Համաշխարհային Տաղանդ. Դերասանի Ճանապարհը

Հունիսի 28, 1926, Թիֆլիսում ծնվել է
Արտյոմ Կարապետյանը, դերասան, կրկնօրինակման վարպետ, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1986):

Նրա ծնունդը Թիֆլիսում՝ բազմամշակութային միջավայրով հայտնի քաղաքում, նշանավորեց հայ ժողովրդի ստեղծագործական ոգու և համաշխարհային արվեստում նրա ներդրման խորհրդանիշի սկիզբը: Արտյոմ Կարապետյանի կյանքն ու կարիերան դարձան խորհրդային և ռուսական թատրոնի ու կինոյի ոսկե դարաշրջանի անբաժան մասը:
1949 թվականին նա ավարտեց Թբիլիսիի Ա. Գրիբոյեդովի անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնին կից ստուդիան: Կարիերան սկսվեց Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական պետական դրամատիկական թատրոնում, որտեղ նա ցուցադրեց իր դերասանական վարպետությունը: 1954 թվականին նա առաջին անգամ հայտնվեց կինոէկրանին, ինչը դարձավ նրա բեղմնավոր կինոկարիերայի սկիզբը: Նա աշխատել է Երևանի երաժշտական թատրոնում, Թբիլիսիի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում, Հայաստանի Հեռուստառադիոընկերությունում, իսկ 1961 թվականից միացել է Մ. Գորկու անվան կինոստուդիային՝ դառնալով խորհրդային կինոյի անբաժան մասը:
Արտյոմ Կարապետյանի ֆիլմագրությունը տպավորիչ է իր բազմազանությամբ: Նա խաղացել է բազմաթիվ դերեր՝ պատմական կերպարներից մինչև կատակերգական և դրամատիկական կերպարներ: Նրա աշխատանքները ներառում են այնպիսի ֆիլմեր, ինչպիսիք են «Սոլյարիս» (1972), «Միմինո» (1977), «Թեհրան-43» (1980) և «Տրանզիտ սատանայի համար» (1999): Նրա դերերը միշտ առանձնանում էին խորությամբ և հավաստիությամբ: Բացի դերասանական աշխատանքներից, նա հայտնի էր կրկնօրինակման իր աշխատանքներով՝ ձայն տալով այնպիսի ֆիլմերի, ինչպիսիք են «Հինգերորդ տարրը» (1997), «Երկաթե դիմակով մարդը» (1998) և «Հարրի Փոթերը և Մահվան պարգևները» (2010):
Արտյոմ Կարապետյանի կյանքը, մինչև նրա մահը 2011 թվականի նոյեմբերի 18-ին Մոսկվայում, լի էր ստեղծագործական նվաճումներով: Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել՝ ապացուցելով, որ տաղանդը, նվիրվածությունը և հայկական արմատները կարող են ստեղծել արվեստ, որը գերազանցում է սահմանները:

Душа Армении, Талант Мира: Путь Великого Актера
28 июня 1926 года, в Тифлисе родился
Артем Карапетян, актер, мастер дубляжа, Народный артист СССР (1986). Родившись в Тифлисе, городе, известном своим многонациональным культурным наследием, он стал символом творческого духа армянского народа и его вклада в мировое искусство. Жизнь и карьера Артема Карапетяна стали неотъемлемой частью золотого века советского и российского театра и кинематографа.
В 1949 году он окончил студию при Русском драматическом театре имени А. Грибоедова в Тбилиси. Свою карьеру он начал в Русском государственном драматическом театре имени К. Станиславского, где продемонстрировал свой актерский талант. В 1954 году он дебютировал в кино, что положило начало его плодотворной кинокарьере. Он работал в Ереванском музыкальном театре, Тбилисском театре юного зрителя, на Армянском телевидении и радио, а с 1961 года стал актером киностудии имени М. Горького, став важной фигурой советского кинематографа.
Фильмография Артема Карапетяна впечатляет своим разнообразием. Он исполнил множество ролей — от исторических персонажей до комедийных и драматических образов. Среди его работ — фильмы «Солярис» (1972), «Мимино» (1977), «Тегеран-43» (1980) и «Транзит для дьявола» (1999). Его роли всегда отличались глубиной и достоверностью. Помимо актерской деятельности, он прославился работой в дубляже, озвучивая такие фильмы, как «Пятый элемент» (1997), «Человек в железной маске» (1998) и «Гарри Поттер и Дары Смерти» (2010).
Артем Карапетян оставался активным до конца своей жизни, уйдя из жизни 18 ноября 2011 года в Москве. Его наследие продолжает вдохновлять, доказывая, что талант, преданность и армянские корни способны создавать искусство, которое преодолевает границы.

Armenian Soul, Global Talent: The Journey of a Remarkable Actor
June 28, 1926, in Tiflis, was born
Artem Karapetyan, actor, master of dubbing, People’s Artist of the USSR (1986). Born in Tiflis, a city renowned for its multicultural vibrancy, he became a symbol of the Armenian people’s creative spirit and their contribution to global art. Artem Karapetyan’s life and career were integral to the golden age of Soviet and Russian theater and cinema.
In 1949, he graduated from the studio affiliated with the A. Griboyedov Russian Drama Theater in Tbilisi. His career began at the K. Stanislavsky Russian State Drama Theater, where he showcased his acting prowess. In 1954, he made his film debut, marking the start of a prolific cinematic journey. He performed at the Yerevan Musical Theater, the Tbilisi Youth Theater, and Armenian Television and Radio, before joining the M. Gorky Film Studio in 1961, becoming a key figure in Soviet cinema.
Artem Karapetyan’s filmography is remarkable for its diversity. He portrayed a wide range of characters, from historical figures to comedic and dramatic roles. His works include films such as Solaris (1972), Mimino (1977), Tehran-43 (1980), and Transit for the Devil (1999). His performances were always marked by depth and authenticity. Beyond acting, he was renowned for his dubbing work, lending his voice to films like The Fifth Element (1997), The Man in the Iron Mask (1998), and Harry Potter and the Deathly Hallows (2010).
Artem Karapetyan remained active until his passing on November 18, 2011, in Moscow. His legacy continues to inspire, proving that talent, dedication, and Armenian roots can create art that transcends borders.

