Ավետ Ռոբերտի Ադոնցը ծնվել է 1963 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Կիևում՝ հայ դիվանագետ, Իսպանիայում Հայաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպան (2014–2019), Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ (2019–2021), ով իր կարիերան նվիրել է Հայաստանի միջազգային հարաբերությունների զարգացմանը և եվրոպական ինտեգրմանը։ 

1980 թվականին ավարտել Երևանի Ա. Չեխովի անվան թիվ 55 միջնակարգ դպրոցը, 1985 թվականին՝ ԵՊՀ տնտեսագիտական կիբեռնետիկայի ֆակուլտետը։ 1991 թվականին անցել է բանկային գործի դասընթացներ Ժնևի UBS բանկում, 1993 թվականին՝ դիվանագիտական դասընթացներ Մեծ Բրիտանիայի Լիդսի համալսարանում։ 

1985 թվականին սկսել է աշխատանքը ՀԽՍՀ Պետպլանին կից տնտեսագիտության և պլանավորման գիտահետազոտական ինստիտուտում որպես տնտեսագետ։ 1985–1986 թվականներին ծառայել Խորհրդային բանակում։ 1987–1991 թվականներին աշխատել է նույն ինստիտուտում կրտսեր գիտաշխատողից մինչև գիտական խմբի ղեկավար։ 1991 թվականից անցել է դիվանագիտական ծառայության՝ սկսած Հայաստանի արտաքին տնտեսական կապերի նախարարությունից։ 

1992–1994 թվականներին՝ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարությունում երկրորդ քարտուղար, 1994–1996 թվականներին՝ Բելգիայում Հայաստանի դեսպանության երկրորդ քարտուղար, 1996–1998 թվականներին՝ միջազգային տնտեսական կազմակերպությունների բաժնի վարիչ, 1998–2001 թվականներին՝ Եվրամիությունում Հայաստանի առաքելության խորհրդական և արտակարգ դեսպանորդ։ 2002–2007 թվականներին՝ ՀՀ նախագահի աշխատակազմի արտաքին կապերի վարչության պետ։ 2007–2009 թվականներին՝ ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր և եվրոպական ինտեգրման հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ։ 2009–2014 թվականներին համատեղությամբ՝ Բելգիայում, Լյուքսեմբուրգում, Նիդեռլանդներում և Եվրամիությունում Հայաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպան։ 2014–2019 թվականներին՝ Իսպանիայում Հայաստանի արտակարգ և լիազոր դեսպան։ 2019–2021 թվականներին՝ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ։ 

Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։ 

Ավետ Ադոնցը մնաց Կիևից Երևան տանող դիվանագիտական կամուրջը՝ իր ծառայությամբ, նշանակումներով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական դիվանագիտության խորքերով և միջազգային հարաբերությունների գեղեցկությամբ։



### Русский
Заслуженный деятель армянской дипломатии Посол Армении в Испании и при ЕС 

Авет Роберти Адонц родился 27 декабря 1963 года в Киеве — армянский дипломат, чрезвычайный и полномочный посол Армении в Испании (2014–2019), заместитель министра иностранных дел Армении (2019–2021), посвятивший карьеру развитию международных отношений Армении и европейской интеграции.

В 1980 окончил среднюю школу №55 имени А. Чехова в Ереване, в 1985 — факультет экономической кибернетики ЕГУ. В 1991 прошёл курсы банковского дела в банке UBS в Женеве, в 1993 — дипломатические курсы в Университете Лидса (Великобритания). 

С 1985 начал работу в НИИ экономики и планирования при Госплане АрмССР экономистом. В 1985–1986 служил в Советской армии. В 1987–1991 работал в том же институте от младшего научного сотрудника до руководителя научной группы. С 1991 перешёл на дипломатическую службу в Министерство внешнеэкономических связей Армении. 

В 1992–1994 — второй секретарь в МИД Армении, в 1994–1996 — второй секретарь посольства Армении в Бельгии, в 1996–1998 — начальник отдела международных экономических организаций, в 1998–2001 — советник и чрезвычайный и полномочный посланник в Представительстве Армении при ЕС. В 2002–2007 — начальник управления внешних связей аппарата президента Армении. В 2007–2009 — депутат Национального собрания Армении и председатель постоянной комиссии по европейской интеграции. В 2009–2014 — одновременно посол в Бельгии, Люксембурге, Нидерландах и глава представительства Армении при ЕС. В 2014–2019 — посол Армении в Испании. В 2019–2021 — заместитель министра иностранных дел Армении. 

Женат, имеет двоих детей.

Авет Адонц остался дипломатическим мостом от Киева до Еревана — своей службой, назначениями и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской дипломатии и международными отношениями.



### English
Honored Figure in Armenian Diplomacy
Ambassador of Armenia to Spain and the EU 

Avet Roberti Adonts was born on December 27, 1963, in Kyiv — Armenian diplomat, Extraordinary and Plenipotentiary Ambassador of Armenia to Spain (2014–2019), Deputy Minister of Foreign Affairs of Armenia (2019–2021), who dedicated his career to the development of Armenia’s international relations and European integration.

In 1980 graduated from secondary school No. 55 named after A. Chekhov in Yerevan, in 1985 — from the Faculty of Economic Cybernetics of Yerevan State University. In 1991 completed banking courses at UBS Bank in Geneva, in 1993 — diplomatic courses at the University of Leeds (UK).

Since 1985 began work at the Research Institute of Economics and Planning under the State Planning Committee of the Armenian SSR as an economist. In 1985–1986 served in the Soviet Army. In 1987–1991 worked at the same institute from junior researcher to head of scientific group. Since 1991 transitioned to diplomatic service in the Ministry of Foreign Economic Relations of Armenia.

In 1992–1994 — Second Secretary in the Ministry of Foreign Affairs of Armenia, in 1994–1996 — Second Secretary of the Embassy of Armenia in Belgium, in 1996–1998 — Head of the Department of International Economic Organizations, in 1998–2001 — Counselor and Extraordinary and Plenipotentiary Envoy in the Representation of Armenia to the EU. In 2002–2007 — Head of the Foreign Relations Department of the Presidential Administration of Armenia. In 2007–2009 — Deputy of the National Assembly of Armenia and Chairman of the Standing Committee on European Integration. In 2009–2014 — simultaneously Ambassador to Belgium, Luxembourg, Netherlands, and Head of the Representation of Armenia to the EU. In 2014–2019 — Ambassador of Armenia to Spain. In 2019–2021 — Deputy Minister of Foreign Affairs of Armenia.

Married, has two children.

Avet Adonts remained the diplomatic bridge from Kyiv to Yerevan — with his service, appointments, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian diplomacy and international relations.

