1948 թվականի դեկտեմբերի 28-ին Փարիզում մահացավ միջազգային ճանաչում ունեցող հայ քանդակագործներից Հակոբ Մարգարի Գյուրջյանը։  

Թեեւ նա կրթություն էր ստացել եւ աշխատել հիմնականում Ֆրանսիայում, սակայն մեծապես կապված էր հայ իրականության հետ։
Շուշիում ծնված Գյուրջյանի ստեղծագործության ձևավորումը տեղի է ունեցել նախ Մոսկվայի ռուսական, ապա Փարիզի ֆրանսիական դպրոցում։
Նա հայ իրականության մեջ առաջինն էր, ով ստեղծեց բազմաժանր քանդակ, այն օժտեց թեմատիկ բազմազանությամբ, գեղարվեստական ընդհանրացումներով ու դուրս բերեց համաշխարհային բեմ։   Նրա ստեղծագործությունը յուրօրինակ կերպով միահյուսում է հին արևելյան և նոր եվրոպական արվեստի ավանդույթները։

28 декабря 1948 года в  Париже- скончался Акоп Маргарович Гюрджян-  один из всемирно признанных армянских  скульпторов.  Хотя он получил образование и творил преимущественно во Франции, он в значительной степени был связан с армянской действительностью.
Родился в Шуши, формирование творчества Гурджиана произошло сначала в русской школе в Москве, затем во французской школе в Париже.
Он первым в армянской действительности создал многожанровую скульптуру, наделил ее тематическим разнообразием, художественными обобщениями и вывел на мировую арену.  В его творчестве своеобразно переплетаются традиции древнего восточного и нового европейского искусства.

On December 28, 1948, Hakop Margar Gyurdjian, one of the world-renowned Armenian sculptors, died in Paris.   Although he was educated and worked mainly in France, he was largely connected with the Armenian reality.
Born in Shushi, the formation of Gurdjian’s creativity took place first in a Russian school in Moscow, then in a French school in Paris.
He was the first in Armenian reality to create a multi-genre sculpture, endowed it with thematic variety, artistic generalizations and brought it to the world arena.   The traditions of ancient Eastern and new European art are uniquely intertwined in his work.

1906  թվականի դեկտեմբերի 27-ին Գյումրիում  ծնվել է Մկրտիչ Արմենը (Մկրտիչ Գրիգորի Հարությունյան) – բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ

1937 թվականին ձերբակալվել է որպես ժողովրդի թշնամի և ութ տարի անցկացրել աքսորում։
Գրողի թողած գրական ժառանգությունը բավականին մեծ է.   Նա մի շարք պատմվածքների, պատմվածքների, երգերի, պատմվածքների, պիեսների, բանաստեղծությունների հեղինակ է։   Հեղինակին մեծ հռչակ է բերել «հեղնար աղբյուր» վեպը։   Նրա ստեղծագործություններից են «Երևան» էպոսը, «Ժիրայր Գլենց», «Աշխարհ» վիպակները, աքսորում անցկացրած ծանր տարիներին նվիրված պատմվածքների ժողովածուն, «Ձեզ հրամայել են արտահանձնել»։   Մկրտիչ Արմենը գրել է նաև պոեզիայի ժանրում։   Գրել է նաև մանկական բանաստեղծություններ և թարգմանություններ։   Նա մի շարք գրական աշխատությունների և հոդվածների հեղինակ է։
1971 թվականին «հայֆիլմ» կինոստուդիան նրա սցենարով նկարահանեց «Էգնարի աղբյուրը» ֆիլմը։   Մկրտիչ Արմենի ստեղծագործությունները թարգմանվել և առանձին գրքով հրատարակվել են ռուսերեն, ադրբեջաներեն, լիտվերեն, թուրքերեն, պարսկերեն, չեխերեն, հունարեն, իսպաներեն և այլ լեզուներով։   Նա ինքը ճանաչված թարգմանիչ է և հայերեն է թարգմանել ռուս և արտասահմանցի բազմաթիվ գրողների, այդ թվում՝ Անտոն Չեխովի, Մաքսիմ Գորկու, Վլադիմիր Մայակովսկու, Միխայիլ Շոլոխովի, Ֆրիտյոֆ Նանսենի, Յուրի Օլեշայի և այլոց հայտնի գործերը։

