29 նոյեմբերի 1925 թ- Հիմնադրվեց Երևանի Նոր-Արաբկիր վարչական շրջանը։  Թաղամասի հիմնական ձևավորումը ստեղծվել է Ալեքսանդր Թամանյանի կողմից:

  Արաբկիր գավառից փրկվածներից մի մասը  Հայաստան  գաղթեց  տարբեր կողմերից
և ի հիշատակ իրենց հայրենի  հիմնեցին Հայրենակցական միություններ։   Նրանց նվիրյալ աշխատանքի և աջակցության շնորհիվ տարածքը վերափոխվեց։   Այստեղ կառուցվեցին   բազմաթիվ տներ, ստեղծվեցին  ծառապատ փողոցներ, աղբյուրներ։   Արաբկիրում ստեղծվեցին փոքր գործարաններ՝ փայտամշակման, հագուստի, կոշիկի և այլ ձեռնարկություններ։  Նոր- Արաբկիրը հիմնվեց նախկինում Շահար անունով Երևանի  թաղամասից հյուսիս։  Բայց ավելի ուշ, երբ Երևանի սահմաններն ընդլայնվեցին, տարածքը մտավ Երևան, թաղամասը վերափոխվեց և դարձավ Երևանի ամենախիտ բնակեցված թաղամասերից մեկը, և Նոր Արաբկիրին սահմանակից գյուղեր, ինչպիսիք են Այգեձոր գյուղը և այլն, նույնպես ներառվեցին։ Վարչական շրջանը, երբ Նոր-Արաբկիրը մտավ Երևան, կոչվեց Բաքվի 26 կոմիսարների անունով , արաբկիրցիների կառուցած տներից շատերը  քանդվեցին և կառուցվեցին  բազմահարկ շենքեր  ստեղծագործական և մասնագիտական միությունների ներկայացուցիչների համար (գրողների միություն, նկարիչների միություն, երկրաբանների միություն և այլն) թոշակի անցած զինվորականների համար,  առաջատար ձեռնարկությունների վաստակավոր վետերանների համար,  կոոպերատիվ շենքեր , և  շրջանի բնակիչների արաբկիրցիների  տոկոսը Նոր-Արաբկիրում զգալիորեն նվազեց

29 ноября 1925 года- Основан Нор- Арабкирский административный район Еревана. Основной проект района создан Александром Таманяном.Название происходит от провинции Арабкир Малатийского региона Западной Армении, где в начале 20 века, до резни, проживало 18 382 человека.  Некоторые из выживших мигрировали в Армению с разных сторон
и в память о родном Арабкире основали Патриотические союзы.  Благодаря самоотверженному труду и поддержке жителей Арабкир преобразился.  Здесь было построено множество домов, созданы обсаженные деревьями улицы и родники.  В Арабкире были созданы небольшие фабрики: деревообрабатывающие, швейные, обувные и другие предприятия. Арабкирцы строились к северу от ереванского  поселения ранее известного как Шахар. Но позже, когда границы Еревана расширились, территория вошла в  Ереван, район преобразовывался и стал одним из самых густонаселенных районов Еревана, так же в админстративный район вошли села граничащие с Нор-Арабкиром  такие как село Айгедзор и другие.После вхождения в Ереван Нор-Арабкиру было дано название район имени 26-и бакинских коммисаров.Начали передавать земельные участки для строительства домов людям дома которых сносили в центральной части Еревана и строить дома для представителей творческих и профессиональных союзов(союз писателей, союз художников , союз геологов и других) для  военных уходящих в отставку , дома для заслуженных ветеранов ведущих предприятий,  кооперативные дома и доля арабкирцев в районе значительно снизилась.

November 29, 1925 – Nor-Arabkir administrative district of Yerevan was founded. The main project of the district was created by Alexander Tamanyan. The name comes from the Arabkir province of the Malatya region of Western Armenia, where 18,382 people lived at the beginning of the 20th century, before the massacre. Some of the survivors migrated to Armenia from different sides and founded Patriotic Unions in memory of their native Arabkir. Thanks to the selfless work and support of the residents, Arabkir was transformed. Many houses were built here, tree-lined streets and springs were created. Small factories were created in Arabkir: woodworking, sewing, shoe and other enterprises. Arabkir residents were built to the north of the Yerevan settlement formerly known as Shahar.  But later, when the borders of Yerevan expanded, the territory was included in Yerevan, the district was transformed and became one of the most densely populated districts of Yerevan, and villages bordering Nor Arabkir, such as the village of Aygedzor and others, were included in the administrative district. After entering Yerevan, Nor Arabkir was given the name of the district named after the 26 Baku commissars. They began to transfer land plots for the construction of houses to people whose houses were demolished in the central part of Yerevan and build houses for representatives of creative and professional unions (the Union of Writers, the Union of Artists, the Union of Geologists and others), for military personnel retiring, houses for honored veterans of leading enterprises, cooperative houses and the proportion of Arabkir residents in the district significantly decreased.

