Հունիսի 25, 1999, Մոսկվայում ծնվել է
Անաստասիա Գեորգիի Գալուստյանը հայ գեղասահորդուհի է, ով իր կարիերայով ապացուցել է, որ համառությունն ու նվիրվածությունը կարող են լեռներ շարժել:

Հայաստանի եռակի չեմպիոնը (2015-2017) նա մենասահքով հանդես է եկել միջազգային ասպարեզներում՝ դառնալով հայկական սպորտի պայծառ դեմքերից մեկը: 
Անաստասիան իր մանկության տարիներին սկսել է մասնակցել Ռուսաստանի պատանեկան առաջնություններին: Սակայն նրա կյանքում կայացած կարևոր որոշումը՝ ներկայացնել Հայաստանը, փոխեց նրա կարիերայի ընթացքը: Նա երեք անգամ հպարտորեն բարձրացրել է Հայաստանի դրոշը միջազգային պատանեկան մրցույթներում: Եվրոպայի առաջնություններում նա ցույց տվեց կայուն արդյունքներ՝ 2015-ին գրավելով 13-րդ, 2016-ին՝ 15-րդ, իսկ 2017-ին՝ 12-րդ տեղը: Աշխարհի առաջնություններում նա 2015-ին զբաղեցրել է 29-րդ, իսկ 2016-ին՝ 24-րդ հորիզոնականը: Բացի այդ, նա մասնակցել է II Ձմեռային պատանեկան օլիմպիական խաղերին՝ գրավելով 10-րդ տեղը: 
Անաստասիայի կարիերայի գագաթնակետերից մեկը եղավ նրա մասնակցությունը Գրան Պրի շարքին: Նա դարձավ առաջին հայ գեղասահորդուհին, ով արժանացավ այդ հեղինակավոր մրցաշարին մասնակցելու պատվին: Մոսկվայում կայացած Ռոստելեկոմի գավաթի խաղարկությունում նա փոխարինեց ամերիկացի գեղասահորդ Պոլին Էդմունդսին և զբաղեցրեց 9-րդ տեղը: Շաբաթ անց նա Փարիզում մասնակցեց Գրան Պրիի ֆրանսիական փուլին, որտեղ, փոխարինելով մեկ այլ ամերիկացի մարզիկի, գրավեց նախավերջին տեղը: 
2017 թվականին աշխարհի առաջնությունում նա հասավ եզրափակիչ և հայտնվեց երրորդ տասնյակում: Ցավոք, դա բավարար չէր Փհենչհանի Ձմեռային օլիմպիական խաղերին մասնակցելու համար: Օլիմպիական մրցաշրջանը նա սկսեց Բերգամոյում՝ Լոմբարդիի գավաթում, սակայն հանդես եկավ անհաջող: Ավելի ուշ, Օբերսդորֆում Նեբելխորնի մրցաշարում, նա գրավեց 8-րդ տեղը, բայց չստացավ օլիմպիական ուղեգիր: Ռուսական Գրան Պրիի փուլում նա եզրափակիչ հասավ վերջինը, սակայն բարելավեց իր նախկին արդյունքները կամավորական ծրագրերում: Հոկտեմբերի վերջին, մի շարք պատճառներով, նա որոշեց ժամանակավորապես դադարեցնել մասնակցությունը օլիմպիական մրցաշրջանին: 
Անաստասիայի ճանապարհը գեղասահքում ոգեշնչող օրինակ է: Նրա նվիրվածությունը, համառությունը և հայկական արմատներին հավատարմությունը նրան դարձրել են ոչ միայն սպորտային, այլև մշակութային կարևոր կերպար: 

Яркий путь армянской фигуристки на международной арене
25 июня 1999 года, в Москве родилась
Анастасия Георгиевна Галустян – армянская фигуристка, выступающая в одиночном катании, которая своим упорством и талантом прославила Армению на международной арене. Трехкратная чемпионка Армении (2015–2017), она стала одной из ярких звезд армянского спорта. 
В детстве Анастасия участвовала в российских юниорских соревнованиях, но приняла судьбоносное решение представлять Армению. Этот выбор определил ее карьеру. Она трижды гордо представляла свою новую родину на международных юниорских соревнованиях. На чемпионатах Европы она показала стабильные результаты: 13-е место в 2015 году, 15-е в 2016-м и 12-е в 2017-м. На чемпионатах мира она заняла 29-е место в 2015 году и 24-е в 2016-м. Кроме того, Анастасия участвовала во II зимних юношеских Олимпийских играх, где заняла 10-е место. 
Одним из ключевых моментов в ее карьере стало участие в серии Гран-при. Она стала первой армянской фигуристкой, удостоенной чести выступить в этом престижном турнире. На этапе Гран-при в Москве – Кубке Ростелекома – она заменила американскую фигуристку Полин Эдмундс и заняла 9-е место. Спустя неделю в Париже на французском этапе Гран-при, заменив другую американскую спортсменку, она финишировала предпоследней. 
В 2017 году на чемпионате мира Анастасия вышла в финал и вошла в третью десятку, но этого не хватило для квалификации на Олимпийские игры в Пхенчхане. Олимпийский сезон она начала в Бергамо на Кубке Ломбардии, где выступила неудачно. Позже в Оберсдорфе на турнире Небельхорн она заняла 8-е место, но не получила олимпийскую путевку. На российском этапе Гран-при она финишировала последней, но улучшила свои предыдущие результаты в произвольной программе. В конце октября по ряду причин она решила временно приостановить участие в олимпийском сезоне. 
Путь Анастасии в фигурном катании – это вдохновляющая история. Ее преданность спорту и верность армянским корням сделали ее не только спортивной, но и культурной иконой. 

The Dazzling Journey of an Armenian Figure Skater on the Global Stage
June 25, 1999, in Moscow, was born
Anastasia Georgievna Galustyan is an Armenian figure skater competing in singles, whose determination and talent have brought pride to Armenia on the international stage. A three-time Armenian champion (2015–2017), she has become one of the brightest stars in Armenian sports. 
In her early years, Anastasia competed in Russian junior championships but made the pivotal decision to represent Armenia, a choice that shaped her career. She proudly carried Armenia’s flag at international junior competitions three times. At the European Championships, she delivered consistent results, placing 13th in 2015, 15th in 2016, and 12th in 2017. At the World Championships, she secured 29th place in 2015 and 24th in 2016. She also competed at the II Winter Youth Olympic Games, finishing 10th. 
A highlight of her career was her participation in the Grand Prix series, making her the first Armenian figure skater to earn this honor. At the Rostelecom Cup in Moscow, she replaced American skater Polina Edmunds and finished 9th. A week later, at the French Grand Prix stage in Paris, substituting for another American skater, she placed second-to-last. 
In 2017, she reached the final at the World Championships, finishing in the top 30, but this was not enough to qualify for the PyeongChang Olympics. She began the Olympic season in Bergamo at the Lombardia Trophy, where she underperformed. Later, at the Nebelhorn Trophy in Oberstdorf, she placed 8th but failed to secure an Olympic spot. At the Russian Grand Prix, she finished last but improved her previous results in the free program. In late October, for various reasons, she decided to temporarily pause her participation in the Olympic season. 
Anastasia’s journey in figure skating is an inspiring tale of perseverance and dedication. Her commitment to her Armenian roots has made her not only a sporting figure but also a cultural icon.

