Ամեն բան անում էր, որպեսզի եվրոպական քաղաքական ամենաբարձր շրջանակներն ուշադրությունը դարձնեին Հայաստանի վիճակին ու ճակատագրին։

1969 դեկտեմբերի 11-ին Երևանում- մահացել է Կոստան Քրիստափորի (Խաչատուրի) Զարյանը( Եղիազարյանց)-  գրող, բանաստեղծ, արձակագիր, արվեստաբան, գրականագետ։ Հայրը՝ եղել է ռուս ցարական բանակի գեներալ։

  Նրա  ավագ եղբայրներից մեկը՝ Լևոն Եղիազարյանցը, որը երաժիշտ էր, երաժշտություն էր ուսանում Փարիզում, Կոնստանտինին տարել է Փարիզ, տեղավորել Սեն-Ժերմեն-ան-Լեի լիցեյում։ Լիցեյն ավարտելուց հետո Կոստան Զարյանն վերադարձել է Կովկաս։ 1904 թվականի սեպտեմբերից նա իր ազգական Հովհաննես Աբելյանի թատերական խմբում դարձել է դերասան և մասնակցել է թատերախմբի հյուրախաղերին Հյուսիսային Կովկասի քաղաքներում։ 1905 թվականի ամռան վերջին Կոնստանտին Եզիազարյանցը Թիֆլիսում տարվել է հեղափոխական գաղափարներով։ Հեղափոխական շարժումների ակտիվությունից հետո Կոնստանտինը  Եվրոպայում՝ կրթությունը շարունակելու։ մեկնում է Շվեյցարիա՝ Ժնև և շուտով հայտնվում է բախտորոշ և ճակատագրական դեպքերի և իրադարձությունների հորձանուտում։ Այնտեղ տպագրել է ռուսերեն գրված իր երկու բանաստեղծությունը՝ «Из песен борьбы» («Պայքարի երգերից») խորագրով և «Констан З.» («Կոնստան Զ․») ստորագրությամբ։Այնուհետև Բելգիայում Կոնստանտինը շարունակել է իր գրական փորձերը, գրել է ֆրանսերեն։ Շատ շուտով հայտնվել է Բելգիական գրական նշանավոր գործիչների միջավայրում, նրան բարձր է գնահատել Բելգիայի մեծ բանաստեղծ Էմիլ Վերհանը։ Գրական հայերենին լավ չտիրապետող Կոստանի մեջ արթնանում է ազգային ինքնագիտակցության զգացում, և որ նա այլևս պատկանում է իր լեզվին ու ազգին։ Գրականության և մշակույթի փիլիսոփայության դոկտորի աստիճանով վկայված երիտասարդ գրողը թողել է Բելգիան և գնացել է Կ․Պոլիս։ Իր գրությունները գրողը արդեն ստորագրում էր որպես Կոստան Զարյան։Բայց քանի որ գրողի գրական հայերենը թերի էր, գրողը որոշում է մեկնել Վենետիկ և հայերեն սովորել Մխիթարյան հայրերից։ Ուսումից հետո  վերադառնալով  Զարյանը Պոլսում ապրել է պարսկահպատակ կոշկակար Տիգրան Բոգդասարյանի անձնագրով։ Այնուամենայնիվ, 1914 թվականի հոկտեմբերի կեսերին նրան հազիվ է հաջողվում կնոջ և երկու երեխաների հետ տեղ գտնել Բուլղարիա մեկնող գնացքում  և ի վերջո հաստատվում է Հռոմում։ Սկսվում է Կոստան Զարյանի կյանքի նոր՝ իտալական շրջանը որը մեծ ճանաչում է բերել Կոստան Զարյանին։Կոստան Զարյանը բարեկամական սերտ կապեր է հաստատել իտալական նոր թատրոնի հիմնադիր Անտոնիա Ջուլիո Բրագալիայի, նշանավոր բանաստեղծ Վիչենցո Կարդարելիի, ֆուտուրիզմի հիմնադիր Ֆիլիպպո Տոմմազո Մարիանետտի, նկարիչներ Բարտոլիի, Շառլ Դուդելի, Էնրիկո Պրումպոլինիի և ուրիշների հետ։ Զարյանն ամեն բան անում էր, որպեսզի եվրոպական քաղաքական ամենաբարձր շրջանակներն ուշադրությունը դարձնեին Հայաստանի վիճակին ու ճակատագրին։ Խնդրել է  Բենեդիկտուս XV պապից, խոսել է հայկական ջարդերի և հայերի ողբերգական վիծակի մասին։ Եվ պապը իր կոնդակի մեջ, առաջին անգամ, խոսել է հայկական զանգվածային կոտորածների մասին։1919 թվականի հուլիսին Կոստան Զարյանը իբրև իտալական «Il Nuovo Giornale», «Il Secoli», «Il Messengero» թերթերի հատուկ ներկայացուցիչ, գործուղվել է Կովկաս։ Երեք ամիս նա մնացել է Թիֆլիսում։ 1921-1922 թվականներին ապրել է Կ.Պոլսում, 1922 թվականի աշնանը Կոստան Զարյանն ընտանիքով հասել է Հայաստան և հաստատվել Երևանում։ Սակայն շուտով նրան իրական վտանգ է սպառնում․ համալսարանում նրան հայտարարում են օտար և խորթ գաղափարների կրող, կանչում են նաև դատարան, անգամ մեղադրանք առաջադրում։ Սակայն, 1924 թվականի հունվարին «Մարտակոչ»-ում Ալեքսանդր Մյասնիկյանը մեծ համակրանքով էր տվել Մարտիրոս Սարյանի և Կոստան Զարյանի անունները․ նրան հաջողվել է խուսափել բացահայտ հաշվեհարդարից։ 1924 թվականի հունիսին Կոստան Զարյանն ընտանիքով հարկադրաբար հեռացել է Հայաստանից՝ հաստատվելով Փարիզում։ 1959 թվականին տեղափոխվել է Ամերիկա։ Այնտեղ 1960 թվականի հուլիսին Ամենայն հայոց կաթողիկոս Վազգեն Առաջինը հանդիպում է գրողին և հորդորում վերադառնալ Հայաստան։
