Նրա մուլտֆիլմերից շատերը ֆանտազիաներ են, որոնք հաճախ հիմնված են հայ գրողների առակների և հեքիաթների վրա

2009 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Երևանում մահացել է մուլտիպլիկատոր Ռոբերտ Արշավիրի Սահակյանցը՝ կերպարանափոխվող նկարիչ, անիմացիոն ֆիլմերի ռեժիսոր, սցենարիստ, մուլտիպլիկատոր, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ:  

Սահակյանցի և նրա հետևորդների աշխատանքները անմիջապես չընդունվեցին, բայց հետագայում բազմաթիվ մրցանակների են արժանացել ամբողջ աշխարհում՝ Ֆրանսիայում, Իտալիայում, Իսպանիայում, Գերմանիայում, Ճապոնիայում, ինչպես նաև նախկին ԽՍՀՄ մայրաքաղաքներում՝ Երևանում, Կիևում, Մոսկվայում, Տալլինում։
Սահակյանցն իր ստեղծագործություններում օգտագործել է բազմաթիվ անիմացիոն ոճեր. մի քանիսը պարզ են և բավականին պարզ, մյուսները՝ ավելի մուգ ու կոպիտ։  Դրանցից լավագույններն ու ամենահայտնիներն ունեն աբսուրդիստական և սյուրռեալիստական նրբություններ:  Նրա մուլտֆիլմերից շատերը ֆանտազիաներ են, որոնք հաճախ հիմնված են հայ գրողների առակների և հեքիաթների վրա, ինչպիսիք են Մխիթար Գոշը (1130–1213), Վարդան Այգեկցին (?–1250) և Հովհաննես Թումանյանը (1869–1923):  Բացի ռեժիսուրայից, նա իր ֆիլմերի մեծ մասի սցենարիստ է կամ համահեղինակ։
Հիմնվելով Վարդան Այգեկցու առակների, անեկդոտների, առակների և պատմվածքների ժողովածուի վրա, որը լույս է տեսել 17-րդ դարում «Աղվեսի գիրքը» վերնագրով, Սահակյանցը նկարահանել է իր առաջին համանուն լիամետրաժ մուլտֆիլմը 1975թ. ի հայտ եկան Սահակյանցի՝ որպես ռեժիսորի հիմնական առանձնահատկությունները՝ մշտական ռեինկառնացիաների պատկերները, արևմտյան վիզուալ գաղափարների օգտագործումը և, միևնույն ժամանակ, ամբողջովին հայկական, ֆոլկլորային նյութը սցենարի համար։ 
Սահակյանցի ուշ մուլտֆիլմում «Արքայախնձորի բանանները» (2004 թ.) փոխակերպման նրա սիրելի գաղափարը հասցված է ծայրահեղության.
  70-ական և 80-ական թվականներին, երբ համակարգիչները հասանելի չէին ինձ, նա օգտագործեց հսկայական թվով փոխակերպումներ, որոնք շատ առումներով կանխատեսում էին համակարգչային անիմացիայի կողմից հետագայում հայտնաբերված տեխնիկան»:
«Վա՜յ, խոսող ձուկ!  (1983) –  մուլտֆիլմը Սահակյանցից հանդիսատեսի կողմից երեւի ամենահայտնին է ու ամենասիրվածը։  Դրանում կատարելության են բերվում բոլոր այն տեխնիկաները, որոնք նա սիրում և օգտագործում էր իր ամենավաղ ստեղծագործություններից:

24 сентября 2009 года в Ереване – скончался Мультипликатор Роберт Аршавирович  Саакянц — художник трансформаций, режиссёр анимационных фильмов, сценарист, аниматор, Народный артист Армении.. Саакянц был сценаристом и режиссером  почти 100 своих фильмов.  Его фильмы удостаивались  наград на международных кинофестивалях.
Творчество Саакянца и его последователей приняли не сразу .
Мультфильмы Саакянца удостоены множества премий по всему миру: во Франции, Италии, Испании, Германии, Японии, а также в столицах бывшего СССР — Ереване, Киеве, Москве, Таллине.
В своих работах Саакянц использовал множество стилей анимации: некоторые ― простые и довольно прямолинейные, другие ― более мрачные и жесткие. Лучшие и самые известные из них отличаются абсурдистскими и сюрреалистическими штрихами. Многие из его мультфильмов ― фантазии, часто основанные на баснях и сказках таких армянских писателей, как Мхитар Гош (1130–1213), Вардан Айгекци (?–1250) и Ованес Туманян (1869–1923). Помимо режиссуры, он является сценаристом или соавтором сценариев большинства своих  фильмов
По сборнику басен, анекдотов, притчей и новелл Вардана Айгекци, который в XVII веке опубликовали под названием «Лисья книга», Саакянц снял в 1975 году свой первый полнометражный ― одноименный ― мультфильм, где  появились основные черты Саакянца как режиссера: образы постоянных перевоплощений, использование западных визуальных идей и, при этом, полностью армянского, фольклорного материала для сценария. Посмотрев «Лисью книгу», Юрий Норштейн (один из главных советских аниматоров, автор «Ежика в тумане») был поражен «невероятным напором действия внутри экрана», текущим «как лава, неостановимо».
В позднем мультфильме Саакянца под названием «Ананас бананас» (2004), любимая им идея перевоплощений доведена до предела: космический корабль приземляется на планету, и космонавтов встречает инопланетянин, который объясняет, что они могут превратиться во что угодно, что назовут существительным (так что за время разговора они могут измениться несколько раз). На этом построен весь мультфильм.
В 70-е и 80-е годы, когда компьютеры были мне недоступны, он использовал огромное количество трансформаций, которые во многом предвосхитили технику, открытую позже благодаря компьютерной анимации».
Мультфильм «Ух ты, говорящая рыба! (1983) ― вероятно, самый известный и любимая зрителями у Саакянца. В нем все приемы, которые он любил и использовал с самых ранних своих работ, доведены до совершенства. 

On September 24, 2009, in Yerevan, passed away the animator Robert Arshavir Sahakyants – an artist of transformations, director of animated films, screenwriter, animator, People’s Artist of Armenia. Sahakyants was a screenwriter and director of almost 100 of his films. His films received awards at international film festivals.
The work of Sahakyants and his followers was not accepted immediately.
Sahakyants’ cartoons have received numerous awards around the world: in France, Italy, Spain, Germany, Japan, as well as in the capitals of the former USSR – Yerevan, Kyiv, Moscow, Tallinn.
In his works, Sahakyants used many animation styles: some are simple and quite straightforward, others are darker and harsher. The best and most famous of them are distinguished by absurdist and surrealist touches.  Many of his cartoons are fantasies, often based on fables and fairy tales by Armenian writers such as Mkhitar Gosh (1130–1213), Vardan Aygektsi (?–1250), and Hovhannes Tumanyan (1869–1923). In addition to directing, he is the screenwriter or co-writer of most of his films. Based on a collection of fables, anecdotes, parables, and short stories by Vardan Aygektsi, which was published in the 17th century under the title “The Book of the Fox,” Sahakyants made his first full-length cartoon in 1975, the eponymous one, where Sahakyants’s main features as a director appeared: images of constant reincarnation, the use of Western visual ideas, and, at the same time, entirely Armenian, folklore material for the script.  After watching The Fox Book, Yuri Norshteyn (one of the leading Soviet animators, the author of Hedgehog in the Fog) was struck by the “incredible pressure of action inside the screen,” flowing “like lava, unstoppably.”
In Saakyants’s later cartoon called Pineapple Bananas (2004), his favorite idea of transformations is taken to the extreme: a spaceship lands on a planet, and the astronauts are met by an alien who explains that they can turn into anything they call a noun (so that during the conversation they can change several times). The entire cartoon is based on this.
In the 70s and 80s, when computers were not available to me, he used a huge number of transformations, which in many ways anticipated the technique discovered later thanks to computer animation.”
The cartoon Wow, Talking Fish! (1983) is probably Saakyants’s most famous and beloved by viewers.  In it, all the techniques that he loved and used from his earliest works are brought to perfection.