Հայ ժողովրդի լուսավոր բանաստեղծ

1970 թվականի հունիսի 27, Երևանում մահացել է  Մկրտիչ Եղիշեի Խերանյանը՝ հայ գրականության անմար աստղ, իր երկար ու արգասաբեր կյանքով հարստացրեց հայ ժողովրդի մշակութային ժառանգությունը:

Ծնվել է 1899 թվականին Վան քաղաքում՝ Օսմանյան կայսրության Վանի վիլայեթում, Մկրտիչը մանկությունն անցկացրել է հայկական ավանդույթների և գրականության մթնոլորտում: Նա սովորել է Վանի ծխական դպրոցում, ապա Վարագա ժառանգավորաց և Հայկազյան կենտրոնական վարժարաններում: 1915 թվականին, Հայոց ցեղասպանության ժամանակ, նա գաղթել է Արևելյան Հայաստան և ընդունվել Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարան, որն ավարտելուց հետո նվիրվել է ուսուցչական գործունեությանը: Մինչև 1950 թվականը նա հայոց լեզու և գրականություն է դասավանդել Էջմիածնի և Երևանի դպրոցներում՝ սերունդներ կրթելով հայ գրականության սիրով: Նրա բանաստեղծությունները, պոեմներն ու արձակ գործերը, այդ թվում՝ «Հայաստանի լույս», «Սասնա տուն» և «Երկար, երկար մի ճանապարհ», արտացոլում են հայ ժողովրդի հոգևոր խորությունն ու պատմական ճակատագիրը: Իր թարգմանական աշխատանքներով, ներառյալ Գրիգոր Նարեկացու, Նիզամու և Պուշկինի գործերի թարգմանությունները, նա կամուրջ ստեղծեց հայ և համաշխարհային գրականությունների միջև: 1939 թվականից եղել է ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ: Նրա «Հազարան բլբուլ» պոեմը արժանացել է մրցանակի, իսկ նրա գրական վաստակը հետմահու պարգևատրվել է Հակոբ Մեղապարտի անվան հուշամեդալով:

27 июня 1970 года, Ереван.Скончался  Мкртич Егишевич Херанян, неугасимая звезда армянской литературы, своей долгой и плодотворной жизнью обогатил культурное наследие армянского народа. Родился в 1899 году в городе Ван Османской империи, Мкртич провёл детство в атмосфере армянских традиций и литературы. Он учился в местной приходской школе, затем в семинариях Варага и Айказян. В 1915 году, во время Геноцида армян, он эмигрировал в Восточную Армению и поступил в Эчмиадзинскую духовную семинарию. После её окончания он посвятил себя педагогической деятельности, преподавая армянский язык и литературу в школах Эчмиадзина и Еревана до 1950 года, воспитывая поколения любовью к армянской литературе. Его стихи, поэмы и проза, включая такие произведения, как «Свет Армении», «Сасна тун» и «Долгая, долгая дорога», отражают духовную глубину и историческую судьбу армянского народа. Своими переводами, включая произведения Григора Нарекаци, Низаму и Пушкина, он создал мост между армянской и мировой литературой. С 1939 года Мкртич был членом Союза писателей СССР. Его поэма «Хазаран блбул» получила литературную премию, а его вклад в литературу был отмечен посмертно медалью имени Акопа Мегапарта.

June 27, 1970, Yerevan. Died Mkrtičh Yegishevich Kheranyan, an enduring luminary of Armenian literature, enriched the cultural heritage of the Armenian people through his long and fruitful life. Born in 1899 in the city of Van in the Ottoman Empire, Mkrtičh grew up immersed in Armenian traditions and literature. He studied at a local parish school, followed by the Varaga and Haykazyan seminaries. In 1915, during the Armenian Genocide, he migrated to Eastern Armenia and enrolled in the Gevorgyan Seminary in Etchmiadzin. After graduating, he dedicated himself to teaching, imparting Armenian language and literature in schools in Etchmiadzin and Yerevan until 1950, nurturing generations with a love for Armenian literature. His poems, epics, and prose, including works like “The Light of Armenia,” “Sasna Tun,” and “A Long, Long Road,” reflect the spiritual depth and historical fate of the Armenian people. Through his translations, including works by Grigor Narekatsi, Nizami, and Pushkin, he built a bridge between Armenian and world literature. A member of the USSR Writers’ Union since 1939, his poem “Hazar Blbul” earned a literary award, and his contributions were posthumously honored with the Hakob Meghapart Medal.