Հակոբ Ս. Անտոնյանը մահացել է 1967 թվականի դեկտեմբերի 4-ին Նյու Յորքում՝ կյանքի 80-րդ տարում, թողնելով հետևում սփյուռքահայ գրականության անմար ձայնը՝ որպես բանաստեղծ, հրապարակախոս, թարգմանիչ, «Բյուրեղներ» (1920) ժողովածուի հեղինակ և Շեքսպիրի, Բոդլերի, Հյուգոյի, Շելլիի թարգմանիչ։

Ծնվել է 1887 թվականի հունվարի 21-ին Կոստանդնուպոլսում։ Ավարտել է Ռոբերտ քոլեջը (1906), 1916 թվականին ԱՄՆ դեսպան Հենրի Մորգենթաուի քարտուղարությամբ մեկնել ԱՄՆ, սովորել Նյու Յորքի համալսարանում։ Աշխատակցել է «Շանթ», «Հայաստանի կոչնակ», «Հայ կին», «Անահիտ», «Նոր գիր» պարբերականներին։ Թարգմանել է կնոջ՝ Ժանին Մեյի (Ժանն Անտոնյան) պատմվածքները, Շելլիի «Պրոմեթեոս արձակած»-ը (չափածո, «Անահիտ» հանդեսում)։ 

Հակոբ Անտոնյանը մնաց Կ. Պոլսից Նյու Յորք տանող բանաստեղծական կամուրջը՝ իր բյուրեղյա բանաստեղծություններով, թարգմանություններով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին սփյուռքահայ գրականության խորքերով և համաշխարհային գրականության գեղեցկությամբ։

—

### Русский
Секретарь Моргентау: Поэтический мост от Константинополя до Нью-Йорка

Акоп С. Антонян скончался 4 декабря 1967 года в Нью-Йорке на 81-м году жизни, оставив неугасающий голос диаспорной армянской литературы как поэт, публицист, переводчик, автор сборника «Кристаллы» (1920), переводчик Шекспира, Бодлера, Гюго, Шелли. Родился 21 января 1887 года в Константинополе. Окончил Роберт-колледж (1906), в 1916 с послом США Генри Моргентау в качестве секретаря уехал в США, учился в Нью-Йоркском университете. Сотрудничал с журналами «Шант», «Зов Армении», «Армянка», «Анаит», «Новое письмо». Переводил рассказы жены Жанин Мэй (Жанн Антонян), «Освобождённый Прометей» Шелли (стихами, журнал «Анаит»).

Акоп Антонян остался поэтическим мостом от Константинополя до Нью-Йорка — своими кристальными стихами, переводами и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами диаспорной армянской литературы и красотой мировой классики.

—

### English
Morgenthau’s Secretary,  Poetic Bridge from Constantinople to New York

Hakob S. Antonyan passed away on December 4, 1967, in New York at the age of 80, leaving an undying voice of diaspora Armenian literature as a poet, publicist, translator, author of *Crystals* (1920), translator of Shakespeare, Baudelaire, Hugo, Shelley. Born on January 21, 1887, in Constantinople. Graduated from Robert College (1906), in 1916 left for the USA as secretary to US Ambassador Henry Morgenthau, studied at New York University. Contributed to *Shant*, *Call of Armenia*, *Armenian Woman*, *Anahit*, *New Letter*. Translated stories of his wife Janine May (Jeanne Antonyan), Shelley’s *Prometheus Unbound* (in verse, *Anahit* magazine).

Hakob Antonyan remained the poetic bridge from Constantinople to New York — with his crystalline poems, translations, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of diaspora Armenian literature and the beauty of world classics.

—

Նինո Չավչավաձեն (վրացերեն՝ ნინო ჭავჭავაძე, ռուսերեն՝ Нина Александровна Грибоедова) ծնվել է 1812 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Վրաստանում, ռուսական կայսրության կազմում, որպես հայտնի վրացի արքայազն և բանաստեղծ Ալեքսանդր Չավչավաձեի դուստր, ով 1828 թվականին ամուսնացել է ռուս դիպլոմատ, բանաստեղծ, դրամատուրգ Ալեքսանդր Սերգեյևիչ ԳրիբոյԵդովի հետ, դառնալով ռուս-վրացական գրականության և դիվանագիտության խորհրդանիշ, որի կյանքը կապված է հայկական պատմության հետ՝ Չավչավաձե ընտանիքի հայկական արմատների և ԳրիբոյԵդովի հայկական կապերի միջոցով։

Մահացել է 1857 թվականի հունիսի 28-ին Թիֆլիսում (այժմ՝ Տիֆլիս)՝ 44 տարեկանում, դեպի կնոջ իր ցանկությամբ թաղվելով ամուսնու կողքին Մթաթմինդա լեռան վրա, որտեղ նրա գերեզմանը մինչ օրս ծաղիկներ են դրվում՝ վրացիների հարգանքի խորհրդանիշ։

Նինո Չավչավաձեն ծնվել է Վրաստանի Չավչավաձե արքայական ընտանիքում, որը հայ-վրացական կապեր ուներ, քանի որ Չավչավաձե ընտանիքի արմատները հասնում էին հայկական սփյուռքին, և Ալեքսանդր Չավչավաձեն բարեկամացել էր հայ գրողներին, ինչպես ԳրիբոյԵդովը, ով հայկական հարցերով զբաղվել էր դիվանագիտության ժամանակ։ Նինոն սովորել է Պրասկովյա Ախվերդովայի դպրոցում, որտեղ հանդիպել է ԳրիբոյԵդովին, ով 1828 թվականի օգոստոսի 22-ին ամուսնացել է նրա հետ Սիոնի տաճարում, և հարսանեկան տոնակատարությունը տեղի է ունեցել Չավչավաձե ընտանիքի Ցինանդալի կալվածքում, որտեղ «սիրո ճանապարհ»-ը խորհրդանշում էր երջանիկ կյանքը (լեգենդով՝ սիրահարվածները կարող են անցնել այն աչքերը փակ՝ երջանիկ ապագան երազելով)։ Այդ ամուսնությունը կարճ է եղել. 1829 թվականի փետրվարի 11-ին Թեհրանում ԳրիբոյԵդովը սպանվել է որպես ռուս դիվանագետ, և Նինոն, հղիանալով, կորցրել է ամուսնուն, ինչը նրան դարձրել է ռուս-վրացական գրականության տխուր սիմվոլ՝ հայկական կապով, քանի որ ԳրիբոյԵդովը աջակցել է հայերի հարցերին և Չավչավաձե ընտանիքը ունեցել հայկական արմատներ։ Նինոն կյանքի վերջին տարիներին հիվանդացել է, սակայն իր կյանքը նվիրել է ամուսնու հիշատակին, և նրա գերեզմանը Մթաթմինդայում ծաղիկները խորհրդանշում են վրացիների հարգանքը, իսկ հայկական կապը՝ Չավչավաձե ընտանիքի հայկական ժառանգության և ԳրիբոյԵդովի դերակցությունը հայկական հարցերին, ինչպես Թուրքմենչայի պայմանագրով հայերի հնարավորությունը տեղափոխվել Ռուսաստան։ Նինո Չավչավաձեն ռուս-վրացական գրականության խորհրդանիշ է, ով իր կյանքով կապել է հայկական պատմությունը Ռուսաստանի և Վրաստանի միջև՝ ոգեշնչելով սերունդներին սիրո, կորուստի և հիշատակի թեմաներով։

