1917 թվականի դեկտեմբերի 29 -ին  Խորհրդային Ռուսաստանի ժողովրդական կոմիսարիատը Լենինի նախագահությամբ նշանակեց Բաքվի խորհրդի նախագահ Ստեփան Շաումյանին Կովկասի գործերի ժամանակավոր հանձնակատար։

Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Բաքվի խորհուրդը Ստեփան Շաումյանի նախագահությամբ անվերապահ աջակցություն ստացավ բոլշևիկներին և 1917 թվականի նոյեմբերի 13-ին իրեն հռչակեց Բաքվի և Բաքվի մարզում գերագույն իշխանություն։  Արդեն 1917 թվականի նոյեմբերին Բաքուն դարձավ Անդրկովկասի առաջին խորհրդային քաղաքը։  Շամխորի ջարդը նշանավորեց մուսավաթական Գյանջայի և Խորհրդային Բաքվի առճակատումը։  Բաքվի մարտյան իրադարձությունները ամրապնդեցին Բաքվի խորհրդի դաշինքը հայ ազգայնական Դաշնակցություն կուսակցության հետ և հանգեցրին տեղի ադրբեջանական բնակչության օտարմանը խորհրդից:  Սակայն սակայն որ  ադրբեջանցիներ  պահպանեցին  իրենց ներկայությունը Խորհրդում (Ազիզբեկովն և Նարիմանովը):  1918 թվականի ապրիլի 14-ին Բաքվի Խորհրդի իշխանությունը տարածվեց մինչև Մուգան, որտեղ ռուսական գյուղերի միլիցիան պատերազմում մուսավաթականների զինված ջոկատների հետ։ Բաքվի կոմունայի կարմիր բանակի   մեծամասնությունը (մինչև 80%) հայեր էին 1918 թվականի ապրիլի 25-ին ստեղծվեց Բաքվի խորհուրդը։  Դա հնարավոր դարձավ Բաքվի քաղաքային դումայի լուծարումից հետո։  Արտաքին քաղաքական իրավիճակը բարդացավ այս ժամանակահատվածում թուրքական բանակի հարձակման և մայիսի 28-ին Գյանջայում Ադրբեջանի Դեմոկրատական Հանրապետության հռչակման պատճառով։  1918 թվականի ամռանը թուրքական զորքերն արդեն Բաքվի պարիսպների տակ էին։  Խորհրդային Ռուսաստանի օգնության բացակայության, Հայաստանի դաշնակցական կառավարության հետ անհամաձայնության և բրիտանական ազդեցության մեծացման պատճառով Բաքվի խորհուրդը լուծարվեց։  Բաքվում իշխանությունը վերցրեց Կենտրոնական Կասպիցը։  Շաումյանն ու Բաքվի կոմիսարները տարհանման անհաջող փորձ են անում, թուրքմենական շոգենավով տեղափոխվելով Կրասնովոդսկ, որտեղ ձերբակալվել ու գնդակահարվել են։

29 декабря 1917 года- Народный комиссариат Советской России под председательством Ленина  назначил Степана Шаумяна, председателя Бакинского совета, временным чрезвычайным комиссаром по делам Кавказа.После Октябрьской революции Бакинский Совет под председательством Степана Шаумяна безоговорочно поддержал большевиков и объявил себя 13 ноября 1917 года верховным органом власти в Баку и Бакинском регионе. Уже в ноябре 1917 года Баку стал первым советским городом Закавказья.Соперником власти Бакинского Совета был Тифлисский Закавказский комиссариат. Шамхорская резня обозначила противостояние мусаватистской Гянджи советскому Баку. Мартовские события в Баку закрепили альянс Бакинского Совета с армянской националистической партией Дашнакцутюн и привели к отчуждению от Совета местного азербайджанского населения. Однако, азербайджанцы все же сохранили свое присутствие в Совете (Азизбеков и Нариманов). 14 апреля 1918 года власть Бакинского Совета распространилась на Мугань, где ополчение русских сёл вело войну с вооруженными отрядами мусаватистов.15 апреля Бакинский Совет объявил о создании Кавказской Красной Армии из которых большую часть (до 80 %) составляли армяне.25 апреля 1918 года образовалась Бакинская коммуна. Это стало возможным после роспуска Бакинской городской думы. Внешнеполитическая ситуация осложнялась наступлением в этот период турецкой армии и провозглашением 28 мая в Гяндже Азербайджанской демократической республики. Летом 1918 года турецкие войска были уже под стенами Баку. В условиях отсутствия помощи со стороны Советской России , разногласием с дашнакским правительством Армении и усилившегося английского влияния Бакинский Совет был распущен. Власть в Баку взял Центрокаспий. Шаумян и бакинские комиссары предприняли неудачную попытку эвакуироваться, но были переправлены на пароходе «Туркмен» в Красноводск, арестованы и расстреляны.

