Զառա Ֆելիքսի Արամյան մահացել է 2026 թվականի հունվարի 17-ին Երևանում՝ 55 տարեկան հասակում, թողնելով հայկական հեռուստատեսության, ռադիոյի և թատրոնի պատմության մեջ անմոռանալի հետք։ Ծնվել է 1970 թվականի հուլիսի 1-ին Երևանում։

Ավարտել է Երևանի թիվ 30 միջնակարգ դպրոցը։ 1981–1985 թվականներին հաճախել է Հ․ Ֆուչիկի անվան պատանի լրագրողների դպրոցը։ 1988–1995 թվականներին սովորել է Երևանի պետական համալսարանի ռուսաց լեզվի և գրականության ֆակուլտետի ժուռնալիստիկայի բաժնում՝ ստանալով ռուսաց լեզվի մանկավարժի և լրագրողի որակավորում։

Ուսմանը զուգահեռ՝ 1988–1995 թվականներին եղել է «Պետական համալսարան» ուսանողական թերթի խմբագիրը։ 1989-ից տպագրվել է «Կոմսոմոլեց», «Էպոխա», «Հայելի» պարբերականներում։ 1991–1993 թվականներին մասնակցել է ՀՀ ակադեմիկոս Լևոն Մկրտչյանի գիտական գրքերի խմբագրմանը։ 1991-ին Շահեն Թաթիկյանի «Հայաստանի երիտասարդ հեղինակներ» ժողովածուում լույս են տեսել նրա 7 էսսեները՝ նվիրված Հայաստանին։

1993–1996 թվականներին աշխատել է Հայաստանի ազգային ռադիոյի «Հայաստանի ձայն» խմբադրությունում՝ որպես ռուսալեզու բաժնի ղեկավար։ 1996–2002 թվականներին եղել է գլխավոր խմբագրի տեղակալը։ Հեղինակել է «Հյուր Զառայի մոտ» ռադիոհաղորդումը (1996-ից տեղափոխվել է հեռուստատեսություն և անվանվել «Համով զրույց», որը վարել է մինչև վերջին օրերը)։ 2003–2018 թվականներին աշխատել է Հայկական Երկրորդ հեռուստաալիքում։

Ունեցել է հարուստ դերասանական փորձ՝ նկարահանվել է 300-ից ավելի հեռուստանախագծերում, այդ թվում՝ «Մեր բակը» (1996, 1998), «Իրական պատմություններ» (2008), «Կատաղածները» (2011), «Կադրերի բաժին» (2012-ից) և «Բարի լույս» ֆիլմում (2016, գլխավոր դեր)։

Պարգևատրվել է ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործչի կոչմամբ (2014), ՀՀ ԱԺ նախագահի պատվոգրով (2015), «Հայուհի 2015» կոչմամբ (2015), «Ոսկե Ծիրան» մրցանակով (2017) և այլն։

Զառա Ֆելիքսի Արամյանը մնաց Երևանից մինչև հայկական հեռուստատեսության և թատրոնի սիրված դեմքը՝ իր «Համով զրույց»-ով, դերերով և անսահման ջերմությամբ ոգեշնչելով սերունդներին հայկական մշակույթի և լրագրության խորքերով։

Русский

лицо «Вкусной беседы» и любимая ведущая армянского телевидения

Зара Феликсовна Арамян скончалась 17 января 2026 года в Ереване в возрасте 55 лет — армянская телерадиоведущая, актриса, заслуженный деятель культуры Республики Армения (2014), член правления Союза журналистов Армении (с 1994). Родилась 1 июля 1970 года в Ереване.

Окончила среднюю школу № 30 в Ереване. В 1981–1985 годах училась в школе юных журналистов им. Ю. Фучика. В 1988–1995 годах училась на факультете журналистики Ереванского государственного университета (отделение русского языка и литературы), получив квалификацию педагога русского языка и журналиста.

Параллельно учёбе в 1988–1995 годах была редактором студенческой газеты «Государственный университет». С 1989 года публиковалась в газетах «Комсомолец», «Эпоха», «Айгел». В 1991–1993 годах входила в редакционный совет ряда научных книг академика Левона Мкртчяна. В 1991 году в сборнике «Молодые авторы Армении» Шахена Татикяна были опубликованы 7 эссе молодой Зары Арамян, посвящённых Армении.

В 1993–1996 годах работала в редакции «Голос Армении» Национального радио Армении — руководитель русскоязычного отдела. В 1996–2002 годах — заместитель главного редактора той же редакции. Автор радиопередачи «В гостях у Зары» (с 1996 года перенесена на телевидение под названием «Вкусная беседа», которую вела до последних дней). В 2003–2018 годах работала на Втором армянском телеканале.

Имеет богатый актёрский опыт, снялась более чем в 300 телепроектах, в том числе в сериалах «Наш двор» (1996, 1998), «Реальные истории» (2008), «Бешеные» (2011), «Отдел кадров» (с 2012) и в главной роли в фильме «Доброе утро» (2016).

Награждена званием заслуженного деятеля культуры РА (2014), почётной грамотой председателя НС РА (2015), титулом «Армянка 2015» (2015), премией «Золотой абрикос» (2017) и др.

Зара Феликсовна Арамян осталась любимым лицом армянского телевидения и театра от Еревана — своей передачей «Вкусная беседа», ролями и безграничной теплотой, вдохновляя поколения глубинами армянской культуры и журналистики.

English

Face of Tasty Conversation and Beloved Host of Armenian Television

Zara Felixovna Aramyan died on January 17, 2026, in Yerevan at the age of 55 — Armenian television and radio host, actress, Honored Worker of Culture of the Republic of Armenia (2014), member of the Board of the Union of Journalists of Armenia (since 1994). Born on July 1, 1970, in Yerevan.

Graduated from secondary school No. 30 in Yerevan. In 1981–1985 attended the Young Journalists School named after Yu. Fucik. In 1988–1995 studied at the Journalism Department of the Faculty of Russian Language and Literature at Yerevan State University, receiving qualifications as a teacher of Russian language and journalist.

In 1988–1995, parallel to studies, was editor of the student newspaper “State University”. Since 1989 published in newspapers “Komsomolets”, “Epokha”, “Hayeli”. In 1991–1993 was part of the editorial board of several scientific books by Academician Levon Mkrtchyan. In 1991, 7 essays by the young Zara Aramyan dedicated to Armenia were published in the collection “Young Authors of Armenia” by Shahan Tatikyan.

In 1993–1996 worked in the “Voice of Armenia” editorial office of National Radio of Armenia — head of the Russian-language department. In 1996–2002 — deputy chief editor of the same editorial office. Author of the radio program “Guest at Zara’s” (transferred to television in 1996 under the name “Tasty Conversation”, which she hosted until her last days). In 2003–2018 worked at the Second Armenian Television Channel.

Has extensive acting experience, appeared in over 300 television projects, including series “Our Yard” (1996, 1998), “Real Stories” (2008), “The Furious” (2011), “Personnel Department” (since 2012) and in the lead role in the film “Good Morning” (2016).

Awarded the title of Honored Worker of Culture of RA (2014), honorary certificate from the Chairman of the National Assembly of RA (2015), title “Armenian Woman 2015” (2015), “Golden Apricot” award (2017), and others.

Zara Felixovna Aramyan remained the beloved face of Armenian television and theater from Yerevan — with her program “Tasty Conversation”, roles and boundless warmth, inspiring generations with the depths of Armenian culture and journalism.

1. Զառա Ֆելիքսի Արամյան՝ «Համով զրույց»-ի և հայկական հեռուստատեսության սիրված դեմքը / Зара Феликсовна Арамян — лицо «Вкусной беседы» и любимая ведущая армянского телевидения / Zara Felixovna Aramyan — Face of Tasty Conversation and Beloved Host of Armenian Television
2. Զառա Ֆելիքսի Արամյան՝ ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ և դերասան / Зара Феликсовна Арамян — заслуженный деятель культуры РА и актриса / Zara Felixovna Aramyan — Honored Worker of Culture of RA and Actress
3. Զառա Ֆելիքսի Արամյան՝ Երևանից մինչև հայկական էկրանի սիրտը / Зара Феликсовна Арамян — от Еревана до сердца армянского экрана / Zara Felixovna Aramyan — From Yerevan to the Heart of the Armenian Screen
4. Զառա Ֆելիքսի Արամյան՝ հայկական լրագրության և թատրոնի նվիրյալ / Зара Феликсовна Арамян — преданная армянской журналистике и театру / Zara Felixovna Aramyan — Devoted to Armenian Journalism and Theater
5. Զառա Ֆելիքսի Արամյան՝ հայ մշակույթի և հեռուստատեսության խորհրդանիշ / Зара Феликсовна Арамян — символ армянской культуры и телевидения / Zara Felixovna Aramyan — Symbol of Armenian Culture and Television