1967 թվականի նոյեմբերի 29-ին Երևանում  բացվեց Ծիծեռնակաբերդի բլրի վրա կառուցված 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակին համալիրը։

Խորհրդային Հայաստանում առաջին անգամ պետական մակարդակով երկարատև հարկադիր լռությունից հետո  հ Մեծ եղեռնի զոհերի հիշատակի օր հռչակվել է 1965 թվականին՝ Մեծ ջարդերի 50-րդ տարելիցին։  Ճարտարապետներն ընտրել են երեք մասից բաղկացած հուշահամալիրի կառուցման սկզբունքը.  12 բազալտե սյուները թեքված դեպի անմար կրակի կողմը, որոնք բաց գագաթով կոնաձեւ կառուցվածք են կազմում, խորհրդանշում են Մեծ ջարդի զոհերի դամբարանը։  Դեպի երկինք ձգվող օբելիսկը հայ ժողովրդի վերածննդի խորհրդանիշն է։  Հուշահամալիրը համալրվում է հուշահամալիրով, որի հակառակ կողմում 1996 թվականից ի վեր պարսպապատվել են Հայոց ցեղասպանության դեմ բողոքի ձայն բարձրացրած հասարակական-քաղաքական գործիչների մոխիրները՝ բերված նրանց գերեզմաններից։  2002 թվականից հուշապատի վրա փորագրված են Օսմանյան կայսրության հայաբնակ խոշոր քաղաքների անունները։Հուշահամալիրի կառուցումն ուներ համապետական նշանակություն։  Շատ հայեր, հանրապետության տարբեր քաղաքներից ու գյուղերից շաբաթ և կիրակի օրերին գալիս էին շինհրապարակ և կամավոր օգնություն էին առաջարկում շինարարներին։
Սկզբում հուշահամալիրի բացման արարողությունը նախատեսված էր 1967 թվականի ապրիլի 24-ին, սակայն հետաձգվեց նոյեմբերի 29-ին՝ Հայաստանի խորհրդայնացման օրը։  Հուշարձանի բացումը, որին ներկա էին հանրապետության բարձրաստիճան պաշտոնյաներ ու գործիչներ, հեռարձակվեց հանրային ռադիոյով և հեռուստատեսությամբ։
1968 թվականին հուշահամալիրը ներկայացվել է երիտասարդ ճարտարապետների համամիութենական ամենամյա ստուգատեսին և արժանացել առաջին աստիճանի դիպլոմի՝ Հուշահամալիրի կառուցման և ոգեկոչման միջոցառումների կազմակերպման գլխավոր նախաձեռնողներից էր կենտրոնական կոմիտեի առաջին քարտուղարը Յակով Զարոբյան (1908-1980 թթ.).  Հայրենասերն ու պետական գործիչը ապահովեց ոչ միայն տնտեսական բարձր ցուցանիշներ, այլև անտեսելով կուսակցական գաղափարաքաղաքական սահմանափակումները, սկսեց իրականացնել իր ժամանակ անհնարին թվացող ազգային ծրագրեր՝ կապեր հաստատել Սփյուռքի հետ, կազմակերպել Մեծ Եղեռնի 50-ամյակի միջոցառումներ, Մեծ կոտորածին նվիրված հուշահամալիրի կառուցում և այլն։
Դեռևս 1964 թվականին նրա հանդիպումներն ու քննարկումները տեղի են ունեցել ԽՍՀՄ բարձրաստիճան պաշտոնյաների՝ հայատյաց Մ.Սուսլովի, Ա.Գրոմինկոյի, Ն.Պոդգորնիի, ինչպես նաև Ն.Խրուշչովի, Լ.Բրեժնևի հետ, որոնց ընթացքում փորձել է. անձամբ նրանցից թույլտվություն ստանալ իրենց ծրագրերի իրականացման համար։
1964 թվականի դեկտեմբերի 13-ին Ե.Զարոբյանը ԽՄԿԿ Կենտկոմին ուղարկված «1915 թվականին հայերի զանգվածային բնաջնջման 50-ամյակին նվիրված միջոցառումների մասին» նամակում նշել է, որ հայերի եղեռնը  ու տեղահանությունը « Իրականացվել է Թուրքիայում իշխող մի խումբ մարդկանց կողմից ցեղասպանության մարդատյաց քաղաքականության լայնածավալ մասշտաբով»:
Գիտակցելով Թուրքիայի հետ ԽՍՀՄ բարեկամական հարաբերությունները՝ Յ.Զարոբյանը փոխել է հուշահամալիրի անվանումը՝ այն ներկայացնելով որպես Առաջին համաշխարհային պատերազմի զոհ դարձած հայերին նվիրված հուշարձան (դա հեշտացրել է Մոսկվայից թույլտվություն ստանալ՝ կառուցելու համար։ հուշահամալիր):  Բայց 1965 թվականի մարտի 16-ին ՀԽՍՀ Նախարարների խորհրդի հրամանով հուշարձանը կոչվեց «1915 թվականի ջարդերի զոհերի հիշատակը հավերժացնող հուշահամալիր»։
1966 թվականի փետրվարի 5-ին, այլ աշխատանքի անցնելու պատճառով, Զարոբյանն ազատվել է ՀԿԿ Կենտկոմի առաջին քարտուղարի պաշտոնից։
Յ.Զարոբյանի կողմից իրականացվող համահայկական միջոցառումները խթան հանդիսացան ընդլայնելու Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման և դատապարտման աշխատանքները։