December 29, 1917 – The People’s Commissariat of Soviet Russia, chaired by Lenin, appointed Stepan Shaumyan, chairman of the Baku Soviet, as temporary extraordinary commissar for Caucasian affairs. After the October Revolution, the Baku Soviet, chaired by Stepan Shaumyan, unconditionally supported the Bolsheviks and declared itself the supreme authority in Baku and the Baku region on November 13, 1917. Already in November 1917, Baku became the first Soviet city in Transcaucasia. The rival of the Baku Soviet power was the Tiflis Transcaucasian Commissariat. The Shamkhor massacre marked the confrontation between Musavatist Ganja and Soviet Baku. The March events in Baku strengthened the alliance of the Baku Soviet with the Armenian nationalist party Dashnaktsutyun and led to the alienation of the local Azerbaijani population from the Soviet. However, the Azerbaijanis still retained their presence in the Soviet (Azizbekov and Narimanov).  On April 14, 1918, the power of the Baku Council extended to Mugan, where the militia of Russian villages waged war against armed detachments of Musavatists. On April 15, the Baku Council announced the creation of the Caucasian Red Army, the majority of which (up to 80%) were Armenians. On April 25, 1918, the Baku Commune was formed. This became possible after the dissolution of the Baku City Duma. The foreign policy situation was complicated by the offensive of the Turkish army during this period and the proclamation of the Azerbaijan Democratic Republic in Ganja on May 28. In the summer of 1918, Turkish troops were already at the walls of Baku. In the absence of assistance from Soviet Russia, disagreements with the Dashnak government of Armenia and increased British influence, the Baku Council was dissolved. The power in Baku was taken by the Central Caspian.  Shaumyan and the Baku commissars made an unsuccessful attempt to evacuate, but were transported on the steamship Turkmen to Krasnovodsk, arrested and shot.

29 dekabr 1917-ci il – Leninin sədrliyi ilə Sovet Rusiyası Xalq Komissarlığı Bakı Sovetinin sədri Stepan Şaumyanı Oktyabr inqilabından sonra Stepan Şaumyanın sədrlik etdiyi Bakı Soveti qeyri-şərtsiz dəstəklədi bolşevikləri dəstəklədi və 1917-ci il noyabrın 13-də özünü Bakıda və Bakı vilayətində ali hakimiyyət elan etdi.  Artıq 1917-ci ilin noyabrında Bakı Zaqafqaziyada ilk Sovet şəhəri oldu.  Şamxor qırğını müsavatçı Gəncə ilə Sovet Bakısı arasında qarşıdurma oldu.  Bakıda mart hadisələri Bakı Şurasının erməni millətçi Daşnaksütyun partiyası ilə ittifaqını möhkəmləndirdi və yerli azərbaycanlı əhalinin Şuradan uzaqlaşmasına səbəb oldu.  Bununla belə, azərbaycanlılar Şurada (Əzizbəyov və Nərimanov) öz varlıqlarını hələ də saxlamışlar.  1918-ci il aprelin 14-də Bakı Sovetinin səlahiyyəti Muğana da şamil edildi, burada rus kəndlərinin milisləri müsavatçıların silahlı dəstələri ilə müharibə apardı əksəriyyəti (80%-ə qədəri) ermənilər idi 1918-ci il aprelin 25-də Bakı Soveti kommunası təşkil edildi.  Bu, Bakı Şəhər Dumasının buraxılmasından sonra mümkün olub.  Bu dövrdə türk ordusunun hücuma keçməsi və mayın 28-də Gəncədə Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin elan edilməsi xarici siyasətin vəziyyətini mürəkkəbləşdirdi.  1918-ci ilin yayında türk qoşunları artıq Bakının divarları altında idi.  Sovet Rusiyasının köməyi olmadığı, Ermənistanın daşnak hökuməti ilə fikir ayrılığı və İngiltərənin nüfuzunun artması səbəbindən Bakı Şurası buraxıldı.  Sentrokaspi Bakıda hakimiyyəti ələ keçirdi.  Şaumyan və Bakı komissarları evakuasiya etmək üçün uğursuz cəhd etdilər, lakin Türkmən paroxodunda Krasnovodska aparıldı, həbs olundu və güllələndi.