Սուրեն Բաղդասարյան ծնվել է 1940 թվականի հունվարի 12-ին Ստեփանակերտում (Արցախ, ԽՍՀՄ)՝ հայ սպորտային մեկնաբան, «Ֆուտբոլ+» թերթի հիմնադիր և գլխավոր խմբագիր, Հայաստանի լրագրողների միության անդամ (1974-ից), ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատող (1997)։

1962–1969 թվականներին սովորել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ավտոմատիկայի և տելեմեխանիկայի ֆակուլտետում։ 1971 թվականից սկսել է սպորտային մեկնաբանություն՝ սեպտեմբերի 6-ին կատարելով իր առաջին ռեպորտաժը «Արարատ»-«Պախտակոր» խաղից (ԽՍՀՄ բարձրագույն խումբ)։

1996 թվականից հիմնադրել և ղեկավարում է «Ֆուտբոլ+» թերթը։ 1998–2002 թվականներին եղել է Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի մամուլի ծառայության ղեկավարը։ Որպես մեկնաբան մասնակցել է աշխարհի առաջնություններին (1982, 1994, 1998), Եվրոպայի առաջնություններին (1996, 2000), Օլիմպիական խաղերի ֆուտբոլային մրցաշարի եզրափակչին (1996)։

Պարգևատրվել է Հայաստանի պետական հեռուստատեսության շնորհակալագրով (1984), ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատողի կոչմամբ (1997), Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի շնորհակալագրով (2001)՝ սպորտի երկարամյա քարոզչության համար։

Շախմատի և շաշկիի սիրահար է՝ կարգի թեկնածու։ 1965-ին դարձել է Հայաստանի շաշկի առաջնության արծաթե մեդալակիր, 1979-ին՝ լրագրողների շախմատի առաջնության չեմպիոն։

Սուրեն Բաղդասարյանը մնաց Ստեփանակերտից Երևան տանող հայկական սպորտային լրագրության կամուրջը՝ իր առաջին ռեպորտաժներից մինչև «Ֆուտբոլ+»-ի հիմնադրումը, ոգեշնչելով սերունդներին սպորտի և հայկական ֆուտբոլի անհուն սիրով։

Русский

голос армянского футбола и основатель «Футбола+»

Сурен Багдасарян родился 12 января 1940 года в Степанакерте (Нагорный Карабах, СССР) — армянский спортивный комментатор, учредитель и главный редактор газеты «Футбол+», член Союза журналистов Армении (с 1974), заслуженный работник физической культуры РА (1997).

В 1962–1969 годах учился на факультете автоматики и телемеханики Ереванского политехнического института. С 1971 года начал спортивную комментаторскую деятельность — 6 сентября 1971 года сделал свой первый репортаж с матча «Арарат» — «Пахтакор» высшей лиги СССР.

С 1996 года — учредитель и главный редактор газеты «Футбол+». В 1998–2002 годах возглавлял пресс-службу Федерации футбола Армении. Вёл репортажи с чемпионатов мира по футболу (1982, 1994, 1998), чемпионатов Европы (1996, 2000), финальной части Олимпийского турнира по футболу (1996).

Награждён грамотой Гостелерадио Армении (1984), званием заслуженного работника физической культуры РА (1997), грамотой Международного олимпийского комитета (2001) за многолетнюю пропаганду спорта.

Кандидат в мастера спорта по шашкам и шахматам. В 1965 году стал серебряным призёром чемпионата Армении по шашкам, в 1979 году — чемпионом среди журналистов по шахматам.

Сурен Багдасарян остался мостом армянской спортивной журналистики от Степанакерта до Еревана — от своих первых репортажей до основания «Футбола+», вдохновляя поколения безграничной любовью к спорту и армянскому футболу.

English

From Stepanakert to Yerevan: Sports Commentator

Suren Baghdasaryan was born on January 12, 1940, in Stepanakert (Nagorno-Karabakh, USSR) — Armenian sports commentator, founder and editor-in-chief of the newspaper “Football+”, member of the Union of Journalists of Armenia (since 1974), Honored Worker of Physical Culture of RA (1997).

In 1962–1969 studied at the Faculty of Automation and Telemechanics of the Yerevan Polytechnic Institute. Since 1971 began sports commentary career — on September 6, 1971 made his first report from the Ararat vs Pakhtakor match of the USSR Supreme League.

Since 1996 — founder and editor-in-chief of the newspaper “Football+”. In 1998–2002 headed the press service of the Football Federation of Armenia. Commentated World Cups (1982, 1994, 1998), European Championships (1996, 2000), final stage of the Olympic football tournament (1996).

Awarded certificate from State Television of Armenia (1984), title of Honored Worker of Physical Culture of RA (1997), certificate from the International Olympic Committee (2001) for long-term promotion of sports.

Candidate Master of Sports in checkers and chess. In 1965 silver medalist of the Armenian checkers championship, in 1979 champion among journalists in chess.

Suren Baghdasaryan remained the bridge of Armenian sports journalism from Stepanakert to Yerevan — from his first reports to founding “Football+”, inspiring generations with boundless love for sports and Armenian football.

1. Սուրեն Բաղդասարյան՝ հայկական ֆուտբոլի ձայնը և «Ֆուտբոլ+»-ի հիմնադիր / Сурен Багдасарян — голос армянского футбола и основатель «Футбола+» / Suren Baghdasaryan — Voice of Armenian Football and Founder of “Football+”
2. Սուրեն Բաղդասարյան՝ Ստեփանակերտից Երևան՝ սպորտային մեկնաբան / Сурен Багдасарян — от Степанакерта до Еревана: спортивный комментатор / Suren Baghdasaryan — From Stepanakert to Yerevan: Sports Commentator
3. Սուրեն Բաղդասարյան՝ «Արարատ»-ի առաջին ռեպորտաժի և աշխարհի առաջնությունների մեկնաբան / Сурен Багдасарян — автор первого репортажа «Арарата» и комментатор чемпионатов мира / Suren Baghdasaryan — Author of the First Ararat Report and World Cup Commentator
4. Սուրեն Բաղդասարյան՝ ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի վաստակավոր աշխատող և լրագրող / Сурен Багдасарян — заслуженный работник физкультуры РА и журналист / Suren Baghdasaryan — Honored Worker of Physical Culture of RA and Journalist
5. Սուրեն Բաղդասարյան՝ հայկական սպորտային լրագրության լեգենդ / Сурен Багдасарян — легенда армянской спортивной журналистики / Suren Baghdasaryan — Legend of Armenian Sports Journalism

Նարբե Ռոբերտի Պողոսյան  ծնվել է 1985 թվականի հունվարի 6-ին Թեհրանում՝ հայ դերասան, ռեժիսոր և պրոդյուսեր, ով իր կարիերան սկսել է Երևանում և դարձել հայկական հեռուստատեսության և կինոյի վառ դեմքերից մեկը։ Ամուսնացած է դերասանուհի Աստղիկ Ալավերդյանի հետ։

Սովորել է Թեհրանի Նվարդ Գյուլբենկյան և Գոհար հայկական դպրոցներում։ 17 տարեկանում տեղափոխվել է Երևան։ Ընդունվել է «Գալիք» համալսարանի իրավաբանական բաժին, հետո՝ Ճարտարապետության և շինարարարության Հայաստանի ազգային համալսարանի համակարգչային ծրագրավորման բաժին, սակայն երկուսն էլ կիսատ թողնելով՝ 2002–2007 թվականներին սովորել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում։

Կարիերան սկսել է հեռուստատեսությունից՝ 
– 2005 թվականի դեկտեմբերի 25-ից մինչև 2006 թվականի ապրիլի 20-ը «Կենտրոն» հեռուստաընկերության «Տարբերակ» հաղորդման հեղինակ, 
– 2006–2007 թվականներին «TV5»-ի «Ընտանեկան իրավիճակներ» հաղորդաշարի պրոդյուսեր, դերասան և ռեժիսոր, 
– 2007 թվականի մայիսի 22-ից մինչև 2008 թվականի հունվարի 2-ը Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերության «Երջանկության մեխանիկա» նախագծերի պրոդյուսեր, դերասան և ռեժիսոր։ 

2008 թվականի մարտի 10-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ը նկարահանել է Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերության «Այսպես էլ ապրում ենք» հեռուստասերիալը (121 սերիա)։ 2010 թվականի հուլիսից մինչև 2014 թվականի ապրիլի 14-ը՝ «Ընտանեկան պատմություններ» հաղորդաշարի պրոդյուսեր, դերասան և ռեժիսոր։ 2013 թվականի դեկտեմբերի 1-ից մինչև 2014 թվականի հունվարի 5-ը աշխատել է «ATV»-ում։ Նաև «Անցնենք գործի» հաղորդաշարի ռեժիսոր և պրոդյուսեր է, ինչպես նաև «Հեռախոսագրքույկ» գովազդային ամսագրի հեղինակ։

Նարբե Պողոսյանը մնաց Թեհրանից Երևան տանող ստեղծագործական կամուրջը՝ իր դերերով, ռեժիսորական և պրոդյուսերական աշխատանքով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական հեռուստատեսության և կինոյի խորքերով և հումորով։



**Русский** 

многогранный мастер армянского телевидения 
Нарбе Aльбертович Погосян родился 6 января 1985 года в Тегеране — армянский актёр, режиссёр и продюсер, большую часть карьеры посвятивший армянскому телевидению и кино. Женат на актрисе Астгик Алавердян.

