1955 թ-ի Դեկտեմբերի 31-ին Արթիկի շրջանի Սպանդարյան գյուղում  – ծնվել է Վիտյա Վորոշի Այվազյանը՝ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ, ազգային հերոս։

ՀՀՇ անդամ 1989թ.-ից, 1989թ. հունվարի 7-ին ակտիվ քաղաքական և ազգային-ազատագրական պայքարի կոչերի համար ձերբակալվել է և մոտ մեկ ամիս պահվել Նուբարաշենի բանտում։   1990 թվականին ընտրվել է ՀՀ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։
1990 թվականի օգոստոսի 29-ին Գեգազնիկ Միքայելյանի հետ սպանվել է Երևանում։   Թաղվել է Երևանի քաղաքային պանթեոնում։

31 декабря 1955 года в с. Спандарян, Артикский район- родился Витя Ворошевич Айвазян-  деятель национально-освободительного движения, национальный герой.
Член АОД с 1989 года, 7 января 1989 года был арестован за призывы к активной политической и национально-освободительной борьбе и около месяца содержался в Нубарашенской тюрьме.  В 1990 году был избран депутатом ВС РА.
29 августа 1990 года он был убит вместе с Гегазником Микаеляном в Ереване.  Похоронен в Ереванском городском Пантеоне.

On December 31, 1955, in the village of Spandaryan, Artik region, Vitya Vorosh Ayvazyan, a figure in the national liberation movement and a national hero, was born.
A member of the ANM since 1989, on January 7, 1989, he was arrested for calling for active political and national liberation struggle and was held in Nubarashen prison for about a month. In 1990, he was elected as a deputy of the Supreme Council of the Republic of Armenia.
On August 29, 1990, he was killed together with Gegaznik Mikaelyan in Yerevan. He was buried in the Yerevan City Pantheon.

1990 թվականի դեկտեմբերի 31 – Գարրի Կասպարովը երկրորդ անգամ դարձավ շախմատի աշխարհի չեմպիոն՝ կրկին հաղթելով Անատոլի Կարպովին։

Շախմատի աշխարհի առաջնության մրցախաղը կայացել է 1990 թվականի հոկտեմբերի 8-ից դեկտեմբերի 31-ը Նյու Յորքում (1-12 պարտիա) և Լիոնում (13-24 պարտիա)։  Սա աշխարհի չեմպիոնի կոչման հինգերորդ և վերջին հանդիպումն էր Կասպարովի և հավակնորդների մրցույթի հաղթող Կարպովի միջև և վերջին խաղը 1993 թվականին տեղի ունեցած պառակտումից առաջ, երբ Կասպարովն ու Շորթը հայտարարեցին, որ հրաժարվում են խաղալ ՖԻԴԵ-ի հովանու ներքո։

31декабря 1990 года – Гарри Каспаров во второй раз  стал чемпионом мира по шахматам,  вновь обыграв  Анатолия Карпова.
Матч на первенство мира по шахматам проходил с 8 октября по 31 декабря 1990 года в Нью-Йорке (1—12 партии) и Лионе (13—24 партии). Это был пятый и последний матч за звание чемпиона мира между Каспаровым и победителем соревнований претендентов Карповым, а также последний матч перед расколом, произошедшим в 1993 году, когда Каспаров и Шорт объявили об отказе играть матч под эгидой ФИДЕ.

December 31, 1990 – Garry Kasparov became World Chess Champion for the second time, again defeating Anatoly Karpov. The World Chess Championship match was held from October 8 to December 31, 1990 in New York (games 1–12) and Lyon (games 13–24). It was the fifth and final match for the World Championship between Kasparov and the winner of the Candidates’ Tournament, Karpov, and the last match before the split that occurred in 1993, when Kasparov and Short announced their refusal to play the match under the auspices of FIDE.