27 декабря 1906 года в Гюмри – родился Мкртич Армен (Мкртич Григорьевич Арутюнян-)- поэт, прозаик, переводчик
В 1937 году  был арестован как враг народа и провел восемь лет в ссылке.
Литературное наследие, оставленное писателем, довольно велико.  Он автор ряда повестей, повестей, песен, рассказов, пьес, стихов.  Роман «Источник Эгнара» принес автору большую известность.  Среди его произведений – эпопея “Ереван”, романы “Жирайр Гленц”, “Ашхар”, сборник рассказов, посвященный тяжелым годам, проведенным в ссылке, “Вам приказали выдать”.  Мкртич Армен писал также в жанре стихов.  Он также писал детские стихи и переводы.  Он автор ряда литературных произведений и статей.
В 1971 году киностудия «Айфильм» по его сценарию сняла фильм  «Источник Эгнара».  Произведения Мкртича Армена переведены и изданы отдельной книгой на русском, азербайджанском, литовском, турецком, персидском, чешском, греческом, испанском и других языках.  Он сам является признанным переводчиком и перевел на армянский язык популярные произведения многих русских и зарубежных писателей, в том числе Антона Чехова, Максима Горького, Владимира Маяковского, Михаила Шолохова, Фритьофа Нансена, Юрия Олеши и других.

On December 27 1906 in Gyumri- Mkrtich Armen (Mkrtich Grigor Arutyunyan-) – a poet, prose writer, was born
In 1937 he was arrested as an enemy of the people and spent eight years in exile.
The literary heritage left by the writer is quite large. He is the author of a number of stories, novellas, songs, short stories, plays, poems. The novel “The Source of Hegnar” brought the author great fame. Among his works are the epic “Yerevan”, the novels “Zhirair Glents”, “Ashkhar”, a collection of stories dedicated to the difficult years spent in exile, “You were ordered to hand over”. Mkrtich Armen also wrote in the genre of poetry. He also wrote children’s poems and translations. He is the author of a number of literary works and articles.
In 1971, the film studio “Aifilm” shot the film “The Source of Hegnar” based on his script.  Mkrtich Armen’s works have been translated and published as a separate book in Russian, Azerbaijani, Lithuanian, Turkish, Persian, Czech, Greek, Spanish and other languages. He is a recognized translator and has translated popular works of many Russian and foreign writers into Armenian, including Anton Chekhov, Maxim Gorky, Vladimir Mayakovsky, Mikhail Sholokhov, Fridtjof Nansen, Yuri Olesha and others.

1966 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Երեւանում ծնվել է Արցախի հերոս Վահագն Վարդեւանյանը։

1994 թվականի ապրիլի 21-ին, մերժելով հակառակորդի՝ հանձնվելու առաջարկը, Մարտակերտի շրջանի Կարմիրավան գյուղի մոտ ջոկատը կանգնած էր շրջապատման սպառնալիքի առաջ։   Վարդեւանյանն ու իր ջոկատից 13 այլ մարտիկներ վերցնում են կրակը՝ մյուսներին նահանջելու հրաման տալով։
Շրջափակված ջոկատի 13 զինվորների զոհվելուց հետո վիրավոր հրամանատարը շարունակել է միայնակ մարտը, մինչև զինամթերքը վերջացել է։
Նրա անունը կրում է Երեւանի թիվ 173 դպրոցը, որն ավարտել է, որտեղ տեղադրվել է նրա կիսանդրին ու բացվել փառքի սրահ։

27 декабря 1966 года в Ереване — родился Ваагн Вардеванян- герой Арцаха.
21 апреле 1994 года отвергнув предложение противника сдаться, он взорвал себя и четырех приближавшихся солдат противника оставшейся у него гранатой близ села Кармираван Мартакертского района.
Отряд оказался перед угрозой окружения. Вардеванян и еще 13 бойцов из его отряда принимают огонь на себя, отдавая остальным приказ отступать.
После гибели 13 бойцов окруженного отряда раненый командир продолжал сражаться в одиночку, пока не закончатся патроны.
Его имя носит школа № 173 в Ереване,которую он окончил где установлен его бюст и открыт зал славы.