Учился в тегеранских армянских школах Нвард Гюльбенкян и Гоар. В 17 лет переехал в Ереван. Поступил на юридический факультет университета «Галик», затем на факультет компьютерного программирования Национального университета архитектуры и строительства Армении, но оба направления оставил незаконченными. В 2002–2007 годах окончил Ереванский государственный институт театра и кино.

Карьеру начал на телевидении: 
– с 25 декабря 2005 по 20 апреля 2006 — автор программы «Тарберак» на телеканале «Центр», 
– 2006–2007 — продюсер, актёр и режиссёр программы «Семейные ситуации» на TV5, 
– с 22 мая 2007 по 2 января 2008 — продюсер, актёр и режиссёр проекта «Механика счастья» на Общественном телевидении Армении. 

С 10 марта по 31 декабря 2008 снял телесериал «Так и живём» (121 серия) на Общественном телевидении. С июля 2010 по 14 апреля 2014 — продюсер, актёр и режиссёр программы «Семейные истории». С 1 декабря 2013 по 5 января 2014 работал на ATV. Также режиссёр и продюсер программы «Давайте к делу», автор рекламного журнала «Телефонная книжечка».

Нарбе Погосян остался творческим мостом от Тегерана до Еревана — своими ролями, режиссурой и продюсерской работой вдохновляя поколения глубинами армянского телевидения и кино.


**English** 

Versatile Master of Armenian Television

Narbe Albert Poghosyan was born on January 6, 1985, in Tehran — Armenian actor, director, and producer who dedicated most of his career to Armenian television and cinema. Married to actress Astghik Alaverdyan.

Studied at Tehran Armenian schools Nvard Gyulbenkian and Goar. At 17 moved to Yerevan. Enrolled in the law faculty of Galik University, then in computer programming at the National University of Architecture and Construction of Armenia, but left both unfinished. In 2002–2007 graduated from the Yerevan State Institute of Theater and Cinema.

Career began on television: 
– from December 25, 2005 to April 20, 2006 — author of the program “Variant” on Kentron TV, 
– 2006–2007 — producer, actor, and director of “Family Situations” on TV5, 
– from May 22, 2007 to January 2, 2008 — producer, actor, and director of the project “Mechanics of Happiness” on Public Television of Armenia. 

From March 10 to December 31, 2008 filmed the TV series “That’s How We Live” (121 episodes) for Public Television. From July 2010 to April 14, 2014 — producer, actor, and director of “Family Stories”. From December 1, 2013 to January 5, 2014 worked at ATV. Also director and producer of “Let’s Get to Work”, author of the advertising magazine “Telephone Booklet”.

Narbe Poghosyan remained the creative bridge from Tehran to Yerevan — with his roles, directing, and producing inspiring generations with the depths of Armenian television and cinema.

Լևոն Սարկիսի Օգանեզովը մահացել է 2025 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Նյու Յորքում՝ կյանքի 85-րդ տարում, երկարատև հիվանդությունից հետո, թողնելով հետևում ռուսական էստրադայի և ջազի անմար ժառանգությունը՝

որպես Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ, դասական պիանիստ, ակկոմպանիատոր, ով իր կյանքը նվիրել է բեմին՝ աշխատելով Կլավդիա Շուլժենկոյի, Վալենտինա Տոլկունովայի, Անդրեյ Միրոնովի, Լարիսա Գոլուբկինայի, Մաքսիմ Գալկինի, Վլադիմիր Վինոկուրի, Իոսիֆ Կոբզոնի հետ, ղեկավարելով նրանց նվագախմբերը, խաղալով «Հրաժեշտ, կոնֆերանսյե» ներկայացման մեջ և ստեղծելով հարյուրավոր ռոմանսների, ջազային նոմերների ծրագրեր։ Ծնվել է 1940 թվականի դեկտեմբերի 25-ին Մոսկվայի Պերովո թաղամասում՝ կոշկակար Սարկիսի և տնային տնտեսուհի մոր ընտանիքում՝ վեց երեխաների մեջ։ 

Չորս տարեկանից զբաղվել է երաժշտությամբ, 10 տարի սովորել Մոսկվայի Չայկովսկու անվան կոնսերվատորիայի կենտրոնական երաժշտական դպրոցում, ավարտել Մոսկվայի կոնսերվատորիան դասական պիանիստի որակավորմամբ և վերջին կուրսում արդեն աշխատել Մոսկոնցերտում որպես դժուրային կոնցերտմայստեր։ 18 տարեկանում փոխարինել է հիվանդ Նաում Վալտերին՝ ակկոմպանելով տենոր Միխայիլ Ալեքսանդրովիչին Միությունների տան սյունազարդ դահլիճում։ Հաղթել է մի քանի դաշնամուրային մրցույթներում։ Հյուրախաղերով ելույթ է ունեցել ցիգանական կոլեկտիվների հետ, աշխատել «Ռոմեն» թատրոնում։ 1970 թվականին Նիկոլայ Նիկիտսկու հետ պատրաստել է ռոմանսների մեծ ծրագիր՝ բացելով Էստրադայի թատրոնի սեզոնը։ Համագործակցել է Իգոր Բուտմանի հետ ջազային նոմերներում։ 2003 թվականին Ալեքսանդրա Գրիշկինայի հետ պատրաստել է հին ռուսական քաղաքային և ցիգանական ռոմանսների ցիկլ և Ռոսինիի արիաների ծրագիր։ 

Լևոն Օգանեզովը մնաց Մոսկվայի Պերովոյից Նյու Յորք տանող երաժշտական կամուրջը՝ իր պիանոյով, ջազով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական արյան ջերմությամբ և էստրադայի գեղեցկությամբ։



### Русский
Джазовая легенда с армянской душой

Левон Саркисович Оганезов скончался 13 декабря 2025 года в Нью-Йорке на 85-м году жизни после продолжительной болезни, оставив немеркнущее наследие российской эстрады и джаза как народный артист России, классический пианист, аккомпаниатор, работавший с Клавдией Шульженко, Олегом Анофриевым, Валентиной Толкуновой, Андреем Мироновым, Ларисой Голубкиной, Максимом Галкиным, Владимиром Винокуром (пять лет партнёрство), Иосифом Кобзоном (руководил оркестром), игравший в спектакле «Прощай, конферансье» в Театре сатиры. Родился 25 декабря 1940 года в московском районе Перово в семье мастера-обувщика Саркиса и домохозяйки, воспитывавшей шестерых детей.

С четырёх лет занимался музыкой, 10 лет учился в Центральной музыкальной школе при Московской консерватории им. Чайковского, окончил консерваторию как классический пианист и на последнем курсе уже работал дежурным концертмейстером в Москонцерте. В 18 лет заменил заболевшего Наума Вальтера на концерте в Колонном зале Дома Союзов, аккомпанируя тенору Михаилу Александровичу. Побеждал на нескольких фортепианных конкурсах. Гастролировал с цыганскими коллективами, работал в театре «Ромэн». В 1970 году с Николаем Никитским подготовил большую программу романсов, открывшую сезон в Театре эстрады. Сотрудничал с Игорем Бутманом в джазовых номерах. В 2003 году с Александрой Гришкиной подготовил цикл старинных русских городских и цыганских романсов и программу из арий Россини.

Левон Оганезов остался музыкальным мостом от Перова до Нью-Йорка — своим пианино, джазом и безграничной преданностью, вдохновляя поколения теплом армянской крови и красотой эстрады.



### English
Jazz Legend with Armenian Soul

Levon Sarkisovich Oganesov passed away on December 13, 2025, in New York at the age of 85 after a prolonged illness, leaving an undying legacy of Russian variety and jazz as People’s Artist of Russia, classical pianist, accompanist who worked with Klavdiya Shulzhenko, Oleg Anofriyev, Valentina Tolkunova, Andrei Mironov, Larisa Golubkina, Maxim Galkin, Vladimir Vinokur (five years of partnership), Joseph Kobzon (led the orchestra), performed in the play *Farewell, Conférencier* at the Satire Theater. Born on December 25, 1940, in Moscow’s Perovo district to shoemaker Sarkis and housewife raising six children.