1910 թ-ի դեկտեմբերի 29-ին Ախալցխայում – ծնվել է Արամ Մկրտչի Ինճիկյանը– գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր, ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1970 թ.)։

Մասնակցել է Հովհաննես Թումանյանի, Ավետիք Իսահակյանի, Պերճ Պռոշյանի, Միքայել Նալբանդյանի, Մկրտիչ Պեշիկթաշլյանի երկերի գիտական հրատարակություններին՝ կազմելով առանձին հատորների տեքստեր և ծանոթագրություններ։

29 декабря 1910 года в Ахалцхе родился Арам Мкртчи Инчикян – литературный критик, доктор филологических наук, заслуженный деятель науки СССР (1970).  Участвовал в научных изданиях произведений Ованнеса Туманяна, Аветика Исаакяна, Перча Прошяна, Микаэла Налбандяна, Мкртича Пешикташляна, составлении текстов и аннотаций к отдельным томам.  Серию новонахиджеванских рассказов Рафаэля Патканяна перевел на современный язык.

On December 29, 1910 in Akhaltskha – Aram Mkrtchi Inchikyan was born – literary critic, doctor of philological sciences, honored figure of science of the USSR (1970).  He participated in the scientific editions of the works of Hovhannes Tumanyan, Avetik Isahakyan, Perch Proshyan, Mikael Nalbandyan, Mkrtich Peshiktashlian, compiling texts and annotations for individual volumes.  The series of New Nakhijevanian short stories of Raphael Patkanyan has been turned into a worldly one.

1971 թ-ի դեկտեմբերի 29-ին Երևանում- մահացել է Սուրեն Լևոնի Ստեփանյանը– քանդակագործ, մանկավարժ, արվեստի տեսաբան։ ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1950)։

1927 թվականին վերադառնում է Երևան և աշխատում Ալեքսանդր Թամանյանի ղեկավարած արվեստանոցում։ Ստեփանյանը ստեղծագործել է մոնումենտալ և հաստոցային քանդակագործության, խեցեգործության բնագավառներում։ Հայաստանի Կառավարական տան (1926-1941), մասամբ և Երևանի օպերայի և բալետի թատրոնի (1926-1953) դեկորատիվ զարդաքանդակները Ստեփանյանի և Ալեքսանդր Թամանյանի համատեղ գործունեության արդյունքն են և բնորոշվում են պլաստիկական նուրբ արտահայտչականությամբ, ազգային զարդաքանդակի խոր իմացությամբ։ Ստեփանյանի մոնումենտալ ստեղծագործություններից են Մեշադի Ազիզբեկովի (հանված արձան, գիպս, 1927, բազալտ, 1932), Ղուկաս Ղուկասյանի (հանված արձան, գրանիտ, 1934), Խաչատուր Աբովյանի (բրոնզ, 1950, Երևանում), Վլադիմիր Լենինի (բազալտ, 1940, Գորիս, բազալտ, 1941, Սիսիան), Ստեփան Շահումյանի (բրոնզ, բազալտ, 1954, Ստեփանակերտ)՝ գեղարվեստական տարբեր առանձնահատկություններ ունեցող հուշարձանները։ Ղուկաս Ղուկասյանի հուշարձանի, ինչպես և Ստեփանյանի մյուս հարթաքանդակները պլաստիկական արտահայտչականությամբ և շարժումների բազմազանությամբ նոր մակարդակ էին խորհրդահայ արձանագործության մեջ։Ստեփանյանը ստեղծել է հայ նշանավոր մտավորականների դիմաքանդակների մի ամբողջ շարք՝։

