1988-ի փետրվարը դարձավ Ղարաբաղյան շարժման արդի փուլի մեկնարկային կետը

1988 թվականի փետրվարի 12 – Ստեփանակերտում տեղի ունեցավ առաջին զանգվածային ցույցը՝ ԼՂԻՄ-ը Հայաստանին վերամիավորելու պահանջով։

  Այս օրերին էր, որ արցախահայությունը բարձրաձայն հայտարարեց իր պապենական իրավունքներն ու ազատությունները, որոնք երկար տարիներ կոպտորեն ոտնահարված էին ադրբեջանական իշխանությունների կողմից։
Արցախի ժողովրդի ժողովրդավարական դրսևորման յուրաքանչյուր արարքի հետևում էր բռնության սրացում, հայ բնակչության իրավունքների զանգվածային և համատարած ոտնահարում, ժողովրդագրական ընդլայնում և տնտեսական շրջափակում։
1988 թվականի փետրվարի 20-ին գումարվեց 20-րդ գումարման Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի Ժողովրդական Պատգամավորների խորհրդի արտահերթ նիստը, որը որոշեց դիմել Ադրբեջանական ԽՍՀ և Հայկական ԽՍՀ Գերագույն խորհուրդներ՝ առաջարկելով քննարկել ԼՂԻՄ-ը Ադրբեջանական ԽՍՀ-ին փոխանցելու հարցը։  Սրան նախորդել էին թաղային խորհուրդների նմանատիպ որոշումները։

12 февраля  1988  года –  в Степанакерте состоялась первая массовая демонстрация с требованием воссоединения НКАО с Арменией.
Февраль 1988-го года стал отправной точкой современного этапа Карабахского движения. Именно в эти дни армяне Арцаха во весь голос заявили о своих исконных правах и свободах, которые грубо попирались на протяжении многих лет со стороны азербайджанских властей.
За каждым актом демократического волеизъявления арцахцев следовали эскалация насилия, массовое и повсеместное попрание прав армянского населения, демографическая экспансия, экономическая блокада.
20 февраля 1988 года была созвана внеочередная сессия Совета народных депутатов Нагорно-Карабахской автономной области ХХ созыва, которая приняла решение обратиться к Верховным Советам Азербайджанской ССР и Армянской ССР c предложением рассмотреть вопрос передачи НКАО из состава Азербайджанской ССР в состав Армянской ССР. Этому предшествовали аналогичные решения районных Советов.

February 12, 1988 – the first mass demonstration demanding the reunification of the NKAO with Armenia took place in Stepanakert.
February 1988 became the starting point of the modern stage of the Karabakh movement. It was during these days that the Armenians of Artsakh loudly declared their original rights and freedoms, which had been grossly violated for many years by the Azerbaijani authorities.
Each act of democratic expression of the will of the Artsakh people was followed by an escalation of violence, massive and widespread violation of the rights of the Armenian population, demographic expansion, and economic blockade.  On February 20, 1988, an extraordinary session of the Council of People’s Deputies of the Nagorno-Karabakh Autonomous Region of the 20th convocation was convened, which decided to appeal to the Supreme Soviets of the Azerbaijan SSR and the Armenian SSR with a proposal to consider the issue of transferring the NKAO from the Azerbaijan SSR to the Armenian SSR. This was preceded by similar decisions of the district Soviets.

1988-ci il 12 fevral – Stepanakertdə DQMV-nin Ermənistana birləşdirilməsi tələbi ilə ilk kütləvi nümayiş keçirildi.
1988-ci ilin fevralı Qarabağ hərəkatının müasir mərhələsinin başlanğıc nöqtəsi oldu.  Məhz bu günlərdə Artsax erməniləri uzun illər Azərbaycan hakimiyyəti tərəfindən kobud şəkildə tapdalanan öz ata-baba hüquq və azadlıqlarını yüksək səslə bəyan etdilər.
Artsax xalqının hər bir demokratik ifadə aktı zorakılığın artması, erməni əhalisinin hüquqlarının kütləvi və geniş şəkildə pozulması, demoqrafik ekspansiya və iqtisadi blokada ilə müşayiət olundu.
1988-ci il fevralın 20-də Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayəti Xalq Deputatları Sovetinin 20-ci çağırış növbədənkənar sessiyası çağırıldı və o, DQMV-nin Ermənistan SSR-in Azərbaycan SSR-in tərkibinə verilməsi məsələsinə baxılması təklifi ilə Azərbaycan SSR və Ermənistan SSR Ali Sovetlərinə müraciət etmək barədə qərar qəbul etdi.  Bundan əvvəl rayon şuralarının oxşar qərarları da qəbul edilib.