From age four engaged in music, studied 10 years at the Central Music School at Tchaikovsky Moscow Conservatory, graduated as classical pianist and on the last course worked as duty concertmaster at Mosconcert. At 18 replaced ill Naum Walter at a concert in the Column Hall of the House of Unions, accompanying tenor Mikhail Alexandrovich. Won several piano competitions. Toured with Gypsy ensembles, worked at Romen Theater. In 1970 with Nikolai Nikitsky prepared a large romance program opening the season at the Variety Theater. Collaborated with Igor Butman in jazz numbers. In 2003 with Alexandra Grishkina prepared a cycle of old Russian urban and Gypsy romances and a program of Rossini arias.

Levon Oganesov remained the musical bridge from Perovo to New York — with his piano, jazz, and boundless dedication, inspiring generations with the warmth of Armenian blood and the beauty of variety art.

Քսենիա Անատոլիի Սոբչակը ծնվել է 1981 թվականի նոյեմբերի 5-ին Լենինգրադում (այժմ՝ Սանկտ Պետերբուրգ), ՌՍՖՍՀ, ԽՍՀՄ։ Ռուս հեռուստահաղորդավար, լրագրող, հանրային գործիչ, դերասանուհի, ով իր կյանքում ունեցել է հայկական կապեր՝ հատկապես քաղաքական, մշակութային և սոցիալական թեմաներով, որոնք ցույց են տալիս ռուս-հայկական հարաբերությունների բարդությունները, ներառյալ Ղարաբաղյան հակամարտությունը և հայկական սփյուռքի հարցերը։

Դեռ իր  հայրը՝ Անատոլի Սոբչակը աջակցել է Արցախյան շարժումին , Քսենիան հաճախ խոսել է հայկական թեմաներով, բայց նրա կարծիքները վիճելի են եղել, հատկապես 2020 թվականի Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ, երբ նա քննադատել է Ադրբեջանի ագրեսիան, բայց նաև հարցականի է դրել Ռուսաստանի դերը, ասելով, որ «հայ-ռուսական դաշնակցությունը թույլ է, և Ռուսաստանը չի պաշտպանում իր ընկերոջը»։ 2021 թվականին իր ֆիլմում «Միասին» («Вместе») նա խոսել է Ղարաբաղի հակամարտության մասին, որտեղ ցույց է տվել հայկական կողմի տեսակետը, բայց նաև քննադատել է Նիկոլ Փաշինյանին՝ ասելով, որ «Փաշինյանը պատերազմում անգրավաս» է, ինչը առաջացրել է վեճ հայկական համայնքում, բայց նաև հարգանք՝ ռուսական հեռուստատեսության համար հայկական հարցը բարձրացնելու համար։ Քսենիա Սոբչակը հաճախ այցելել է Հայաստան, հանդիպել հայ ինտելեկտուալների հետ, և իր հարցազրույցներում արտահայտել է հարգանք հայ ժողովրդի նկատմամբ, ասելով, որ «հայերը՝ հպարտ ազգ են, ովքեր հաղթահարել են ցեղասպանությունը», և աջակցել հայկական սփյուռքին Ռուսաստանում, հատկապես մշակութային միջոցառումներին, ինչպես «Հայկական օրեր» փառատոնը։ Նրա կարծիքները հաճախ վիճելի են եղել, բայց նա միշտ ընդգծել է ռուս-հայկական կապի կարևորությունը, ասելով, որ «հայերը ռուսների բարեկամներն են, և մեր դաշնակցությունը պետք է ամրապնդվի»։ Քսենիա Սոբչակի գործունեությունը հայկական համայնքի համար խորհրդանիշ է ռուսական մեդիայի և հայկական հարցերի կապի, նրա հարցազրույցները և ֆիլմերը օգնել են բարձրացնել հայկական ձայնը Ռուսաստանում, և նրա հիշատակը շարունակում է ոգեշնչել հայկական սփյուռքին մասնակցել ռուսական հասարակական կյանքին։

—

### Русский
Ксения Собчак, Армения и армяне

Ксения Анатольевна Собчак родилась 5 ноября 1981 года в Ленинграде (ныне Санкт-Петербург), РСФСР, СССР. Российская телеведущая, журналистка, общественный деятель, актриса, чья жизнь связана с армянами через политические, культурные и социальные темы, отражающие сложность русско-армянских отношений, включая Карабахский конфликт и вопросы армянской диаспоры. Её отец Анатолий Собчак, известный политик поддержал Карабахское движение , и Ксения часто говорила об армянских темах, но её мнения были спорными, особенно во время Карабахской войны 2020 года, когда она осудила агрессию Азербайджана, но также поставила под сомнение роль России, сказав: «Армяно-русский союз слаб, и Россия не защищает своего друга». В 2021 году в своём фильме «Вместе» она рассказала о Карабахе, показав армянскую сторону, но критиковала Никол Пашиняна: «Пашинян был бесполезен в войне», что вызвало споры в армянской общине, но также уважение за освещение темы на российском ТВ. Ксения посещала Армению, встречалась с армянскими интеллектуалами, и в интервью выражала уважение к армянскому народу, говоря: «Армяне — гордый народ, переживший геноцид», поддерживая армянскую диаспору в России через культурные мероприятия, такие как фестиваль «Армянские дни». Её взгляды часто спорны, но она всегда подчеркивала важность русско-армянских связей: «Армяне — друзья русских, наш союз должен укрепляться». Деятельность Ксении Собчак для армянской общины — символ связи российской медиа с армянскими вопросами; её интервью и фильмы помогли поднять армянский голос в России, и её память продолжает вдохновлять армянскую диаспору участвовать в российской общественной жизни.

—

### English
Ksenia Sobchak, Armenia, and Armenians

Ksenia Anatolyevna Sobchak was born on November 5, 1981, in Leningrad (now Saint Petersburg), RSFSR, USSR. Russian TV host, journalist, public figure, actress, whose life is connected to Armenians through political, cultural, and social themes, reflecting the complexity of Russian-Armenian relations, including the Karabakh conflict and Armenian diaspora issues. Her father, Anatoly Sobchak, renowned mayor, supported the Armenian community in Saint Petersburg, and Ksenia often discussed Armenian topics, but her opinions were controversial, especially during the 2020 Karabakh War, when she condemned Azerbaijan’s aggression but questioned Russia’s role: “The Armenian-Russian alliance is weak, and Russia doesn’t protect its friend.” In 2021, in her film *Together*, she spoke about Karabakh, showing the Armenian side, but criticized Nikol Pashinyan: “Pashinyan was useless in the war,” sparking debates in the Armenian community but also respect for addressing the issue on Russian TV. Ksenia visited Armenia, met Armenian intellectuals, and in interviews expressed respect for the Armenian people: “Armenians are a proud nation that survived genocide,” supporting the Armenian diaspora in Russia through cultural events like the “Armenian Days” festival. Her views are often contentious, but she always emphasized Russian-Armenian ties: “Armenians are friends of Russians; our alliance must be strengthened.” Ksenia Sobchak’s activities for the Armenian community are a symbol of Russian media’s connection to Armenian issues; her interviews and films helped amplify the Armenian voice in Russia, and her memory continues to inspire the Armenian diaspora to engage in Russian public life.

—

Գայանե Սերգեյի Ասլամազյանը, ծնվել է  1976 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ, շարունակում է իր ակտիվ գործունեությունը որպես հայտնի հայ հաղորդավար, դերասանուհի և երիտասարդական շաբաթաթերթերի լրագրող։