—

### Русский
Грузинская княжна, жена писателя А. С. Грибоедова, литературный образ с армянскими связями 

Нина Чавчавадзе (груз. ნინო ჭავჭავაძე, рус. Нина Александровна Грибоедова) родилась 4 октября 1812 года в Грузии, в составе Российской империи, как дочь известного грузинского князя и поэта Александра Чавчавадзе, и вышла замуж за русского дипломата, поэта и драматурга Александра Сергеевича Грибоедова в 1828 году, став символом русско-грузинской литературы и дипломатии, чья жизнь связана с армянской историей через грузинско-армянские корни семьи Чавчавадзе и роль Грибоедова в армянских вопросах. Умерла 28 июня 1857 года в Тифлисе (ныне Тбилиси) в возрасте 44 лет, похоронена рядом с мужем на горе Мтацминда по её желанию, где до сих пор на её могиле кладут цветы как знак уважения грузин, а армянская связь — через армянские корни семьи Чавчавадзе и вклад Грибоедова в армянские дела, такие как возможность переселения армян в Россию по Туркманчайскому договору.

Нина Чавчавадзе родилась в грузинской княжеской семье Чавчавадзе, которая имела армянско-грузинские связи, так как корни Чавчавадзе уходят в армянскую диаспору, и Александр Чавчавадзе дружил с армянскими писателями, как Грибоедов, который занимался армянскими вопросами в дипломатии. Нина училась в школе Прасковьи Ахвердовой, где встретила мужа, и вышла за него 22 августа 1828 года в соборе Сиони, с свадебным пиром в имении Цинандали, где «дорога любви» символизировала счастливую жизнь (легенда: влюблённые могут пройти по ней с закрытыми глазами, мечтая о счастье). Брак был коротким: в феврале 1829 года Грибоедов был убит в Тегеране как русский дипломат, и Нина, беременная, потеряла мужа, став трагическим символом русско-грузинской литературы с армянским оттенком, так как Грибоедов поддерживал армян и Чавчавадзе семья имела армянские корни. В последние годы жизни Нина болела, но посвятила себя памяти мужа, и её могила на Мтацминде с цветами символизирует грузинское уважение, а армянский кap — через армянское наследие Чавчавадзе и роль Грибоедова в армянских делах, как переселение армян по Туркманчайскому договору. Нина Чавчавадзе — символ русско-грузинской литературы, чья жизнь связала армянскую историю с Россией и Грузией, вдохновляя поколения темами любви, потери и памяти.

—

### English
Georgian Princess, Wife of Writer A. S. Griboedov, Literary Figure with Armenian Ties

Nina Chavchavadze (Georg. ნინო ჭავჭავაძე, Rus. Nina Alexandrovna Griboedova) was born on October 4, 1812, in Georgia, Russian Empire, as the daughter of the famous Georgian prince and poet Alexander Chavchavadze, and married Russian diplomat, poet, and playwright Alexander Sergeyevich Griboedov in 1828, becoming a symbol of Russian-Georgian literature and diplomacy, whose life is linked to Armenian history through the Chavchavadze family’s Armenian roots and Griboedov’s role in Armenian affairs. Died on June 28, 1857, in Tiflis (now Tbilisi) at age 44, buried next to her husband on Mtatsminda Mountain as per her wish, where flowers are still placed on her grave as a sign of Georgian respect, and the Armenian connection — through the Chavchavadze family’s Armenian heritage and Griboedov’s contribution to Armenian issues, such as the possibility of Armenian resettlement to Russia under the Treaty of Turkmenchay.

Nina Chavchavadze was born in the Georgian princely family of Chavchavadze, which had Armenian-Georgian ties, as the Chavchavadze roots trace back to the Armenian diaspora, and Alexander Chavchavadze befriended Armenian writers like Griboedov, who dealt with Armenian matters in diplomacy. Nina studied at Praskovya Akhverdova’s school, where she met her husband, and married him on August 22, 1828, in Sioni Cathedral, with the wedding feast at the Chavchavadze estate in Tsinandali, where the “love path” symbolized happiness (legend: lovers can pass it with closed eyes, dreaming of bliss). The marriage was short: in February 1829, Griboedov was killed in Tehran as a Russian diplomat, and Nina, pregnant, lost her husband, becoming a tragic symbol of Russian-Georgian literature with Armenian undertones, as Griboedov supported Armenians and the Chavchavadze family had Armenian roots. In her later years, Nina fell ill but devoted herself to her husband’s memory, and her grave on Mtatsminda with flowers symbolizes Georgian respect, while the Armenian link — through the Armenian legacy of the Chavchavadze family and Griboedov’s role in Armenian affairs, like Armenian resettlement under the Treaty of Turkmenchay. Nina Chavchavadze is a symbol of Russian-Georgian literature, her life linking Armenian history with Russia and Georgia, inspiring generations with themes of love, loss, and memory.