25 հունիսի, 2009 թ. – մահացավ Մայքլ Ջեքսոնը – իսկ 1993 թվականին հայ ռեժիսոր Սամվել Գասպարյանի հրավերքով առաջին անգամ Մայքլ Ջեքսոնը ժամանեց Մոսկվա՝

Այդ համերգը կարող էր ընդհանրապես չկայանալ, եթե չլիներ Գասպարյանի հնարամտությունն ու համառությունը: 
1992 թվականին Սամվել Գասպարյանը աշխատում էր Ռումինիայում, որտեղ ծանոթացավ Ջեքսոնի պրոդյուսեր Մարսել Ավրամի հետ: Ընկերական զրույցի ընթացքում Գասպարյանը կիսվեց իր երազանքով՝ նկարահանել ֆիլմ Ամերիկայում, սակայն խոստովանեց, որ դրա համար բավարար գումար չունի: Ավրամն անսպասելի առաջարկ արեց՝ կազմակերպել Ջեքսոնի համերգը Մոսկվայում և վաստակել ֆիլմի համար անհրաժեշտ գումարը: Նախկինում Ջեքսոնին Մոսկվա հրավիրելու փորձեր եղել էին, օրինակ՝ Ստաս Նամինի կողմից, բայց դրանք անհաջող էին: Ոչ ոք չէր հավատում, որ ռուսական ընկերությունը կարող է կազմակերպել նման մակարդակի համերգ: Սակայն Ավրամը, Mama Concerts & Rau ընկերության նախագահը, Գասպարյանին ասաց. «Warum nicht?»՝ «Ինչու՞ ոչ»: 
Շուտով ամերիկացիները Մոսկվա ուղարկեցին իրենց ներկայացուցիչներին՝ ստուգելու «Դեսսա» ընկերության հուսալիությունը: Ընկերությունը վստահություն ներշնչեց, և պայմանագիրը կնքվեց: Շուտով Մայքլ Ջեքսոնը ժամանեց Մոսկվա: «Առաջին տպավորությունները նրանից շատ հաճելի էին: Չեմ ասի, որ նա խոսուն էր: Հյուրանոցում ընդունելության ժամանակ նա լուռ էր, նստած էր անկյունում, լսում էր մեզ: Ես նույնիսկ զարմացա, թե ինչպե՞ս է այդպիսի հանգիստ տղան բեմում նման բաներ անում: Նա դանդաղ էր, հանգիստ, թեև մի փոքր տարօրինակություններ ուներ: Օրինակ, գիշերվա ժամը երկուսին խնդրեց ճաշել ռեստորանում: Մենք նրան տարանք Դանիլովի վանքի մոտ գտնվող ռեստորան, շքեղ սեղան գցեցինք, բայց նա միայն բորշ կերավ և շատ գոհ էր: Իմ կարծիքով, մեր աստղերն ավելի քմահաճ են, քան նա»,- հիշում է Սամվել Գասպարյանը: 
Մոսկվայի համերգները համընկան Ջեքսոնի կարիերայի ոչ այնքան հաջող շրջանի հետ. այդ ժամանակ սկսվել էր սկանդալը՝ 13-ամյա Ջորդի Չանդլերի կողմից Ջեքսոնին սեռական ոտնձգությունների մեջ մեղադրելու մասին: Մոսկվայում խոսակցություններ էին պտտվում, որ Ջեքսոնի փոխարեն կեղծ կրկնօրինակ է ժամանել: Համերգից առաջ լուրեր տարածվեցին, որ Ջեքսոնի թիմի անդամներից մեկը թմրանյութ է բերել, և ոստիկանությունը ստուգումներ սկսեց: Հետո զանգ ստացվեց՝ ռումբի մասին, և սկսեցին ռումբ փնտրել: Անդադար անձրև էր տեղում, իսկ համերգը պետք է կայանար «Լուժնիկի» մարզադաշտում՝ բաց երկնքի տակ: Քարոզիչներն աշխատում էին մետրոյում և մարզադաշտի մոտ՝ համոզելով երկրպագուներին, որ համերգը չի կայանա: Իսկ մարզագուհի Ջունա Դավիթաշվիլին ներխուժեց Ջեքսոնի հանդերձարան և սկսեց համոզել նրան չելնել բեմ՝ ասելով, որ դա «սատանայի օր» է, և նա կարող է ողնաշարը կոտրել: Թերթերը լի էին բացասական կանխատեսումներով: 
Սամվելը հասկանում էր, որ ամեն ինչ կորած է՝ 1,2 միլիոն դոլար: Բայց նրան այլևս փողը չէր հուզում, նա ցանկանում էր ամեն գնով կայացնել համերգը: Ջեքսոնը, հուսահատված, նստած էր հանդերձարանում՝ բժշկի հետ: Շուրջբոլորը խառնաշփոթ էր: Հանկարծ Սամվելին մոտեցավ մի լացող կին՝ ձեռքին Ջեքսոնի կամ Չե Գևարայի նկարը: «Իմ դուստրը, որը գրեթե կույր է, 3% տեսողություն ունի, նկարել է սա և երազում է Ջեքսոնի ինքնագիրը ստանալ»,- ասաց նա: Սամվելը վերցրեց նկարը և գնաց Ջեքսոնի մոտ: Լսելով պատմությունը՝ Ջեքսոնն ասաց. «Դուք խենթ եք, համերգը ձախողվել է, իսկ դուք գալիս եք երեխայի համար ինքնագիր խնդրելու»: Պրոդյուսեր Ավրամը գրեթե աթոռից ընկավ. «Դու կորցրիր 1,5 միլիոն դոլար: Ինչու՞ եկանք այս Խորհրդային Միություն: Իսկ դու գալիս ես ինչ-որ աղջկա համար ինքնագիր խնդրելու»: Սամվելը պարզ պատասխանեց. «Բայց երեխան կույր է: Թքած համերգի վրա, թքած ամբողջ աշխարհի: Գուցե վաղը նա ուրախությունից տեսնի, որ դուք՝ նրա կուռքը, ստորագրել եք նրա նկարը»: 
Ջեքսոնը հուզվեց: Նա կարծես վերափոխվեց և վճռականորեն ասաց. «Ես անպայման կերգեմ»: Չնայած կիսադատարկ մարզադաշտին, քանի որ տոմսերը քիչ էին վաճառվել, Ջեքսոնը խնդրեց բացել մարզադաշտի դարպասները, թույլ տալ բոլոր ցանկացողներին մտնել և մաքրել անձրևից թրջված բեմը: «Երբ Ջեքսոնը տեսավ, թե ինչպես է ամբոխը ներխուժում մարզադաշտ, նա ուղղվեց դեպի բեմ: Երբ միացրին բարձրախոսների տոննաները, և նա սկսեց երգել, դա անմոռանալի պահ էր»,- հիշում է Գասպարյանը: 