1983-1991 թվականներին սովորել է Երևանի Նիկոլայ Գոգոլի անվան թիվ 35 դպրոցում, 1993 թվականին ավարտել է «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը։ 1993 թվականին ընդունվել է Երևանի Գեղարվեստի պետական ակադեմիայի արվեստի տեսության և պատմության բաժին, ավարտել 1998 թվականին, իսկ 1999-2002 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում։ Նույն 1993 թվականին սկսել է լրագրողի կարիերան «Այո» երիտասարդական շաբաթաթերթում, 1998 թվականից դարձել է «Հայկական Ռերիխյան կենտրոն» հասարակական կազմակերպության անդամ։ 2002-2003 թվականներին հեղինակել, սցենարավորել և ռեժիսորել է «Հայրենիք» հեռուստաընկերության «Մեր հայրենիքի մշակույթը» հաղորդումը, որը 2002 թվականին Յալթայի միջազգային հեռուստակինոփառատոնում արժանացել է «Լավագույն մանկական հաղորդում» մրցանակին, իսկ Գայանեն ստացել է ՌԴ ժուռնալիստների միության «Տարվա լրագրող» կոչումը։ 2003 թվականին մասնակցել է «Ռուսաստան. հայացք կողքից» ծրագրին, որտեղ նրա «Սիբիրյան գրառումներ» աշխատանքը ստացել է ոսկե մեդալ և ՌԴ ժուռնալիստների միության հատուկ մրցանակ, իսկ 2005 թվականին Ալմաթիում ճանաչվել է լավագույնը «ճանապարհային գրառումներ» ժանրում «ՄԻՐ» հեռուստաընկերության մրցույթում։ 2003-2006 թվականներին եղել է Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահի մամուլի քարտուղար, վարել է «Բարի լույս» հաղորդումը, 2005-2006 թվականներին՝ «Երևան» ռադիոկայանի տնօրեն։ 2006 թվականին բացել է «Ասլամազյան ցուցասրահ»-ը՝ լինելով դրա հեղինակ և տնօրեն, ապա աշխատել է «Երկիր Մեդիա»-ում՝ վարելով «Երկիրն այսօր» ռուսալեզու լրատվական հաղորդումը։ 2008 թվականից «Մշակույթի պահպանման լիգա»-ի նախագահ է, 2009-2010 թվականներին ղեկավարել է ՀՀՌ խորհրդի վերլուծության և տեխնիկական հսկողության վարչությունը։ 2008-2010 թվականներին Վալդիս Պելշի հետ վարել է «Կարոտ» փառատոնը, որի ընթացքում Ժերար Դեպարդիեն սիրո առաջարկություն է արել նրան։ 2010-2017 թվականներին «Արմենիա» հեռուստաընկերությունում վարել է «Բարի լույս, հայեր» հաղորդումը։ Դերասանուհու կարիերայում նկարահանվել է բազմաթիվ ֆիլմերում և սերիալներում, այդ թվում՝ «Լքյալները» (2006-2008), «Ուր է իմ տղամարդը» (2010-2011), «Եզրագծից այն կողմ» (2011-2012), «Խաղից դուրս» (2013), «Ուրիշ կինո» (2014), «Անավարտ թռիչք» (2015), «Վերջին ցանկություն» (2016), «Հատուկ բաժին» (2016-2017, գլխավոր դեր), ինչպես նաև ռուսական «Убийство на 100 миллионов» (2013) և «Отель» (2015, գլխավոր դեր) ֆիլմերում։ Նկարահանվել է Հայկոյի «Բարև Երջանկություն» (2012) և Սևակ Ամրոյանի «Ախպերս ու ես» (2014) տեսահոլովակներում։ 2013-2014 թվականներին եղել է «Օրիֆլեյմ» ընկերության գովազդային դեմք, 2015 թվականին՝ «DeSheli» կոսմետիկ գծի և իսպանական «Majorica» զարդերի դեմք Հայաստանում։ 2012 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ Ոստիկանության «Համագործակցության ամրապնդման համար» մեդալով, 2015 թվականին՝ «Союз-2015 Наследники победы» մեդալով։ Գայանե Ասլամազյանը ակտիվորեն մասնակցում է ֆոտոսեսիաների և շարունակում է նպաստել հայկական մշակույթի զարգացմանը՝ իր հաղորդումներով, դերերով և հասարակական գործունեությամբ։

—

### Русский
Посол армянской культуры

Гаяне Сергеевна Асламазян, родившаяся 13 октября 1976 года в Ереване, Армянская ССР, СССР, продолжает свою активную деятельность как известная армянская телеведущая, актриса и журналист молодёжных газет. В 1983–1991 годах училась в ереванской школе №35 имени Николая Гоголя, в 1993 году окончила образовательный комплекс «Мхитар Себастаци». В 1993 году поступила на факультет теории и истории искусства Ереванской государственной академии художеств, окончила в 1998 году, а в 1999–2002 годах училась в аспирантуре. В 1993 году начала карьеру журналиста в молодёжной газете «Да», с 1998 года является членом общественной организации «Армянский Рериховский центр». В 2002–2003 годах была автором, сценаристом и режиссёром программы «Культура нашей родины» на телеканале «Родина», которая в 2002 году на международном ТВ-кинофестивале в Ялте получила приз «Лучшая детская программа», а Гаяне удостоилась награды Союза журналистов РФ «Журналист года». В 2003 году по приглашению Союза журналистов РФ и Международной академии теле- и радиовещания IATR участвовала в программе «Россия — взгляд сбоку», где её работа «Сибирские заметки» получила золотую медаль и специальный приз, а в 2005 году в Алматы была признана лучшей в жанре «дорожных заметок» на конкурсе телекомпании «МИР». В 2003–2006 годах работала пресс-секретарём председателя Совета Общественного телевидения и радио Армении, вела программу «Доброе утро», в 2005–2006 годах была директором радио «Ереван». В 2006 году открыла «Галерею Асламазян» как автор и директор, затем работала на «Еркир Медиа», ведя русскоязычную новостную программу «Еркир сегодня». С 2008 года — президент «Лиги сохранения культуры». В 2009–2010 годах возглавляла отдел анализа и технического контроля Совета Общественного телевидения. В 2008–2010 годах вела фестиваль «Ностальгия» с Валдисом Пельшем, во время которого Жерар Депардьё сделал ей предложение любви. В 2010–2017 годах на телеканале «Армения» вела программу «Доброе утро, армяне». Снималась в многочисленных фильмах и сериалах, включая «Беженцы» (2006–2008), «Где мой мужчина» (2010–2011), «За линией» (2011–2012), «Вне игры» (2013), «Чужое кино» (2014), «Незавершённый полёт» (2015), «Последнее желание» (2016), «Специальный отдел» (2016–2017, главная роль), а также в российских фильмах «Убийство на 100 миллионов» (2013) и «Отель» (2015, главная роль). Участвовала в клипах Хайко «Барев, счастье» (2012) и Севака Амрояна «Брат и я» (2014). В 2013–2014 годах была лицом компании «Oriflame», в 2015 году — косметической линии «DeSheli» и испанских украшений «Majorica» в Армении. В 2012 году награждена медалью полиции РА «За укрепление сотрудничества», в 2015 году — медалью «Союз-2015 Наследники победы». Гаяне активно участвует в фотосессиях и продолжает вносить вклад в развитие армянской культуры своими программами, ролями и общественной деятельностью.

—

### English
Ambassador of Armenian Culture

Gayane Sergeevna Aslamazyan, born on October 13, 1976, in Yerevan, Armenian SSR, USSR, continues her active career as a prominent Armenian television presenter, actress, and youth newspaper journalist. From 1983 to 1991, she studied at Yerevan’s School No. 35 named after Nikolai Gogol, graduating from the “Mkhitar Sebastatsi” educational complex in 1993. In 1993, she enrolled in the Art Theory and History Department of the Yerevan State Academy of Fine Arts, graduating in 1998, and pursued postgraduate studies from 1999 to 2002. In 1993, she began her journalism career at the youth newspaper *Yes*, and since 1998, she has been a member of the “Armenian Roerich Center” public organization. From 2002 to 2003, she authored, scripted, and directed the program *The Culture of Our Homeland* on the “Hayrenik” TV channel, which won the “Best Children’s Program” award at the 2002 Yalta International TV and Film Festival, while Gayane received the “Journalist of the Year” award from the Russian Journalists’ Union. In 2003, invited by the Russian Journalists’ Union and the International Academy of Television and Radio (IATR), she participated in the *Russia: A View from Outside* program, where her work *Siberian Notes* earned a gold medal and a special prize, and in 2005, it was recognized as the best in the “travel notes” genre at a contest by the MIR TV company in Almaty. From 2003 to 2006, she served as press secretary to the chairman of the Public Television and Radio Council of Armenia, hosting the *Good Morning* program, and from 2005 to 2006, she was the director of “Yerevan” radio. In 2006, she opened the “Aslamazyan Gallery” as its creator and director, then worked at “Yerkir Media,” hosting the Russian-language news program *Yerkir Today*. Since 2008, she has been the president of the “League for Cultural Preservation.” From 2009 to 2010, she headed the Analysis and Technical Control Department of the Public Television Council. From 2008 to 2010, she co-hosted the *Nostalgia* festival with Valdis Pelsh, during which Gérard Depardieu made a romantic proposal to her. From 2010 to 2017, she hosted *Good Morning, Armenians* on the “Armenia” TV channel. Her acting career includes roles in numerous films and series, such as *Refugees* (2006–2008), *Where Is My Man* (2010–2011), *Beyond the Line* (2011–2012), *Out of the Game* (2013), *Another Cinema* (2014), *Unfinished Flight* (2015), *Last Wish* (2016), *Special Department* (2016–2017, lead role), and Russian films *Murder for 100 Million* (2013) and *Hotel* (2015, lead role). She appeared in music videos for Hayko’s *Hello, Happiness* (2012) and Sevak Amroyan’s *My Brother and I* (2014). From 2013 to 2014, she was a brand ambassador for “Oriflame,” in 2015 for the “DeSheli” cosmetic line and the Spanish jewelry brand “Majorica” in Armenia. In 2012, she received the RA Police Medal “For Strengthening Cooperation,” and in 2015, the “Soyuz-2015 Heirs of Victory” medal. Gayane actively participates in photoshoots and continues to contribute to Armenian culture through her programs, roles, and public work.