—
ნინო ჭავჭავაძე: რუსულ-ქართული ლიტერატურის ტრაგიკული სიმბოლო
ნინო ჭავჭავაძე (ქართ. ნინო ჭავჭავაძე, რუს. Нина Александровна Грибоедова) დაიბადა 1812 წლის 4 ოქტომბერს საქართველოში, რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში, ცნობილი ქართველი პრინცისა და პოეტის ალექსანდრე ჭავჭავაძის ქალიშვილად, და 1828 წელს გათხოვდა რუს დიპლომატზე, პოეტსა და დრამატურგზე ალექსანდრე სერგეევიჩ გრიბოედოვზე, გახდა რუსულ-ქართული ლიტერატურისა და დიპლომატიის სიმბოლო, რომლის ცხოვრება დაკავშირებულია სომხურ ისტორიასთან ჭავჭავაძეების ოჯახის სომხური ფესვებითა და გრიბოედოვის როლით სომხურ საკითხებში. გარდაიცვალა 1857 წლის 28 ივნისს თბილისში 44 წლის ასაკში, დაკრძალულია ქმრის გვერდით მთაწმინდის მთაზე მისი სურვილით, სადაც დღემდე აყენებენ ყვავილებს ქართველების პატივისცემის ნიშნად, ხოლო სომხური კავშირი — ჭავჭავაძეების ოჯახის სომხური მემკვიდრეობითა და გრიბოედოვის წვლილით სომხურ საქმეებში, როგორიცაა სომეხთა გადასახლების შესაძლებლობა რუსეთში თურქმენჩაის ხელშეკრულებით.
ნინო ჭავჭავაძე დაიბადა ქართველ პრინცთა ოჯახში, რომელსაც სომხურ-ქართული კავშირები ჰქონდა, რადგან ჭავჭავაძეების ფესვები სომხურ დიასპორაში იყო, და ალექსანდრე ჭავჭავაძე მეგობრობდა სომეხ მწერლებთან, როგორიც იყო გრიბოედოვი, რომელიც დიპლომატიაში სომხურ საკითხებს ეხებოდა. ნინო სწავლობდა პრასკოვია ახვერდოვას სკოლაში, სადაც შეხვდა ქმარს, და გათხოვდა 1828 წლის 22 აგვისტოს სიონის ტაძარში, საქორწილო ქეიფი კი ჭავჭავაძეების ცინანდლის მამულში გაიმართა, სადაც „სიყვარულის გზა“ ბედნიერ ცხოვრებას სიმბოლურად წარმოადგენდა (ლეგენდით: შეყვარებულები შეუძლიათ გაიარონ თვალებდახუჭული და ბედნიერი მომავალი იოცნებონ). ქორწინება მოკლე იყო: 1829 წლის თებერვალში გრიბოედოვი მოკლეს თეირანში როგორც რუსი დიპლომატი, და ნინო, ფეხმძიმედ, დაკარგა ქმარი, გახდა რუსულ-ქართული ლიტერატურის ტრაგიკული სიმბოლო სომხური ელფერით, რადგან გრიბოედოვი მხარს უჭერდა სომეხებს და ჭავჭავაძეების ოჯახს სომხური ფესვები ჰქონდა. ბოლო წლებში ნინო ავადმყოფობდა, მაგრამ ცხოვრება ქმრის ხსოვნას მიუძღვნა, და მისი საფლავი მთაწმინდაზე ყვავილებით ქართველების პატივისცემას სიმბოლურად წარმოადგენს, ხოლო სომხური კავშირი — ჭავჭავაძეების სომხური მემკვიდრეობითა და გრიბოედოვის როლით სომხურ საქმეებში, როგორიცაა სომეხთა გადასახლება თურქმენჩაის ხელშეკრულებით. ნინო ჭავჭავაძე რუსულ-ქართული ლიტერატურის სიმბოლოა, რომლის ცხოვრებამ სომხური ისტორია რუსეთთან და საქართველოსთან დააკავშირა, თაობებს სიყვარულის, დანაკარგისა და ხსოვნის თემებით შთააგონებს.

Համազասպ Հովակիմի Հարությունյանը ծնվել է 1902 թվականի հոկտեմբերի 14-ին Բաքվում, Ռուսական կայսրություն։ Խորհրդային դիվանագետ, տնտեսագետ, տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր (1942), արտակարգ և լիազոր դեսպանի կոչում։

1922 թվականին գործուղվել է Հայաստան՝ կոմերիտական ղեկավար աշխատանքի։ 1923-1928 թվականներին սովորել է Մոսկվայի համալսարանում, որից հետո մեկ տարով մեկնել է ԱՄՆ՝ ուսանելու Մինեսոտայի համալսարանում։ 1930-1943 թվականներին աշխատել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի տնտեսագիտության ինստիտուտում։ 1943 թվականից անցել է դիվանագիտական ծառայության։ 1944-1954 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ արտգործնախարարության տնտեսության բաժնի վարիչի տեղակալ, ապա վարիչ, ներկայացուցիչ ՄԱԿ-ի տնտեսական և սոցիալական խորհրդում և Եվրոպական տնտեսական հանձնաժողովում։ 1948-1953 թվականներին եղել է արտգործնախարարության կոլեգիայի անդամ, 1954-1955 թվականներին՝ խորհրդական, 1955-1958 թվականներին՝ եվրոպական բաժնի վարիչ, ԽՍՀՄ ներկայացուցիչ Աշխատանքի միջազգային կազմակերպության ադմինիստրատիվ խորհրդում։ 1958-1963 թվականներին եղել է ԽՍՀՄ դեսպան Կանադայում, իսկ 1963-1970 թվականներին՝ արտգործնախարարության կենտրոնական ապարատի պատասխանատու աշխատող։ Հարությունյանը մասնակցել է Թեհրանի, Ղրիմի, Պոտսդամի կոնֆերանսներին, Փարիզի խաղաղության կոնֆերանսին, ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեայի նստաշրջաններին և այլ միջազգային խորհրդակցություններին։ Կյանքի վերջին տարիներին դասավանդել է Մոսկվայի պետական համալսարանում և միջազգային հարաբերությունների ինստիտուտում։ Նրա գիտական աշխատանքները նվիրված են բուրժուական տնտեսագիտության քննադատությանը, համաշխարհային տնտեսության խնդիրներին (տնտեսական ճգնաժամեր, ցիկլերի պարբերականություն, զբաղվածություն, սպառում) և միջազգային տնտեսական հարաբերությունների զարգացման միտումներին, ինչպես նաև ԽՍՀՄ արտաքին քաղաքականության և ժողտնտեսության հարցերին։ Պարգևատրվել է Լենինի, Աշխատանքային կարմիր դրոշի (2) և «Պատվո նշան» շքանշաններով։ Համազասպ Հարությունյանի դիվանագիտական և գիտական գործունեությունը կարևոր ներդրում է ունեցել ԽՍՀՄ արտաքին քաղաքականության և տնտեսագիտության զարգացման մեջ, իսկ նրա ժառանգությունը շարունակում է կարևոր նշանակություն ունենալ հայ և խորհրդային պատմության համատեքստում։

—

### Русский
Армянский дипломат и экономист

Хамазасп Овакимович Арутюнян родился 14 октября 1902 года в Баку, Российская империя. Советский дипломат, экономист, доктор экономических наук, профессор (1942), обладатель ранга чрезвычайного и полномочного посла. В 1922 году был направлен в Армению для работы в комсомольском руководстве. В 1923–1928 годах учился в Московском университете, после чего год обучался в Миннесотском университете в США. В 1930–1943 годах работал в Институте экономики АН СССР. С 1943 года перешёл на дипломатическую службу. В 1944–1954 годах занимал должности заместителя и руководителя экономического отдела МИД СССР, представителя СССР в Экономическом и социальном совете ООН и Европейской экономической комиссии ООН. В 1948–1953 годах был членом коллегии МИД СССР, в 1954–1955 годах — советником министерства, в 1955–1958 годах — начальником европейского отдела и представителем СССР в административном совете Международной организации труда. В 1958–1963 годах был послом СССР в Канаде, а в 1963–1970 годах — ответственным сотрудником центрального аппарата МИД СССР. Арутюнян участвовал в Тегеранской, Ялтинской и Потсдамской конференциях антигитлеровской коалиции, Парижской мирной конференции, сессиях Генеральной Ассамблеи ООН и других международных совещаниях. В последние годы жизни преподавал в МГУ и Институте международных отношений. Его научные труды посвящены критике буржуазной экономической мысли, проблемам мировой экономики (экономические кризисы, цикличность, занятость, потребление), тенденциям развития международных экономических отношений, а также вопросам внешней политики и народного хозяйства СССР. Награждён орденами Ленина, Трудового Красного Знамени (2) и «Знак Почёта». Дипломатическая и научная деятельность Хамазаспа Арутюняна внесла значительный вклад в развитие внешней политики и экономики СССР, а его наследие остаётся важным в контексте армянской и советской истории.

