Դիտարկել է հայերենի «ք» հնչյունն ունեցող բառերը և փորձել է բացահայտել այլ լեզուների համարժեք տարրերի (միավորների) հետ։

1846 թ-ի հունվարի 10-ին Կոստանդնուպոլսում- ծնվել է Սերովբե Տերվիշյանը– լեզվաբան, հնդեվրոպաբան։ Վիեննայի Մխիթարյան միաբանության անդամ (1864 թվականից), վարդապետ (1866 թվականից)։

1885 թ. լույս է տեսել նրա «Հնդեւրոպական նախալեզու» հատորը, որն ամփոփում է հնդեվրոպաբանության առավել կարևոր նվաճումները, հանգամանորեն պարզաբանում նախալեզվի հետ կապված հարցերը, անդրադառնում հնդեվրոպական հին քաղաքակրթության պատմությանը, ինչպես նաև հնդեվրոպական լեզվաբանության անցած ուղուն։ 1887 թ. Կոստանդնուպոլսում հիմնել և խմբագրել է հայերեն առաջին լեզվաբանական հանդեսը՝ «Լեզու» (1887-1888)։ Ըստ Տերվիշյանի, հնդեվրոպական նախալեզուն մարդկային նախաստեղծ լեզուն չէ, իսկ մարդկային լեզուն մենակունք չէ այն հասարակական է, հատուկ՝ բանական էակներին. կենդանական լեզու չկա։ Այս կապակցությամբ նա ընդգծում է լեզվի և մտածողության սերտ կապը։ Հնդեվրոպական լեզուներից ոչ մեկը (այդ թվում նաև սանսկրիտը), ըստ Տերվիշյանի, նախամայր լեզու չէ։ Հայերենի ցեղակցության խնդրում իրեն, տեսությանը տուրք չտալով հանդերձ՝ նա որոշակի դիրքավորում չի ցուցաբերել։ Կատարել է հայերեն բառերի մի շարք ճիշտ ստուգաբանություններ, անդրադարձել Պերսոպոլսի սեպագիր արձանագրությունների պատմությանն ու լեզվին («Պերսեպոլսոյ սեպագիրք», Հանդէս ամսօրեայ, 1887-1889)։ Գրել է նաև «Այրի մայրն ու միամօր որդեակը» (1871) ողբերգությունը։

10 января 1846 года в Константинополе родился  Серовбе Тервишян – лингвист, индоевропеист.  Член Венской конгрегации Мхитарянов (с 1864 г.), преподобный (с 1866 г.).  Исследовал   армянские словами со звуком «Q» и пытался выявить соответствия этого звука эквивалентным элементам (единицам) других языков.  В 1885 году  Вышел в свет его том «Индоевропейский праязык», в котором обобщены важнейшие достижения индоевропейских исследований, подробно разъяснены вопросы, связанные с проязыком, рассмотрена история древней индоевропейской цивилизации, а также путь индоевропейского языкознания.  В 1887 году  В Константинополе он основал и редактировал первый армянский лингвистический журнал «Язык» (1887-1888).  По мнению Тервишяна, индоевропейский праязык не есть предсотворенный человеческий язык, а человеческий язык не является чем-то одиноким, он социален, особенно для разумных существ.  языка животных нет.  В связи с этим он подчеркивает тесную связь языка и мышления.  По мнению Тервишяна, ни один из индоевропейских языков (в том числе санскрит) не является родным языком.  Не отдав должного теории армянского трайбализма, он не проявил конкретной позиции.  Он составил ряд правильных этимологий армянских слов, обратившись к истории и языку клинописных надписей Персеполя («Персепольсой сепагирк», Хандес Амсореай, 1887-1889).  Он также написал трагедию «Мать вдовы и сын-однодневка» (1871).

On January 10, 1892, Serovbe Tervishyan – linguist, Indo-Europeanist – was born in Constantinople.  Member of the Mkhitaryan Congregation of Vienna (since 1864), reverend (since 1866).  Observed Armenian words with the “q” sound and tried to identify the correspondences of this sound with equivalent elements (units) of other languages.  In 1885  His volume “Indo-European Proto-Language” was published, which summarizes the most important achievements of Indo-European studies, thoroughly explains the issues related to the pro-language, addresses the history of the ancient Indo-European civilization, as well as the path of Indo-European linguistics.  In 1887  In Constantinople, he founded and edited the first Armenian linguistic journal, “Language” (1887-1888).  According to Tervishyan, the Indo-European pre-language is not the pre-created human language, and the human language is not a solitary thing, it is social, especially for rational beings.  there is no animal language.  In this regard, he emphasizes the close connection between language and thinking.  According to Tervishyan, none of the Indo-European languages (including Sanskrit) is a native language.  While not paying tribute to the theory of Armenian tribalism, he did not show a specific position.  He made a number of correct etymologies of Armenian words, referred to the history and language of the cuneiform inscriptions of Persepolis (“Persepolsoi sepagirk”, Handes Amsoreai, 1887-1889).  He also wrote the tragedy “The Widow’s Mother and the One-Day Son” (1871).