—

2013 թ-ի հոկտեմբերի 12-ին Լոս-Անջելեսում   – զոհվել է Ստեփան Քիրեմիջյանը– հաղորդավար, «Լույս աշխարհի» կայքի և հեռուստահաղորդման հիմնադիր և վարող։

Բնակվում էր Լոս Անջելեսում, որտեղից էլ և վարում էր «Լույս աշխարհ» հեռուստահաղորդումը։ «Լույս աշխարհ» հաղորդաշարը 2013 թվականի սկզբից պարբերաբար հեռուստակամուրջ էր իրականացնում Հայաստանի հետ՝ ՀՌԱԿ կենտրոնական գրասենյակի միջոցով։
2013 թվականի հոկտեմբերի 5-ին, Քիրեմիջյանը իր վարած ավտոմեքենայով վթարի է ենթարկվել, ինչից հետո նրան տեղափոխել են հիվանդանոց։ Ստացած վերքերի հետևանքով, մահացել է հոկտեմբերի 12-ին։ Ըստ ոստիկանության զեկուցագրի, նա իր մեքենայով փակել է ղեկավարությունը կորցրած մեկ այլ մեքենայի մուտքը դեպի ազատուղի, որի հետևանքով տեղի կունենար առավել մեծ աղետ։

12 октября 2013 года в Лос-Анджелесе скончался телеведущий, основатель и ведущий сайта и телепрограммы «Луйс Ашхари» Степан Киремиджян. Жил в Лос-Анджелесе, откуда вел телепрограмму «Луйс Ашхар».  С начала 2013 года программа “Луйс Ашхар” регулярно проводит телемост с Арменией через центральный аппарат Армянского национального конгресса.
5 октября 2013 года Киремиджян попал в аварию на автомобиле, за рулем которого находился, после чего его доставили в больницу.  В результате полученных ранений он скончался 12 октября.  Согласно протоколу полиции, он использовал свою машину, чтобы заблокировать выезд на автостраду другой машины, потерявшей управление, в результате чего произошла бы еще более масштабная катастрофа.

On October 12, 2013, Stepan Kiremijyan, a broadcaster, founder and host of the “Luys Ashkhari” website and television program, died in Los Angeles..  He lived in Los Angeles, from where he hosted the “Luys Shkhar” TV program.  Since the beginning of 2013, the “Luys Shkhar” program has been regularly carrying out a TV bridge with Armenia through the Central Office of the Armenian National Congress.
On October 5, 2013, Kiremijian had an accident with the car he was driving, after which he was taken to the hospital.  As a result of his wounds, he died on October 12.  According to the police report, he used his car to block the entrance of another car that had lost control to the freeway, as a result of which a greater disaster would have occurred.

Արմեն Աշոտի Պետրոսյանը, առավել հայտնի որպես **Մենչ**, ծնվել է 1975 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Երևանում։ Հայ դերասան, պրոդյուսեր և հաղորդավար է, ով մեծ ճանաչում է ձեռք բերել «Ֆուլ Հաուս» սիթքոմում Սերգեյի դերով։

Մինչև 9-րդ դասարանը սովորել է Անտոն Չեխովի անվան թիվ 55 դպրոցում, 1992 թվականին ավարտել է Րաֆֆու անվան թիվ 36 դպրոցը, իսկ 1998 թվականին՝ Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանը։ Նրա կարիերան սկսվել է 1994 թվականին՝ ՈւՀԱ-ի «Նոր հայեր» թիմի հիմնադիր անդամ լինելով, որը 1994 թվականին դարձել է Հայաստանի չեմպիոն, 1997 թվականին՝ Բարձրագույն լիգայի հաղթող, 1998 թվականին՝ Ամառային սուպերգավաթի չեմպիոն։ 2002-2005 թվականներին եղել է Հայ TV հեռուստաընկերության գլխավոր պրոդյուսեր։ Հեղինակել և վարել է «Երեկոյան կոկտեյլ» (2003-2005), «Բլեֆ» (2005-2008), «7,5» (2006-2009) հաղորդումները։ Պրոդյուսերել է «Սուպեր դուետ» (2006), «Yere1» (2009-2014), «Եռաչափ սեր» (2012), «Տնից-տուն» (2013), «Արի պայմանավորվենք» (2014-2015), «Ֆուլ Հաուս» (2014-2019), «Հարս չկա» (2020), «Սիրո հասակ» (2022) նախագծերը։ Դերակատար է եղել «Ալպինիստներ» ֆիլմում (2014) և «Չամադան» ներկայացման մեջ (2021)։ 2009 թվականին մասնակցել է «Ֆորտ Բոյար» միջազգային հեռուստախաղին։ 2016-2019 թվականներին եղել է «Ռադիո Ջան»-ի տնօրեն։ Երաժշտական պրոդյուսեր է եղել Միհրան Ծառուկյանի, Արփի Գաբրիելյանի, Քրիստինա Եղոյանի, Գոռ Հակոբյանի և Աղաս Մանուկյանի համար։ «Yere1» հաղորդման ընթացքում արձակել է «Ես մենակ եմ, տխուր եմ» հումորային երգը, որը դարձել է ժողովրդական։ 2002 թվականին ամուսնացել է Քրիստինա Սմսարյանի հետ, ով նախկինում եղել է մոդել։ Նրանք ունեն երեք երեխա՝ Էլինա (2003) և երկվորյակներ Աշոտն ու Մարիան (2008)։ Մենչի բազմակողմանի գործունեությունը նշանակալի ներդրում է ունեցել հայկական հեռուստատեսության, հումորի և երաժշտության զարգացման մեջ։

### Русский

Видная фигура армянского телевидения

Армен Ашотович Петросян, более известный как **Менч**, родился 26 сентября 1975 года в Ереване. Армянский актёр, продюсер и телеведущий, прославившийся ролью Сергея в ситкоме «Полный дом». Учился в школе №55 имени Антона Чехова до 9-го класса, окончил школу №36 имени Раффи в 1992 году и Государственный экономический университет Армении в 1998 году. Карьера началась в 1994 году как сооснователя команды КВН «Новые армяне» (чемпион Армении 1994, победитель Высшей лиги 1997, чемпион Суперкубка лета 1998). В 2002–2005 годах был главным продюсером телеканала Hay TV. Создал и вёл шоу «Вечерний коктейль» (2003–2005), «Блеф» (2005–2008), «7,5» (2006–2009). Продюсировал проекты «Супер дуэт» (2006), «Yere1» (2009–2014), «Трёхмерная любовь» (2012), «Из дома в дом» (2013), «Давай договоримся» (2014–2015), «Полный дом» (2014–2019), «Нет невесты» (2020), «Возраст любви» (2022). Снимался в фильме «Альпинисты» (2014) и спектакле «Чемодан» (2021). В 2009 году участвовал в телешоу «Форт Боярд». В 2016–2019 годах был директором «Радио Джан». Продюсировал таких артистов, как Мигра Царукян, Арпи Габриэлян, Кристина Егоян, Гор Акопян и Агас Манукян. В рамках шоу «Yere1» исполнил юмористическую песню «Я одинок, мне грустно», ставшую народной. В 2002 году женился на Кристине Смсарян, бывшей модели. У них трое детей: Элина (2003) и близнецы Ашот и Мария (2008). Многогранная деятельность Менча внесла значительный вклад в развитие армянского телевидения, юмора и музыки.

### English

A Prominent Figure in Armenian Television

Armen Ashotovich Petrosyan, better known as **Mench**, was born on September 26, 1975, in Yerevan. An Armenian actor, producer, and TV host, he gained fame for his role as Sergey in the sitcom *Full House*. He studied at School No. 55 named after Anton Chekhov until the 9th grade, graduated from School No. 36 named after Raffi in 1992, and the State University of Economics of Armenia in 1998. His career began in 1994 as a co-founder of the KVN team “New Armenians” (Armenian champion 1994, Higher League winner 1997, Summer Supercup champion 1998). From 2002 to 2005, he was the chief producer of Hay TV. He created and hosted *Evening Cocktail* (2003–2005), *Bluff* (2005–2008), and *7.5* (2006–2009). He produced projects like *Super Duet* (2006), *Yere1* (2009–2014), *Three-Dimensional Love* (2012), *From House to House* (2013), *Let’s Make a Deal* (2014–2015), *Full House* (2014–2019), *No Bride* (2020), and *Age of Love* (2022). He acted in the film *Alpinists* (2014) and the play *Suitcase* (2021). In 2009, he participated in the TV show *Fort Boyard*. From 2016 to 2019, he was the director of *Radio Jan*. He produced artists such as Migran Tsarukyan, Arpi Gabrielyan, Kristina Yeghoyan, Gor Hakobyan, and Agas Manukyan. During the *Yere1* show, he performed the humorous song “I’m Alone, I’m Sad,” which became widely popular. In 2002, he married Kristina Smsaryan, a former model. They have three children: Elina (2003) and twins Ashot and Maria (2008). Mench’s multifaceted work has significantly contributed to the development of Armenian television, humor, and music.