29 ноября 1967 года в Ереване состоялось открытие монумента, посвященного памяти жертв Геноцида армян 1915 года, построенного на Цицернакабердском холме.Впервые в Советской Армении после долгого принудительного молчания на государственном уровне был провозглашен день памяти жертв Геноцида армян в 1965 г. к 50-летию Великой резни. Архитекторами был выбран принцип строительства мемориала, состоящего из трех частей. Склоненные к вечному огню 12 базальтовых пилонов, составив конусообразное сооружение с открытым верхом, символизируют мавзолей жертв Великой резни. Стремящийся к небу обелиск – символ возрождения армянского народа. Мемориал дополняет памятная стена, на противоположной стороне которой с 1996 г. замурованы урны с прахом общественно-политических деятелей, поднявших голос протеста против Геноцида армян, привезенные с их могил. На памятной стене с 2002 г. были высечены наименования наиболее крупных городов Османской империи, населенных армянами.
Строительство мемориала имело всенародное значение. Многие армяне, не желая оставаться в стороне, в субботние и воскресные дни приезжали из различных городов и деревень республики на место строительства и предлагали добровольную помощь строителям.
Вначале торжественная церемония открытия мемориала была назначена на 24 апреля 1967 г., однако была перенесена на 29 ноября – день советизации Армении. Открытие памятника, на котором присутствовали высокопоставленные должностные лица и деятели республики, транслировалось по общественному радио и телевидению.
В 1968 г. мемориал был представлен на всесоюзном ежегодном смотре молодых архитекторов и удостоился диплома первой степени.Одним из главных инициаторов строительства мемориала и организации памятных мероприятий был первый секретарь центрального комитета КПА Яков Заробян (1908-1980). Патриот и государственный деятель обеспечил не только высокие экономические показатели, но и проигнорировав партийные идеолого-политические ограничения, приступил к осуществлению всенародных программ, кажущихся в его время неисполнимыми: утверждение связей с Диаспорой, организация мероприятий к 50-летию Великой резни, строительство мемориала, посвященного Великой резне и др.
Еще в 1964 г. состоялись его встречи и обсуждения с высокопоставленными должностными лицами СССР – армяноненавистниками М. Сусловым, А. Громинко, Н. Подгорным, а также с Н. Хрущевым, Л. Брежневым, во время которых он пытался лично получить от них разрешение на реализацию своих программ.
13 декабря 1964 г. Я. Заробян в письме «О мероприятиях, приуроченных к 50-летней годовщине массового уничтожения армян в 1915 г.», отправленном в Центральный комитет КПСС, отметил, что массовая резня и депортация армян – «Реализация группой правящих в Турции преступников мизантропической политики геноцида в крупных масштабах».
Осознавая дружественные отношения СССР с Турцией Я. Заробян изменил наименование мемориала, представив его как памятник, посвященный армянам, ставшим жертвами Первой мировой войны (таким образом было облегчено получение из Москвы разрешения на строительство мемориала). Но 16 марта 1965 г. в приказе Совета министров Армянской ССР памятник назывался «Мемориал, увековечивающий память жертв резни 1915 г.»
5 февраля 1966 г. в связи с переходом на другую работу Заробян был освобожден от должности первого секретаря Центрального комитета КПА.
Общеармянские мероприятия, осуществляемые Я. Заробяном, стали стимулом к расширению деятельности по международному признанию и осуждению Геноцида армян.