—

### English
Armenian Diplomat and Economist

Hamzasp Hovakimovich Harutyunyan was born on October 14, 1902, in Baku, Russian Empire. A Soviet diplomat and economist, he held the rank of Extraordinary and Plenipotentiary Ambassador, was a Doctor of Economic Sciences, and a professor (1942). In 1922, he was sent to Armenia for Komsomol leadership work. From 1923 to 1928, he studied at Moscow University, followed by a year of study at the University of Minnesota in the USA. From 1930 to 1943, he worked at the Institute of Economics of the USSR Academy of Sciences. In 1943, he transitioned to diplomatic service. From 1944 to 1954, he served as deputy and head of the economic department of the USSR Ministry of Foreign Affairs, USSR representative to the UN Economic and Social Council, and the UN European Economic Commission. From 1948 to 1953, he was a member of the Ministry’s collegium, in 1954–1955 a counselor, in 1955–1958 head of the European department and USSR representative to the International Labour Organization’s administrative council. From 1958 to 1963, he was the USSR Ambassador to Canada, and from 1963 to 1970, a senior official in the central apparatus of the Ministry of Foreign Affairs. Harutyunyan participated in the Tehran, Yalta, and Potsdam conferences of the anti-Hitler coalition, the Paris Peace Conference, UN General Assembly sessions, and other international meetings. In his final years, he taught at Moscow State University and the Institute of International Relations. His academic works focused on critiquing bourgeois economic thought, global economic issues (crises, cyclicality, employment, consumption), trends in international economic relations, and USSR foreign policy and economic development. He was awarded the Order of Lenin, two Orders of the Red Banner of Labour, and the Order of the Badge of Honour. Hamzasp Harutyunyan’s diplomatic and academic contributions significantly impacted Soviet foreign policy and economics, and his legacy remains important in the context of Armenian and Soviet history.

—

Դավիթ Հովհաննիսյանը ծնվել է 1953 թվականի հոկտեմբերի 12-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ արևելագետ և դիվանագետ, Երևանի պետական համալսարանի (ԵՊՀ) արաբագիտության ամբիոնի հիմնադիրներից մեկը, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, պրոֆեսոր (2012)։

1976 թվականին ավարտել է ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի արաբական բաժինը։ 1979 թվականին Մոսկվայի պետական համալսարանի Ասիայի և Աֆրիկայի երկրների ինստիտուտում, նշանավոր արաբագետ Մաքսիմ Կիկտևի ղեկավարությամբ, պաշտպանել է «Իբն Քութայբայի «Պոետների և պոեզիայի գիրքը»՝ որպես դասական արաբական պոեզիայի պատմության աղբյուր» ատենախոսությունը՝ ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։ 1980 թվականին սկսել է աշխատել ԵՊՀ-ում՝ որպես դասախոս, ապա դոցենտ։ 1986-1987 թվականներին վերապատրաստում է անցել Կահիրեի համալսարանում։ 1988 թվականին, գիտական և դասախոսական աշխատանքին զուգահեռ, սկսել է հասարակական-քաղաքական գործունեություն։ 1989 թվականին հիմնել է «Արմենֆաքս» լրատվական գործակալությունը, որը կարևոր դեր է խաղացել Հայաստանի տեղեկատվական ճգնաժամի հաղթահարման գործում։ 1990 թվականին աշխատանքի է անցել Հայաստանի Գերագույն խորհրդի վերլուծական բաժնում՝ որպես գլխավոր փորձագետ։ Դավիթ Հովհաննիսյանը ԵՊՀ արաբագիտության ամբիոնի հիմնադիր-վարիչն է, ղեկավարել է այն մինչև 1992 թվականը։ Նույն թվականին նշանակվել է Սիրիայի Արաբական Հանրապետությունում Հայաստանի Հանրապետության դիվանագիտական առաքելության առաջին ղեկավար՝ հիմնադրելով դեսպանություն և նպաստելով բարեկամական հարաբերությունների հաստատմանը։ 1998 թվականին վերադարձել է Երևան և ՀՀ արտաքին գործերի նախարարությունում ստանձնել հատուկ հանձնարարություններով դեսպանի պաշտոնը՝ զուգահեռ վերսկսելով գիտամանկավարժական գործունեությունը ԵՊՀ-ում։ 2001 թվականին ընդգրկվել է հայ-թուրքական հաշտեցման հանձնաժողովում։ 2003 թվականին թողել է աշխատանքը ԱԳՆ-ում՝ կենտրոնանալով գիտահետազոտական և մանկավարժական գործունեության վրա։ 2007 թվականին հիմնել է ԵՊՀ Քաղաքակրթական և մշակութային հետազոտությունների կենտրոնը։ 2012 թվականին ստացել է պրոֆեսորի կոչում։ 1980-1985 թվականներին եղել է ԵՊՀ արևելագիտության ֆակուլտետի արաբագիտության ամբիոնի հրավիրված դասախոս, 1985-1987 թվականներին՝ ասիստենտ, 1987-1992 թվականներին՝ ամբիոնի վարիչ։ 1989-1991 թվականներին եղել է «Արմենֆաքս»-ի գլխավոր խմբագիր։ 1990-1992 թվականներին՝ ՀՀ նախագահի աշխատակազմի Մերձավոր Արևելքի հարցերով գլխավոր փորձագետ։ 1992-1998 թվականներին եղել է ՀՀ դեսպան Սիրիայում։ 1998-2003 թվականներին՝ ՀՀ ԱԳՆ արտակարգ և լիազոր դեսպան։ 1998 թվականից առ այսօր աշխատում է ԵՊՀ արաբագիտության ամբիոնում՝ որպես դոցենտ։ 1999-2005 թվականներին դասավանդել է Վ. Բրյուսովի անվան Երևանի պետական լեզվաբանական համալսարանի հասարակագիտության ամբիոնում։ 2001 թվականից աշխատում է Կովկասյան լրատվամիջոցների ինստիտուտում։ 2007 թվականից ղեկավարում է ԵՊՀ Քաղաքակրթական և մշակութային հետազոտությունների կենտրոնը։ 2008-2012 թվականներին եղել է Վ. Բրյուսովի անվան համալսարանի ռեկտորի խորհրդական։ 2010 թվականից «Լեզու, հասարակություն, մշակույթ» ամսագրի խմբագրական խորհրդի անդամ է։ 2011 թվականից՝ Կովկասագիտության ասոցիացիայի անդամ։ Հովհաննիսյանը հեղինակ է արաբագիտության, իսլամագիտության, փիլիսոփայության, քաղաքագիտության և միջազգային հարաբերություններին նվճրված շուրջ 110 գիտական աշխատանքի, այդ թվում՝ երեք մենագրության։ Հրապարակումներից են՝ «Հայ միջնադարյան փիլիսոփայական մտքի առնչությունները արաբա-իսլամական փիլիսոփայության հետ» (արաբերեն, Կահիրե, 1989), «Ղուրանի, մեկնությունների և հադիսների մասին հատուկ դասընթացի ծրագիր» (1987, Երևան), «Իբն Քութայբայի «Պոետների և պոեզիայի գիրքը»» (1986, Երևան, ԵՊՀ հրատ.), «Արաբական գրականության պատմության սեմինարների մեթոդական ձեռնարկ» (1983, Երևան), «Արաբական գրականության պատմության դասախոսությունների ծրագիր» (1980, Երևան)։ Նա ուսումնասիրել է արժեքային համակարգեր՝ գիտական շրջանառության մեջ դնելով նախաիսլամական և միջնադարյան արաբամուսուլմանական մշակույթի արժեքները։ Հետազոտությունները բացահայտել են արաբամուսուլմանական մշակույթի ադապտացիոն օրինաչափություններ՝ Ղուրանի և վաղ միջնադարյան սկզբնաղբյուրների վերլուծության միջոցով։ Նա մշակել է հայեցակարգեր՝ կապված Հայաստանի և հայության դերի հետ ժամանակակից աշխարհում, ներառյալ «Երեք ծովերի համակարգ» և «Ցանցապետություն» հայեցակարգերը։ Դավիթ Հովհաննիսյանը կազմակերպագործունեական խաղերի հայկական մեթոդաբանական դպրոցի հիմնադիրներից է՝ հեղինակելով և իրականացնելով Հայաստանի ու Հարավային Կովկասի խնդիրներին նվիրված խաղեր։ Անդամ է միջազգային կազմակերպությունների, այդ թվում՝ Ամերիկյան միջազգային հետազոտությունների ասոցիացիայի և «ՏՐԱՆՍՑԵՆՏ» ակադեմիայի։ 2023 թվականին արժանացել է Մխիթար Գոշի մեդալի։ Դավիթ Հովհաննիսյանի աշխատանքները նշանակալի ներդրում են Հայաստանում արաբագիտության և իսլամագիտության զարգացման գործում։