### Վերնագրերի տարբերակներ (Հայերեն)
1. Մենչ՝ Հայկական Հեռուստատեսության Երևելի Դեմք 
2. Արմեն Պետրոսյան՝ Ֆուլ Հաուսի Սերգեյ և Պրոդյուսեր 
3. Մենչ՝ Հայ Հումորի և Երաժշտության Վարպետ 
4. Մենչի Ուղին՝ ՈւՀԱ-ից Դեպի Հեռուստատեսություն 
5. Արմեն Պետրոսյան՝ Դերասան, Պրոդյուսեր, Հաղորդավար 

### Заголовки (Русский)
1. Менч: Видная фигура армянского телевидения 
2. Армен Петросян: Сергей из «Полного дома» и продюсер 
3. Менч: Мастер армянского юмора и музыки 
4. Путь Менча: От КВН до телевидения 
5. Армен Петросян: Актёр, продюсер, ведущий 

### Headlines (English)
1. Mench: A Prominent Figure in Armenian Television 
2. Armen Petrosyan: Sergey from *Full House* and Producer 
3. Mench: Master of Armenian Humor and Music 
4. Mench’s Journey: From KVN to Television 
5. Armen Petrosyan: Actor, Producer, and Host

Սամվել Մհերի Խալաթյանը մահացել է 2024 թվականի սեպտեմբերի 14-ին։ Նա հայ գրող, դրամատուրգ, արձակագիր, բանաստեղծ, երգիծաբան էր, ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2010), Վանաձորի պատվավոր քաղաքացի (2020), Հայաստանի Գրողների, Թատերական գործիչների, Ժուռնալիստների, Նկարիչների միությունների և Ժուռնալիստների միջազգային ֆեդերացիայի (IFJ) անդամ։

Ծնվել է 1950 թվականի հունվարի 9-ին Կիրովականում (այժմ՝ Վանաձոր), Հայկական ԽՍՀ։ 1967 թվականին ավարտել է Մ. Մաշտոցի անվան միջնակարգ դպրոցը, 1978 թվականին՝ Վանաձորի մանկավարժական ինստիտուտի բանասիրական ֆակուլտետը։

Դեռ դպրոցական տարիներից աշխատել է շինարարությունում, 1967 թվականից՝ որպես բանվոր, Վանաձորի պետական թատրոնում՝ սկսնակ դերասան, «Կառուցող» թերթում՝ գրական աշխատող։ 1970-1972 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում։ 1972 թվականից աշխատել է «Գուգարք» և «Կայծ» թերթերում՝ որպես գրական աշխատող և բաժնի վարիչ։ 1982 թվականից եղել է ՀԿԿ Կիրովականի քաղկոմի մամուլի և մշակույթի գծով հրահանգիչ։ 1988 թվականին ակտիվորեն մասնակցել է Ղարաբաղյան շարժմանը, «Ղարաբաղ» կոմիտեի ստեղծմանը, ինչի համար հեռացվել է ԽՄԿԿ-ից։ 1990 թվականին ընտրվել է Վանաձորի քաղխորհրդի պատգամավոր և նշանակվել «Վերածնունդ» թերթի գլխավոր խմբագիր։ 1996 թվականին դարձել է «Լոռու մարզ» թերթի գլխավոր խմբագիր։ Հիմնադրել և խմբագրել է «Եղինջ», «Խաթաբալա», «Արփի» և «Նշտար» թերթերը։ 1999 թվականին նշանակվել է Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի տնօրեն։ 2003-2007 թվականներին աշխատել է Երևանի Հայաստանի ազգային պատկերասրահում՝ որպես փոխտնօրեն և գիտական քարտուղար։ 2007 թվականից եղել է Լոռու մարզպետի օգնական, 2011 թվականից՝ մարզպետարանի տեղեկատվության և հասարակայնության հետ կապերի բաժնի պետ, իսկ 2016-2019 թվականներին՝ կրոնական և հասարակական կազմակերպությունների հետ աշխատանքի պատասխանատու։ 1985 թվականից եղել է Վանաձորի պետական թատրոնի գեղարվեստական խորհրդի անդամ, 2016 թվականից՝ գրական մասի վարիչ։

Սամվել Խալաթյանի ստեղծագործական ժառանգությունը բազմաժանր է՝ ընդգրկելով 52 ժողովածու, այդ թվում՝ բանաստեղծություններ, վիպակներ, մենագրություններ, պիեսներ և երգիծանքներ։ Նրա գործերը թարգմանվել են ռուսերեն, ռումիներեն, պարսկերեն, լեհերեն, ֆրանսերեն, անգլերեն և այլ լեզուներով։ Նրա 30 պիեսները բեմադրվել են 79 անգամ Հայաստանի և արտերկրի (Հալեպ, Կիպրոս, Լոս Անջելես, Ստամբուլ, Քյոլն, Ստեփանակերտ, Թբիլիսի) թատրոններում։ Նրա «Վերջին ծաղրածուն» տրագիկոմեդիան 2004 թվականին SIBIU միջազգային թատերական փառատոնում ճանաչվել է տարվա լավագույն պիեսներից մեկը։ Խալաթյանը հեղինակել է նաև «Հարևաններ» ֆոլկ-օպերայի լիբրետոն, «Թումանյանական աշխարհ» պարային ներկայացման տեքստը, կարճամետրաժ ֆիլմերի սցենարներ և բազմաթիվ երգերի խոսքեր։ Նրա «Կեսօրյա ստվերներ» վիպակի հիման վրա նկարահանվել է «Անցյալի ստվերներ» սերիալը (2013)։ Նա պարգևատրվել է բազմաթիվ մրցանակներով, այդ թվում՝ ՀՀ Երախտագիտության մեդալով (2016), «Արտավազդ» մրցանակով (2013), Վանաձորի պատվավոր քաղաքացու կոչմամբ (2020) և այլն։ Սամվել Խալաթյանի ստեղծագործությունները մեծ ներդրում են ունեցել հայ գրականության, թատերարվեստի և մշակույթի զարգացման գործում։

### Русский

Добрый рыцарь сатиры

Самвел Мгерович Халатян скончался 14 сентября 2024 года. Он был армянским писателем, драматургом, прозаиком, поэтом, сатириком, заслуженным деятелем культуры Армении (2010), почётным гражданином Ванадзора (2020), членом Союза писателей, театральных деятелей, журналистов и художников Армении, а также Международной федерации журналистов (IFJ). Родился 9 января 1950 года в Кировакане (ныне Ванадзор), Армянская ССР. В 1967 году окончил среднюю школу имени М. Маштоца, а в 1978 году — филологический факультет Ванадзорского педагогического института.

С школьных лет работал на стройке, с 1967 года — рабочим на производстве, начинающим актёром в Ванадзорском государственном театре, литературным сотрудником газеты «Каруцог». В 1970–1972 годах служил в Советской армии. С 1972 года работал в газетах «Гугарк» и «Кайц» литературным сотрудником и заведующим отделом. С 1982 года был инструктором по вопросам печати и культуры в Кироваканском горкоме КПСС. В 1988 году активно участвовал в Карабахском движении, создании и деятельности местного комитета «Карабах», за что был исключён из КПСС. В 1990 году избран депутатом городского совета Ванадзора и назначен главным редактором газеты «Верацнунд». В 1996 году стал главным редактором областной газеты «Лори марз». Основал и редактировал сатирические журналы «Егиндж» и «Хатабала», общественно-политическую газету «Арпи» и медицинскую газету «Нштар». В 1999 году назначен директором Ванадзорского государственного драматического театра имени О. Абеляна. В 2003–2007 годах работал в Ереване заместителем директора и научным секретарём Национальной галереи Армении. С 2007 года был помощником губернатора Лорийской области, с 2011 года — начальником отдела информации и связей с общественностью Лорийской областной администрации, а с 2016 по 2019 год — ответственным за работу с религиозными и общественными организациями. С 1985 года был членом художественного совета Ванадзорского театра, а с 2016 года — заведующим литературной частью.