On November 29, 1967, the opening of a monument dedicated to the memory of the victims of the Armenian Genocide of 1915, built on Tsitsernakaberd Hill, took place in Yerevan. For the first time in Soviet Armenia, after a long period of forced silence, a day of remembrance of the victims of the Armenian Genocide was proclaimed at the state level in 1965 on the 50th anniversary of the Great Massacre. The architects chose the principle of building a memorial consisting of three parts. Twelve basalt pylons inclined toward the eternal flame, forming a cone-shaped structure with an open top, symbolize the mausoleum of the victims of the Great Massacre. The obelisk reaching for the sky is a symbol of the revival of the Armenian people. The memorial is complemented by a memorial wall, on the opposite side of which, since 1996, urns with the ashes of public and political figures who raised their voices of protest against the Armenian Genocide, brought from their graves, have been walled up.  Since 2002, the names of the largest cities of the Ottoman Empire populated by Armenians have been carved on the memorial wall.The construction of the memorial was of national significance.   Many Armenians, not wanting to remain on the sidelines, from different cities and villages of the republic came to the construction site on Saturdays and Sundays and volunteered to help the builders.
  Initially, the opening ceremony of the memorial complex was planned for April 24, 1967, but it was postponed to November 29, the day of Sovietization of Armenia.   The opening of the monument, which was attended by high-ranking officials and figures of the republic, was broadcast on public radio and television.
  In 1968, the memorial was presented to the annual all-union review of young architects and was awarded a first degree diploma. The first secretary of the central committee was one of the main initiators of the construction of the memorial and the organization of commemorative events.  CPA Yakov Zarobyan (1908-1980).   The patriot and statesman ensured not only high economic indicators, but also disregarding the party’s ideological and political restrictions, began to implement national programs that seemed impossible at the time: establishing ties with the Diaspora, organizing events for the 50th anniversary of the Great Massacre, building a memorial complex dedicated to the Great Massacre, etc.
  Back in 1964, his meetings and discussions took place with high-ranking officials of the USSR, the Armenian-hater M. Suslov, A. Grominko, N. Podgorny, as well as N. Khrushchev, L. Brezhnev, during which he tried.  to personally obtain permission from them for the implementation of their plans.
  On December 13, 1964, E. Zarobyan, in a letter sent to the Central Committee of the CPSU “About the events dedicated to the 50th anniversary of the mass extermination of Armenians in 1915”, stated that the massacre and deportation of Armenians “was carried out by a group of people ruling in Turkey on a large scale of the genocidal policy of genocide”.
  Aware of the friendly relations with Turkey, Y. Zarobyan changed the name of the memorial complex, presenting it as a monument dedicated to the victims of the First World War (this made it easier to get permission from Moscow to build a memorial complex). But on March 16, 1965, the USSR Council of Ministers  by order, the monument was named “Memorial to the memory of the victims of pogroms of 1915”.
  On February 5, 1966, Zarobyan was released from the position of the first secretary of the CPC Central Committee due to changing to another job.
  The pan-Armenian events implemented by Y. Zarobyan served as an incentive to expand the international recognition and condemnation of the Armenian Genocide.

