Առաջինն էր, ով  անդրադարձավ հայ ժողովրդի նոր շրջանի (XIX դարի երկրորդ կես) պատմության բազմաթիվ հարցերի։

1902  թվականի փետրվարի 21-ին Թիֆլիսում մահացել է պատմաբան, հնագետ Ալեքսանդր Դավիթի Երիցյանը։

  Նա առաջինն էր, ով արխիվային փաստաթղթերի և փաստական նյութերի լայն կիրառմամբ անդրադարձավ հայ ժողովրդի նոր շրջանի (XIX դարի երկրորդ կես) պատմության բազմաթիվ հարցերի։   Զարգացնելով իր գործունեությունը պատմական այդ կարևոր ժամանակաշրջանում, երբ կարևոր տեղաշարժեր էին տեղի ունենում Անդրկովկասի սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական կյանքում և ձևավորվում էին հայկական քաղաքական շարժումներ, Երիցյանը չդարձավ այդ շարժումներից որևէ մեկի հետևողական ջատագովը կամ գաղափարական պաշտպանը։   Ընդհանրապես, նա միջին դիրք էր զբաղեցնում հայկական պահպանողականության և ազատականության միջև։

21 февраля  1902  года в  Тифлисе- скончался Александр Давидович Ерицян- историк, археолог.
Первым  обратился к самым разнообразным вопросам истории нового периода армянского народа (вторая половине 19 века) с широким использованием архивных документов и фактических материалов.  Развернув свою деятельность в тот важный исторический период, когда происходили важные сдвиги в социально-экономической и политической жизни Закавказья и формировались армянские политические течения, Ерицян не стал последовательным сторонником или идеологическим защитником ни одного из этих течений.  В целом он занимал среднюю позицию между армянским консерватизмом и либерализмом.

On February 21, 1902, Alexander David Yeritsyan, a historian and archaeologist, died in Tiflis. He was the first to address a wide range of issues in the history of the new period of the Armenian people (the second half of the 19th century) with extensive use of archival documents and factual materials. Having launched his activities in that important historical period when important shifts were taking place in the socio-economic and political life of Transcaucasia and Armenian political movements were being formed, Yeritsyan did not become a consistent supporter or ideological defender of any of these movements. In general, he occupied a middle position between Armenian conservatism and liberalism.