1961 թվականին Զարյանը կարճ ժամանակով եկել է Հայաստան ծանոթանալու երկիրն և կյանքին։ Մեկ տարի հետո եկել է Հայաստան և նորից  հաստատվել Երևանում։ Տիգրան Մանսուրյանը Զարյանի մի շարք բանաստեղծությունների հիման վրա ստեղծել է վոկալային երաժշտություն։Իր աճյունը ամփոփված է Երևանի Թոխմախ կոչվող գերեզմանոցում։

11 декабря 1969 года в Ереване скончался Костан Кристапори (Хачатури) Зарьян (Егиазарьянц) – писатель, поэт, прозаик, искусствовед, литературный критик.  Его отец был генералом русской царской армии.   Один из его старших братьев, Левон Егиазарьянц, музыкант, учился музыке в Париже, отвез Константина в Париж и поместил его в лицей Сен-Жермен-ан-Ле.  Окончив лицей, Костан Зарян вернулся на Кавказ.  С сентября 1904 года он стал актером театральной труппы своего родственника Ованеса Абеляна и участвовал в гастролях театральной труппы по городам Северного Кавказа.  В конце лета 1905 года Константин Езиазарьянц увлекся революционными идеями в Тифлисе.  После активности революционного движения Константин отправился в Европу, чтобы продолжить свое образование.  уезжает в швейцарскую Женеву и вскоре попадает в вихрь судьбоносных и судьбоносных событий.  Там он опубликовал два своих стихотворения, написанных на русском языке, под названием «Из песен больше» («Из песен борьбы») и «Констан З».  За подписью «Констан З.» Затем Константин продолжил свои литературные эксперименты в Бельгии, писал по-французски.Очень скоро он появился в среде видных бельгийских литераторов, его высоко оценил великий бельгийский поэт Эмиль Верхан.  В Костане, плохо знающем литературный армянский язык, и который уже не принадлежит своему языку и нации, пробуждается чувство национального самосознания.  Молодой писатель, получивший степень доктора философии литературы и культуры, покинул Бельгию и отправился в К.Полис.  Писатель уже подписывал свои произведения как Костан Зарян. Но так как литературный армянский язык писателя был неполным, писатель решил поехать в Венецию и выучить армянский язык у отцов Мхитарянов.  Вернувшись после учебы, Зарян жил в Стамбуле по паспорту Тиграна Богдасаряна, персидского сапожника.  Однако в середине октября 1914 года ему с женой и двумя детьми едва удается найти место в поезде, идущем в Болгарию, и в конце концов он оседает в Риме.  Начинается новый итальянский период жизни Костана Заряна, который принес Костану Заряну большое признание. Костан Зарян установил дружеские тесные связи с основоположником итальянского нового театра Антонией Джулио Брагалья, знаменитым поэтом Виченцо Кардарелли, основоположником футуризма Филиппо Томмазо Марианетти, художниками. Бартоли, Чарльз Дуделли, Энрико Прумполини и другие.  Зарян сделал все, чтобы высшие европейские политические круги обратили внимание на состояние и судьбу Армении.  Он задавал вопросы Папе Бенедикту XV, рассказывал об армянских погромах и трагической судьбе армян.  А о массовых армянских резнях дедушка впервые рассказал в своем контакте. В июле 1919 года Костан Зарян был командирован на Кавказ в качестве специального представителя итальянских газет «Иль Нуово Джорнале», «Иль Секоли», «Иль Секоли». Иль Мессенджеро».  Он пробыл в Тифлисе три месяца.  В 1921-1922 годах жил в К. Полсе, осенью 1922 года Костан Зарян с семьей прибыл в Армению и поселился в Ереване.  Но вскоре его ждет реальная опасность.  в университете его объявляют носителем чуждых и странных идей, вызывают на суд, даже предъявляют ему обвинения.  Однако в январе 1924 года в «Мартакоче» Александр Мясникян с большой симпатией назвал имена Мартироса Сарьяна и Костана Заряна.  ему удалось избежать открытых репрессий.  В июне 1924 года Костан Зарян и его семья были вынуждены покинуть Армению, поселившись в Париже.  Он переехал в Америку в 1959 году.  Там в июле 1960 года Католикос всех армян Вазген Первый встретил писателя и призвал его вернуться в Армению.
