Նա հետաքրքրված էր հայ ժողովրդի ազգային- ազատագրական պայքարով, Հայկական հարցով

1919 թվականի հունվարի 15-ին Բեռլինում մահացել է Ռոզա Լյուքսեմբուրգը։  20-րդ դարի կարևորագույն հեղափոխական մարքսիստ առաջնորդներից մեկը ազգային հարցի տեսության վերաբերյալ աշխատությունների հեղինակն էր։ 

Դատապարտում էր Հայոց ցեղասպանությունը։  «Ազգերի պայքարը Թուրքիայում և սոցիալ-դեմոկրատիան» հոդվածների շարքում, որը տպագրվել է 1896 թվականի հոկտեմբերին Լյուքսեմբուրգի Դրեզդենում լույս տեսնող «Sachsische Arbeiterzeitung» թերթում հերքել է մամուլում տարածված կարծիքը, թե Թուրքիայում տեղի ունեցած իրադարձությունները (հայերի ջարդերը, հույների և հայերի ելույթները) իբր դա  դիվանագետի, թուրքական ահաբեկչության հետևանք են։  Թուրքիայում «տարբեր ազգեր դարեր շարունակ ներդաշնակ են ապրել կողք կողքի», և միայն եվրոպական երկրների (հատկապես Ռուսաստանի) միջամտությունն առաջացրել է արհեստական դժգոհություն, որի համաձայն սուլթանը չի կարողացել իրականացնել «բազմիցս հաստատված բարեփոխումներ»։  Նշելով այս դրույթների անհամապատասխանությունը՝ Լյուքսեմբուրգը գրել է, որ Թուրքիան դարերի ընթացքում ստեղծել է սոցիալական և ազգային ճնշումների մի համակարգ, որի պայմաններում այս երկրում ապրող քրիստոնյա ժողովուրդների դժգոհությունը վերածվել է ազգային-ազատագրական պայքարի։  Նկատի ունենալով Թուրքիայում ազգային-ազատագրական պայքարի հիմնախնդիրները՝ Լյուքսեմբուրգը նշել է, որ սոցիալ-դեմոկրատիան հիմնովին աջակցում է այդ պայքարին և, հետևաբար, պետք է ճանաչի և համակրի հայության ազատագրական նկրտումները։
Իր «Սոցիալ-դեմոկրատիայի ճգնաժամը» (1915) աշխատության մեջ նա մերկացրել է Աբդուլ Համիդ II-ի, ապա երիտթուրքերի կառավարության «խռովությունը» գերմանական իմպերիալիզմի առաջ և նշել, որ երիտթուրքերը շարունակել են Աբդուլ Համիդի քաղաքականությունը հայկական հարցում։

15 января 1919  года в в Берлине  скончалась лась Роза Люксембург. Одна из самых важных революционных марксистских лидеров ХХ века была автором работ по теории национального вопроса. Интересовалась национально-освободительной борьбой армянского народа, армянским вопросом, осуждала геноцид армян. В серии статей «Борьба наций в Турции и социал-демократия», опубликованной в октябре 1896 году в издававшейся в Дрездене газете «Sachsische Arbeiterzeitung» Люксембург опровергла распространенное в печати мнение относительно того, что события в Турции (погромы армян, выступления греков и армян) являлись, якобы, результатом дипломатических махинаций, что турецкие ужасы являются вымыслом и что, якобы, в Турции «различные нации веками дружно живут бок о бок» и лишь вмешательство европейских стран (в особенности России) вызвало искусственное недовольство, в условиях которого султан не был в состоянии осуществить «многократно одобренные реформы». Отмечая несостоятельность этих положений, Люксембург писала, что Турция на протяжении веков создала такую систему социального и национального угнетения, в условиях которой недовольство проживавших в этой стране христианских наций переросло в национально-освободительную борьбу. Рассматривая вопросы национально-освободительной борьбы в Турции, Люксембург отмечала, что социал-демократия принципиально выступает в поддержку этой борьбы и, следовательно, должна признать и с сочувствием отнестись к освободительным стремлениям армян.
В работе «Кризис социал-демократии» (1915) она разоблачила «пресмыкание» правительства Абдул Гамида II и затем младотурок перед германским империализмом, отмечала, что младотурки продолжили политику Абдул Гамида в армянском вопросе.