—

### Русский

Пионер армяно-арабской дипломатии

Давид Суренович Ованнисян родился 12 октября 1953 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Армянский востоковед и дипломат, один из основателей кафедры арабистики Ереванского государственного университета (ЕГУ), кандидат филологических наук, профессор (2012). В 1976 году окончил факультет востоковедения ЕГУ, отделение арабистики. В 1979 году в Институте стран Азии и Африки МГУ под руководством известного арабиста Максима Киктева защитил диссертацию «Книга поэтов и поэзии Ибн Кутейбы как источник по истории классической арабской поэзии», получив степень кандидата филологических наук. В 1980 году начал работать в ЕГУ в качестве преподавателя, затем доцента. В 1986–1987 годах проходил стажировку в Каирском университете. В 1988 году, параллельно с научной и преподавательской деятельностью, начал заниматься общественно-политической деятельностью. В 1989 году основал информационное агентство «Арменфакс», сыгравшее важную роль в преодолении информационного кризиса в Армении. В 1990 году стал главным экспертом аналитического отдела Верховного Совета Армении. Давид Ованнисян — основатель и заведующий кафедрой арабистики ЕГУ, руководил ею до 1992 года. В том же году был назначен первым руководителем дипломатической миссии Республики Армения в Сирийской Арабской Республике, заложив основы посольства и способствуя установлению дружественных отношений. В 1998 году, вернувшись в Ереван, занял пост посла по особым поручениям в Министерстве иностранных дел Армении, одновременно возобновив научно-педагогическую деятельность на кафедре арабистики ЕГУ. В 2001 году вошёл в состав армяно-турецкой комиссии по примирению. В 2003 году покинул МИД, сосредоточившись на научно-исследовательской и педагогической работе. В 2007 году основал Центр цивилизационных и культурных исследований ЕГУ. В 2012 году получил звание профессора. В 1980–1985 годах был приглашённым преподавателем кафедры арабистики ЕГУ, в 1985–1987 годах — ассистентом, в 1987–1992 годах — заведующим кафедрой. В 1989–1991 годах был главным редактором «Арменфакс». В 1990–1992 годах — главным экспертом по вопросам Ближнего Востока в аппарате Президента РА. В 1992–1998 годах — посол РА в Сирии. В 1998–2003 годах — чрезвычайный и полномочный посол МИД РА. С 1998 года по настоящее время работает доцентом кафедры арабистики ЕГУ. В 1999–2005 годах преподавал на кафедре общественных наук Ереванского государственного лингвистического университета им. В. Брюсова. С 2001 года работает в Институте кавказских СМИ. С 2007 года руководит Центром цивилизационных и культурных исследований ЕГУ. В 2008–2012 годах был советником ректора Ереванского государственного лингвистического университета им. В. Брюсова. С 2010 года — член редакционного совета журнала «Язык, общество, культура». С 2011 года — член Ассоциации кавказоведения. Ованнисян — автор около 110 научных работ на разных языках, посвящённых арабистике, исламоведению, философии, политологии и международным отношениям, включая три монографии: «Связи средневековой армянской философской мысли с арабо-исламской философией» (на арабском, Каир, 1989), «Программа спецкурса по Корану, комментариям и хадисам» (Ереван, 1987), «Книга поэзии и поэтов Ибн Кутейбы» (Ереван, ЕГУ, 1986), «Методическое руководство для семинарских занятий по истории арабской литературы» (Ереван, 1983), «Программа курса лекций по истории арабской литературы» (Ереван, 1980). Он исследовал системы ценностей, вводя в научный оборот ценности доисламской и средневековой арабо-мусульманской культуры. Его исследования выявили адаптационные закономерности арабо-мусульманской культуры через анализ Корана и раннесредневековых источников. Он разработал концепции, связанные с ролью Армении и армянства в современном мире, включая концепции «Система трёх морей» и «Сетевое государство». Давид Ованнисян — один из основателей армянской методологической школы организационно-деятельностных игр, автор и организатор более двух десятков игр, посвящённых проблемам Армении и Южного Кавказа. Он является членом международных организаций, включая Американскую ассоциацию международных исследований и международную академию «ТРАНСЦЕНТ». В 2023 году награждён медалью Мхитара Гоша. Работы Давида Ованнисяна внесли значительный вклад в развитие арабистики и исламоведения в Армении.