Роль армян в организации концерта Майкла Джексона в Москве
25 июня 2009 года – смерть Майкла Джексона, а в 1993 году Майкл Джексон впервые приехал в Москву по приглашению армянского режиссера Самвела Гаспаряна. Этот концерт мог бы не состояться, если бы не находчивость и упорство Гаспаряна. 
В 1992 году Самвел Гаспарян работал в Румынии, где познакомился с продюсером Джексона Марселем Аврамом. За дружеской беседой Гаспарян поделился своей мечтой – снять фильм в Америке, но признался, что денег на это у него нет. Неожиданно Аврам предложил организовать концерт Джексона в Москве и заработать на этом для фильма. Ранее попытки пригласить Джексона в Москву предпринимались, например, Стасом Наминым, но безуспешно. Никто не верил, что российская компания способна организовать концерт суперзвезды. Но Марсель Аврам, президент мюнхенской компании Mama Concerts & Rau, сказал Гаспаряну: «Warum nicht?» – «Почему нет?» 
Вскоре американцы отправили в Москву своих представителей, чтобы проверить надежность компании «Десса». Компания внушила доверие, и договор был подписан. Вскоре Майкл Джексон приехал в Москву. «Первые впечатления о нем были очень приятными. Не скажу, что он был разговорчив. На приеме в гостинице он был молчалив, сидел в углу, слушал нас. Я даже удивился, как такой спокойный парень вытворяет на сцене такое. Он казался медлительным, тихим, хотя и с небольшими странностями. Например, в два часа ночи попросился пообедать в ресторане. Мы отвезли его в ресторан при Даниловском монастыре, накрыли шикарный стол, а он съел только борщ и был очень доволен. Наши звезды, мне кажется, более капризны», – вспоминает Самвел Гаспарян. 
Концерты в Москве совпали с не лучшим периодом в карьере Джексона: разгорелся скандал – певца обвинил в сексуальных домогательствах 13-летний Джорди Чандлер. По Москве ходили слухи, что приехал двойник Джексона. Перед концертом распространили слух, что кто-то из команды певца привез наркотики, и нагрянула милиция. Затем поступил звонок о заложенной бомбе, начались поиски. Лил бесконечный дождь, а концерт должен был пройти в «Лужниках» под открытым небом. Активисты агиткоманды работали в метро и у стадиона, убеждая фанатов разойтись, уверяя, что концерт не состоится. В гримерку Джексона ворвалась прорицательница Джуна Давиташвили и начала уговаривать его не выходить на сцену, мол, «день дьявола», и он сломает позвоночник. Газеты пестрели неблагоприятными прогнозами. 
Самвел понимал, что все потеряно – 1,2 миллиона долларов. Но деньги его уже не волновали, он хотел во что бы то ни стало провести концерт. Джексон, подавленный, сидел в гримерке с доктором. Вокруг царила суета. Вдруг к Самвелу подошла плачущая женщина с портретом, похожим на Джексона или Че Гевару. «Это нарисовала моя дочь, она почти слепая, у нее 3% зрения, она мечтает об автографе Майкла Джексона», – сказала она. Самвел взял рисунок и направился к Джексону. Выслушав, Джексон сказал: «Вы сумасшедший, концерт провалился, а вы приходите ради какого-то ребенка!» Продюсер Аврам чуть не упал со стула: «Ты потерял 1,5 миллиона долларов! Зачем мы прилетели в этот Советский Союз? А ты просишь автограф для какой-то девчонки!» Самвел ответил: «Но ребенок слепой! Плевать на концерт, на весь мир, может, завтра она прозреет от счастья, потому что вы, ее кумир, расписались на ее рисунке!» 
Джексон дрогнул. Он словно преобразился и решительно сказал: «Я обязательно буду петь». Несмотря на полупустой стадион – билетов продали мало – Джексон попросил открыть ворота, впустить всех желающих и вытереть мокрую от дождя сцену. «Увидев, как толпа хлынула на стадион, Джексон пошел к сцене. Когда включили тонны динамиков, и он запел, это был незабываемый момент», – вспоминает Гаспарян. 

The Role of Armenians in Bringing Michael Jackson’s Moscow Concert to Life
June 25, 2009 – Michael Jackson’s Passing
1993 – In 1993, Michael Jackson arrived in Moscow for the first time at the invitation of Armenian director Samvel Gasparyan. The concert might never have happened if not for Gasparyan’s ingenuity and determination. 
In 1992, Samvel Gasparyan was working in Romania, where he met Jackson’s producer, Marcel Avram. During a friendly conversation, Gasparyan shared his dream of making a film in America but admitted he lacked the funds. Unexpectedly, Avram suggested organizing a Jackson concert in Moscow to raise money for the film. Previous attempts to bring Jackson to Moscow, such as by Stas Namin, had failed. No one believed a Russian company could handle a superstar’s concert. But Marcel Avram, president of Munich-based Mama Concerts & Rau, told Gasparyan, “Warum nicht?” – “Why not?” 
Soon, Americans sent representatives to Moscow to verify the reliability of the “Dessa” company. The company earned their trust, and the contract was signed. Michael Jackson arrived in Moscow shortly after. “My first impressions of him were very pleasant. He wasn’t talkative. At a hotel reception, he was quiet, sitting in a corner, listening to us. I was surprised how such a calm guy could perform like that on stage. He seemed slow, serene, though a bit eccentric. For example, at 2 a.m., he asked to dine at a restaurant. We took him to a restaurant near the Danilov Monastery, set a lavish table, but he only ate borscht and was delighted. Our stars, I think, are more capricious,” Samvel Gasparyan recalls. 
The Moscow concerts coincided with a difficult period in Jackson’s career: a scandal erupted when 13-year-old Jordy Chandler accused him of sexual misconduct. Rumors swirled in Moscow that a double had arrived instead of Jackson. Just before the concert, word spread that someone from Jackson’s team had brought drugs, prompting a police raid. Then came a call about a bomb, triggering a search. Endless rain poured, and the concert was set to take place at Luzhniki Stadium in the open air. Activists worked the metro and stadium area, urging fans to leave, claiming the concert was canceled. Psychic Dzhuna Davitashvili burst into Jackson’s dressing room, warning him not to perform, calling it a “devil’s day” and predicting he’d break his spine. Newspapers were filled with grim forecasts. 
Samvel knew everything was lost – 1.2 million dollars. But money no longer mattered; he was determined to make the concert happen. Jackson, disheartened, sat in his dressing room with a doctor. Chaos reigned around them. Suddenly, a tearful woman approached Samvel, holding a drawing of either Jackson or Che Guevara. “My daughter, who is nearly blind with only 3% vision, drew this and dreams of Michael Jackson’s autograph,” she said. Samvel took the drawing and went to Jackson. After hearing the story, Jackson said, “You’re crazy! The concert’s a failure, and you’re asking for an autograph for some kid!” Producer Avram nearly fell off his chair: “You lost 1.5 million dollars! Why did we come to this Soviet Union? And you’re asking for an autograph for some girl?” Samvel replied simply, “But the child is blind! Forget the concert, forget the world – maybe tomorrow she’ll see out of joy because you, her idol, signed her drawing!” 
Jackson was moved. He seemed transformed and firmly said, “I will definitely perform.” Despite the half-empty stadium – ticket sales were low – Jackson asked to open the gates, let everyone in, and wipe the rain-soaked stage. “When Jackson saw the crowd rushing into the stadium, he headed to the stage. The moment the tons of speakers kicked in, and he started singing, it was unforgettable,” Gasparyan recalls.