On 15/01/1919 , Rosa Luxemburg died in Berlin. One of the most important revolutionary Marxist leaders of the 20th century, she wrote works on the theory of the national question. She was interested in the national liberation struggle of the Armenian people, the Armenian question, and condemned the Armenian genocide. In a series of articles entitled “The Struggle of Nations in Turkey and Social Democracy,” published in October 1896 in the Dresden newspaper “Sachsische Arbeiterzeitung,” Luxemburg refuted the widespread opinion in the press that the events in Turkey (pogroms of Armenians, uprisings of Greeks and Armenians) were allegedly the result of diplomatic machinations, that the Turkish horrors were fiction, and that allegedly in Turkey “different nations have lived side by side in peace for centuries,” and that only the intervention of European countries (especially Russia) had caused artificial discontent, under which conditions the Sultan was unable to implement “repeatedly approved reforms.”  Noting the inconsistency of these provisions, Luxemburg wrote that Turkey had created a system of social and national oppression over the centuries, under which the discontent of the Christian nations living in this country grew into a national liberation struggle. Considering the issues of the national liberation struggle in Turkey, Luxemburg noted that social democracy fundamentally supports this struggle and, therefore, must recognize and sympathize with the liberation aspirations of the Armenians. In her work “The Crisis of Social Democracy” (1915), she exposed the “groveling” of the government of Abdul Hamid II and then the Young Turks before German imperialism, noting that the Young Turks continued Abdul Hamid’s policy on the Armenian question.

Am 5. März 1871 wurde Rosa Luxemburg in Polen geboren.  Einer der bedeutendsten revolutionären marxistischen Führer des 20. Jahrhunderts war Autor von Werken zur Theorie der nationalen Frage.  Sie interessierte sich für den nationalen Befreiungskampf des armenischen Volkes, die Armenierfrage und verurteilte den Völkermord an den Armeniern.  In einer im Oktober 1896 in der Dresdner „Sächsischen Arbeiterzeitung“ veröffentlichten Artikelserie „Völkerkampf in der Türkei und Sozialdemokratie“ widerlegte Luxemburg die in der Presse weit verbreitete Meinung, dass die Ereignisse in der Türkei (Pogrome der Armenier, Reden der Griechen und Armenier) angeblich das Ergebnis diplomatischer Machenschaften seien, dass türkische Schrecken Fiktion seien und dass angeblich  In der Türkei lebten „verschiedene Nationen seit Jahrhunderten in Harmonie Seite an Seite“, und nur die Intervention europäischer Länder (insbesondere Russlands) sorgte für künstliche Unzufriedenheit, wodurch der Sultan nicht in der Lage war, „immer wieder genehmigte Reformen“ umzusetzen.  Luxemburg bemerkte die Widersprüchlichkeit dieser Bestimmungen und schrieb, dass Türkiye im Laufe der Jahrhunderte ein System sozialer und nationaler Unterdrückung geschaffen habe, in dessen Rahmen sich die Unzufriedenheit der in diesem Land lebenden christlichen Nationen zu einem nationalen Befreiungskampf ausweitete.  In Anbetracht der Fragen des nationalen Befreiungskampfes in der Türkei stellte Luxemburg fest, dass die Sozialdemokratie diesen Kampf grundsätzlich unterstützt und daher die Befreiungsbestrebungen der Armenier anerkennen und mit ihnen sympathisieren muss.
In ihrem Werk „Die Krise der Sozialdemokratie“ (1915) deckte sie die „Unterwürfigkeit“ der Regierung von Abdul Hamid II. und dann der Jungtürken vor dem deutschen Imperialismus auf und stellte fest, dass die Jungtürken die Politik von Abdul Hamid in der Armenienfrage fortsetzten.