—

### English

Pioneer of Armenian-Arab Diplomacy

David Surenovich Hovhannisyan was born on October 12, 1953, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. An Armenian orientalist and diplomat, he is one of the founders of the Department of Arabic Studies at Yerevan State University (YSU), a candidate of philological sciences, and a professor (2012). In 1976, he graduated from the Faculty of Oriental Studies at YSU, specializing in Arabic studies. In 1979, under the guidance of prominent Arabist Maxim Kiktev at the Institute of Asian and African Countries at Moscow State University, he defended his dissertation “Ibn Qutayba’s Book of Poets and Poetry as a Source for the History of Classical Arabic Poetry,” earning a candidate’s degree in philological sciences. In 1980, he began working at YSU as a lecturer, later becoming an associate professor. From 1986 to 1987, he underwent training at Cairo University. In 1988, alongside his academic work, he engaged in public and political activities. In 1989, he founded the “Armenfax” news agency, which played a crucial role in overcoming Armenia’s information crisis. In 1990, he joined the analytical department of the Supreme Council of Armenia as a chief expert. David Hovhannisyan was the founder and head of YSU’s Department of Arabic Studies until 1992. That same year, he was appointed the first head of the Republic of Armenia’s diplomatic mission in the Syrian Arab Republic, establishing the embassy and fostering friendly relations. In 1998, he returned to Yerevan, serving as an ambassador for special assignments in Armenia’s Ministry of Foreign Affairs while resuming his academic work at YSU. In 2001, he joined the Armenian-Turkish Reconciliation Commission. In 2003, he left the Ministry of Foreign Affairs to focus on research and teaching. In 2007, he founded YSU’s Center for Civilization and Cultural Studies. In 2012, he was awarded the title of professor. From 1980 to 1985, he was a guest lecturer at YSU’s Department of Arabic Studies, from 1985 to 1987 an assistant, and from 1987 to 1992 the department head. From 1989 to 1991, he was the chief editor of “Armenfax.” From 1990 to 1992, he served as the chief expert on Middle Eastern issues in the Armenian President’s administration. From 1992 to 1998, he was Armenia’s ambassador to Syria. From 1998 to 2003, he was an extraordinary and plenipotentiary ambassador at the Ministry of Foreign Affairs. Since 1998, he has been an associate professor at YSU’s Department of Arabic Studies. From 1999 to 2005, he taught at the Department of Social Sciences at Yerevan State Linguistic University named after V. Bryusov. Since 2001, he has worked at the Caucasus Media Institute. Since 2007, he has directed YSU’s Center for Civilization and Cultural Studies. From 2008 to 2012, he was an advisor to the rector of Yerevan State Linguistic University. Since 2010, he has been a member of the editorial board of the journal “Language, Society, Culture.” Since 2011, he has been a member of the Association of Caucasian Studies. Hovhannisyan is the author of approximately 110 scientific works in various languages on Arabic studies, Islamic studies, philosophy, political science, and international relations, including three monographs: *Connections of Medieval Armenian Philosophical Thought with Arab-Islamic Philosophy* (in Arabic, Cairo, 1989), *Special Course Program on the Quran, Commentaries, and Hadiths* (Yerevan, 1987), *Ibn Qutayba’s Book of Poetry and Poets* (Yerevan, YSU Press, 1986), *Methodological Guide for Seminars on the History of Arabic Literature* (Yerevan, 1983), and *Course Program for Lectures on the History of Arabic Literature* (Yerevan, 1980). He has studied value systems, bringing the values of pre-Islamic and medieval Arab-Muslim culture into academic discourse. His research has identified adaptive patterns in Arab-Muslim culture through the analysis of the Quran and early medieval sources. He developed concepts related to Armenia’s and the Armenian people’s role in the modern world, including the “Three Seas System” and “Network State” concepts. David Hovhannisyan is a founder of the Armenian methodological school of organizational activity games, having authored and conducted over two dozen games addressing issues in Armenia and the South Caucasus. He is a member of international organizations, including the American International Studies Association and the “TRANSCENT” International Academy. In 2023, he was awarded the Mkhitar Gosh Medal. David Hovhannisyan’s work has significantly contributed to the development of Arabic and Islamic studies in Armenia.

—
Below is the biography of **David Hovhannisyan** in Arabic, presented as a single continuous text without separate sections, with the publication titles translated into Arabic. The fifth headline from the provided options is placed at the top in Arabic.

—

### داويت هوفهانيسيان: رائد الدبلوماسية الأرمينية-العربية

ولد داويت سورينوفيتش هوفهانيسيان في 12 أكتوبر 1953 في يريفان، جمهورية أرمينيا الاشتراكية السوفييتية، الاتحاد السوفييتي. عالم شرقيات ودبلوماسي أرميني، وأحد مؤسسي قسم الدراسات العربية في جامعة يريفان الحكومية (YSU)، حاصل على درجة الدكتوراه في العلوم الفيلولوجية، وأستاذ (2012). في عام 1976، تخرج من كلية الدراسات الشرقية في جامعة يريفان الحكومية، تخصص الدراسات العربية. في عام 1979، دافع في معهد دول آسيا وإفريقيا بجامعة موسكو الحكومية، تحت إشراف عالم العربيات البارز ماكسيم كيكتيف، عن أطروحته “كتاب الشعراء والشعر لابن قتيبة كمصدر لتاريخ الشعر العربي الكلاسيكي”، وحصل على درجة الدكتوراه في العلوم الفيلولوجية. في عام 1980، بدأ العمل في جامعة يريفان الحكومية كمحاضر، ثم أصبح أستاذًا مشاركًا. خلال الفترة من 1986 إلى 1987، خضع لتدريب في جامعة القاهرة. في عام 1988، بالتوازي مع عمله الأكاديمي، بدأ الانخراط في الأنشطة العامة والسياسية. في عام 1989، أسس وكالة الأنباء “أرمينفاكس”، التي لعبت دورًا حاسمًا في التغلب على الأزمة الإعلامية في أرمينيا. في عام 1990، انضم إلى القسم التحليلي في المجلس الأعلى لأرمينيا كخبير رئيسي. كان داويت هوفهانيسيان مؤسس ورئيس قسم الدراسات العربية في جامعة يريفان الحكومية حتى عام 1992. في نفس العام، عُين أول رئيس للبعثة الدبلوماسية لجمهورية أرمينيا في الجمهورية العربية السورية، حيث أسس السفارة وساهم في إقامة علاقات ودية. في عام 1998، عاد إلى يريفان وتولى منصب سفير للمهام الخاصة في وزارة الخارجية الأرمينية، مع استئناف نشاطه العلمي والتعليمي في جامعة يريفان الحكومية. في عام 2001، انضم إلى لجنة المصالحة الأرمينية-التركية. في عام 2003، ترك العمل في وزارة الخارجية للتركيز على البحث العلمي والتدريس. في عام 2007، أسس مركز الدراسات الحضارية والثقافية في جامعة يريفان الحكومية. في عام 2012، حصل على لقب أستاذ. من 1980 إلى 1985، كان محاضرًا مدعوًا في قسم الدراسات العربية بجامعة يريفان الحكومية، ومن 1985 إلى 1987 مساعدًا، ومن 1987 إلى 1992 رئيس القسم. من 1989 إلى 1991، كان رئيس تحرير وكالة “أرمينفاكس”. من 1990 إلى 1992، كان خبيرًا رئيسيًا لشؤون الشرق الأوسط في إدارة رئيس أرمينيا. من 1992 إلى 1998، كان سفير أرمينيا في سوريا. من 1998 إلى 2003، كان سفيرًا بصلاحيات كاملة في وزارة الخارجية الأرمينية. منذ عام 1998 وحتى الآن، يعمل أستاذًا مشاركًا في قسم الدراسات العربية بجامعة يريفان الحكومية. من 1999 إلى 2005، درّس في قسم العلوم الاجتماعية بجامعة يريفان الحكومية للغات باسم ف. بريوسوف. منذ عام 2001، يعمل في معهد إعلام القوقاز. منذ عام 2007، يدير مركز الدراسات الحضارية والثقافية بجامعة يريفان الحكومية. من 2008 إلى 2012، كان مستشارًا لرئيس جامعة يريفان الحكومية للغات. منذ عام 2010، عضو في مجلس تحرير مجلة “اللغة، المجتمع، الثقافة”. منذ عام 2011، عضو في جمعية دراسات القوقاز. هوفهانيسيان مؤلف حوالي 110 أعمال علمية بلغات مختلفة في مجالات الدراسات العربية، الإسلاميات، الفلسفة، العلوم السياسية، والعلاقات الدولية، بما في ذلك ثلاث دراسات أحادية: 
– “علاقات الفكر الفلسفي الأرمني في العصور الوسطى بالفلسفة العربية-الإسلامية” (بالعربية، القاهرة، 1989) 
– “برنامج دورة خاصة عن القرآن، التفاسير، والأحاديث” (يريفان، 1987) 
– “كتاب الشعر والشعراء لابن قتيبة” (يريفان، مطبعة جامعة يريفان الحكومية، 1986) 
– “دليل منهجي للندوات حول تاريخ الأدب العربي” (يريفان، 1983) 
– “برنامج دورة محاضرات حول تاريخ الأدب العربي” (يريفان، 1980) 
قام بدراسة نظم القيم، مقدمًا قيم الثقافة العربية-الإسلامية ما قبل الإسلامية وفي العصور الوسطى إلى الخطاب العلمي. كشفت أبحاثه عن أنماط التكيف في الثقافة العربية-الإسلامية من خلال تحليل القرآن والمصادر المبكرة من العصور الوسطى. طور مفاهيم تتعلق بدور أرمينيا والشعب الأرمني في العالم المعاصر، بما في ذلك مفاهيم “نظام البحار الثلاثة” و”الدولة الشبكية”. داويت هوفهانيسيان هو أحد مؤسسي المدرسة المنهجية الأرمينية للألعاب التنظيمية-النشاطية، وقد ألف ونظم أكثر من عشرين لعبة تتناول قضايا أرمينيا وجنوب القوقاز. وهو عضو في منظمات دولية، بما في ذلك الجمعية الأمريكية للدراسات الدولية والأكاديمية الدولية “ترانسينت”. في عام 2023، حصل على ميدالية مخيتار غوش. ساهمت أعمال داويت هوفهانيسيان بشكل كبير في تطوير الدراسات العربية والإسلامية في أرمينيا.

