Նրա «Հիշատակարան»-ը դասվում է հայ գրականության նշանակալի երևույթների շարքին

1802 թվականի փետրվարի 26-ին Թիֆլիսում ծնվել է բանաստեղծ, արձակագիր, պատմաբան, ուսուցիչ, գրական և հասարակական գործիչ Գաբրիել Սերովբի Պատկանյանը։  Միքայել Պատկանյանի եղբայրը՝ Ռաֆայել Պատկանյանի հայրը։

1826 թվականին տեղափոխվել է Նոր-Նախիջեւան (այժմ՝ Դոնի Ռոստով), քաղաքային դպրոցում դասավանդել է հայերեն, ռուսերեն, պատմություն, աշխարհագրություն, աչքի է ընկել հասարակական գործունեությամբ։   Պատկանյանը եկեղեցու փողերով գնված հացահատիկով օգնում էր աղքատ գյուղացիներին և բարձրացնում եկեղեցու եկամուտների մասին հաշվետվություն ներկայացնելու հարցը։   Այդ պատճառով նա 1832 թվականին հեռացվել է դպրոցից։   1836 թվականին բացել է մասնավոր դպրոց, որտեղ նրա աշակերտներն են եղել Միքայել Նալբանդյանը, որդին՝ Ռաֆայել Պատկանյանը և այլք։
1847 թվականին Ներսես Աշտարակեցու հրավերով վերադարձել է Թիֆլիս, նշանակվել Նորաշենի եկեղեցու առաջնորդ, իսկ 1850 թվականին՝ Ներսիսյան դպրոցի տեսուչի պաշտոնակատար։
1852 թվականին Խալիբյանի դեմ կազմակերպված մահափորձին մասնակցելու մեղադրանքով 7 տարի բանտարկվել է Ռոստովի բանտում։  1860 թվականին ազատ է արձակվել, բայց կայսերական հրամանով ցմահ աքսորվել է Վյատկա,  բայց հայ համայնքի ջանքերով 1862 թվականին տեղափոխվել է Կոստրոմա, ապա մեկ տարի անց՝ Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ սկսել է ուսուցչական և գրական աշխատանք։
Հեղինակ է պատմական ուսումնասիրությունների՝ «Պատմություն հայ ժողովրդի» (1863 թ.) «Հիշատակարան» աշխատությունը, որը փաստերի առատության և գրելու ոճի վարպետության շնորհիվ դասվում է հայ նոր գրականության նշանակալի երևույթների շարքին։   1850 թվականին թարգմանել է Շեքսպիրի Համլետը, որից պահպանվել են մի քանի տեսարաններ։

26 февраля 1802 года в Тифлисе- родился Габриэль Серовбеевич Патканян- поэт, прозаик, историк, педагог, литературно- общественный деятель. Брат Микаэла Патканяна, отец Рафаэля Патканяна.
В 1826 году он переехал в Нор- Нахичевань (ныне Ростов на Дону), преподавал в городской школе армянский, русский язык, историю, географию, отличился общественной деятельностью.  Патканян помогал бедным сельчанам зерном, купленным на деньги церкви, поставил вопрос об отчетности за доходы церкви.  По этой причине его исключили из училища в 1832 году.  В 1836 году он открыл частную школу, где его учеником были Микаэл Налбандян, его сын  Рафаэль Патканян и другие.
В 1847 году по приглашению Нерсеса Аштаракеци он вернулся  в Тифлис, был назначен настоятелем Норашенской церкви, а в 1850 году назначен исполняющим обязанности инспектора школы Нерсисян
В 1852 году он был заключен в ростовскую тюрьму на 7 лет по обвинению в участии в организованном покушении на Халибяна. В 1860 году  был освобожден, но был  императорским приказом сослан пожизненно в Вятку. но усилиями армянской  общественности  был переведен в 1862 году в Кострому, затем, через год, в Петербург, где занялся педагогической и литературной работой.
Он автор  исторических исследований: «История армянского народа» (1863), Большую ценность представляет произведение «Хишатакаран», которое по обилию фактов и мастерству стиля письма входит в число значительных явлений новой армянской литературы.  В 1850 году он перевел «Гамлета» Шекспира, из которого сохранилось несколько сцен.

In February 26, 1802 in Tiflis – Gabriel Serovb Patkanyan was born – a poet, prose writer, historian, teacher, literary and public figure. Brother of Mikael Patkanyan, father of Rafael Patkanyan.
In 1826, he moved to Nor-Nakhichevan (now Rostov-on-Don), taught Armenian, Russian, history, geography in the city school, distinguished himself with social activities. Patkanyan helped poor villagers with grain bought with church money, raised the issue of reporting on church income. For this reason, he was expelled from school in 1832. In 1836, he opened a private school, where his students were Mikael Nalbandyan, his son Rafael Patkanyan and others.  In 1847, at the invitation of Nerses Ashtaraketsi, he returned to Tiflis, was appointed rector of the Norashen church, and in 1850 was appointed acting inspector of the Nersisyan school. In 1852, he was imprisoned in Rostov for 7 years on charges of participating in an organized assassination attempt on Khalibyan. In 1860, he was released, but was exiled for life by imperial order to Vyatka. but through the efforts of the Armenian public, he was transferred in 1862 to Kostroma, then, a year later, to St. Petersburg, where he took up pedagogical and literary work. He is the author of historical studies: “History of the Armenian People” (1863), Of great value is the work “Khishatakaran”, which, due to the abundance of facts and mastery of the writing style, is among the significant phenomena of new Armenian literature. In 1850, he translated Shakespeare’s Hamlet, from which several scenes have been preserved.