1900 թվականի դեկտեմբերի 31-ին Վանի վիլայեթի Խարակոնիս քաղաքում ծնվել է Նաիրի Եղիազարի Զարյանը՝ բանաստեղծ, արձակագիր, դրամատուրգ, հրապարակախոս և թարգմանիչ, հասարակական գործիչ։

Հայաստանի գրողների միության վարչության նախագահ (1944-1946 թթ.)։
Չարենցի նկատմամբ բացասական վերաբերմունք ուներ
1928 թվականի հունիսի 12-ին «Գրական դիրքեր» ամսագրի խմբագիր Նաիրի Զարյանը գրական խորհրդի մի շարք այլ անդամների հետ դիմեց Հայաստանի Կենտրոնական կոմիտե՝ բողոքելով Չարենցի ամսագրի  խմբագրական խորհրդի անդամ ընտրվելու դեմ։ Արդյունքում վերջինս կրկին ազատվել է աշխատանքից։

31 декабря 1900 года в Хараконисе, Ваниский вилайет- родился Наири Егиазарович Зарян-  поэт, прозаик, драматург, публицист и переводчик, общественный деятель.  Председатель правления Союза писателей Армении (1944-1946).  Критиковался за активное участие в культе сталинской личности.
Имел негативное отношение к Чаренцу
12 июня 1928 года Наири Зарян, редактор журнала «Литературные позиции» с  рядом других членов литсовета обратился в ЦК Армении протестуя против избрания Чаренца членом редколлегии журнала.  В результате последний снова уволили.

December 31, 1900 in Harakonis, Vani vilayet – Nairi Yeghiazar Zaryan was born – a poet, prose writer, playwright, publicist and translator, public figure. Chairman of the Board of the Writers’ Union of Armenia (1944-1946). Criticized for active participation in the cult of Stalin’s personality.
Had a negative attitude towards Charents
June 12, 1928 Nairi Zaryan, editor of the magazine “Literary Positions” with a number of other members of the literary council appealed to the Central Committee of Armenia protesting against the election of Charents as a member of the editorial board of the magazine. As a result, the latter was fired again.

31 Դեկտեմբեր 1970 – Լենինգրադ-Երևան չվերթի Իլ-18Վ ինքնաթիռը թռիչքի մեկնարկին վթարի է ենթարկվել ։ 86 հոգուց զոհվել է 6-ը՝ 78 ուղեւոր և անձնակազմի 8 անդամ, 80-ը ողջ են մնացել, որից 26-ը վիրավորվել են։Հինգշաբթի երեկոյան Լենինգրադի մոտակայքում։ 

