժշտական կարիերան ծաղկեց, և նա թողարկեց բազմաթիվ ալբոմներ, այդ թվում՝ «Սիրում եմ քեզ» (1977), «Սև աչեր» (1981), «Հեքիաթ» (1993) և «Հոգիս իմ» (2010): Նրա ձայնը, լի զգացմունքով և անկեղծությամբ, դարձավ հայկական սփյուռքի հոգևոր կապի խորհրդանիշ: Նրա երգերը, որոնք հաճախ պատմում էին սիրո, կարոտի և հայրենիքի մասին, խորապես հուզում էին ունկնդիրներին ամբողջ աշխարհում:
Փոլ Բաղդադլյանի համերգները, ինչպիսիք են «Paul In Concert: Sona Chan» (1981) և «Live in Damascus: Love songs» (2001), ցույց տվեցին նրա կարողությունը՝ կենդանի կապ հաստատել հանդիսատեսի հետ: Նրա երաժշտությունը ոչ միայն ժամանց էր, այլև հայ մշակույթի պահպանման միջոց սփյուռքում: Նրա ստեղծագործությունները, լինելով սիրո և հայրենասիրության մարմնացում, մնում են հայկական երաժշտության անգնահատելի գանձ:
Փոլ Բաղդադլյանի կյանքը լի էր սիրով՝ ինչպես երաժշտության, այնպես էլ ընտանիքի հանդեպ: Նա թողեց երեք երեխա՝ Փոլ կրտսերին, Քրիստոֆերին և Վերգինեին, որոնք շարունակում են հպարտանալ նրա ժառանգությամբ: Նրա երաժշտությունը շարունակում է հնչել՝ ոգեշնչելով սերունդներ և հիշեցնելով հայ ժողովրդի անկոտրում ոգու և ստեղծագործական կրքի մասին:

Незабываемый Голос Армянской Музыки: Певец Любви и Души
28 июня 2011 года, Глендейл, Калифорния, США
Пол Багдадлян, армянский пианист, певец, композитор, продюсер звукозаписи. Его уход из жизни в возрасте 57 лет от рака стал огромной утратой для музыкального мира армянской диаспоры, но его наследие продолжает жить в его песнях и той великой любви, с которой он касался сердец слушателей.
Родившийся 10 июля 1953 года в Алеппо, Сирия, в семье сирийских армян, Пол Багдадлян (настоящее имя — Григор Багдадлян) начал заниматься музыкой с раннего возраста. Его детство было омрачено трагедией: в 12 лет он потерял мать, но музыка стала его убежищем и способом самовыражения. Уже в Бейруте он начал исполнять армянские песни, а в начале 1970-х, вдохновленный творчеством Арутюна Памбукчяна, начал создавать лирические песни о любви, которые стали его визитной карточкой.
В 1977 году Пол переехал в Лос-Анджелес, где записал свой первый альбом «Идет дождь» (1976). Его музыкальная карьера расцвела, и он выпустил множество альбомов, включая «Я тебя люблю» (1977), «Черные глаза» (1981), «Сказка» (1993) и «Моя душа» (2010). Его голос, полный эмоций и искренности, стал символом духовной связи армянской диаспоры. Его песни, часто рассказывающие о любви, тоске и родине, глубоко трогали слушателей по всему миру.
Концерты Пола Багдадляна, такие как «Paul In Concert: Sona Chan» (1981) и «Live in Damascus: Love songs» (2001), демонстрировали его способность устанавливать живую связь с аудиторией. Его музыка была не только развлечением, но и средством сохранения армянской культуры в диаспоре. Его произведения, воплощающие любовь и патриотизм, остаются бесценным сокровищем армянской музыки.
Жизнь Пола Багдадляна была полна любви — как к музыке, так и к семье. Он оставил троих детей — Пола-младшего, Кристофера и Вергине, которые гордятся его наследием. Его музыка продолжает звучать, вдохновляя поколения и напоминая о неукротимом духе и творческой страсти армянского народа.

The Unforgettable Voice of Armenian Music: A Singer of Love and Soul
June 28, 2011, Glendale, California, USA
Paul Baghdadlian, Armenian pianist, singer, songwriter, record producer, composer. His passing at the age of 57 due to cancer was a profound loss for the Armenian diaspora’s music world, but his legacy lives on through his songs and the immense love with which he touched the hearts of his listeners.
Born on July 10, 1953, in Aleppo, Syria, to a Syrian-Armenian family, Paul Baghdadlian (real name Grigory Baghdadlian) began engaging with music from an early age. His childhood was marked by tragedy when he lost his mother at the age of 12, but music became his refuge and means of expression. Performing Armenian songs in Beirut, he was inspired in the early 1970s by the work of Harout Pamboukjian, which led him to create romantic songs that would become his signature.
In 1977, Paul moved to Los Angeles, where he recorded his first album, It’s Raining (1976). His musical career flourished, and he released numerous albums, including I Love You (1977), Black Eyes (1981), Fairy Tale (1993), and My Soul (2010). His voice, filled with emotion and sincerity, became a symbol of the spiritual connection within the Armenian diaspora. His songs, often about love, longing, and homeland, deeply resonated with audiences worldwide.
Paul Baghdadlian’s concerts, such as Paul In Concert: Sona Chan (1981) and Live in Damascus: Love Songs (2001), showcased his ability to connect with audiences on a profound level. His music was not only entertainment but also a means of preserving Armenian culture in the diaspora. His works, embodying love and patriotism, remain a priceless treasure of Armenian music.
Paul Baghdadlian’s life was filled with love—for music and for his family. He left behind three children—Paul Jr., Christopher, and Vergine—who continue to honor his legacy. His music endures, inspiring generations and serving as a reminder of the unbreakable spirit and creative passion of the Armenian people.