29 декабря 1971 года в Ереване скончался Сурен Левонович Степанян – скульптор, педагог, теоретик искусства.  Народный артист СССР (1950).  В 1927 году он вернулся в Ереван и работал в мастерской Александра Таманяна.  Степанян творил в области монументальной и механической скульптуры, гончарного дела.  Декоративные украшения Дома правительства Армении (1926-1941), частично и Ереванского театра оперы и балета (1926-1953) являются результатом совместной деятельности Степаняна и Александра Таманяна и характеризуются тонкой пластической выразительностью и глубокими знаниями. национального орнамента.  Среди монументальных работ Степаняна – Мешади Азизбеков (статуя снята, гипс, 1927, базальт, 1932), Гукас Гукасян (статуя снята, гранит, 1934), Хачатур Абовян (бронза, 1950, Ереван), Владимир Ленин (базальт, 1940, Горис, базальт, 1941, Сисиан),  Памятники Степану Шаумяну (бронза, базальт, 1954 г., Степанакерт) с разными художественными характеристиками.  Памятник Гукасу Гукасяну, как и другие барельефы Степаняна, по своей пластической выразительности и разнообразию движений составили новый уровень в советско-армянской скульптуре. Степанян создал целую серию скульптур лиц известных армянских интеллектуалов.

On December 29, 1971, Suren Levoni Stepanyan – sculptor, pedagogue, art theorist – died in Yerevan.  People’s Artist of the USSR (1950).  In 1927, he returned to Yerevan and worked in the studio led by Alexander Tamanyan.  Stepanyan created in the fields of monumental and mechanical sculpture, pottery.  The decorative ornaments of the Government House of Armenia (1926-1941), partially and the Yerevan Opera and Ballet Theater (1926-1953) are the result of the joint activity of Stepanyan and Alexander Tamanyan and are characterized by fine plastic expressiveness and deep knowledge of national ornamentation.  Among Stepanyan’s monumental works are Meshadi Azizbekov (removed statue, plaster, 1927, basalt, 1932), Ghukas Ghukasyan (removed statue, granite, 1934), Khachatur Abovyan (bronze, 1950, Yerevan), Vladimir Lenin (basalt, 1940, Goris, basalt  , 1941, Sisian),  Monuments of Stepan Shahumyan (bronze, basalt, 1954, Stepanakert) with different artistic characteristics.  The Ghukas Ghukasyan monument, as well as Stepanyan’s other bas-reliefs, were a new level in Soviet-Armenian statuary with their plastic expressiveness and variety of movements. Stepanyan created a whole series of face sculptures of famous Armenian intellectuals.

1993 թվականի դեկտեմբերի 29-ին Երևանում մահացել է Ֆրունզե (Ֆրունզիկ, Մհեր) Մուշեղի Մկրտչյանը, դերասան, թատրոնի ռեժիսոր;  ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ

Փոքր ժամանակ Ֆրունզիկը անօգնական էր, բոլորը ծիծաղում էին նրա վրա, նա նիհար էր, մեծ քթով, բայց պարզվեց, որ Աստված նրան դերասանական ահռելի տաղանդ է տվել։  Նա իր ողջ կյանքն այսպես ապրեց՝ զվարճալի և միաժամանակ տխուր մարդ էր։  Իսկ ԽՍՀՄ-ը պաշտում էր նրա տաղանդը։— Ալբերտ Մկրտչյան։ Երևանում նրա անունով փողոց են անվանակոչվել,
Կոմիտասի պողոտայում տեղադրվել է հուշատախտակ։
Երևանում կա արտիստի ստեղծած և նրա անունը կրող թատրոն։
2006 թվականին թողարկվել է Մկրտչյանին նվիրված հայկական փոստային նամականիշ։
2007 թվականին Մոսկվայի ժամանակակից արվեստի թանգարանում կանգնեցվել է «Միմինո» կատակերգության հերոսների, այդ թվում՝ Մկրտչյանի հուշարձանը։
2007 թվականին Երևանի կենտրոնում՝ Մ. Սարյանի անվան այգում, բացվեց «Տղամարդիկ» ֆիլմի հերոսների, այդ թվում՝ Մկրտչյանի հուշարձանը։  Հեղինակ՝ Դավիթ Մինասյան.
2011 թվականին Դիլիջան քաղաքում կանգնեցվել է «Միմինո» կատակերգության հերոսների, այդ թվում՝ Մկրտչյանի հուշարձանը։
2011 թվականին Թբիլիսիում (Վրաստան) Հավլաբարի շրջանում բացվել է Զուրաբ Ծերեթելիի «Միմինոյի» հերոսների հուշարձանը։
Գյումրիում՝ Ֆրունզեի հայրենիքում, կա նրա անունը կրող թանգարան, հուշարձան է կանգնեցվել Գյումրու պետական դրամատիկական Վարդան Աճեմյանի անվան  թատրոնի շենքի դիմաց;  Երևանում, Մհեր Մկրտչյանի անվան արտիստական թատրոնի շենքի վրա տեղադրված է դերասանի բնութագիրը պատկերող հուշատախտակը։
Հազարավոր մարդիկ եկել էին հուղարկավորությանը։  Սգո շարասյունն անցել է քաղաքի կենտրոնական փողոցով։  Թաղվել է Կոմիտասի անվան զբոսայգու պանթեոնում։

29 декабря 1993 года в Ереване —скончался Фрунзе (Фрунзик, Мгер) Мушегович  Мкртчян- актёр, театральный режиссёр; народный артист СССР
В детстве Фрунзик был беспомощным, над ним все смеялись, он был худой, с большим носом, но оказалось, что Бог дал ему огромный актёрский талант. Он всю свою жизнь так жил — был смешным и грустным человеком одновременно. И СССР обожал своего таланта.— Альберт Мкртчян
Многие фразы, озвученные актёром, стали крылатыми, среди них:
«Вы почему кефир не кушаете? Что, не любите?»
«Такие вопросы задаёте, что неудобно отвечать!»
«Такую личную неприязнь я испытываю к потерпевшему, что кушать не могу!»
«Валико-джан, я тебе один умный вещь скажу, но только ты не обижайся!»
«Эти „Жигули“ чем думают, я не знаю. Под ногами крутятся, крутятся, крутятся…»
«Извините, я думал, что я один. Я сейчас там (в ванной) так хохотался…»
«Друг!… Сюда не ходи! Тут следы…» — Кинофильм «Мимино»
«Если вы откажетесь, они вас зарежут».
«Вы не оправдали оказанного вам высокого доверия!»
«В моём доме… не выражаться!»
«А ты не путай свою личную шерсть с государственной!»
— Кинофильм «Кавказская пленница, или Новые приключения Шурика»
«Возвращаю!… Я возвращаю мою жену, потому что она не оправдала мои надежды счастливой семейной жизни!…»
«…Она… абсолютно не умеет готовить!…»
«…А я не умею есть то, что ты умеешь готовить!…»
«Опять яичница! Утром яичница, днём яичница, вечером яичница, а ночью — омлет! Скоро я буду кудахтать, как цыпленок… …знаю, от такой пищи закудахтает и петух..»
«Я похудел…, у меня всё болит внутри… Потом у нас дом — это стол, большой стол, как вот эта комната. Понимаешь? У меня бывают друзья, разные люди… Вот поэтому я возвращаю мою любимую жену.»
«… Она мне говорит: „Я очень люблю тебя, даже сейчас соскучился.“ Я тоже говорю, что люблю. Мы всегда так говорим — она мне, я её…»— Кинофильм «Одиноким предоставляется общежитие»
В Ереване именем артиста названа улица.
На Проспекте Комитаса установлена мемориальная доска.
В Ереване действует созданный артистом и носящий его имя театр.
в 2006 году была выпущена почтовая марка Армении, посвящённая Мкртчяну.
в 2007 году в Московском музее современного искусства был установлен памятник героям комедии «Мимино», в том числе Мкртчяну.
в 2007 году в сквере имени М. Сарьяна в центре Еревана (Армения) был открыт памятник героям фильма «Мужчины», в том числе Мкртчяну. Автор — Давид Минасян.
в 2011 году в городе Дилижан (Армения) был установлен памятник героям комедии «Мимино», в том числе Мкртчяну.
в 2011 году в Тбилиси (Грузия) в районе Авлабари был открыт памятник героям «Мимино» работы Зураба Церетели.
В Гюмри, на родине Фрунзе, есть музей его имени, установлен памятник перед зданием Гюмрийского государственного драматического театра им. Вардана Ачемяна; в Ереване, на здании Артистического театра имени Мгера Мкртчяна установлена мемориальная доска с изображением профиля актёра.
На похороны пришли тысячи людей. Траурная колонна прошла по центральной улице города. Похоронен в пантеоне парка имени Комитаса.