Երևանի ԲԲԸ «Աերոֆլոտ» ավիաընկերության Il-18V ինքնաթիռը Լենինգրադ-Երևան երթուղով կանոնավոր ուղևորատար ՍՈՒ-3012 չվերթ էր իրականացնում, սակայն Լենինգրադի Շոսեյնայա օդանավակայանից թռիչքից 2 րոպե անց ինքնաթիռը բախվել է գետնին Լենինգրադի Մոսկովսկի շրջանում։ Շոսեյնայա օդանավակայանի և Շուշարիի միջև և ավերվել։  Մինչ Աղետի օրը ինքնաթիռը  թռչել էր 13760 ժամ և կատարել 6733 թռիչք-վայրէջքի ցիկլ։
Անձնակազմ
3012 չվերթի անձնակազմը (279-րդ «Աերոֆլոտ» թռիչքային ջոկատից) հետևյալն էր.
Օդանավի հրամանատարը Լևոն Խրիստոֆորի Բարիկյանն ։
Երկրորդ օդաչուն Սուրեն Տիգրանի Խուդավերդյանն է։
Շտուտման – Իվան Վասիլի Ֆատեև:
Թռիչքի մեխանիկ՝ Գենրիխ Արտաշեսի Թարվերդյան.
Թռիչքի օպերատոր՝ Հովհաննես ԹաթևոսիՀունանյան։
Օդանավի խցիկում աշխատել են երեք բորտուղեկցորդուհիներ.
Լյուսյա Ցոլանի Վարդանյան.
Սողոմոն Համբարձումի Պետրոսյան.
Վալերի Գրիգորի Պրեդին.  Ականատեսների վկայությամբ՝ թռիչքը տեղի է ունեցել անսովոր բարձր անկյան տակ, այսինքն՝ բարձր բարձրացրած քիթը, որից հետո ինքնաթիռը սկսել է օրորվել կողքից այն կողմ։  30-50 մետր բարձրության վրա մոտ երկուսուկես կիլոմետր թռչելով՝ 3012 չվերթը նվազեցրեց իր արագությունը մինչև 200 կմ/ժ, որից հետո, դեռևս բարձր քիթը բարձրացրած և մի փոքր աջ ափով, սկսեց կորցնել բարձրությունը։ .  Թռչելով 5300 մետր՝ ինքնաթիռի պոչը բախվել է գետնին թռիչքուղու ծայրից 2190 մետր հեռավորության վրա և իր առանցքից 290 մետր դեպի աջ։  Հարվածից ֆյուզելյաժը երկու մասի է բաժանվել, որից հետո օդաչուների խցիկը բախվել է գետնին, իսկ ինքնաթիռը գետնի երկայնքով հերկել է ևս 210 մետր։  Նաև հարվածից պոկվել են ձախ թեւը և աջ թևի երկու շարժիչները, ըստ հանձնաժողովի, գործադիրի մեկնարկի և թռիչքի պահանջի միջև ընկած ժամանակահատվածը տևել է ընդամենը 70 վայրկյան, ինչը բավարար չէ պարտադիր ստուգումների ցուցակը լրացնելու համար։ թռիչքից առաջ։  Ամանորյա տոներին շտապելով տուն՝ անձնակազմը, խախտելով Թռիչքի ձեռնարկը և կառավարման աղյուսակը, մի շարք սխալներ է թույլ տվել։

Միացված չէին ռադիո բարձրաչափը, ավտոմատ MSRP-12-ը և հակասառցակալման համակարգը, մոռացել էին նաև անջատել ղեկի ավտոմատ կողպման մեխանիզմը և շարժիչի հիմնական գործարկման անջատիչը։  Բայց ավելի կարևոր է, որ անձնակազմն ի սկզբանե չի բաց թողել փեղկերը, ինչի հետևանքով թռիչքի ժամանակ անբավարար է բարձրացել, ինչը հանգեցրել է քթի բարձր բարձրացման:  Սա, զուգորդված պտուտակների սառցակալման հետ, ինչը հանգեցրեց մղման նվազմանը, հանգեցրեց արագության արագ նվազմանը, թևի բարձրացման նվազմանը և ինքնաթիռի կործանմանը:

31 декабря 1970 года  – Самолет Ил-18В  разбился на старте рейса Ленинград-Ереван.  Погибли 6 человек из 86 — 78 пассажиров и 8 членов экипажа, выжили 80, из которых 26 получили ранения.— авиационная катастрофа, произошедшая в вечер четверга 31 декабря 1970 года близ Ленинграда. Авиалайнер Ил-18В Ереванского ОАО авиакомпании «Аэрофлот» выполнял плановый пассажирский рейс SU-3012 по маршруту Ленинград — Ереван, но через 2 минуты после взлёта из Ленинградского аэропорта Шоссейная лайнер рухнул на землю в Московском районе Ленинграда между аэропортом Шоссейная и Шушарами и разрушился. Погибли 6 человек из 86 — 78 пассажиров и 8 членов экипажа, выжили 80, из которых 26 получили ранения. На день катастрофы налетал 13760 часов и совершил 6733 цикла «взлёт-посадка».
Экипаж
Состав экипажа рейса 3012 (из 279-го лётного отряда «Аэрофлота») был таким:
Командир воздушного судна — Левон Христофорович Барикян.
Второй пилот — Сурен Тигранович Худавердян.
Штурман — Иван Васильевич Фатеев.
Бортмеханик — Генрих Арташесович Тарвердян.
Бортрадист — Оганес Татевосович Унанян.
В салоне самолёта работали три бортпроводника:
Люся Цолановна Вартанян.
Согомон Амбарцумович Петросян.
Валерий Григорьевич Предин. По свидетельствам очевидцев, взлёт произошёл с необычно большим углом тангажа, то есть с высоко задранным носом, после чего самолёт начал раскачиваться из стороны в сторону. Пролетев на высоте 30—50 метров около двух с половиной километров, рейс 3012 снизил скорость до 200 км/ч, после чего по-прежнему с высоко поднятым носом и с небольшим правым креном начал терять высоту. Пролетев 5300 метров, самолёт хвостом врезался в землю в 2190 метрах от торца ВПП и в 290 метрах правее её оси. От удара фюзеляж разломился надвое, после чего кабина пилотов врезалась в землю, а самолёт пробороздил по земле ещё 210 метров. Также от удара оторвалось левое крыло и оба двигателя на правом крыле.По данным комиссии, время между занятием исполнительного старта и запросом на взлёт заняло всего 70 секунд, что недостаточно для исполнения контрольной карты обязательных проверок перед взлётом. Спеша домой к новогодним праздникам, экипаж, в нарушение РЛЭ и контрольной карты, допустил целый ряд ошибок.
Не были включены радиовысотомер, автомат МСРП-12 и противообледенительная система, а также забыли выключить автомат механизма стопорения рулей и главный выключатель запуска двигателей. Но что ещё более важно, экипаж изначально не выпустил закрылки, в результате чего подъёмная сила при взлёте была недостаточной, что и привело к высокому поднятию носа. Это вкупе с обледенением винтов, повлёкшим снижение силы тяги, привело к быстрому уменьшению скорости, снижению подъёмной силы крыла и падению самолёта.

December 31, 1970 – The Il-18V aircraft crashed at the start of the Leningrad-Yerevan flight. Six people out of 86 died – 78 passengers and 8 crew members, 80 survived, of whom 26 were injured – an air disaster that occurred on the evening of Thursday, December 31, 1970 near Leningrad. The Il-18V airliner of the Yerevan JSC Aeroflot airline was performing a scheduled passenger flight SU-3012 on the Leningrad-Yerevan route, but 2 minutes after takeoff from the Leningrad Shosseynaya Airport, the airliner crashed to the ground in the Moscow district of Leningrad between the Shosseynaya Airport and Shushary and was destroyed. Six people out of 86 died – 78 passengers and 8 crew members, 80 survived, of whom 26 were injured. On the day of the disaster, it had flown 13,760 hours and completed 6,733 takeoff-landing cycles.  Crew
The crew of flight 3012 (from the 279th flight squadron of Aeroflot) was as follows:
Aircraft commander – Levon Khristoforovich Barikyan.
Co-pilot – Suren Tigranovich Khudaverdyan.
Navigator – Ivan Vasilyevich Fateyev.
Flight mechanic – Genrikh Artashesovich Tarverdyan.
Flight radio operator – Oganes Tatevosovich Unanyan.
There were three flight attendants working in the cabin:
Lyusya Tsolanovna Vartanyan.
Sogomon Ambartsumovich Petrosyan.
Valery Grigorievich Predin. According to eyewitnesses, the takeoff occurred with an unusually large pitch angle, that is, with the nose raised high, after which the plane began to sway from side to side.  Having flown at an altitude of 30-50 meters for about two and a half kilometers, Flight 3012 reduced its speed to 200 km/h, after which, still with its nose raised high and with a slight right bank, it began to lose altitude. Having flown 5,300 meters, the plane’s tail hit the ground 2,190 meters from the end of the runway and 290 meters to the right of its axis. The impact broke the fuselage in two, after which the cockpit crashed into the ground, and the plane furrowed along the ground for another 210 meters. The impact also tore off the left wing and both engines on the right wing. According to the commission, the time between taking the line and the request for takeoff took only 70 seconds, which is not enough to fulfill the checklist of mandatory checks before takeoff. Rushing home for the New Year holidays, the crew, in violation of the RLE and the checklist, made a number of mistakes.  The radio altimeter, the MSRP-12 automatic control unit, and the anti-icing system were not turned on, and they also forgot to turn off the automatic control rudder locking mechanism and the main engine start switch. But what is even more important, the crew initially did not release the flaps, as a result of which the lift force during takeoff was insufficient, which led to a high nose pitch. This, coupled with icing of the propellers, which resulted in a decrease in thrust, led to a rapid decrease in speed, a decrease in wing lift, and a crash of the aircraft.