29 Kasım 1967’de Erivan’da Tsitsernakaberd Tepesi’nde inşa edilen ve 1915 Ermeni Soykırımı kurbanlarının anısına adanan bir anıt, devlet düzeyinde uzun bir zorunlu sessizliğin ardından ilk kez Sovyet Ermenistan’ında açıldı. 1965 yılında Büyük katliamın 50. yıldönümünde Ermeni Soykırımı kurbanlarını anma günü ilan edildi.  Mimarlar üç bölümden oluşan bir anıt inşa etme ilkesini seçtiler.  Sonsuz aleve doğru eğimli, üstü açık, koni şeklinde bir yapı oluşturan 12 bazalt direk, Büyük Katliam kurbanlarının mozolesini simgeliyor.  Gökyüzüne doğru uzanan dikilitaş, Ermeni halkının yeniden dirilişinin simgesidir.  Anıt, karşı tarafında 1996 yılından bu yana Ermeni Soykırımı’na karşı protesto sesini yükselten sosyo-politik figürlerin mezarlarından getirilen küllerinin örüldüğü bir anıt duvarla tamamlanıyor.  Anıt duvarına 2002 yılından bu yana Osmanlı İmparatorluğu’nun Ermenilerin yaşadığı en büyük şehirlerinin isimleri kazınıyor.Anıtın inşası ulusal öneme sahipti.   Kenarda kalmak istemeyen cumhuriyetin farklı şehir ve köylerinden çok sayıda Ermeni cumartesi ve pazar günleri şantiyeye gelerek inşaatçılara yardım etmeye gönüllü oldu.
  Başlangıçta anıt kompleksinin açılış töreni 24 Nisan 1967 olarak planlandı, ancak Ermenistan’ın Sovyetleşme günü olan 29 Kasım’a ertelendi.   Cumhuriyetin üst düzey yetkilileri ve isimlerinin katıldığı anıtın açılışı, kamu radyo ve televizyonlarında yayınlandı.
  1968’de anıt, tüm sendikaların genç mimarların yıllık incelemesine sunuldu ve birinci derece diplomayla ödüllendirildi. Merkez komitenin ilk sekreteri, anıtın inşasının ve anma etkinliklerinin düzenlenmesinin ana başlatıcılarından biriydi. .  CPA Yakov Zarobyan (1908-1980).   Vatansever ve devlet adamı, yalnızca yüksek ekonomik göstergeleri sağlamakla kalmayıp, partinin ideolojik ve siyasi kısıtlamalarını da hiçe sayarak, o dönemde imkansız görünen ulusal programları uygulamaya başladı: Diaspora ile bağlar kurmak, Büyük Katliamın 50. yıl dönümü için etkinlikler düzenlemek, Büyük Katliam’a adanmış bir anıt kompleksi inşa etmek vb.
  1964 yılında, SSCB’nin üst düzey yetkilileri, Ermeni düşmanı M. Suslov, A. Grominko, N. Podgorny ve ayrıca N. Kruşçev, L. Brejnev ile toplantıları ve tartışmaları gerçekleşti. .  planlarının uygulanması için bizzat onlardan izin almak.
  13 Aralık 1964’te E. Zarobyan, SBKP Merkez Komitesine gönderdiği “1915’te Ermenilerin kitlesel imhasının 50. yıldönümüne adanan etkinlikler hakkında” yazdığı mektupta, Ermenilerin katledilmesinin ve tehcirinin ” Türkiye’yi yöneten bir grup insanın geniş çaplı soykırım politikası yürüttüğü soykırımdır.”
  Türkiye ile dostane ilişkilerin farkında olan Y. Zarobyan, anıt kompleksinin adını değiştirerek onu Birinci Dünya Savaşı kurbanlarına adanmış bir anıt olarak sundu (anıt kompleksi inşa etmek için Moskova’dan izin alınmasını kolaylaştırdı). Ancak 16 Mart 1965’te SSCB Bakanlar Kurulu’nun emriyle anıta “1915 pogrom kurbanlarının anısına anıt” adı verildi.
  5 Şubat 1966’da Zarobyan, başka bir göreve geçmesi nedeniyle ÇKP Merkez Komitesinin birinci sekreterliği görevinden çıkarıldı.
  Y. Zarobyan’ın uyguladığı pan-Ermeni etkinlikleri, Ermeni Soykırımı’nın uluslararası düzeyde tanınması ve kınanmasını teşvik eden bir teşvik işlevi gördü.