December 27, 1966 in Yerevan – Vahagn Vardevanyan, the hero of Artsakh, was born.
On April 21, 1994, having rejected the enemy’s offer to surrender, he blew himself and four approaching enemy soldiers up with the grenade he had left near the village of Karmiravan in the Martakert region.
The detachment was in danger of being surrounded. Vardevanyan and 13 other fighters from his detachment took the fire on themselves, ordering the others to retreat.
After the death of 13 fighters of the surrounded detachment, the wounded commander continued to fight alone until he ran out of ammunition.
His name is given to school No. 173 in Yerevan, which he graduated from, where his bust is installed and a hall of fame is opened.

1908 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Բաքվում ծնվել է Հարություն Խրիստոֆորի Սարկիսովը–  աշխարհահռչակ անասնաբույժ, մանրէաբան, պրոֆեսոր, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս։

  Սարկիսովը նաև առաջինն էր, ով հակաբիոտիկներ կիրառեց անասնաբուծության և անասնաբուժության մեջ։
Նա հայտնաբերել է սննդային ալեկիայի էթոլոգիան մարդկանց մոտ, իսկ ֆուսարիոտոքսիկոզը՝ կենդանիների մոտ։   Նա մշակել է կենդանիների դերմատոմիկոզի և մաշկային հիվանդությունների իմունիզացիայի տեսական հիմքերը։
ԽՍՀՄ-ում անասնաբուժության դասավանդման հիմնադիր
Հեղինակ է 11 գյուտի և 18 արտոնագրի։   1962 թվականից նա ՄԱԿ-ի Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (Ժնև) հակաբիոտիկների և միկոտոքսինների գծով գլխավոր փորձագետն է։

27 декабря 1908 года в Баку- родился  Арутюн Христофорович Саркисов- всемирно известный ветеринар, микробиолог, профессор, Академик АН России
Под его руководством созданы (первые в мире) вакцины против трихофитии крупного рогатого скота, лошадей, пушных зверей и кроликов. Так же Саркисов первым  применил антибиотики в животноводстве и ветеринарии.
Он открыл этиологию пищевой алекии у человека и фузариотоксикоза у животных.  Разработал теоретические основы иммунизации при дерматомикозах, кожных заболеваниях животных.
Основоположник преподавания ветеринарии в СССР
Автор 11 изобретений и 18 патентов.  С 1962 года он являлся главным  экспертом по антибиотикам и микотоксинам во Всемирной организации здравоохранения ООН (Женева).

December 27, 1908 in Baku – Harutyun Khristofor Sarkisov was born – a world-famous veterinarian, microbiologist, professor, Academician of the Russian Academy of Sciences
Under his leadership, the first vaccines in the world were created against trichophytosis of cattle, horses, fur animals and rabbits. Sarkisov was also the first to use antibiotics in animal husbandry and veterinary medicine.
He discovered the etiology of food aleki in humans and fusariotoxicosis in animals. Developed the theoretical foundations of immunization for dermatomycosis, skin diseases of animals.
The founder of veterinary teaching in the USSR
The author of 11 inventions and 18 patents. Since 1962, he was the main expert on antibiotics and mycotoxins in the World Health Organization of the UN (Geneva).

1998 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Լիոնում մահացել է հայ գրող, հրապարակախոս, Հ  Գեւորգ Վարդանի Աճեմյանը։

Աճէմեանի գրածները թէ՛ հայերենով թե անգլերենով ավելի շատ փիլիսոփայություն են , քան գեղարուեստական գրականություն, իսկ գրելու ոճը, թերեւս իր ապրելակերպին նման արձակողական է ու անմիջական՝ երբեք չմեղմելով խօսքը:  Նրանք բացահայտորեն անդրադառնում են սփյուռքի ինքնության թեմաներին:  Աճեմյանն իր «Հավերժական ուղի» վեպում ներքուստ մատնացույց է անում հայ ժողովրդին՝ մեղադրելով նրան անցյալի արհավիրքների համար։  Նույնիսկ բռնությունն է անհրաժեշտ քո իրավունքները պաշտպանելու համար, քանի որ ոչ ոք կամավոր չի հրաժարվի դրանցից։