Էրզրումի Հաղթանակի Փառքը

1829 թվականի հունիսի 27, Էրզրում, Օսմանյան կայսրություն
Այս օրը պատմության մեջ ոսկե տառերով գրվեց որպես ռուսական բանակի կողմից Էրզրումի գրավման օր՝ ռուս-թուրքական պատերազմի (1828-1829) կարևորագույն իրադարձություններից մեկը:

Էրզրումը՝ Օսմանյան կայսրության ամենակարևոր ռազմավարական կենտրոններից մեկը, դարձավ ռուսական զորքերի հաղթանակի խորհրդանիշ՝ ցույց տալով նրանց ռազմական հզորությունն ու վճռականությունը:
Հաշվի առնելով Էրզրումի աշխարհագրական դիրքը՝ այն վերահսկում էր Անդրկովկասի և Արևմտյան Հայաստանի կարևոր ուղիները: Ռուսական բանակը, գեներալ Իվան Պասկևիչի հմուտ ղեկավարությամբ, կարողացավ ճեղքել թուրքական պաշտպանությունը՝ չնայած ծանր պայմաններին և թշնամու կատաղի դիմադրությանը: Այս հաղթանակը ոչ միայն ռազմական, այլև քաղաքական նշանակություն ունեցավ՝ ամրապնդելով Ռուսաստանի դիրքերը տարածաշրջանում և նպաստելով Ադրիանապոլսի հաշտության պայմանագրի կնքմանը:
Էրզրումի գրավումը մնում է որպես ռազմական խիզախության և ռազմավարական հանճարի օրինակ: Այն ոգեշնչում է մեզ հիշել պատմության այն պահերը, երբ վճռականությունն ու համարձակությունը ճակատագրական դեր են խաղացել:

Слава Победы в Эрзуруме:
27 июня 1829 года, Эрзурум, Османская империя
Этот день вошел в историю как день взятия Эрзурума русскими войсками — одно из ключевых событий русско-турецкой войны 1828–1829 годов. Эрзурум, важнейший стратегический центр Османской империи, стал символом триумфа русской армии, продемонстрировавшей свою военную мощь и решимость.
Благодаря своему географическому положению, Эрзурум контролировал важные пути в Закавказье и Западную Армению. Русская армия под командованием генерала Ивана Паскевича, несмотря на суровые условия и ожесточенное сопротивление противника, сумела прорвать турецкую оборону. Эта победа имела не только военное, но и политическое значение, укрепив позиции России в регионе и способствовав заключению Адрианопольского мирного договора.
Взятие Эрзурума остается ярким примером воинской доблести и стратегического гения. Оно вдохновляет нас помнить те моменты истории, когда решительность и отвага играли судьбоносную роль.

The Glory of the Erzurum Victory
June 27, 1829, Erzurum, Ottoman Empire
This day is etched in history as the day Russian forces captured Erzurum, a pivotal moment in the Russo-Turkish War of 1828–1829. Erzurum, a key strategic stronghold of the Ottoman Empire, became a symbol of the Russian army’s triumph, showcasing their military prowess and determination.
Due to its geographic significance, Erzurum controlled vital routes to Transcaucasia and Western Armenia. Led by the skilled General Ivan Paskevich, the Russian army overcame harsh conditions and fierce enemy resistance to breach the Turkish defenses. This victory carried not only military but also political weight, strengthening Russia’s influence in the region and paving the way for the Treaty of Adrianople.
The capture of Erzurum stands as a shining example of military valor and strategic brilliance. It inspires us to remember those moments in history when determination and courage shaped the course of events.

Հայ ժողովրդի լուսավոր բանաստեղծ

1970 թվականի հունիսի 27, Երևանում մահացել է Մկրտիչ Եղիշեի Խերանյանը՝ հայ գրականության անմար աստղ, իր երկար ու արգասաբեր կյանքով հարստացրեց հայ ժողովրդի մշակութային ժառանգությունը:

Ծնվել է 1899 թվականին Վան քաղաքում՝ Օսմանյան կայսրության Վանի վիլայեթում, Մկրտիչը մանկությունն անցկացրել է հայկական ավանդույթների և գրականության մթնոլորտում: Նա սովորել է Վանի ծխական դպրոցում, ապա Վարագա ժառանգավորաց և Հայկազյան կենտրոնական վարժարաններում: 1915 թվականին, Հայոց ցեղասպանության ժամանակ, նա գաղթել է Արևելյան Հայաստան և ընդունվել Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարան, որն ավարտելուց հետո նվիրվել է ուսուցչական գործունեությանը: Մինչև 1950 թվականը նա հայոց լեզու և գրականություն է դասավանդել Էջմիածնի և Երևանի դպրոցներում՝ սերունդներ կրթելով հայ գրականության սիրով: Նրա բանաստեղծությունները, պոեմներն ու արձակ գործերը, այդ թվում՝ «Հայաստանի լույս», «Սասնա տուն» և «Երկար, երկար մի ճանապարհ», արտացոլում են հայ ժողովրդի հոգևոր խորությունն ու պատմական ճակատագիրը: Իր թարգմանական աշխատանքներով, ներառյալ Գրիգոր Նարեկացու, Նիզամու և Պուշկինի գործերի թարգմանությունները, նա կամուրջ ստեղծեց հայ և համաշխարհային գրականությունների միջև: 1939 թվականից եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ: Նրա «Հազարան բլբուլ» պոեմը արժանացել է մրցանակի, իսկ նրա գրական վաստակը հետմահու պարգևատրվել է Հակոբ Մեղապարտի անվան հուշամեդալով:

27 июня 1970 года, Ереван.Скончался Мкртич Егишевич Херанян, неугасимая звезда армянской литературы, своей долгой и плодотворной жизнью обогатил культурное наследие армянского народа. Родился в 1899 году в городе Ван Османской империи, Мкртич провёл детство в атмосфере армянских традиций и литературы. Он учился в местной приходской школе, затем в семинариях Варага и Айказян. В 1915 году, во время Геноцида армян, он эмигрировал в Восточную Армению и поступил в Эчмиадзинскую духовную семинарию. После её окончания он посвятил себя педагогической деятельности, преподавая армянский язык и литературу в школах Эчмиадзина и Еревана до 1950 года, воспитывая поколения любовью к армянской литературе. Его стихи, поэмы и проза, включая такие произведения, как «Свет Армении», «Сасна тун» и «Долгая, долгая дорога», отражают духовную глубину и историческую судьбу армянского народа. Своими переводами, включая произведения Григора Нарекаци, Низаму и Пушкина, он создал мост между армянской и мировой литературой. С 1939 года Мкртич был членом Союза писателей СССР. Его поэма «Хазаран блбул» получила литературную премию, а его вклад в литературу был отмечен посмертно медалью имени Акопа Мегапарта.

June 27, 1970, Yerevan. Died Mkrtičh Yegishevich Kheranyan, an enduring luminary of Armenian literature, enriched the cultural heritage of the Armenian people through his long and fruitful life. Born in 1899 in the city of Van in the Ottoman Empire, Mkrtičh grew up immersed in Armenian traditions and literature. He studied at a local parish school, followed by the Varaga and Haykazyan seminaries. In 1915, during the Armenian Genocide, he migrated to Eastern Armenia and enrolled in the Gevorgyan Seminary in Etchmiadzin. After graduating, he dedicated himself to teaching, imparting Armenian language and literature in schools in Etchmiadzin and Yerevan until 1950, nurturing generations with a love for Armenian literature. His poems, epics, and prose, including works like “The Light of Armenia,” “Sasna Tun,” and “A Long, Long Road,” reflect the spiritual depth and historical fate of the Armenian people. Through his translations, including works by Grigor Narekatsi, Nizami, and Pushkin, he built a bridge between Armenian and world literature. A member of the USSR Writers’ Union since 1939, his poem “Hazar Blbul” earned a literary award, and his contributions were posthumously honored with the Hakob Meghapart Medal.

Հայրենիքի աննկուն պաշտպան

1993 թվականի հունիսի 27, Արցախում զոհվեց : Յուրա Գառնիկի Հովհաննիսյանը՝ Արցախի ազատամարտի անվեհեր հերոս, իր կյանքը զոհեց հայրենիքի ազատության համար:

Ծնվել է 1954 թվականին Արմավիրի մարզի Այգեշատ գյուղում, Յուրան մեծացել է հայկական հողի ջերմությամբ և արժեքներով: Նա ավարտել է տեղի դպրոցը 1971 թվականին, ապա՝ Երևանի պետական համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետը 1975 թվականին: Որպես ֆիզիկոս՝ նա իր մասնագիտական ուղին կերտել է Երևանի գիտահետազոտական ինստիտուտներում և արտադրությունում: Սակայն հայրենիքի կանչը նրան տարավ դեպի Արցախի ինքնապաշտպանական մարտեր: 1989 թվականին Յուրան դարձավ «Սասունցի Դավիթ» աշխարհազորի ջոկատի հրամանատար, կռվելով Երասխավանի, Նոյեմբերյանի և Գորիսի ռազմաճակատներում: Նրա խիզախությունն ու ռազմավարական տաղանդը նրան դարձրին առանձին մոտոհրաձգային բրիգադի շտաբի պետ՝ փոխգնդապետի կոչումով: Յուրան ընկավ մարտի դաշտում՝ թողնելով կին և երկու զավակ: Նա թաղված է Եռաբլուրում: Նրա անմնացորդ նվիրվածությունը հայրենիքին արժանացավ հետմահու «Մարտական խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանի՝ ԼՂՀ Գերագույն խորհրդի 1993 թվականի օգոստոսի 10-ի հրամանագրով:

27 июня 1993 года, Арцах.Погиб Юра Гарникович Ованнисян, бесстрашный герой Арцахской освободительной войны, отдал жизнь за свободу родины. Родился в 1954 году в селе Айгешат Армавирской области, Юра вырос в атмосфере армянских традиций и ценностей. В 1971 году он окончил местную школу, а в 1975 году — физический факультет Ереванского государственного университета. Как физик, он работал в ереванских научно-исследовательских институтах и на производстве. Но зов родины привел его на поля сражений Арцаха. В 1989 году Юра стал командиром одного из отрядов ополчения «Сасунци Давид», участвуя в боях в Ерасхаване, Ноемберяне и Горисе. Его храбрость и стратегический талант сделали его начальником штаба отдельной мотострелковой бригады в звании подполковника. Юра погиб на поле боя, оставив жену и двоих детей. Он похоронен в Ераблуре. Его преданность родине была отмечена посмертно орденом «Боевой крест» 1-й степени указом Верховного Совета НКР от 10 августа 1993 года.