1824 թ-ի դեկտեմբերի 30-ին —ծնվել է Ալեքսեյ Լոբանով-Ռոստովսկին– 1878-1879-ին՝ դեսպան Թուրքիայում, 1879-1882-ին՝ Անգլիայում, 1882-1895-ին՝ Ավստրո-Հունգարիայում, 1895-ին՝ Գերմանիայում։   1895-1896 թթ. Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարը

Մտահոգված լինելով Արևմտյան Հայաստանում «նոր Բուլղարիայի» հնարավոր ի հայտ գալով, դեմ է արտահայտվում հայերի հզորացմանը և խրախուսոել «Հայաստանն առանց հայերի» ցարական քաղաքականությունը, ինչ  թույլ է տվել սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ին 1894-1896 թթ իրականացնելը հայերի ջարդը

30 декабря 1824 года— умер Алексей Лобанов- Ростовский- оказавшимся одним из самых роковых для армян политиков. В 1878-1879 годах – посол в Турции, в 1879-1882 годах – в Англии, в 1882-1895 годах – в Австро-Венгрии, в 1895 году – в Германии.  В 1895-1896 годах министр иностранных дел России..Обеспокоенный возможным  появления «новой Болгарии» в Западной Армении, именно он выступал против усиления  армян  и поощрил царскую политику «Армения без армян», которая позволила султану Абдул-Хамиду II совершать массовые убийства западных армян в 1894-1896 годах.

On  30, 12, 1824 -was born  Alexei Lobanov-Rostovsky , who turned out to be one of the most fatal politicians for the Armenians. In 1878-1879 – ambassador to Turkey, in 1879-1882 – to England, in 1882-1895 – to Austria-Hungary, in 1895 – to Germany. In 1895-1896, the Minister of Foreign Affairs of Russia. Concerned about the possible emergence of a “new Bulgaria” in Western Armenia, it was he who opposed the strengthening of the Armenians and encouraged the tsarist policy of “Armenia without Armenians”, which allowed Sultan Abdul Hamid II to commit mass murders of Western Armenians in 1894-1896.

1919 թ-ի դեկտեմբերի 29-ւն , Թավրիզում, Իրան – ծնվել է Հովհաննես Արամի Ղուկասյանը–  գրող։ ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1947 թվականից։