December 29, 1993 in Yerevan – Frunze (Frunzik, Mher) Mushegh Mkrtchyan died – actor, theater director; People’s Artist of the USSR
As a child, Frunzik was helpless, everyone laughed at him, he was thin, with a big nose, but it turned out that God gave him a huge acting talent. He lived like this all his life – he was a funny and sad person at the same time. And the USSR adored its talent. – Albert Mkrtchyan
Many phrases voiced by the actor became catchphrases,In Yerevan, a street is named after the artist.
A memorial plaque has been installed on Komitas Avenue.
A theater created by the artist and named after him operates in Yerevan.
In 2006, a postage stamp of Armenia dedicated to Mkrtchyan was issued.
In 2007, a monument to the heroes of the comedy “Mimino”, including Mkrtchyan, was erected in the Moscow Museum of Modern Art.
In 2007, a monument to the heroes of the film “Men”, including Mkrtchyan, was unveiled in the M. Saryan Park in the center of Yerevan (Armenia). Author – David Minasyan.
In 2011, a monument to the heroes of the comedy “Mimino”, including Mkrtchyan, was erected in the city of Dilijan (Armenia).  In 2011, in Tbilisi (Georgia), in the Avlabari district, a monument to the heroes of “Mimino” by Zurab Tsereteli was unveiled.
In Gyumri, Frunze’s birthplace, there is a museum named after him, a monument was erected in front of the building of the Gyumri State Drama Theater named after Vardan Achemyan; in Yerevan, on the building of the Artistic Theater named after Mher Mkrtchyan, a memorial plaque with an image of the actor’s profile was installed.
Thousands of people came to the funeral. The funeral procession passed along the central street of the city. He was buried in the pantheon of the Komitas Park.

2014 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Բեռլինում մահացել է Վահան Էդուարդի Հովհաննիսյանը ականավոր քաղաքական գործիչ, ՀՅԴ անդամ։  

Ազգային ժողովի պատգամավոր (1999-2013 թթ.), ՀՀ նախագահական 2008 թվականի ընտրությունների թեկնածու։
1990-1992 թթ   մասնակցել է Արցախի ազատագրական պայքարին։
1995-1998 թթ   բանտարկվել է (Լևոն Տեր-Պետրոսյանի՝ Դաշնակցությունն արգելելու արշավի շրջանակներում) քաղաքական դրդապատճառներով (հետագայում չհաստատված մեղադրանքներ)։
2013 թվականին նշանակվել է Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունում Հայաստանի Հանրապետության արտակարգ և լիազոր դեսպան, որտեղ մահացել է 2014թ.
Այն բանից հետո, երբ նրա դուստրն ամուսնացավ ՀՀ նախագահի եղբոր՝ Ալեքսանդր Սարգսյանի (Սաշիկի) որդու հետ, նրան՝ որպես քաղաքական գործչի բացասական վերաբերմունք առաջացավ։