—

Լևան Սիմոնի Ճաղարյանը ծնվել է 1957 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Թբիլիսիում, Վրացական ԽՍՀ։ Նա ռուս դիվանագետ է։

1973 թվականին ավարտել է Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտը, իսկ 1986 թվականին՝ ԽՍՀՄ արտգործնախարարության դիվանագիտական ակադեմիան։ Նա զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ Ռուսաստանի արտգործնախարարությունում և արտերկրում։ 2001-2005 թվականներին եղել է Տաջիկստանում Ռուսաստանի դեսպանի ավագ խորհրդատու, 2005 թվականից՝ ԱՊՀ երկրների երրորդ դեպարտամենտի տնօրենի տեղակալ։ 2011 թվականի հոկտեմբերի 21-ից ծառայել է որպես Իրանում Ռուսաստանի դեսպան։ Լևան Ճաղարյանը տիրապետում է պարսկերեն, անգլերեն և ֆրանսերեն լեզուներին։ Նա ունի դիվանագիտական բարձր աստիճաններ՝ 2-րդ դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2006), 1-ին դասի արտակարգ և լիազոր դեսպանորդ (2012) և արտակարգ և լիազոր դեսպան (2017)։ Պարգևատրվել է Բարեկամության շքանշանով (2021) և 20 տարի «Անբասիր ծառայության համար» գերազանցության նշանով (2008)՝ Ռուսաստանի արտաքին քաղաքական կուրսի իրականացման և երկարամյա բարեխիղճ ծառայության համար։ Լևան Ճաղարյանի դիվանագիտական գործունեությունը նշանակալի դեր է խաղացել Ռուսաստանի արտաքին հարաբերությունների զարգացման գործում։

### Русский

Лицо российской дипломатии

Леван Семёнович Джагарян родился 7 сентября 1957 года в Тбилиси, Грузинская ССР. Он российский дипломат. В 1973 году окончил Московский государственный институт международных отношений, а в 1986 году — Дипломатическую академию МИД СССР. Занимал различные должности в центральном аппарате МИД России и за рубежом. В 2001–2005 годах был старшим советником посла России в Таджикистане, с 2005 года — заместителем директора Третьего департамента стран СНГ. С 21 октября 2011 года занимал пост посла России в Иране. Леван Джагарян владеет персидским, английским и французским языками. Он имеет высокие дипломатические ранги: чрезвычайный и полномочный посланник 2-го класса (2006), чрезвычайный и полномочный посланник 1-го класса (2012), чрезвычайный и полномочный посол (2017). Награждён орденом Дружбы (2021) и знаком отличия «За безупречную службу» за 20 лет (2008) за значительный вклад в реализацию внешнеполитического курса России и многолетнюю добросовестную дипломатическую службу. Дипломатическая деятельность Левона Джагаряна сыграла значительную роль в развитии внешних связей России.

### English

: A Face of Russian Diplomacy

Levan Semyonovich Dzhagaryan was born on September 7, 1957, in Tbilisi, Georgian SSR. He is a Russian diplomat. In 1973, he graduated from the Moscow State Institute of International Relations, and in 1986, from the Diplomatic Academy of the USSR Ministry of Foreign Affairs. He held various positions in the Russian Foreign Ministry and abroad. From 2001 to 2005, he served as a senior advisor to the Russian ambassador in Tajikistan, and from 2005, as deputy director of the Third Department of CIS Countries. On October 21, 2011, he was appointed Russia’s ambassador to Iran. Levan Dzhagaryan is fluent in Persian, English, and French. He holds high diplomatic ranks: Envoy Extraordinary and Plenipotentiary 2nd Class (2006), Envoy Extraordinary and Plenipotentiary 1st Class (2012), and Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary (2017). He was awarded the Order of Friendship (2021) and the “For Impeccable Service” distinction for 20 years (2008) for his significant contribution to Russia’s foreign policy and long-term conscientious diplomatic service. Levan Dzhagaryan’s diplomatic work has played a significant role in advancing Russia’s international relations.