Հովհաննես Ղուկասյանի բանաստեղծական ժառանգությունն ամբողջական ժառանգություն է։ Նրա բանաստեղծությանը բնորոշ են պատկերավորության ինքնատիպ գույները, պատումի անմիջական շունչը, հայրենասիրական շիկացումներ, հղկված բառագործածություն։ Հայրենադարձությունը Հ. Ղուկասյանի համար կյանքի վերածնունդ է. նա միայն ու միայն հայրենիքն է ներբողում։ Հետպատերազմյան շրջանի գրականության մեջ լայն ընդգրկում ունեցավ հայրենասիրության թեմատիկան։ Հ. Ղուկասյանի համար ամենաթանկն ազատ հայրենիքի ներբողն է, կարևորն այդ հայրենիքի համար մի հիշատակ թողնելն է… Այս գաղափարն է ընկած «Հայրենիքում» շարքի հիմքում։
Ազա՜տ հայրենիք, թանկ ես ինձ համար,
Քո հողը սրտա՜նց, ջերմ եմ համբուրել,
Կյա՜նք է՝ համբուրած հողում հող դառնալ,
Երբ այդ սուրբ հողից վարդեր են բուրել։
«Հայրենական պատերազմին» շարքում ընդգրկված է 3 բանաստեղծություն՝ «Կովկասյան լեռներում», «Ազատություն» և «Անմահ ժպիտով ննջում էր խաղաղ…»: Հովհաննես Ղուկասյանի բանաստեղծական ժառանգության մեջ առանձնանում է նաև «Հայրենաբաղձի երգեր» շարքը։ Այս շարքի բանաստեղծությունները հիմնականում արտահայտում են կարոտաբաղձ պանդուխտի հոգու ապրումները. նա տենչում է հայրենի հողը։
«Խառն երգեր»-ից առանձնանում է «Մրգահասի երգը»։ Բանաստեղծը ներկայացնում է մրգահասը. ոսկեհատիկ վազերի տակ կյանքն է բուրում, բերքը քաղցր է, անգամ վազերն են «երգում»… Այս ամբողջ պատկերը բանաստեղծը համեմատում է իր երգերի, իր ստեղծագործությունների հետ։
Հովհաննես Ղուկասյանի բանաստեղծության մի մասն էլ ներաշխարհի զգացողությունները պատկերող բանաստեղծություններն են։ Դրանցից են «Թախիծի երգերից», «Կոկոնի մահը», «Տապանագիր», «Էլեգիա», «Րոմանս», «Բալիկիս», «Քույրիկիս-Թագուշին», «Սիրո տանջանքը», «Հաղթանակի երեկոն»։ Սրանք հիմնականում ներանձնական բանաստեղծություններ են։

Писатель Оганес Арамович Гукасян родился 29 декабря 1919 года в Тебризе, Иран.  Член Союза писателей СССР с 1947 года.  Поэтическое наследие Ованнеса Гукасяна – целостное наследие.  Его поэзии свойственны оригинальные краски образов, непосредственное дыхание повести, патриотический подъем, отточенность слов.  Репатриация Х.  Для Гукасяна это возрождение жизни.  он жалуется только на Родину.  Тема патриотизма широко вошла в литературу послевоенного периода.  ЧАС.  Для Гукасяна самое дорогое – это суть свободной Родины, главное – оставить память об этой Родине… Эта идея лежит в основе серии «Родина».
Свободная Родина, ты мне дорога,
Я поцеловал твою землю от всего сердца,
Жизнь – стать почвой в зацелованной почве,
Когда они почувствовали запах роз с этой святой земли.

В серию «Война за Родину» вошли 3 стихотворения: «В горах Кавказа», «Свобода» и «Он мирно спал с бессмертной улыбкой».  Стихи этого цикла в основном выражают чувства ностальгирующей души странника.  он тоскует по родной земле.

Из «смешанных песен» выделяется «Песня Мргахаса».  Поэт представляет спелый плод.  под золотыми лозами пахнет жизнью, урожай сладок, даже лозы «поют»… Всю эту картину поэт сравнивает со своими песнями, своими произведениями.
Часть поэзии Ованеса Гукасяна составляют стихи, изображающие чувства внутреннего мира.  Среди них «Из песен Тахици», «Гибель кокона», «Эпитафия», «Элегия», «Романс», «Баликис», «Куйрикис-Тагуши», «Муки любви», «Вечер». победы».  В основном это внутриличностные стихи.

Writer Hovhannes Aram Ghukasyan was born on December 29, 1919, in Tabriz, Iran.  Member of the Union of Writers of the USSR since 1947.  Hovhannes Ghukasyan’s poetic legacy is a complete legacy.  His poetry is characterized by the original colors of the imagery, the direct breath of the story, patriotic fervor, polished wording.  Repatriation of H.  It is a rebirth of life for Ghukasyan.  he only complains about the motherland.  The theme of patriotism was widely included in the literature of the post-war period.  H.  For Ghukasyan, the most precious thing is the essence of a free homeland, the important thing is to leave a memory for that homeland… This idea is the basis of the “Homeland” series.

