Նա առաջիններից  հասկացավ, որ պետք է հույսը դնի  սեփական ուժերի վրա, վաճառեց իր մեքենան, գնեց զենք և կազմեց թշնամուն դիմակայելու պատրաստ ջոկատ

1958 թվականի փետրվարի 14-ին Մարտակերտի շրջանի Մոխրաթախ գյուղում ծնվել է Արցախի հերոս Վլադիմիր Բալայանը։

1991 թվականի ձմռանը Վլադիմիր Բալայանն ու Լեոնիդ Ազգալդյանը հանդիպեցին Շահումյանում։   Այս ծանոթությունը ընդմիշտ կապեց նրանց ճակատագրերը միմյանց հետ։
Այս ծանոթությունը ճակատագրական դարձավ ողջ ազատագրական պայքարի համար։   Լեոնիդի և Վլադիմիրի հիմնադրած զորամասը 1990-1991 թվականներին կոչվել է «Ազատագրական բանակ», ինչը աննախադեպ իրադարձություն էր հայկական զորամասերի պատմության մեջ։   Ջոկատում տիրում էր ջերմ, ընկերական մթնոլորտ և խիստ կարգապահություն։   Զինվորներին խստիվ արգելվել է ալկոհոլ և ծխախոտ օգտագործել։   Նրանք տիրապետում էին արևելյան մարտարվեստներին և անընդհատ ամրացնում իրենց մարմինները։
Երբ թշնամին մոտեցել է Մարտակերտին, նրա կինը, անհանգստությունից լաց լինելով, խնդրել է Վլադիմիրին ընտանիքին գյուղից դուրս բերել, Վլադիմիրն արձագանքել է.   «Ընտանիքիս որ հանեմ, կասեն՝ հրամանատարը փախչում է».   Եվ նա ընտանիքը թողել է գյուղում մինչև իր վերջին օրը։   Ազատագրական բանակը փայլուն հաղթանակներ է տոնել.   Երկու տարի մասնակցելով մարտական գործողություններին՝ նրանք ազատագրել են 24 գյուղ՝ պաշտպանելով ողջ շրջանը՝ ընդամենը 4 զոհով։  Ցավոք, հրամանատարներն իրենք դարձան 5-րդ և 6-րդ:

14 февраля 1958 года в с.Мохратах, Мартакертский район- родился Владимир Балаян- герой Арцаха.
Он  одним из первых  понял, что рассчитывать следует только на свои силы, и начал действовать.  Он продал машину, купил оружие и сформировал отряд, готовый противостоять врагу.  Зимой 1991 года Владимир Балаян и Леонид Азгалдян встретились в Шаумяне.  Это знакомство навсегда связало их судьбы друг с другом.
Это знакомство  стало судьбоносной для всей освободительной борьбы.  Воинское соединение, основанное Леонидом и Владимиром, в 1990-1991 годах носило название «Армия освобождения», что было беспрецедентным событием в истории армянских воинских частей.  В отряде царила теплая, дружеская атмосфера и строгая дисциплина.  Солдатам строго запрещалось употреблять алкоголь и табак.  Они освоили восточные боевые искусства и постоянно закаляли свое тело.
Когда враг приблизился к Мартакерту, его  жена, плача от тревоги, попросила Владимира вывезти семью из села, Владимир ответил .  «Если я вывезу семью  скажут, что командир убегает».  И он оставил свою семью в деревне до последнего дня.  Освободительная армия праздновала блестящие победы.  Участвуя в боевых действиях в течение двух лет, они освободили 24 села, защитив целый регион имея всего 4 погибших. К сожалению, 5-ми и 6-ми стали сами командиры.

On February 14, 1958, Vladimir Balayan, a hero of Artsakh, was born in the village of Mokhratakh, Martakert region.
He was one of the first to understand that one should rely only on one’s own strength, and began to act. He sold his car, bought a weapon and formed a detachment ready to confront the enemy. In the winter of 1991, Vladimir Balayan and Leonid Azgaldyan met in Shahumyan. This acquaintance forever linked their destinies with each other.
This acquaintance became fateful for the entire liberation struggle. The military unit founded by Leonid and Vladimir was called the “Liberation Army” in 1990-1991, which was an unprecedented event in the history of Armenian military units. A warm, friendly atmosphere and strict discipline reigned in the detachment. The soldiers were strictly forbidden to drink alcohol and tobacco. They mastered oriental martial arts and constantly tempered their bodies.  When the enemy approached Martakert, his wife, crying with anxiety, asked Vladimir to take the family out of the village, Vladimir replied. “If I take the family out, they will say that the commander is running away.” And he left his family in the village until the last day. The Liberation Army celebrated brilliant victories. Participating in combat for two years, they liberated 24 villages, defending an entire region with only 4 deaths. Unfortunately, the commanders themselves became the 5th and 6th.