27 декабря 1998 года в Лионе – скончался  Геворг Варданович Ачемян – армянский писатель, публицист, один из основателей Армянской секретной армии освобождения Армении (АСАЛА).
Произведения Аджемяна как на армянском, так и на английском языке больше похожи на философию, чем на художественную литературу, а его стиль письма, возможно, как и его образ жизни, агрессивен и прямолинеен, никогда не смягчает слов. Они открыто затрагивают темы идентичности диаспоры. В своем романе «Вечный путь» Аджемян внутренне указывает пальцем на армянский народ, обвиняя его в своих прошлых бедствиях. Даже насилие необходимо для отстаивания своих прав, потому что добровольно их никто не отдаст.

On December 27, 1998, in Lyon, Gevorg Vardan Ajemian, an Armenian writer, publicist, and one of the founders of the Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia (ASALA), passed away. Ajemian’s works, both in Armenian and in English, are more like philosophy than fiction, and his writing style, perhaps like his lifestyle, is aggressive and straightforward, never mincing words. They openly touch on the themes of diaspora identity. In his novel, The Eternal Path, Ajemian internally points a finger at the Armenian people, blaming them for his past misfortunes. Even violence is necessary to defend one’s rights, because no one will give them up voluntarily.

1914 թ-ի դեկտեմբերի 27-ին , Կարսում- ծննվել է Կաչախե Մրադը (Խաչիկ Շաբաբի Մուրադով) – հայաստանցի  քուրդ բանաստեղծ, թարգմանիչ,  ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1945 թվականից։

1959-1960 թվականներին աշխատել է Երևանի հեռուստատեսության և ռադիոյի քրդերեն հաղորդումների խմբագրությունում; 1960-1973 թվականներին «Ռյա թազա» քրդերեն թերթի պատասխանատու քարտուղարն էր, 1974-1979 թվականներին՝ նույն թերթի խմբագրի տեղակալը։Դասագրքեր է կազմել քրդական դպրոցի համար։Ռուսերենից քրդերեն է թարգմանել Լև Տոլստոյի «Կովկասի գերին», Ալեքսանդր Պուշկինի «Ոսկե ձկնիկը», Միխայիլ Լերմոնտովի «Պոետի մահը» և այլ գործեր։ Քրդերեն է թարգմանել նաև հայ գրողների մի շարք գործեր։

27 декабря 1914 года в Карсе родился Каче Мрад (Хачик Шабабович Мурадов) — армяно-курдский поэт, переводчик, член Союза писателей СССР с 1945 года.  В 1959-1960 годах работал в редакции курдских программ Ереванского телевидения и радио;  В 1960-1973 годах был ответственным секретарем курдской газеты “Ря Таза”, в 1974-1979 годах – заместителем редактора этой же газеты. Составил учебники для курдской школы. Перевел с русского на курдский язык “Узника”. Кавказ» Льва Толстого, «Золотая рыбка» Александра Пушкина, «Смерть поэта» Михаила Лермонтова и другие произведения.  Он также перевел на курдский язык ряд произведений армянских писателей.

On December 27, 1914, Kachakhe Mrad (Khachik Shababi Muradov) was born in Kars – an Armenian Kurdish poet, translator, member of the Union of Writers of the USSR since 1945.  In 1959-1960, he worked in the editorial office of Yerevan television and radio Kurdish programs;  In 1960-1973, he was the responsible secretary of the Kurdish newspaper “Rya Taza”, in 1974-1979, the deputy editor of the same newspaper. He compiled textbooks for the Kurdish school. He translated from Russian into Kurdish “The Prisoner of the Caucasus” by Leo Tolstoy, “The Golden Fish” by Alexander Pushkin, Mikhail  Lermontov’s “Death of a Poet” and other works.  He also translated a number of works of Armenian writers into Kurdish.