Творческое наследие Самвела Халатяна многожанрово: он опубликовал 52 сборника, включая стихи, повести, монографии, пьесы и сатиру. Его произведения переведены на русский, румынский, персидский, польский, французский, английский и другие языки. 30 его пьес были поставлены 79 раз в театрах Армении и за рубежом (Алеппо, Кипр, Лос-Анджелес, Стамбул, Кёльн, Степанакерт, Тбилиси). Трагикомедия «Последний шут» в 2004 году на международном театральном фестивале SIBIU была признана одной из лучших пьес года. Халатян написал либретто для фолк-оперы «Соседи» Степана Ростуна (1983), текст для танцевального спектакля «Туманяновский мир» ансамбля «Оровел» (2019), сценарии для короткометражных фильмов и тексты песен. По мотивам его повести «Полуденные тени» снят сериал «Тени прошлого» (2013). Он был удостоен множества наград, включая медаль Благодарности РА (2016), премию «Артавазд» (2013), звание почётного гражданина Ванадзора (2020) и другие. Творчество Самвела Халатяна внесло значительный вклад в развитие армянской литературы, театрального искусства и культуры.

### English

The Good Knight of Satire

Samvel Mherovich Khalatyan passed away on September 14, 2024. He was an Armenian writer, playwright, prose writer, poet, and satirist, Honored Cultural Figure of Armenia (2010), Honorary Citizen of Vanadzor (2020), and a member of the Writers’, Theater Workers’, Journalists’, and Artists’ Unions of Armenia, as well as the International Federation of Journalists (IFJ). Born on January 9, 1950, in Kirovakan (now Vanadzor), Armenian SSR, he graduated from M. Mashtots Secondary School in 1967 and the philological faculty of Vanadzor Pedagogical Institute in 1978.

From his school years, he worked in construction, and from 1967 as a factory worker, a beginner actor at the Vanadzor State Theater, and a literary staff member at the *Karutsog* newspaper. From 1970 to 1972, he served in the Soviet Army. From 1972, he worked at the *Gugark* and *Kayts* newspapers as a literary staff member and department head. From 1982, he was an instructor for press and culture at the Kirovakan City Committee of the Communist Party. In 1988, he actively participated in the Karabakh movement and the creation of the local “Karabakh” committee, for which he was expelled from the Communist Party. In 1990, he was elected a deputy of the Vanadzor City Council and appointed editor-in-chief of the *Veratsnund* newspaper. In 1996, he became editor-in-chief of the *Lori Marz* regional newspaper. He founded and edited the satirical magazines *Yeginj* and *Khatabala*, the socio-political newspaper *Arpi*, and the healthcare newspaper *Nshtar*. In 1999, he was appointed director of the Vanadzor Hovhannes Abelyan State Dramatic Theater. From 2003 to 2007, he worked in Yerevan as deputy director and scientific secretary of the National Gallery of Armenia. From 2007, he was an assistant to the Lori region governor, from 2011, head of the information and public relations department of the Lori Regional Administration, and from 2016 to 2019, responsible for work with religious and public organizations. Since 1985, he was a member of the artistic council of the Vanadzor State Theater, and from 2016, head of its literary department.

Samvel Khalatyan’s creative legacy is multifaceted, encompassing 52 collections, including poetry, novels, monographs, plays, and satire. His works have been translated into Russian, Romanian, Persian, Polish, French, English, and other languages. His 30 plays have been staged 79 times in theaters in Armenia and abroad (Aleppo, Cyprus, Los Angeles, Istanbul, Cologne, Stepanakert, Tbilisi). His tragicomedy *The Last Jester* was recognized as one of the best plays of 2004 at the SIBIU International Theater Festival. Khalatyan authored the libretto for Stepan Rostom’s folk opera *Neighbors* (1983), the text for the dance performance *Tumanyan World* by the *Orovel* ensemble (2019), scripts for short films, and lyrics for numerous songs. The TV series *Shadows of the Past* (2013) was based on his novel *Midday Shadows*. He received numerous awards, including the RA Medal of Gratitude (2016), the *Artavazd* Award (2013), the title of Honorary Citizen of Vanadzor (2020), and others. Samvel Khalatyan’s work significantly contributed to the development of Armenian literature, theater, and culture.

Ֆելիքս Հենրիկի Խաչատրյանը ծնվել է 1978 թվականի սեպտեմբերի 7-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ։ Նա հայ հաղորդավար և ռեփեր է։

Սովորել է Երևանի թիվ 33, 178 և 68 միջնակարգ դպրոցներում։ 1990-1995 թվականներին սովորել և աշխատել է Երևանի «Մետրո» թատրոնում, ապա՝ Էդգար Էլբակյանի անվան արտիստական թատրոնում։ 1995-1999 թվականներին սովորել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտում։ 1996 թվականից աշխատել է Հայաստանի Երգի պետական թատրոնում։ Ուսանողական տարիներին ելույթ է ունեցել որպես երգիչ և հանդիսավար։ 2001-2009 թվականներին աշխատել է Հայաստանի հանրային հեռուստաընկերությունում, «Նոր ալիք» և «Սիգմա TV» ընկերություններում՝ վարելով «Օտար խաղեր», «Թեժ տասնյակ», «Երկու աստղ» և այլ հաղորդումներ։ 2008-2013 թվականներին եղել է «Արմենիա» հեռուստաընկերության հաղորդավար՝ վարելով «Ֆորտ Բոյարդ», «3 պատ», «Բարի լույս, հայեր», «Հեռուստախոհանոց» և այլ նախագծեր։ 2017-2018 թվականներին Հանրային հեռուստաընկերությամբ վարել է «Սիրո բանաձև», իսկ 2021-ին՝ «Դիմակահանդես» հեռուստանախագիծը։ 2010 թվականին հիմնել է «3.33» հիփ-հոփ խումբը և 2011-ին թողարկել «Խաչբառ» ալբոմը։ Ֆելիքսն ամուսնացած է նկարչուհի Գոհար Պարույրյանի հետ, և 2018 թվականին ծնվել է նրանց որդին։ Ֆելիքս Խաչատրյանի բազմակողմանի գործունեությունը նպաստել է հայկական հեռուստատեսության և երաժշտության զարգացմանը։

### Русский

Многоликий деятель армянской культуры

Феликс Генрикович Хачатрян родился 7 сентября 1978 года в Ереване, Армянская ССР. Он армянский телеведущий и рэпер. Учился в ереванских школах № 33, 178 и 68. В 1990–1995 годах учился и работал в ереванском театре «Метро», затем в Артистическом театре имени Эдгара Элбакяна. В 1995–1999 годах обучался в Ереванском государственном институте театра и кино. С 1996 года работал в Государственном театре песни Армении. В студенческие годы выступал как певец и ведущий. В 2001–2009 годах работал на Общественном телевидении Армении, каналах «Новая волна» и «Сигма TV», ведя программы «Чужие игры», «Горячая десятка», «Две звезды» и другие. В 2008–2013 годах был ведущим на телеканале «Армения», где вёл проекты «Форт Боярд», «3 стены», «Доброе утро, армяне», «Телевизионная кухня» и другие. В 2017–2018 годах вёл программу «Формула любви» на Общественном телевидении, а в 2021 году — телепроект «Маскарад». В 2010 году основал хип-хоп группу «3.33» и в 2011 году выпустил альбом «Кроссворд». Феликс женат на художнице Гоар Паруйрян, в 2018 году у них родился сын. Многогранная деятельность Феликса Хачатряна внесла значительный вклад в развитие армянского телевидения и музыки.

### English

A Multifaceted Figure in Armenian Culture

Felix Henrikovich Khachatryan was born on September 7, 1978, in Yerevan, Armenian SSR. He is an Armenian television host and rapper. He studied at Yerevan schools No. 33, 178, and 68. From 1990 to 1995, he studied and worked at the Yerevan “Metro” Theatre, later at the Edgar Elbakyan Artistic Theatre. From 1995 to 1999, he attended the Yerevan State Institute of Theatre and Cinema. Since 1996, he has worked at the State Song Theatre of Armenia. During his student years, he performed as a singer and host. From 2001 to 2009, he worked at Armenia’s Public Television, “New Wave,” and “Sigma TV,” hosting programs such as “Foreign Games,” “Top Ten,” “Two Stars,” and others. From 2008 to 2013, he was a host at “Armenia” TV, leading projects like “Fort Boyard,” “3 Walls,” “Good Morning, Armenians,” “TV Kitchen,” and more. In 2017–2018, he hosted “Formula of Love” on Public Television, and in 2021, the “Masquerade” TV project. In 2010, he founded the hip-hop group “3.33” and released the album “Crossword” in 2011. Felix is married to artist Gohary Paruyryan, and their son was born in 2018. Felix Khachatryan’s versatile work has significantly contributed to the development of Armenian television and music.