28 декабря 2014 г. в Берлине скончался Ваан Эдуардович Оганесян.-  Видный политик, член АРФ (Дашнакцутюн).  Депутат НС (1999-2013), кандидат на президентских выборах РА 2008.
1990-1992 гг.  участвовал в освободительной борьбе Арцаха.
1995-1998 гг.  был заключен в тюрьму (в рамках кампании Левона Тер-Петросяна по запрету АРФ) по политическим мотивам (позже неподтвержденные обвинения).
В 2013  был назначен Чрезвычайным и Полномочным Послом Республики Армения в Федеративной Республике Германия, где и скончался в 2014 году
После того как его дочь вышла  замуж за сына Александра Саргсяна (Сашик) брата президента Армении возникло  отрицательное отношение к нему как к политическому деятелю

On December 28, 2014, Vahan Eduard Hovhannisyan died in Berlin. He is a prominent politician, member of the ARF (Dashnaktsutyun). Member of the National Assembly (1999-2013), candidate for the 2008 presidential elections of the Republic of Armenia.
1990-1992 participated in the liberation struggle of Artsakh.
1995-1998 was imprisoned (as part of Levon Ter-Petrosyan’s campaign to ban the ARF) for political reasons (later unconfirmed charges).
In 2013, he was appointed Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary of the Republic of Armenia to the Federal Republic of Germany, where he died in 2014
After his daughter married the son of Alexander Sargsyan (Sashik), the brother of the President of Armenia, a negative attitude towards him as a political figure arose

1928 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Երևանում – մահացել է  Գեորգի Բոգդանի Յակուլով (Գևորգ Յակուլյան) – նկարիչ, արվեստի տեսաբան։

Յակուլովն իր ստեղծագործություններում միավորել է Արևելքի և Արևմուտքի մշակութային ավանդույթները։   Յակուլովի տեսությունը գույների տեղաշարժի, գծի և լույսի փոխհարաբերությունների և ոճերի առաջացման մասին լայնորեն կիրառվում էր թատրոններում։(թաղված է Մոսկվայի Նովոդևիչի գերեզմանատանը)

28 декабря 1928 года в Ереване – скончался (похоронен на Новодевичьем кладбище в Москве)- Георгий Богданович  Якулов (Якулян Геворг)-  художник, теоретик искусства.
Якулов соединил в своих произведениях культурные традиции Востока и Запада.  В театрах широко использовалась теория Якулова о смещении красок, взаимосвязи линии и света, возникновении стилей.

On December 28, 1928, Georgy Bogdan Yakulov (Yakulyan Gevorg), an artist and art theorist, died in Yerevan (he was buried at the Novodevichy Cemetery in Moscow). Yakulov combined the cultural traditions of the East and West in his works. Yakulov’s theory of color shifts, the relationship between line and light, and the emergence of styles was widely used in theaters.

1894 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Կոստանդնուպոլսում մահացել է բառարանագիր Հովհաննես Հյունքյարպեյենտյանը։

  համոզված էր որ Աստվածաշնչի առաջին թարգմանիչների ջանքերով լատիներեն և պարսկական բազմաթիվ արմատներ են մտել հայերեն, ինչի շնորհիվ հայերենը դարձել է «գեղարվեստական» լեզու։  
Նա գիտեր հունարեն, լատիներեն, պարսկերեն, թուրքերեն։   Մասնակցել է Աստվածաշնչի խմբագրմանը, համեմատելով հայերեն թարգմանությունն ու հունարեն բնագիրը։   Հեղինակ է «Ցուցադրական բառարան հայոց լեզվի» (1894) աշխատության (Սահակ Մեսրոպյանի անվան մրցանակ, 1893), որի վրա աշխատել է երեսուն տարի։

28 декабря 1894 года- в Константинополе – скончался  Оганес Хункярпеентян- лексикограф. Считал,  что усилиями первых переводчиков библии  в армянский язык вошли многие греческие, латинские и персидские корни, благодаря чему армянский язык стал «художественным» языком.  Этимологии не имеют научного обоснования и не подчиняются лингвистическим законам.
Он знал  греческий, латынь, персидский, турецкий языки.  Участвовал в редактировании Библии, сравнивая армянский перевод и греческий оригинал.  Он является автором труда «Доказательный словарь армянского языка» (1894 г.) (премия Саака Месропяна, 1893 г.), над которым работал тридцать лет.