В 1961 году Зарян ненадолго приехал в Армению, чтобы познакомиться со страной и жизнью.  Через год он приехал в Армению и снова поселился в Ереване.  Тигран Мансурян создал вокальную музыку на основе ряда стихов Заряна. Был похоронен на Тохмахском кладбище в Ереване.

On December 11, 1969, Kostan Kristapori (Khachaturi) Zaryan (Yeghiazaryants) died in Yerevan – writer, poet, novelist, art critic, literary critic.  His father was a general of the Russian tsarist army.   One of his older brothers, Levon Yeghiazaryants, who was a musician, studied music in Paris, took Konstantin to Paris and placed him in the Saint-Germain-en-Laye Lycée.  After graduating from the lyceum, Kostan Zaryan returned to the Caucasus.  From September 1904, he became an actor in the theater group of his relative Hovhannes Abelyan and participated in the tours of the theater group in the cities of the North Caucasus.  At the end of the summer of 1905, Konstantin Yeziazaryants was carried away by revolutionary ideas in Tiflis.  After the activity of the revolutionary movements, Constantine in Europe to continue his education.  leaves for Geneva, Switzerland and soon finds himself in a whirlwind of fateful and fateful events.  There he published two of his poems written in Russian, titled “Из песен больше” (“From songs of struggle”) and “Констан З.”  With the signature of “Constan Z.” Then Constantine continued his literary experiments in Belgium, wrote in French.Very soon he appeared in the environment of prominent Belgian literary figures, he was highly appreciated by the great Belgian poet Emil Verhan.  A sense of national self-awareness awakens in Kostan, who does not know literary Armenian well, and that he no longer belongs to his language and nation.  The young writer, certified by the degree of Doctor of Philosophy of Literature and Culture, left Belgium and went to K.Polis.  The writer already signed his writings as Kostan Zaryan. But since the writer’s literary Armenian was incomplete, the writer decided to go to Venice and learn Armenian from the Mkhitaryan fathers.  Returning after his studies, Zaryan lived in Istanbul with the passport of Tigran Bogdasaryan, a Persian cobbler.  However, in mid-October 1914, he barely manages to find a place on a train to Bulgaria with his wife and two children and eventually settles in Rome.  The new Italian period of Kostan Zaryan’s life begins, which brought Kostan Zaryan great recognition. Kostan Zaryan established friendly close ties with the founder of the Italian new theater Antonia Giulio Bragaglia, the famous poet Vicenzo Cardarelli, the founder of futurism Filippo Tommaso Marianetti, artists Bartoli, Charles Dudelli, Enrico  With Prumpolini and others.  Zaryan did everything to make the highest European political circles pay attention to the state and fate of Armenia.  He asked Pope Benedict XV, talked about the Armenian pogroms and the tragic plight of Armenians.  And the grandfather, for the first time, spoke about the mass Armenian massacres in his kontakt. In July 1919, Kostan Zaryan was sent to the Caucasus as a special representative of the Italian newspapers “Il Nuovo Giornale”, “Il Secoli”, “Il Messengero”.  He stayed in Tiflis for three months.  In 1921-1922 he lived in K. Pols, in the fall of 1922 Kostan Zaryan arrived in Armenia with his family and settled in Yerevan.  But soon he will face real danger.  at the university they declare him a bearer of foreign and strange ideas, they call him to court, even charge him.  However, in January 1924, in “Martakoch” Alexander Myasnikyan gave the names of Martiros Saryan and Kostan Zaryan with great sympathy.  he managed to avoid open reprisals.  In June 1924, Kostan Zaryan and his family were forced to leave Armenia, settling in Paris.  He moved to America in 1959.  There, in July 1960, Catholicos of All Armenians Vazgen the First met the writer and urged him to return to Armenia.