1975 թ-ի դեկտեմբերի 27-ին  Երևանում – ծնվել է Զարուհի Հայկարամի Բաբայանը–  երգչուհի, դերասանուհի, ՀՀ վաստակավոր արտիստ (2014)։

Երգարվեստի ճանապարհը սկսել է 1987 թվականին Հ. Իգիթյանի Գեղագիտական կենտրոնի ջազ-փոփ երգչախմբում, որի կազմում իբրև մենակատար մասնակցել է բազմաթիվ մրցույթ-փառատոների և արժանացել մրցանակների։1993 թվականից աշխատել է Հայաստանի Երգի պետական թատրոնում որպես մեներգչուհի։ 1994 թվականից աշխատանքը համատեղել է գեղագիտական կենտրոնի «Վաղորդյան կաթիլներ» և «Ջեզլ» մանկապատանեկան էստրադային խմբերի խմբավարի աշխատանքի հետ։ 1995 թվականին ունեցել է մենահամերգներ Երգի Պետական թատրոնում և հյուրախաղերով ելույթ է ունեցել ԱՄՆ-ում, Անգլիայում, Ռուսաստանում և Հայաստանի բոլոր մարզերում։ 2000 թվականին «Սայաթ-Նովա» մրցույթին լիրիկական ժանրում արժանացել է առաջին մրցանակի։ 2001 թվականին «Կռունկ» փառատոնին «Շալախո» երգի համար արժանացել է «լավագույն ժողովրդական մշակում» մրցանակի։ 2001 թվականին թողարկել է իր առաջին ձայնասկավառակը «Ճանապարհ դեպի», որը ներառում է ժողովրդական և էստրադային երգեր։ 2002 թվականին «American Music Awards»-ում ճանաչվել է տարվա լավագույն երգչուհի։ Նույն թվականին «Ճանապարհ դեպի» ձայնասկավառակը ճանաչվել է լավագույնը փոփ-ֆոլկ անվանակարգում։ 2003 թվականից ունեցել է մենահամերգներ Լիբանանում, Գերմանիայում, Անգլիայում։ 2004 թվականին «Պարում են ասղերը» միջազգային մրցույթում արժանացել է առաջին մրցանակի։ 2005 թվականին ԱՄՆ-ում մասնակցել է «Հայուհիներ» նախագծում, որտեղ ամբողջությամբ հնչել են հին ժողովրդական սիրված երգեր։ 2005 թվականին Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան Օպերայի և բալետի ակադեմիական թատրոնում Պետական ջազ նվագախմբի և Սոֆի Դևոյանի «Պարի և հոգու» թատրոնի մասնակցությամբ տեղի է ունեցել առաջին մեծ մենահամերգը։ 2006 թվականին թողարկվել է «Հին ու Նոր» թվով 2 ձայնասկավառակը և DVD տարբերակը։ 2009 թվականին հիմնել է երգի ստուդիա, որտեղ սովորում են 5-12 տարեկան երեխաներ։

Заруи Айкарамовна Бабаян родилась 27 декабря 1975 года в Ереване – певица, актриса, заслуженная артистка РА (2014). Свою певческую карьеру начала в 1987 году.  В джаз-эстрадном хоре Эстетического центра «Игитян», в котором участвовала в качестве солистки во многих конкурсах и фестивалях и занимала призовые места. С 1993 года работала солисткой Государственного театра песни Армении.  С 1994 года совмещал свою работу с работой руководителем детских эстрадных групп «Вагордян Катилнер» и «Джезл» эстетического центра.  В 1995 году дал сольные концерты в Государственном театре «Ерги», гастролировал в США, Англии, России и всех регионах Армении.  В 2000 году получил первую премию в лирическом жанре на конкурсе «Саят-Нова».  В 2001 году на фестивале «Крунк» ему была вручена награда «Лучшая народная композиция» за песню «Шалахо».  В 2001 году он выпустил свой первый диск «The Way to», в который вошли народные и эстрадные песни.  В 2002 году она была признана лучшей певицей года на церемонии «American Music Awards».  В этом же году компакт-диск «Дорога к» был признан лучшим в номинации «поп-фолк».  С 2003 года давал сольные концерты в Ливане, Германии и Англии.  В 2004 году завоевал первую премию на международном конкурсе «Танцующие стрелы».  В 2005 году приняла участие в проекте «Хаюхинер» в США, где старые популярные песни были исполнены полностью.  В 2005 году в Академическом театре оперы и балета имени Александра Спендиаряна состоялся первый большой сольный концерт с участием Государственного джазового оркестра и театра Софи Девоян «Танец и душа».  В 2006 году вышли 2 компакт-диска «Старое и новое» и DVD-версия.  В 2009 году основал студию пения, где занимаются дети 5-12 лет.