On December 28, 1894, lexicographer Hovhannes Hyunkyarpeyentyan died in Constantinople.   He believed that many Armenian, Latin and Persian roots entered Armenian through the efforts of the first translators of the Bible, thanks to which Armenian became an “artistic” language.    Etymologies have no scientific basis and are not subject to linguistic laws.
  He knew Greek, Latin, Persian, Turkish.    Participated in the editing of the Bible, comparing the Armenian translation and the Greek original.    He is the author of the work “Dictionary of the Armenian Language” (1894) (Sahak Mesropyan Prize, 1893), on which he worked for thirty years.

1958 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Շաումյանովսկի շրջանի Գյուլիստան գյուղում ծնվել է ճարտարապետ, դիզայներ Արտակ Բենիկի Ղուլյանը։

Ղուլյանը բազմաթիվ քաղաքացիական շինությունների և հուշարձանների հեղինակ է։  Նրա գործերից են  Մոսկվայի հայկական տաճարային համալիրը, Երեւանի Սրբոց Նահատակաց եկեղեցին, Աբովյանի Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցին, Հորդանանի Սուրբ Կարապետ եկեղեցին եւ այլն։
Վաչե և Թամար Մանուկյան ձեռագրադարան նախագիծ Էջմիածնում

28 декабря 1958 года в  селе Гюлистан, Шаумяновский район  — родился Артак Беникович Гулян-  архитектор и дизайнер.
Гулян является автором многих гражданских зданий и памятников, но его известность в основном основана на выдающихся проектах новых армянских  церквей. В числе его трудов: Армянский храмовый комплекс в Москве, Церковь Святых мучеников в Ереване, Церковь Святого Иоанна Крестителя в Абовяне, Церковь Святого Карапета в Иордании и др.
Проект Библиотеки рукописей Ваче и Тамар Манукян в Эчмиадзине

Artak Benikovich Gulyan was born on December 28, 1958 in the village of Gulistan, Shaumyanovsky district – architect and designer.
Gulyan is the author of many civil buildings and monuments, but his fame is mainly based on outstanding projects of new Armenian churches.  Among his works: the Armenian temple complex in Moscow, the Church of the Holy Martyrs in Yerevan, the Church of Saint John the Baptist in Abovyan, the Church of Saint Karapet in Jordan, etc.
Vache and Tamar Manukyan Manuscript Library Project in Echmiadzin

2002 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Երեւանում սպանվեց հայ լրագրող, Հայաստանի հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահ Տիգրան Հովհաննեսի  Նաղդալյանը։

Նա սպանվել է ծնողների տնից դուրս գալու ժամանակ։
2003 թվականին լրագրողի սպանության մեջ մեղադրվող տասներեքից յոթը դատապարտվել են։  Դատարանը Նաղդալյանի սպանությունը համարել է պատվիրված սպանություն՝ քաղաքական ենթատեքստով։  Ինչպես պարզել է դատարանը, լրագրողը սպանվել է Հայաստանի նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին սատարելու համար։

28 декабря 2002 года в Ереване – был убит Тигран Ованесович Нагдалян— армянский журналист, председатель совета общественной телерадиокомпании Армении.
Был убит при выходе из дома родителей.
В 2003 году был вынесен приговор семерым из тринадцати обвиняемых в убийстве журналиста. Суд признал убийство Нагдаляна заказным, имеющим политический подтекст. Как выяснил суд, журналист был убит за поддержку президента Армении Роберта Кочаряна.

On December 28, 2002, Tigran Ovanes Naghdalyan, an Armenian journalist and chairman of the board of the Public Television and Radio Company of Armenia, was killed in Yerevan.
He was killed while leaving his parents’ house.
In 2003, seven of the thirteen people accused of murdering the journalist were sentenced. The court found that Naghdalyan’s murder was a contract killing with political overtones. As the court found out, the journalist was killed for supporting Armenian President Robert Kocharyan.