Free homeland, you are dear to me,
I have kissed your land from the bottom of my heart,
Life is to become soil in the kissed soil,
When they smelled roses from that holy land.

The “Homeland War” series includes 3 poems: “In the Caucasian Mountains”, “Freedom” and “He was sleeping peacefully with an immortal smile”.  The poems of this series mainly express the feelings of the nostalgic wanderer’s soul.  he longs for his native land.

From “mixed songs” “Mrgahas song” stands out.  The poet represents the ripe fruit.  under the golden vines, life smells, the harvest is sweet, even the vines “sing”… The poet compares this whole picture with his songs, his works.
A part of Hovhannes Ghukasyan’s poetry is the poems depicting the feelings of the inner world.  Among them are “From the songs of Takhitsi”, “The death of the cocoon”, “The epitaph”, “Elegy”, “Romance”, “Balikis”, “Kuyrikis-Tagushi”, “Torment of love”, “Evening of victory”.  These are mostly intrapersonal poems.

1884 թ-ի դեկտեմբերի 29-ին գ.  Ճահուկում, Նախիջևանի գավառ- ծնվել է Սեդրակ Առաքելի Առաքելյանը– նկարիչ, ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1935)։

Սեդրակ Առաքելյանի արվեստը ձևավորվել է Եղիշե Թադևոսյանի գեղանկարչության, ռուսական ռեալիստական նկարչության և հայրենի բնաշխարհի ազդեցությամբ։ Առաքելյանի աշխատանքներին բնորոշ է հայրենի բնության և գյուղական կենցաղի գունագեղ արտացոլումը։ Բազմաբնույթ են նրա կտավների թեմաները։Առաքելյանն առարկայական աշխարհն ընկալել է գեղանկարչի բնածին տաղանդով։ Պայմանական նշանակությամբ գունաշարով վավերացրել է ժամանակի ռիթմերը, ռոմանտիկ շունչը, որոշ դրվագներում հասել է գեղարվեստական բացառիկ արդյունքի («Սևան։ Կարմիր ճայեր», 1926, «Փշատաքաղ», 1936)։
Հեղինակ է նաև ինքնատիպ կոմպոզիցիաների և դիմանկարների։

։29 декабря 1884 года в селе  Чагук Нахиджеванского уезда  – родился Седрак Аракели Аракелян-  художник, заслуженный художник СССР (1935).  Творчество Седрака Аракеляна формировалось под влиянием живописи Егише Тадевосяна, русской реалистической живописи и родной природы.  Для произведений Аракеляна характерно красочное отражение родной природы и сельской жизни.  Сюжеты его картин разнообразны. Мир предметов Аракелян воспринимал с врожденным талантом живописца.  Ритмы времени, романтический настрой он утвердил в условных красках и в некоторых эпизодах добился исключительного художественного результата («Севан: Красные чайки», 1926, «Пшатагах», 1936).
Он также является автором оригинальных композиций и портретов.  Большинство работ художника хранятся в Национальной галерее Армении.

On December 29, 1884 –   Sedrak Arakel Arakelyan was born in Chahug Nakhijevan province – painter, honored painterof the Armenian SSR (1935).  Sedrak Arakelyan’s art was formed under the influence of Yeghishe Tadevosyan’s painting, Russian realist painting and native nature.  Arakelyan’s works are characterized by the colorful reflection of native nature and rural life.  The subjects of his paintings are diverse. Arakelyan perceived the world of objects with the innate talent of a painter.  He validated the rhythms of the time, the romantic spirit, with conventional colors, and in some episodes he achieved an exceptional artistic result (“Sevan: Red Seagulls”, 1926, “Pshatagagh”, 1936).
He is also the author of original compositions and portraits.  Most of the artist’s works are stored in the National Gallery of Armenia.