Հունիսի 25, 1944, Ջերֆալկո, Սկարլինո, Տոսկանա, Իտալիա ,զոհվեց
Գևորգ Աղաբեկի Քոլոզյանը հայ մանկավարժ, Կարմիր բանակի զինվոր, ապա իտալական պարտիզան էր, ում անձնուրաց սխրանքը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ ընդմիշտ փորագրվեց պատմության էջերում: 

1917 թվականին Նոր Բայազետում (այժմ՝ Գավառ) ծնված Գևորգը 1938 թվականին ավարտեց մանկավարժական ուսումնարանը և սկսեց գերմաներեն դասավանդել տեղի դպրոցում: 1939 թվականին նա զորակոչվեց Կարմիր բանակ և մասնակցեց Սովետա-ֆիննական պատերազմին: Վիրավորվելով՝ նա մոտ կես տարի բուժվեց Յարոսլավլի հոսպիտալում, ապա զորացրվեց և վերադարձավ դասավանդմանը: Սակայն, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի սկզբին նա կամավոր մեկնեց ռազմաճակատ: 
Մոտ մեկ տարի Վրաստանում ծառայելու ընթացքում Գևորգը, ըստ մի աղբյուրի, մասնագիտացավ հետախուզական դպրոցում, իսկ մյուսի համաձայն՝ ռադիոդպրոցում: 1942 թվականի գարնանից նա ծառայեց Ղրիմի ռազմաճակատի քաղբաժնում, իսկ որոշ աղբյուրներ նշում են, որ նա բազմիցս նետվել է հակառակորդի թիկունք դիվերսիոն խմբերի հետ: 1942 թվականի մայիսի 8-11-ը նա ընկավ շրջապատման մեջ և գերվեց: Ըստ այլ վարկածի՝ գերեվարվել է 1943 թվականին՝ սլովակ պարտիզանների հետ կապ հաստատելու համար թշնամու թիկունք նետվելու ժամանակ: 
Գերությունը նա անցկացրեց Իտալիայում: 1944 թվականին Գևորգը փախավ գերությունից և միացավ «Գուիդո Բոսկալիա» պարտիզանական բրիգադին: 1944 թվականի հունիսի 25-ին, երբ պարտիզանների ջոկատը շրջապատվեց, ոտքից վիրավոր Գևորգը սեփական մարմնով ծածկեց ֆաշիստական հրակնատը՝ փրկելով իր ընկերների նահանջի ճանապարհը: Նա զոհվեց Ջերֆալկոյում, որտեղ էլ թաղվեց: 
1957 թվականին Իտալիայի «Գատզետտա Ուֆիչիալե» պաշտոնաթերթը հայտարարեց, որ Գևորգ Քոլոզյանը հետմահու պարգևատրվել է «Մարտական քաջության համար» բրոնզե մեդալով: 1966 թվականին պարզվեց նրա ինքնությունը, գտնվեցին նրա ազգականները, և Իտալիայի դեսպանը ԽՍՀՄ-ում նրանց հանձնեց մեդալը: Գևորգի սխրանքը դարձավ հայ ժողովրդի քաջության և անձնվիրության խորհրդանիշ: 

Подвиг армянского героя в Итали  во Второй мировой войне
25 июня 1944 года, Джерфалко, Скарлино, Тоскана, Италия погиб
Геворг Агабеки Колозян – армянский педагог, солдат Красной армии, а затем итальянский партизан, чей подвиг во время Второй мировой войны навсегда вошел в историю. 
Родившийся в 1917 году в Новом Байазете (ныне Гаваре), Геворг в 1938 году окончил педагогическое училище и начал преподавать немецкий язык в местной школе. В 1939 году он был призван в Красную армию и участвовал в советско-финской войне. Получив ранение, он около полугода лечился в ярославльском госпитале, после чего был демобилизован и вернулся к преподаванию. Однако с началом Второй мировой войны Геворг добровольцем отправился на фронт. 
Около года он служил в Грузии, где, по одному из источников, прошел подготовку в разведывательной школе, а по другому – в радиошколе. С весны 1942 года он служил в политотделе Крымского фронта, а некоторые источники утверждают, что он неоднократно забрасывался в тыл врага с диверсионными группами. В период с 8 по 11 мая 1942 года Геворг попал в окружение и был взят в плен. По другой версии, он был захвачен в 1943 году во время заброски в тыл врага для установления связи со словацкими партизанами. 
Плен он провел в Италии. В 1944 году Геворг сбежал из плена и присоединился к партизанской бригаде «Гуидо Боскалья». 25 июня 1944 года, когда отряд партизан оказался в окружении, раненный в ногу Геворг закрыл своим телом фашистский пулемет, преграждавший путь к отступлению, тем самым спасая своих товарищей. Он погиб и был похоронен в Джерфалко. 
В 1957 году итальянская официальная газета «Гадзетта Уффициале» сообщила, что Геворг Колозян посмертно награжден бронзовой медалью «За боевые заслуги». В 1966 году была установлена его личность, найдены родственники, и посол Италии в СССР вручил им медаль. Подвиг Геворга стал символом мужества и самопожертвования армянского народа. 