June 27, 1993, Artsakh. Died Yura Garnikovich Hovhannisyan, a fearless hero of the Artsakh liberation war, gave his life for his homeland’s freedom. Born in 1954 in the village of Aygahat, Armavir region, Yura was raised with the warmth of Armenian traditions and values. He graduated from the local school in 1971 and later earned a degree from the Physics Faculty of Yerevan State University in 1975. As a physicist, he built a career in Yerevan’s research institutes and industry. Yet, the call of his homeland led him to the battlefields of Artsakh. In 1989, Yura became a commander of the “Sasuntsi Davit” militia unit, fighting in the fronts of Yerasxavan, Noyemberyan, and Goris. His courage and strategic brilliance earned him the position of chief of staff of a separate motorized rifle brigade with the rank of lieutenant colonel. Yura fell in battle, leaving behind a wife and two children. He is buried in Yerablur. His unwavering dedication to Juno: 1/3/2026 12:22:31 AM to his homeland was honored posthumously with the “Combat Cross” 1st degree by the decree of the NKR Supreme Council on August 10, 1993.

Հայաստան – Армения – Armenia

Տոլմա բառի կազմությունը – – Толма – Tolma

Tolma – Տոլմա բառի կազմությունը Скачать

Ծիծաղի և Թատրոնի Լեգենդ

2020 թվականի հունիսի 26-ին Երևանում կյանքից հեռացավ Գևորգ Դոդոզյանը՝ հայ դերասան, կատակերգու, շոումեն, Հայաստանի վաստակավոր արտիստ (2015), ծիծաղի և բեմական արվեստի անմոռանալի վարպետ:

Ծնված 1960 թվականին Երևանում, Գևորգը դարձավ հայկական մշակույթի պայծառ խորհրդանիշ՝ իր անկրկնելի խարիզմայով և տաղանդով լուսավորելով բեմն ու հեռուստաէկրանները:
Գևորգի մանկությունն անցել է Երևանի սրտում, որտեղ նա վաղ տարիքից ցուցաբերել է սեր դեպի արվեստը: 1977 թվականին ավարտելով միջնակարգ դպրոցը՝ նա ընդունվել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական բաժին, որտեղ կատարելագործել է իր բնատուր տաղանդը: Դեռ ուսանողական տարիներին նա առանձնացել է իր կատակերգական ընդունակություններով, որոնք հետագայում դարձան նրա ստեղծագործական այցեքարտը:
1982 թվականին Գևորգը սկսել է իր պրոֆեսիոնալ կարիերան Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կատակերգության պետական թատրոնում: Նրա խաղը բնորոշվում էր անմիջականությամբ, կենսուրախությամբ և բնական հմայքով, ինչը նրան դարձրեց հանդիսատեսի սիրելին: Նա մարմնավորել է բազմաթիվ դերեր՝ սկսած դասական կատակերգություններից մինչև ժամանակակից ներկայացումներ, յուրաքանչյուրում ավելացնելով իր յուրօրինակ երանգը: Թատրոնում նրա ամենահայտնի դերերից են «Խաթաբալա»-ի Զամբախովը և «Պեպո»-ի Կակուլին, որոնք սիրվել են սերունդների կողմից:
Գևորգի տաղանդը սահմանափակված չէր միայն թատրոնով: 1990-ականների սկզբին նա ներխուժեց հեռուստատեսություն՝ դառնալով հայկական ժամանցային ծրագրերի առաջատար դեմքերից մեկը: Նրա մասնակցությամբ «ԿՎՆ»-ի հայկական թիմը ձեռք բերեց համամիութենական ճանաչում, իսկ նրա սեփական շոուն՝ «Դոդոյի Ժամը», դարձավ 2000-ականների հայկական հեռուստատեսության խորհրդանիշ: Այս հաղորդումը, որտեղ նա համատեղում էր հումորը, երաժշտությունը և իմպրովիզացիան, գրավեց միլիոնավոր հեռուստադիտողների սրտեր:
Կինոյում Գևորգը նույնպես թողեց իր հետքը: Նա նկարահանվել է մի շարք հայկական ֆիլմերում, այդ թվում՝ «Մեր Բակը» (1996) և «Թռիչք Գիշերով» (2001), որտեղ նրա կատակերգական խաղը համեմված էր խորքային դրամատիզմով: Նրա կերպարները միշտ եղել են կենդանի, անմիջական և անմոռանալի:
Գևորգը ոչ միայն արվեստագետ էր, այլև հասարակական գործիչ: Նա ակտիվորեն մասնակցում էր բարեգործական միջոցառումներին, աջակցում երիտասարդ արտիստներին և մշտապես կապված էր իր հանդիսատեսի հետ: 2015 թվականին նրան շնորհվեց Հայաստանի վաստակավոր արտիստի կոչում՝ ի նշան հայ մշակույթին մատուցած ծառայությունների: Նա նաև պարգևատրվել է ՀՀ մշակույթի նախարարության պատվոգրերով և «Հայկական ԿՎՆ»-ի ոսկե մեդալով:
Գևորգ Դոդոզյանի կյանքը եղել է նվիրված ծիծաղի և արվեստի ծառայությանը: Նրա ժառանգությունը՝ լինի դա բեմական կատարումներ, հեռուստաշոուներ, թե կինոդերեր, շարունակում է ոգեշնչել և ուրախություն պարգևել: Նա հավերժ կմնա հայ ժողովրդի սրտերում՝ որպես ծիծաղի արքա և թատրոնի լեգենդ:

Легенда Смеха и Театра
26 июня 2020 года в Ереване ушёл из жизни Геворг Додозян — армянский актёр, комик, шоумен, заслуженный артист Армении (2015), непревзойдённый мастер смеха и сценического искусства. Родившийся 15 мая 1960 года в Ереване, Геворг стал ярким символом армянской культуры, освещая сцену и телеэкраны своей харизмой и талантом.
Детство Геворга прошло в сердце Еревана, где он с ранних лет проявлял любовь к искусству. Окончив среднюю школу в 1977 году, он поступил на актёрский факультет Ереванского художественно-театрального института, где отточил свой природный талант. Уже в студенческие годы он выделялся комедийным даром, который впоследствии стал его визитной карточкой.
В 1982 году Геворг начал профессиональную карьеру в Ереванском государственном театре музыкальной комедии имени Акопа Пароняна. Его игра отличалась непосредственностью, жизнерадостностью и естественным обаянием, что сделало его любимцем публики. Он воплотил множество ролей — от классических комедий до современных постановок, привнося в каждую свою уникальную искру. Среди его знаковых театральных работ — Замбахов в «Хатабале» и Какули в «Пепо», которые полюбились поколениям зрителей.
Талант Геворга не ограничивался театром. В начале 1990-х он ворвался на телевидение, став одной из ведущих фигур армянских развлекательных программ. Участие в армянской команде КВН принесло ему всесоюзную известность, а его авторское шоу «Час Додо» стало символом армянского телевидения 2000-х. Эта программа, сочетавшая юмор, музыку и импровизацию, завоевала сердца миллионов зрителей.
В кино Геворг также оставил яркий след. Он снимался в ряде армянских фильмов, включая «Наш двор» (1996) и «Полёт ночью» (2001), где его комедийная игра гармонично сочеталась с глубоким драматизмом. Его персонажи всегда были живыми, искренними и незабываемыми.
Геворг был не только артистом, но и общественным деятелем. Он активно участвовал в благотворительных мероприятиях, поддерживал молодых артистов и всегда оставался близким к своей аудитории. В 2015 году ему было присвоено звание заслуженного артиста Армении за вклад в национальную культуру. Он также был награждён почётными грамотами Министерства культуры Армении и золотой медалью армянского КВН.
Жизнь Геворга Додозяна была посвящена служению смеху и искусству. Его наследие — будь то сценические выступления, телешоу или кинороли — продолжает вдохновлять и дарить радость. Он навсегда останется в сердцах армянского народа как король смеха и легенда театра.

Legend of Laughter and Theater
On June 26, 2020, in Yerevan, Gevorg Dodozyan passed away — an Armenian actor, comedian, showman, and Honored Artist of Armenia (2015), an unforgettable master of laughter and stagecraft. Born on May 15, 1960, in Yerevan, Gevorg became a radiant symbol of Armenian culture, illuminating stages and television screens with his unmatched charisma and talent.
Gevorg’s childhood unfolded in the heart of Yerevan, where his passion for art emerged early on. After graduating from high school in 1977, he enrolled in the acting department of the Yerevan Institute of Fine Arts and Theater, honing his natural gifts. Even as a student, he stood out for his comedic flair, which later became his signature.
In 1982, Gevorg launched his professional career at the Yerevan Hakob Paronyan State Musical Comedy Theater. His performances were marked by spontaneity, joy, and effortless charm, earning him the adoration of audiences. He brought to life a wide range of roles, from classic comedies to contemporary plays, infusing each with his distinctive spark. Among his most iconic theater roles were Zambakhov in Khatabala and Kakuli in Pepo, cherished by generations of viewers.
Gevorg’s talent extended far beyond the theater. In the early 1990s, he burst onto television, becoming a leading figure in Armenian entertainment. His participation in the Armenian KVN team earned him recognition across the Soviet Union, while his own show, Dodo’s Hour, became a hallmark of Armenian television in the 2000s. Blending humor, music, and improvisation, the program captivated millions of viewers.
In cinema, Gevorg left an indelible mark. He starred in several Armenian films, including Our Yard (1996) and Flight by Night (2001), where his comedic brilliance was complemented by nuanced dramatic depth. His characters were always vibrant, authentic, and unforgettable.
Beyond his artistry, Gevorg was a dedicated public figure. He actively participated in charitable events, mentored young artists, and maintained a deep connection with his audience. In 2015, he was awarded the title of Honored Artist of Armenia for his contributions to national culture. He also received honorary certificates from the Armenian Ministry of Culture and the gold medal of Armenian KVN.
Gevorg Dodozyan’s life was devoted to the service of laughter and art. His legacy—whether through stage performances, television shows, or film roles—continues to inspire and bring joy. He will forever remain in the hearts of the Armenian people as the king of comedy and a legend of the theater.