Zaruhi Haykaram Babayan was born on December 27, 1975 in Yerevan – singer, actress, Honored Artist of the Republic of Armenia (2014). She started her singing career in 1987.  In the jazz-pop choir of the Igityan Aesthetic Center, in which she participated as a soloist in many competitions and festivals and won prizes. Since 1993, she worked as a soloist in the State Song Theater of Armenia.  Since 1994, he has combined his work with the work of the group manager of the “Vaghordyan Katilner” and “Jezl” children’s pop groups of the aesthetic center.  In 1995, he had solo concerts at the Yergi State Theater and toured in the USA, England, Russia and all regions of Armenia.  In 2000, he won the first prize in the lyric genre at the “Sayat-Nova” competition.  In 2001, at the “Krunk” festival, he was awarded the “best folk composition” award for the song “Shalakho”.  In 2001, he released his first CD “The Way to”, which includes folk and pop songs.  In 2002, she was recognized as the best singer of the year at the “American Music Awards”.  In the same year, the CD “Road to” was recognized as the best in the pop-folk category.  Since 2003, he has had solo concerts in Lebanon, Germany, and England.  In 2004, he won the first prize in the international competition “Dancing Arrows”.  In 2005, she took part in the “Hayuhiner” project in the USA, where old popular songs were played in full.  In 2005, the first big solo concert took place in the Academic Theater of Opera and Ballet named after Alexander Spendiaryan with the participation of the State Jazz Orchestra and Sofi Devoyan’s “Dance and Soul” theater.  In 2006, 2 CDs “Old and New” and a DVD version were released.  In 2009, he founded a singing studio where children aged 5-12 study.

1938 թ-ինԴեկտեմբերի 27-ին  – Մահացավ Օսիպ Էմիլի Մանդելշտամը – մեծ բանաստեղծը, թարգմանիչը և գրականագետ

Հալածանքները և գրական սկանդալները մեկը մյուսի հետևից ստիպեցին Օսիպ Մանդելշտամին հեռանալ Ռուսաստանից 1930 թ.  Բանաստեղծը եկավ Հայաստան. հետագայում այդ ճանապարհորդությունը աշխարհին կտա բանաստեղծությունների մի ցիկլ, և «Ճանապարհորդություն դեպի Հայաստան» արձակը.  Սակայն պատահական չէր, որ Մանդելշտամն ընտրեց Հայաստանը. նա երազում էր այս ճանապարհորդության մասին 1930 թվականից շատ առաջ։

27 декабря 1938 года – скончался Осип Эмильевич Мандельштам- великий  поэт, переводчик и литературный критик определил Армению  эпитетом вожделенная.
Травля и один за другим литературные скандалы вынудили Осипа Мандельштама в 1930 году покинуть Россию. Поэт отправился в Армению — впоследствии поездка подарит миру цикл стихотворений и прозаическое «Путешествие в Армению».- эта командировка была по сути побегом. Впрочем, Армению Мандельштам выбрал неслучайно: об этом путешествии он мечтал задолго до 1930-го.

December 27, 1938 – Osip Emil Mandelstam died – the great poet, translator and literary critic defined Armenia with the epithet “desired”.
Harassment and one literary scandal after another forced Osip Mandelstam to leave Russia in 1930. The poet went to Armenia – later the trip would give the world a cycle of poems and the prose “Journey to Armenia” – this business trip was essentially an escape. However, Mandelstam did not choose Armenia by chance: he dreamed of this trip long before 1930.