The Unfading Valor of an Armenian Hero in World War II

June 25, 1944, Gerfalco, Scarlino, Tuscany, Italy died Gevorg Aghabeki Kolozian, an Armenian educator, Red Army soldier, and later an Italian partisan, left an indelible mark on history with his selfless heroism during World War II.

Born in 1917 in Nor Bayazet (now Gavar), Gevorg graduated from a pedagogical college in 1938 and began teaching German in a local school. In 1939, he was drafted into the Red Army and fought in the Soviet-Finnish War. Wounded, he spent nearly six months recovering in a Yaroslavl hospital before being discharged and returning to teaching. At the outbreak of World War II, Gevorg volunteered for the front.

For about a year, he served in Georgia, where, according to one source, he trained in an intelligence school, and according to another, in a radio school. From spring 1942, he served in the political department of the Crimean Front, though some sources claim he was repeatedly deployed behind enemy lines with sabotage groups. Between May 8 and 11, 1942, he was surrounded and captured. Another account suggests he was taken prisoner in 1943 while on a mission to connect with Slovak partisans behind enemy lines.

Gevorg spent his captivity in Italy. In 1944, he escaped and joined the “Guido Boscalia” partisan brigade. On June 25, 1944, when the partisan unit was surrounded, Gevorg, wounded in the leg, threw himself onto a fascist machine gun blocking the retreat path, saving his comrades. He died and was buried in Gerfalco.

In 1957, Italy’s official gazette, Gazzetta Ufficiale, announced that Gevorg Kolozian was posthumously awarded the Bronze Medal for Military Valor. In 1966, his identity was confirmed, his relatives were located, and the Italian ambassador to the USSR presented them with the medal. Gevorg’s sacrifice became a symbol of Armenian courage and selflessness.

---

Il valore immortale di un eroe armeno nella Seconda Guerra Mondiale

25 giugno 1944, Gerfalco, Scarlino, Toscana, Italia Gevorg Aghabeki Kolozian, un educatore armeno, soldato dell’Armata Rossa e successivamente partigiano italiano, ha lasciato un’impronta indelebile nella storia con il suo eroismo altruistico durante la Seconda Guerra Mondiale.

Nato nel 1917 a Nor Bayazet (oggi Gavar), Gevorg completò il collegio pedagogico nel 1938 e iniziò a insegnare tedesco in una scuola locale. Nel 1939 fu arruolato nell’Armata Rossa e partecipò alla guerra sovietico-finlandese. Ferito, trascorse quasi sei mesi in un ospedale a Yaroslavl prima di essere congedato e tornare all’insegnamento. Allo scoppio della Seconda Guerra Mondiale, Gevorg si arruolò volontariamente al fronte.

Per circa un anno prestò servizio in Georgia, dove, secondo una fonte, si specializzò in una scuola di intelligence, mentre secondo un’altra, in una scuola radio. Dalla primavera del 1942 servì nel dipartimento politico del Fronte di Crimea, anche se alcune fonti affermano che fu ripetutamente paracadutato dietro le linee nemiche con gruppi di sabotaggio. Tra l’8 e l’11 maggio 1942 fu accerchiato e catturato. Secondo un’altra versione, fu fatto prigioniero nel 1943 durante una missione per stabilire contatti con i partigiani slovacchi.

Trascorse la prigionia in Italia. Nel 1944, Gevorg fuggì dalla prigionia e si unì alla brigata partigiana “Guido Boscalia”. Il 25 giugno 1944, quando il suo reparto fu circondato, Gevorg, ferito a una gamba, si gettò su una mitragliatrice fascista che bloccava la via di ritirata, salvando i suoi compagni. Morì e fu sepolto a Gerfalco.

Nel 1957, la Gazzetta Ufficiale italiana annunciò che Gevorg Kolozian era stato insignito postumo della Medaglia di Bronzo al Valor Militare. Nel 1966 fu identificata la sua identità, furono trovati i suoi parenti e l’ambasciatore italiano in URSS consegnò loro la medaglia. Il sacrificio di Gevorg è diventato un simbolo del coraggio e del sacrificio del popolo armeno.

24 հունիսի, 2025, Երևան –լքեց այս աշխարհը՝ թողնելով անմոռանալի ժառանգություն` Գուժ Ալեքսանդրի Մանուկյանը (իսկական անունը՝ Գուրգեն Ալեքսանդրի Արաքսմանյան), հայ թատրոնի և կինոյի աստղ

Ծնվել է 1937 թվականի մայիսի 6-ին Լենինականում (այժմ՝ Գյումրի), նա մեծացել է արվեստով շնչող ընտանիքում: Հայրը՝ գրող Ալեքսանդր Արաքսմանյանը, և մայրը՝ դերասանուհի Վալենտինա Արաքսմանյանը, նրա մեջ սերմանեցին սեր դեպի բեմ և գրականություն: Եղբայրը՝ Էմմանուիլը, նույնպես ընտրեց արվեստի ճանապարհը՝ դառնալով դրամատուրգ և կինոքննադատ:
1958 թվականին Գուժ Մանուկյանն ավարտեց Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը և սկսեց իր բեմական կարիերան Կապանի դրամատիկական թատրոնում: Շուտով նա տեղափոխվեց Երևան՝ աշխատելով Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում, իսկ 1967 թվականից միացավ Երևանի դրամատիկական թատրոնին: Նրա կատարումները բեմում աչքի էին ընկնում խորությամբ և անկեղծությամբ: Նա փայլեց այնպիսի դերերում, ինչպիսիք են Շեքսպիրի «Ռիչարդ III»-ի Բուքինգհեմը, Բեռնարդ Շոուի «Իմ չքնաղ լեդին»-ի Ալֆրեդը և Պերճ Զեյթունցյանի «Աստվածների կանչը» պիեսի Տիգրան Մեծը, որի համար 1981 թվականին արժանացավ ՀԽՍՀ պետական մրցանակի:
Կինոյում Գուժ Մանուկյանի կարիերան սկսվեց 1964 թվականին: Նա նկարահանվեց բազմաթիվ ֆիլմերում, որոնցից առանձնանում են «Սգավոր ձյունը» (1978), «Կյանքի լավագույն կեսը» (1979) և «Մեռիր ձիու վրա» (1980): Նրա խաղը միշտ առանձնանում էր հոգեբանական խորությամբ և բնականությամբ: Բացի կինոյից, նա համագործակցեց «Արմենիա» հեռուստաընկերության հետ՝ նկարահանվելով «Հարազատ թշնամի» սերիալում:
Գուժ Մանուկյանը նաև ակտիվ էր հասարակական կյանքում՝ 2006-2015 թվականներին լինելով «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության անդամ: Նրա նվաճումները պսակվեցին բազմաթիվ պարգևներով, այդ թվում՝ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստի կոչում (1980) և Մովսես Խորենացու մեդալ (1998):
Գուժ Մանուկյանի կյանքն ու արվեստը շարունակում են ոգեշնչել սերունդներ: Նրա դերերն ու կերպարները մնում են հայ արվեստի պատմության անբաժան մասը՝ խոսելով նրա տաղանդի և նվիրվածության մասին:

Наследие бессмертного актера
24 июня 2025 года, Ереван, Армения –ушел из жизни, оставив неизгладимый след в искусстве Гуж Александрович Манукян (настоящее имя — Гурген Александрович Араксмян), выдающийся армянский актер театра и кино.  Родился он 6 мая 1937 года в Ленинакане (ныне Гюмри) в семье, где искусство было неотъемлемой частью жизни. Его отец, писатель Александр Араксмян, и мать, актриса Валентина Араксмян, привили ему любовь к сцене и литературе. Брат Эммануил также посвятил себя искусству, став драматургом и кинокритиком.
В 1958 году Гуж Манукян окончил Ереванский художественно-театральный институт и начал свою карьеру в Капанском драматическом театре. Вскоре он перешел в Ереванский театр юного зрителя, а с 1967 года стал актером Ереванского драматического театра. Его игра отличалась глубиной и искренностью. Среди его лучших ролей — Букингем в «Ричарде III» Шекспира, Альфред в «Моей прекрасной леди» Бернарда Шоу и Тигран Великий в пьесе Перча Зейтунцяна «Зов богов», за которую в 1981 году он получил Государственную премию Армянской ССР.
Кинокарьера Гужа Манукяна началась в 1964 году. Он снялся в таких фильмах, как «Скорбный снег» (1978), «Лучшая половина жизни» (1979) и «Умри на коне» (1980). Его актерская игра всегда поражала психологической точностью и естественностью. Помимо кино, он сотрудничал с телеканалом «Армения», сыграв в сериале «Родной враг».
Гуж Манукян активно участвовал в общественной жизни, будучи членом партии «Процветающая Армения» в 2006–2015 годах. Его талант был отмечен множеством наград, включая звание Народного артиста Армянской ССР (1980) и медаль Мовсеса Хоренаци (1998).
Жизнь и творчество Гужа Манукяна продолжают вдохновлять поколения. Его роли и образы остаются неотъемлемой частью истории армянского искусства, свидетельствуя о его таланте и преданности своему делу.

Immortal Legacy of an Actor
June 24, 2025, Yerevan, Armenia – Guzh Alexandrovich Manukyan (born Gurgen Alexandrovich Araksmanyan), a luminary of Armenian theater and cinema, passed away, leaving behind an enduring legacy. Born on May 6, 1937, in Leninakan (now Gyumri), he grew up in a family immersed in the arts. His father, writer Alexander Araksmanyan, and his mother, actress Valentina Araksmanyan, instilled in him a passion for the stage and literature. His brother, Emmanuil, also pursued a career in the arts as a playwright and film critic.
In 1958, Guzh Manukyan graduated from the Yerevan Art and Theater Institute and began his career at the Kapan Dramatic Theater. He later joined the Yerevan Theater for Young Audiences and, from 1967, became a cornerstone of the Yerevan Dramatic Theater. His performances were marked by profound emotional depth and authenticity. Among his standout roles were Buckingham in Shakespeare’s Richard III, Alfred in Bernard Shaw’s Pygmalion, and Tigran the Great in Perch Zeytuntsyan’s The Call of the Gods, for which he received the Armenian SSR State Prize in 1981.
Manukyan’s film career began in 1964, with memorable roles in films such as Mourning Snow (1978), The Best Half of Life (1979), and Die on Horseback (1980). His performances were characterized by psychological nuance and natural charisma. Beyond cinema, he collaborated with Armenia TV, appearing in the series Dear Enemy.
An active participant in public life, Manukyan was a member of the Prosperous Armenia party from 2006 to 2015. His contributions to the arts were recognized with numerous accolades, including the title of People’s Artist of the Armenian SSR (1980) and the Movses Khorenatsi Medal (1998).
Guzh Manukyan’s life and work continue to inspire generations. His roles and characters remain an integral part of Armenian cultural history, a testament to his extraordinary talent and dedication.

1967 թվականի հունիսի 24-ին Մոսկվայում կյանքից հեռացավ Ստեփան Ֆեոդորի Քեչեքյանը՝ հայ խորհրդային իրավաբան, իրավագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր և ՌԽՖՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ, ում կյանքն ու գործունեությունը դարձան իրավագիտության ոլորտում նշանակալի ժառանգություն:

Նրա նվիրվածությունը գիտությանը և կրթությանը ոգեշնչում է սերունդներին՝ հաստատելով նրա անունը որպես 20-րդ դարի խոշորագույն իրավագետներից մեկը:
Ստեփան Քեչեքյանը ծնվել է 1890 թվականի ապրիլի 6-ին Նոր Նախիջևանում, Ռուսական կայսրության Դոնի զորքի մարզում: Նրա մանկությունն անցել է հայկական մշակույթով հարուստ միջավայրում, ինչը ձևավորել է նրա աշխարհայացքը և կերտել բարձր կրթության ձգտում: 1912 թվականին նա փայլուն կերպով ավարտել է Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը՝ սկսելով իր գիտական և մանկավարժական կարիերան: Դեռևս 1918 թվականին՝ ընդամենը 28 տարեկանում, նա դարձել է պրոֆեսոր՝ ապացուցելով իր բացառիկ տաղանդը:
Քեչեքյանի կարիերան նշանավորվել է անխոնջ աշխատանքով: 1912 թվականից նա դասավանդել է տարբեր համալսարաններում, իսկ 1942 թվականից ստանձնել է Մոսկվայի պետական համալսարանի պետության և իրավունքի տեսության ու պատմության ամբիոնի վարիչի պաշտոնը: 1946-1954 թվականներին նա նաև դասավանդել է ԽՄԿԿ Կենտկոմին առընթեր Հասարակական գիտությունների ակադեմիայում: Նրա խորիմաստ դասախոսությունները և գիտական աշխատությունները գրավել են ուսանողների և գործընկերների ուշադրությունը՝ վերածելով նրան ժամանակի առաջատար մտավորականներից մեկի:
Քեչեքյանի գիտական ժառանգությունը ներառում է պետության և իրավունքի տեսության ու պատմության, ինչպես նաև քաղաքական գիտությունների պատմության վերաբերյալ խորքային հետազոտություններ: Նա նախաձեռնել է բազմաթիվ դասագրքերի ստեղծում, եղել է դրանց հեղինակն ու խմբագիրը՝ նպաստելով իրավագիտության զարգացմանը ԽՍՀՄ-ում: Բացի այդ, նա թարգմանել է գերմանացի փիլիսոփա Յոհան Գոթլիբ Ֆիխտեի աշխատությունները՝ ընդլայնելով գիտական գրականության հասանելիությունը: Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են ԽՍՀՄ-ի և արտասահմանյան ժողովուրդների բազմաթիվ լեզուներով՝ վկայելով նրա միջազգային ճանաչման մասին:
Քեչեքյանի ներդրումը գնահատվել է բարձր պարգևներով: Նա արժանացել է «Պատվո նշան» շքանշանին՝ ընդգծելով նրա դերը խորհրդային գիտության և կրթության զարգացման գործում: Նրա խմբագրական աշխատանքը իրավաբանական ամսագրերում նպաստել է գիտական մտքի տարածմանը:
Ստեփան Քեչեքյանի կյանքը օրինակ է ծառայում նվիրվածության և գիտական գերազանցության: Նրա աշխատանքները շարունակում են ոգեշնչել իրավագետներին և մտավորականներին՝ հիշեցնելով, որ գիտելիքի ճանապարհը բաց է նրանց համար, ովքեր համարձակվում են հետամուտ լինել ճշմարտությանը:

Путь Выдающегося Юриста
24 июня 1967 года в Москве ушел из жизни Степан Феодорович Кечекян — выдающийся советский юрист армянского происхождения, доктор юридических наук, профессор и заслуженный деятель науки РСФСР, чья жизнь и деятельность оставили неизгладимый след в истории юриспруденции. Его преданность науке и образованию продолжает вдохновлять поколения, закрепляя его имя среди крупнейших юристов 20-го века.
Степан Кечекян родился 6 апреля 1890 года в Новом Нахичевани, в области Войска Донского Российской империи. Детство, проведенное в богатой армянской культурной среде, сформировало его мировоззрение и стремление к высшему образованию. В 1912 году он с отличием окончил юридический факультет Московского университета, положив начало своей блестящей научной и педагогической карьере. Уже в 1918 году, в возрасте 28 лет, он стал профессором, продемонстрировав исключительный талант.
Карьера Кечекяна была отмечена неустанным трудом. С 1912 года он преподавал в различных университетах, а с 1942 года возглавил кафедру теории и истории государства и права Московского государственного университета. В 1946–1954 годах он также преподавал в Академии общественных наук при ЦК КПСС. Его глубокие лекции и научные труды привлекали внимание студентов и коллег, превратив его в одного из ведущих интеллектуалов своего времени.
Научное наследие Кечекяна включает фундаментальные исследования в области теории и истории государства и права, а также истории политических наук. Он инициировал создание ряда учебников по теории и истории государства и права, выступая их автором и редактором, что способствовало развитию юриспруденции в СССР. Кроме того, он перевел труды немецкого философа Иоганна Готлиба Фихте, расширив доступ к научной литературе. Его работы были переведены на многие языки народов СССР и зарубежных стран, что свидетельствует о его международном признании.
Заслуги Кечекяна были отмечены высокими наградами. Он был удостоен ордена «Знак Почета», подчеркивающего его вклад в развитие советской науки и образования. Его редакторская работа в юридических журналах способствовала распространению научной мысли.
Жизнь Степана Кечекяна служит примером преданности и научного превосходства. Его труды продолжают вдохновлять юристов и интеллектуалов, напоминая, что путь к знаниям открыт для тех, кто смело стремится к истине.

The Journey of a Brilliant Jurist
On June 24, 1967, Moscow bid farewell to Stepan Feodorovich Kechekyan, an eminent Soviet jurist of Armenian descent, a Doctor of Legal Sciences, professor, and Honored Scientist of the RSFSR, whose life and work left an indelible mark on the field of jurisprudence. His dedication to scholarship and education continues to inspire generations, cementing his legacy as one of the 20th century’s foremost legal minds.
Stepan Kechekyan was born on April 6, 1890, in Novo Nakhichevan, in the Don Cossack region of the Russian Empire. Raised in a culturally rich Armenian environment, his early years shaped his worldview and fueled his pursuit of higher education. In 1912, he graduated with honors from the Faculty of Law at Moscow University, embarking on a remarkable academic and pedagogical career. By 1918, at the age of 28, he had already become a professor, showcasing his extraordinary talent.
Kechekyan’s career was defined by tireless dedication. From 1912, he taught at various universities, and in 1942, he assumed the role of head of the Department of Theory and History of State and Law at Moscow State University. Between 1946 and 1954, he also lectured at the Academy of Social Sciences under the Central Committee of the CPSU. His insightful lectures and scholarly works captivated students and peers alike, establishing him as a leading intellectual of his era.
Kechekyan’s scholarly legacy encompasses profound research in the theory and history of state and law, as well as the history of political sciences. He spearheaded the creation of numerous textbooks on these subjects, serving as both author and editor, significantly advancing legal education in the USSR. Additionally, he translated the works of German philosopher Johann Gottlieb Fichte, broadening access to scholarly literature. His publications were translated into many languages of the USSR and foreign nations, reflecting his global recognition.
Kechekyan’s contributions were honored with prestigious awards, including the Order of the Badge of Honor, which underscored his role in advancing Soviet science and education. His editorial work in legal journals furthered the dissemination of academic thought.
Stepan Kechekyan’s life stands as a testament to dedication and scholarly excellence. His works continue to inspire jurists and intellectuals, reminding us that the pursuit of knowledge is open to those who boldly seek truth.

2006 թվականի հունիսի 24-ին Իտալիայի Թուրին քաղաքում տեղի ունեցավ պատմական իրադարձություն, որը ընդմիշտ փորագրվեց հայկական սպորտի պատմության մեջ:

Հայաստանի շախմատի ազգային հավաքականը, ղեկավարված գրոսմայստեր Լևոն Արոնյանի կողմից, հզոր ելույթով նվաճեց Շախմատի Օլիմպիադայի չեմպիոնի տիտղոսը՝ առաջին անգամ բարձրացնելով Հայաստանի դրոշը միջազգային շախմատի ամենահեղինակավոր մրցաշարի գագաթին: Այս հաղթանակը ոչ միայն սպորտային ձեռքբերում էր, այլև ազգային հպարտության և միասնության խորհրդանիշ:
Հայաստանի հավաքականը, որի կազմում էին Լևոն Արոնյանը, Վլադիմիր Հակոբյանը, Գաբրիել Սարգսյանը, Արտաշես Մինասյանը և պահեստային խաղացող Կարեն Ասրյանը, ցուցադրեց աննախադեպ համախմբվածություն և ռազմավարական վարպետություն: Թուրինի Օլիմպիադան դարձավ նրանց փայլուն խաղի ականատեսը, երբ հայկական թիմը հաշվով 36 միավոր գերազանցեց աշխարհի ուժեղագույն թիմերին, այդ թվում՝ Ռուսաստանին, Չինաստանին և ԱՄՆ-ին: Վճռական պարտիաներում Լևոն Արոնյանի սառնասիրտ խաղը և թիմի անդամների փոխադարձ աջակցությունը բերեցին անհավանական արդյունք:
Այս հաղթանակը յուրահատուկ էր նաև նրանով, որ Հայաստանը՝ փոքր երկիր լինելով, կարողացավ գերիշխել այնպիսի մրցաշարում, որտեղ մրցում էին ավելի մեծ ռեսուրսներով և խաղացողների ընտրությամբ երկրներ: Թիմի յուրաքանչյուր անդամ ներդրեց իր անգնահատելի ներդրումը: Վլադիմիր Հակոբյանի կայուն խաղը, Գաբրիել Սարգսյանի կարևոր հաղթանակները և Արտաշես Մինասյանի վստահ ելույթները կերտեցին այդ հեքիաթային հաջողությունը: Կարեն Ասրյանի ներկայությունը, որպես պահեստային խաղացող, ապահովեց թիմի խորություն և ճկունություն:
Հայաստանի հաղթանակը Շախմատի Օլիմպիադայում Թուրինում նշանակալից էր նաև մշակութային և հոգևոր առումով: Շախմատը Հայաստանում ավելին է, քան սպորտ. այն ազգային ինքնության և մտավոր գերազանցության խորհրդանիշ է: 1960-ականներից սկսած, երբ Տիգրան Պետրոսյանը դարձավ աշխարհի չեմպիոն, Հայաստանը հայտնի է որպես շախմատային գերտերություն: 2006 թվականի հաղթանակը ևս մեկ անգամ ապացուցեց, որ հայ ժողովուրդը, չնայած իր փոքրաթիվ լինելուն, կարող է մեծ բարձունքների հասնել:
Հայաստանի հավաքականի ոսկե մեդալը Թուրինում ոգեշնչեց սերունդներին: Այն ցույց տվեց, որ համախմբվածությամբ, նվիրվածությամբ և խելացի ռազմավարությամբ հնարավոր է հաղթահարել ցանկացած խոչընդոտ: Այսօր էլ 2006 թվականի Օլիմպիադայի հաղթանակը մնում է հայկական շախմատի պատմության ամենապայծառ էջերից մեկը, որը հիշեցնում է, որ երազանքները կարող են իրականություն դառնալ:

Шахматная Сказка Армении: Золотая Победа на Олимпиаде
24 июня 2006 года в итальянском Турине произошло историческое событие, которое навсегда вошло в анналы армянского спорта. Национальная сборная Армении по шахматам, возглавляемая гроссмейстером Левоном Ароняном, с триумфом завоевала титул чемпиона Шахматной Олимпиады, впервые подняв флаг Армении на вершину самого престижного международного шахматного турнира. Эта победа стала не только спортивным достижением, но и символом национальной гордости и единства.
Сборная Армении, в составе которой выступали Левон Аронян, Владимир Акопян, Габриэль Саркисян, Арташес Минасян и запасной игрок Карен Асрян, продемонстрировала невероятную сплоченность и стратегическое мастерство. Туринская Олимпиада стала свидетелем их блестящей игры, когда армянская команда, набрав 36 очков, обошла сильнейшие сборные мира, включая Россию, Китай и США. В решающих партиях хладнокровие Левона Ароняна и взаимная поддержка членов команды привели к поразительному результату.
Эта победа была уникальной еще и потому, что Армения, будучи небольшой страной, сумела доминировать в турнире, где соревновались страны с гораздо большими ресурсами и выбором игроков. Каждый член команды внес свой неоценимый вклад. Стабильная игра Владимира Акопяна, ключевые победы Габриэля Саркисяна и уверенные выступления Арташеса Минасяна создали эту сказочную историю успеха. Присутствие Карена Асряна в качестве запасного игрока обеспечило команде глубину и гибкость.
Победа Армении на Шахматной Олимпиаде в Турине имела огромное культурное и духовное значение. Шахматы в Армении — это больше, чем спорт; они являются символом национальной идентичности и интеллектуального превосходства. С 1960-х годов, когда Тигран Петросян стал чемпионом мира, Армения зарекомендовала себя как шахматная сверхдержава. Победа 2006 года еще раз доказала, что армянский народ, несмотря на свою малочисленность, способен достигать великих высот.
Золотая медаль армянской сборной в Турине вдохновила целые поколения. Она показала, что сплоченность, преданность делу и умная стратегия способны преодолеть любые препятствия. Сегодня победа на Олимпиаде 2006 года остается одной из самых ярких страниц в истории армянских шахмат, напоминая о том, что мечты могут стать реальностью.

Armenia’s Chess Fairytale: Golden Triumph at the Olympiad
On June 24, 2006, the city of Turin, Italy, witnessed a historic moment that etched itself into the annals of Armenian sports. The Armenian national chess team, led by Grandmaster Levon Aronian, achieved a stunning victory, claiming the title of Chess Olympiad champion for the first time, raising Armenia’s flag atop the world’s most prestigious chess tournament. This triumph was not just a sporting feat but a powerful symbol of national pride and unity.
The Armenian team, comprising Levon Aronian, Vladimir Akopian, Gabriel Sargissian, Artashes Minasian, and reserve player Karen Asrian, showcased extraordinary cohesion and strategic brilliance. The Turin Olympiad bore witness to their stellar performance as the Armenian squad, amassing 36 points, outshone the world’s top teams, including Russia, China, and the United States. In critical matches, Levon Aronian’s composure and the team’s mutual support delivered an astonishing result.
This victory was particularly remarkable because Armenia, a small nation, managed to dominate a tournament where countries with far greater resources and player pools competed. Every team member made an invaluable contribution. Vladimir Akopian’s steady play, Gabriel Sargissian’s crucial wins, and Artashes Minasian’s confident performances forged this fairytale success. Karen Asrian’s presence as a reserve player provided the team with depth and flexibility.
Armenia’s triumph at the Chess Olympiad in Turin carried profound cultural and spiritual significance. Chess in Armenia is more than a sport—it is a symbol of national identity and intellectual excellence. Since the 1960s, when Tigran Petrosian became world champion, Armenia has been recognized as a chess superpower. The 2006 victory reaffirmed that the Armenian people, despite their small numbers, can achieve monumental heights.
The gold medal won by the Armenian team in Turin inspired generations. It demonstrated that unity, dedication, and intelligent strategy can overcome any obstacle. Today, the 2006 Olympiad victory remains one of the brightest chapters in Armenian chess history, a reminder that dreams can become reality.