1998 թվականի դեկտեմբերի 27-ին Լիոնում մահացել է հայ գրող, հրապարակախոս, Հ Գեւորգ Վարդանի Աճեմյանը։
Աճէմեանի գրածները թէ՛ հայերենով թե անգլերենով ավելի շատ փիլիսոփայություն են , քան գեղարուեստական գրականություն, իսկ գրելու ոճը, թերեւս իր ապրելակերպին նման արձակողական է ու անմիջական՝ երբեք չմեղմելով խօսքը: Նրանք բացահայտորեն անդրադառնում են սփյուռքի ինքնության թեմաներին: Աճեմյանն իր «Հավերժական ուղի» վեպում ներքուստ մատնացույց է անում հայ ժողովրդին՝ մեղադրելով նրան անցյալի արհավիրքների համար։ Նույնիսկ բռնությունն է անհրաժեշտ քո իրավունքները պաշտպանելու համար, քանի որ ոչ ոք կամավոր չի հրաժարվի դրանցից։
27 декабря 1998 года в Лионе – скончался Геворг Варданович Ачемян – армянский писатель, публицист, один из основателей Армянской секретной армии освобождения Армении (АСАЛА).
Произведения Аджемяна как на армянском, так и на английском языке больше похожи на философию, чем на художественную литературу, а его стиль письма, возможно, как и его образ жизни, агрессивен и прямолинеен, никогда не смягчает слов. Они открыто затрагивают темы идентичности диаспоры. В своем романе «Вечный путь» Аджемян внутренне указывает пальцем на армянский народ, обвиняя его в своих прошлых бедствиях. Даже насилие необходимо для отстаивания своих прав, потому что добровольно их никто не отдаст.
On December 27, 1998, in Lyon, Gevorg Vardan Ajemian, an Armenian writer, publicist, and one of the founders of the Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia (ASALA), passed away. Ajemian’s works, both in Armenian and in English, are more like philosophy than fiction, and his writing style, perhaps like his lifestyle, is aggressive and straightforward, never mincing words. They openly touch on the themes of diaspora identity. In his novel, The Eternal Path, Ajemian internally points a finger at the Armenian people, blaming them for his past misfortunes. Even violence is necessary to defend one’s rights, because no one will give them up voluntarily.
You must be logged in to post a comment.