In 1961, Zaryan came to Armenia for a short time to get to know the country and life.  After a year, he came to Armenia and settled again in Yerevan.  Tigran Mansuryan created vocal music based on a number of Zaryan’s poems. His remains are buried in Yerevan’s Tokhmakh cemetery.

Le 11 décembre 1969, à Erevan, Kostan Kristapori (Khachaturi) Zaryan (Yeghiazaryants) est décédé – écrivain, poète, romancier, critique d’art, critique littéraire.  Son père était général de l’armée tsariste russe.   L’un de ses frères aînés, Levon Yeghiazaryants, qui était musicien, étudia la musique à Paris, emmena Konstantin à Paris et le plaça au lycée de Saint-Germain-en-Laye.  Après avoir obtenu son diplôme du lycée, Kostan Zaryan est retourné dans le Caucase.  À partir de septembre 1904, il devient acteur dans la troupe de théâtre de son parent Hovhannes Abelyan et participe aux tournées de la troupe de théâtre dans les villes du Caucase du Nord.  À la fin de l’été 1905, Konstantin Yeziazaryants est emporté par les idées révolutionnaires à Tiflis.  Après l’activité des mouvements révolutionnaires, Constantin en Europe pour poursuivre ses études.  part pour Genève, en Suisse et se retrouve bientôt dans un tourbillon d’événements fatidiques et fatidiques.  Il y publie deux de ses poèmes écrits en russe, intitulés « Из песен больше » (« Des chants de lutte ») et « Констан З ».  Avec la signature de « Constan Z ». Puis Constantin poursuit ses expériences littéraires en Belgique, écrit en français.Très vite, il apparaît dans l’environnement d’éminentes personnalités littéraires belges, il est très apprécié du grand poète belge Emil Verhan.  Un sentiment de conscience nationale s’éveille chez Kostan, qui ne connaît pas bien la littérature arménienne et qui se rend compte qu’il n’appartient plus à sa langue et à sa nation.  Le jeune écrivain, certifié docteur en philosophie de la littérature et de la culture, a quitté la Belgique et est allé à K.Polis.  L’écrivain avait déjà signé ses écrits sous le nom de Kostan Zaryan. Mais comme l’arménien littéraire de l’écrivain était incomplet, l’écrivain a décidé d’aller à Venise et d’apprendre l’arménien auprès des pères Mkhitaryan.  De retour après ses études, Zaryan a vécu à Istanbul avec le passeport de Tigran Bogdasaryan, un cordonnier persan.  Cependant, à la mi-octobre 1914, il parvient à peine à trouver une place dans un train pour la Bulgarie avec sa femme et ses deux enfants et finit par s’installer à Rome.  La nouvelle période italienne de la vie de Kostan Zaryan commence, qui lui a valu une grande reconnaissance. Kostan Zaryan a noué des liens amicaux étroits avec la fondatrice du nouveau théâtre italien Antonia Giulio Bragaglia, le célèbre poète Vicenzo Cardarelli, le fondateur du futurisme Filippo Tommaso Marianetti, les artistes. Bartoli, Charles Dudelli, Enrico Avec Prumpolini et autres.  Zaryan a tout fait pour que les plus hauts cercles politiques européens prêtent attention à l’état et au sort de l’Arménie.  Il a interrogé le pape Benoît XV et a évoqué les pogroms arméniens et le sort tragique des Arméniens.  Et le grand-père a parlé pour la première fois des massacres arméniens massifs dans son contact. En juillet 1919, Kostan Zaryan fut envoyé dans le Caucase en tant que représentant spécial des journaux italiens “Il Nuovo Giornale”, “Il Secoli”, “. Le messager”.  Il resta trois mois à Tiflis.  En 1921-1922, il vécut à K. Pols. À l’automne 1922, Kostan Zaryan arriva en Arménie avec sa famille et s’installa à Erevan.  Mais bientôt, il sera confronté à un réel danger.  à l’université, on le déclare porteur d’idées étrangères et étranges, on le traduit en justice, voire même l’inculpe.  Cependant, en janvier 1924, dans “Martakoch”, Alexandre Myasnikyan a donné avec une grande sympathie les noms de Martiros Saryan et Kostan Zaryan.  il a réussi à éviter des représailles ouvertes.  En juin 1924, Kostan Zaryan et sa famille furent contraints de quitter l’Arménie pour s’installer à Paris.  Il s’installe aux États-Unis en 1959.  Là, en juillet 1960, le Catholicos de tous les Arméniens Vazgen Ier rencontra l’écrivain et l’exhorta à retourner en Arménie.
En 1961, Zaryan est venu en Arménie pour une courte période pour découvrir le pays et la vie.  Après un an, il est venu en Arménie et s’est réinstallé à Erevan.  Tigran Mansuryan a créé une musique vocale basée sur un certain nombre de poèmes de Zaryan. Ses restes sont enterrés au cimetière Tokhmakh d’Erevan.