Հայկական Ֆուտբոլի Փայլուն Աստղ

1987 թվականի հունիսի 26-ին, Երևանում – ծնվել է Արթուր Գեղամի Եդիգարյանը ծնվել է ֆուտբոլային ընտանիքում, Հայ ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, Հայաստանի ազգային հավաքականի նախկին խաղացող

ծնվել է ֆուտբոլային ընտանիքում, նա իր կարիերայով նվաճել է հայկական ֆուտբոլի գագաթները՝ դառնալով «Փյունիկ» ակումբի լեգենդներից մեկը: Նրա ընտանիքը՝ սկսած պապիկ Ֆելիքս Վերանյանից մինչև հայր Գեղամ Եդիգարյանը, երեք սերնդով նվիրվել է ֆուտբոլին, իսկ Արթուրն ու եղբայր Արտակը շարունակել են այդ ժառանգությունը:
Արթուրի ֆուտբոլային ճանապարհը սկսվել է վաղ մանկությունից՝ 6 տարեկանից, երբ նա մարզվել է Երևանի «Փյունիկ» ակումբի մանկապատանեկան դպրոցում: Նրա առաջին մարզիչը եղել է Հովիկ Ղազանչյանը, ով նկատել է երիտասարդ տաղանդի ներուժը: Երևանի Հանրապետական մարզադաշտի հարևանությամբ ապրելը նույնպես նպաստել է նրա կապին ֆուտբոլի հետ: 19 տարեկանում Արթուրը դարձել է «Փյունիկ»-ի հիմնական կազմի անդամ և 2006-2009 թվականներին նվաճել է Հայաստանի Պրեմիեր Լիգայի չեմպիոնի տիտղոսը չորս անգամ անընդմեջ (2006, 2007, 2008, 2009), ինչպես նաև 2009 թվականի Հայաստանի Անկախության Գավաթը և 2007 ու 2008 թվականների Հակոբ Տոնոյանի անվան Սուպերգավաթը:
2009 թվականի դեկտեմբերից մինչև 2010 թվականի ապրիլ Արթուրը վարձավճարով հանդես է եկել Իրանի Պրո Լիգայի «ՊԱՍ Համեդան» ակումբում՝ ձեռք բերելով միջազգային փորձ: Վերադառնալով «Փյունիկ»՝ նա շարունակել է փայլել հայկական ֆուտբոլում: 2012 թվականին նա միացել է ռուսական «Խիմկի» ակումբին, սակայն ֆինանսական տարաձայնությունների պատճառով տրանսֆերը երկար ժամանակ չի հաստատվել: Ի վերջո, նույն տարվա օգոստոսին նա վերադարձել է «Փյունիկ»՝ կնքելով պայմանագիր մինչև 2012-2013 մրցաշրջանի ավարտը:
Արթուրի կարիերան շարունակվել է նաև այլ ակումբներում: 2013-2014 թվականներին նա խաղացել է Ղազախստանի «Կայրատ» ակումբում՝ նվաճելով 2014 թվականի Ղազախստանի Գավաթը և երկու անգամ զբաղեցրել երրորդ տեղը ծանրակշիռ մրցաշարերում: 2015 թվականին նա միացել է բելառուսական «Դինամո Մինսկ»-ին, իսկ նույն տարում վերադարձել է Հայաստան՝ խաղալով «Ալաշկերտ» ակումբում, որի հետ նվաճել է Հայաստանի Պրեմիեր Լիգայի երեք տիտղոս (2015-2018) և 2018-2019 մրցաշրջանի Հայաստանի Գավաթը:
Հայաստանի ազգային հավաքականում Արթուրը խաղացել է 2008-2018 թվականներին՝ դառնալով կայուն խաղացող և նպաստելով թիմի հաջողություններին: 2018 թվականին նա ներկայացրել է Արևմտյան Հայաստանի հավաքականը CONIFA մրցաշարերում: Ներկայում նա ծառայում է որպես «Սևան» ակումբի մարզչի օգնական՝ փոխանցելով իր փորձը նոր սերնդին:
Արթուր Եդիգարյանը ոչ միայն ֆուտբոլիստ է, այլև հայկական ֆուտբոլի ժառանգության կրող: Նրա նվաճումները, նվիրվածությունը և կրքը խաղի հանդեպ նրան դարձրել են սիրված կերպար հայ երկրպագուների և ֆուտբոլային ընտանիքի համար: Նրա ճանապարհը շարունակում է ոգեշնչել երիտասարդ մարզիկներին՝ ապացուցելով, որ տաղանդը, աշխատասիրությունը և հայրենասիրությունը կարող են հասնել մեծ բարձունքների:

Яркая Звезда Армянского Футбола
26 июня 1987 года, Ереван – родился Артур Гегамович Едигарян родился в армянской столице в семье, где футбол был не просто игрой, а семейной традицией. Армянский футболист, полузащитник, бывший игрок сборной Армении, он достиг вершин армянского футбола, став одной из легенд клуба «Пюник». Его семья, начиная с деда Феликса Вераняна и отца Гегама Едигаряна, на протяжении трех поколений посвятила себя футболу, а Артур и его брат Артак продолжили это наследие.
Футбольный путь Артура начался в раннем детстве, в 6 лет, когда он стал тренироваться в футбольной школе «Пюник» в Ереване. Его первым тренером был Овик Газанчян, разглядевший потенциал юного таланта. Жизнь рядом с Республиканским стадионом Еревана также укрепила его связь с футболом. В 19 лет Артур вошёл в основной состав «Пюника» и в 2006–2009 годах помог клубу завоевать четыре подряд титула чемпиона Армянской Премьер-лиги (2006, 2007, 2008, 2009), Кубок Независимости Армении 2009 года и Суперкубок имени Акопа Тонояна в 2007 и 2008 годах.
С декабря 2009 по апрель 2010 года Артур на правах аренды выступал за иранский клуб «ПАС Хамедан» в Про-лиге Ирана, получив ценный международный опыт. Вернувшись в «Пюник», он продолжил блистать на армянской арене. В 2012 году он присоединился к российскому клубу «Химки», но из-за финансовых разногласий трансфер затянулся, и в августе того же года Артур вернулся в «Пюник», подписав контракт до конца сезона 2012–2013.
Карьера Артура продолжилась в других клубах. В 2013–2014 годах он играл за казахстанский «Кайрат», с которым выиграл Кубок Казахстана 2014 года и дважды занимал третье место в чемпионате. В 2015 году он подписал контракт с белорусским «Динамо Минск», а позже в том же году вернулся в Армению, присоединившись к «Алашкерту». С этим клубом он завоевал три титула чемпиона Армении (2015–2018) и Кубок Армении в сезоне 2018–2019.
В сборной Армении Артур выступал с 2008 по 2018 год, став стабильным игроком и внося значительный вклад в успехи команды. В 2018 году он представлял сборную Западной Армении на турнирах CONIFA. Сегодня он работает помощником тренера в клубе «Севан», передавая свой опыт новому поколению.
Артур Едигарян – не просто футболист, а носитель традиций армянского футбола. Его достижения, преданность и страсть к игре сделали его любимцем болельщиков и гордостью футбольной семьи. Его путь продолжает вдохновлять молодых спортсменов, доказывая, что талант, трудолюбие и патриотизм способны привести к великим высотам.
Shining Star of Armenian Football
June 26, 1987, Yerevan, Armenian SSR – was born Artur Geghami Yedigaryan was born in the Armenian capital, in a family where football was a cherished legacy. An Armenian footballer, midfielder, and former player of the Armenian national team, he scaled the heights of Armenian football, becoming a legend of the Pyunik club. His family, from grandfather Felix Veranyan to father Gegham Yedigaryan, has been dedicated to football for three generations, with Artur and his brother Artak carrying forward this proud tradition.
Artur’s football journey began early, at the age of 6, when he started training at the Pyunik football school in Yerevan. His first coach, Hovik Ghazanchyan, recognized his potential. Living near Yerevan’s Republican Stadium further fueled his passion for the game. At 19, Artur joined Pyunik’s first team and, from 2006 to 2009, helped the club secure four consecutive Armenian Premier League titles (2006, 2007, 2008, 2009), the 2009 Armenian Independence Cup, and the Hakob Tonoyan Supercup in 2007 and 2008.
From December 2009 to April 2010, Artur played on loan for PAS Hamedan in Iran’s Pro League, gaining valuable international experience. Returning to Pyunik, he continued to shine in Armenian football. In 2012, he joined Russian club Khimki, but financial disputes delayed the transfer, and by August of that year, he returned to Pyunik, signing a contract until the end of the 2012–2013 season.
Artur’s career took him to other clubs as well. From 2013 to 2014, he played for Kazakhstan’s Kairat, winning the 2014 Kazakhstan Cup and securing third place in the league twice. In 2015, he signed with Belarusian club Dinamo Minsk before returning to Armenia later that year to join Alashkert, where he won three Armenian Premier League titles (2015–2018) and the 2018–2019 Armenian Cup.
Artur represented the Armenian national team from 2008 to 2018, becoming a reliable player and contributing to the team’s successes. In 2018, he played for the Western Armenia team in CONIFA tournaments. Currently, he serves as an assistant coach at Sevan, passing his expertise to the next generation.
Artur Yedigaryan is more than a footballer; he is a torchbearer of Armenian football’s legacy. His achievements, dedication, and passion for the game have made him a beloved figure among fans and a pride of his footballing family. His journey continues to inspire young athletes, proving that talent, hard work, and patriotism can lead to great heights.

հայկական մշակույթի վառ խորհրդանիշ

26 հունիսի, 1975, Ավշար, Արարատի շրջան – ծնվել է Ալլա Ժորայի Լևոնյանը, հայ երգչուհի, բանաստեղծ, Հայաստանի վաստակավոր արտիստ (2011), ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ի Բարի Կամքի դեսպան, Ֆրիտյոֆ Նանսենի հիմնադրամի շքանշանակիր, ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալակիր, ՀՀ ՊՆ «Վազգեն Սարգսյան» մեդալակիր:

Ալլան 1992 թվականին ավարտել է Ավշարի միջնակարգ դպրոցը, 11 տարի սովորել արվեստի երաժշտական դպրոցում՝ դաշնամուրի բաժնում, և միաժամանակ հաճախել է Երևանի Գրողների միության «Բողբոջ» խմբակը: Դպրոցական տարիներին նա ընդգրկվել է մանկական կոմպոզիցիայի, նկարչական և սպորտային խմբակներում՝ ցուցաբերելով բազմակողմանի տաղանդ: 2003-2007 թվականներին նա կրթությունը շարունակել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ջազ-էստրադային բաժնում:
1993 թվականին Ալլան իր հեղինակած «Օտարական» և «Վերադարձիր» երգերով մասնակցել է «Բոհեմ» մրցույթ-փառատոնին՝ նվաճելով առաջին մրցանակը: 1994 թվականին «Կգտնեմ» երգով դարձել է «Ասուպ» մրցույթ-փառատոնի մրցանակակիր և ընդունվել Հայաստանի Երգի պետական թատրոն: 1997-1999 թվականներին նա երեք տարի անընդմեջ հաղթել է «Այո» մրցույթ-փառատոնում՝ կատարելով «Ես եմ», «Հայաստան» և «Հոյնար» երգերը: 1999 թվականից սկսած՝ նա համերգներով հանդես է եկել Հայաստանում և արտերկրում, ինչպես նաև աշխատել է Հայաստանի Հանրային ռադիոյում՝ վարելով սեփական հաղորդումը:
Ալլայի բանաստեղծությունները տպագրվել են «Պիոներ կանչ» թերթում: Նա թողարկել է հինգ ձայնասկավառակ, մեկ տեսաերիզ և 17 տեսահոլովակ: Նրա ալբոմները՝ «Հայաստան» (2000), «Մշո աղջիկ» (2002), «Գնամ հասնեմ» (2003), «The Best» (2006) և «Մարալ» (2006), արժանացել են հանդիսատեսի սիրուն:
Հայաստանի ոստիկանությանը կից հասարակական խորհրդի անդամ է: Նրա պարգևները ներառում են «Լավագույն երգչուհի», «Լավագույն ժողովրդական երգչուհի» կոչումները և բազմաթիվ այլ մրցանակներ: Ալլա Լևոնյանը հայկական մշակույթի կենդանի լեգենդ է, որի ձայնը հնչում է սերունդների սրտերում:

26 июня 1975 года, в селе Авшар, Араратская область – родилась Алла Жораевна Левонян, армянская певица, поэтесса, заслуженная артистка Армении (2011), Посол доброй воли ЮНИСЕФ, кавалер ордена Фритьофа Нансена, обладательница золотой медали Министерства культуры Армении, медали «Вазген Саргсян» Министерства обороны Армении. Её голосом и творчеством она покорила сердца, став ярким символом армянской культуры.
Алла окончила среднюю школу в Авшаре в 1992 году, 11 лет обучалась в музыкальной школе искусств по классу фортепиано и посещала литературный кружок «Бохбодж» при Союзе писателей Армении. В школьные годы она участвовала в детских музыкальных, художественных и спортивных кружках, проявляя разносторонние способности. В 2003–2007 годах она училась в Ереванской государственной консерватории имени Комитаса на отделении джазово-эстрадного вокала.
В 1993 году Алла участвовала в конкурсе-фестивале «Богем» студии «Ардзаганк» с песнями собственного сочинения «Отаракан» и «Верадарцир», завоевав первый приз. В 1994 году с песней «Кгтнем» она стала лауреатом ежегодного конкурса-фестиваля «Асуп» и была принята в Государственный театр песни Армении. В 1997–1999 годах она три года подряд побеждала на фестивале «Айо» с песнями «Ес ем», «Айастан» и «Хойнар». С 1999 года Алла начала активную концертную деятельность в Армении и за рубежом, а также работала на Общественном радио Армении, ведя собственную передачу.
Её стихи публиковались в газете «Пионер канч». Алла выпустила пять музыкальных альбомов, один видеодиск и около 17 видеоклипов. Её альбомы, включая «Айастан» (2000), «Мшо ахчик» (2002), «Гнам хаснем» (2003), «The Best» (2006) и «Марал» (2006), завоевали любовь публики.
Алла является членом общественного совета при Полиции Армении. Её награды включают звания «Лучшая певица» и «Лучшая народная певица», а также множество других премий. Алла Левонян – живая легенда армянской культуры, чей голос продолжает звучать в сердцах поколений.

June 26, 1975, Avshar, Ararat Province, Armenian SSR– was born Alla Zhorayi Levonyan, Armenian singer, poetess, Honored Artist of Armenia (2011), UNICEF Goodwill Ambassador, recipient of the Fridtjof Nansen Foundation Medal, Gold Medal of the Armenian Ministry of Culture, and “Vazgen Sargsyan” Medal from the Armenian Ministry of Defense. With her voice and artistry, she has captivated hearts, becoming a vibrant symbol of Armenian culture.
Alla graduated from Avshar Secondary School in 1992, studied piano for 11 years at an arts music school, and attended the “Boghbodj” literary club under the Writers’ Union of Armenia. During her school years, she participated in children’s music, art, and sports clubs, showcasing her versatile talents. From 2003 to 2007, she studied at the Yerevan Komitas State Conservatory in the jazz-pop vocal department.
In 1993, Alla competed in the “Bohem” contest-festival organized by the “Ardzagank” studio with her original songs “Otarak” and “Veradardzir,” winning first prize. In 1994, her song “Kgtne” earned her a laureate title at the annual “Asup” contest-festival, leading to her admission to the Armenian State Song Theatre. From 1997 to 1999, she won the “Ayo” festival three years in a row with her songs “Yes em,” “Hayastan,” and “Hoynar.” Since 1999, she has performed concerts in Armenia and abroad and hosted her own program on Public Radio of Armenia.
Her poetry was published in the “Pioner Kanch” newspaper. Alla has released five music albums, one video disc, and around 17 music videos. Her albums, including Hayastan (2000), Msho Aghjik (2002), Gnam Hasnem (2003), The Best (2006), and Maral (2006), have earned widespread acclaim.
Alla serves as a member of the Public Council under the Police of Armenia. Her accolades include titles such as “Best Female Singer” and “Best Folk Singer,” along with numerous other awards. Alla Levonyan is a living legend of Armenian culture, whose voice resonates in the hearts of generations.