1946 թ-ի նոյեմբերի 25-ին  – Մահացավ Հենրի Մորգենթաուն, ամերիկացի դիվանագետ, 1913-1916 թվականներին Օսմանյան կայսրությունում ԱՄՆ դեսպանը։

Օսմանյան կայսրությունում Հայոց ցեղասպանության տարիներին Մորգենթաուն այնտեղ աշխատել է որպես դեսպան և մշտապես դատապարտել թուրքական իշխանությունների բարբարոսական գործողությունները, իսկ ավելի ուշ հիշատակել այդ իրադարձությունները իր հուշերում։
Երբ 1915-ին հայտնի դարձավ, որ արևմտահայերի տեղահանության իրական նպատակը նրանց լիակատար ոչնչացումն է, Մորգենթաուն հանդիպեց երիտթուրքերի, Թալեաթի և Էնվեր փաշայի հետ և փորձեց կասեցնել ջարդն ու տեղահանությունը։  Դիմելով Թալեաթին՝ Մորգենթաուն ասել է. «Մեր ժողովուրդը երբեք չի մոռանա այս ջարդերը»։  Իր հուշերում, հիմնվելով Հալեպում ԱՄՆ հյուպատոսների զեկույցների վրա, նա առանձին գլուխներ է նվիրել Հայաստանում հայերի ողբերգությանը։  Մորգենթաուի և փաշայի եռյակի անդամների միջև եղել են բազմաթիվ նմանատիպ հանդիպումներ, դեսպանն ամեն կերպ փորձում էր կարգավորել իրավիճակը, բայց ամեն ինչ ապարդյուն էր։
«Ես չկարողացա շարունակել իմ հարաբերությունները այն մարդկանց հետ, ովքեր, թեև ընկերական և քաղաքավարի, կարող էին 1 միլիոն մարդու արյուն թափել»:

25 ноября 1946 года-  скончался Генри Моргентау — американский дипломат и посол США в Османской империи в 1913-1916 годах.
В годы геноцида армян в Османской империи Моргентау работал там послом и постоянно осуждал варварские деяния турецких властей, а позже упомянул об этих событиях в своих мемуарах.
Когда в 1915 году стало известно, что истинной целью депортации западных армян было их полное уничтожение, Моргентау встретился с младотурками, Талаатом и Энвер-пашой и попытался остановить резню и депортацию. Обращаясь к Талаату, Моргентау сказал: «Наш народ никогда не забудет эти массовые убийства». В своих мемуарах, основанных на отчетах консулов США в Алеппо, он посвятил отдельные главы трагедии армян в Армении. Подобных встреч между Моргентау и членами триумвирата пашей было множество, посол всячески пытался нормализовать ситуацию, однако все было тщетно.
«Я не мог продолжать свои отношения с людьми, которые хоть и дружелюбны и вежливы, но могут пролить кровь 1 миллиона человек».

November 25, 1946 – Henry Morgenthau, an American diplomat and the US Ambassador to the Ottoman Empire in 1913-1916, died.
During the years of the Armenian Genocide in the Ottoman Empire, Morgenthau served there as an ambassador and constantly condemned the barbaric acts of the Turkish authorities, and later mentioned these events in his memoirs.
When it became known in 1915 that the true goal of the deportation of Western Armenians was their complete annihilation, Morgenthau met with the Young Turks, Talaat and Enver Pasha and tried to stop the massacres and deportations. Addressing Talaat, Morgenthau said: “Our people will never forget these massacres.” In his memoirs, based on the reports of US consuls in Aleppo, he devoted separate chapters to the tragedy of Armenians in Armenia.  There were many such meetings between Morgenthau and members of the triumvirate of pashas, the ambassador tried in every way to normalize the situation, but all was in vain. “I could not continue my relations with people who, although friendly and polite, could shed the blood of 1 million people.”

25 Kasım 1946 – Amerikalı diplomat ve ABD’nin 1913-1916 Osmanlı İmparatorluğu Büyükelçisi Henry Morgenthau öldü.
Osmanlı İmparatorluğu’nda Ermeni soykırımı yıllarında orada büyükelçi olarak görev yapan Morgenthau, Türk yetkililerin barbarca eylemlerini sürekli kınamış, daha sonra anılarında bu olaylara değinmiştir.
1915 yılında Batı Ermenilerinin tehcirindeki asıl amacın onların tamamen yok edilmesi olduğu anlaşılınca Morgenthau, Jön Türkler, Talat ve Enver Paşa ile görüşerek katliamı ve tehciri durdurmaya çalıştı.  Talat’a seslenen Morgenthau, “Halkımız bu katliamları hiçbir zaman unutmayacak” dedi.  Halep’teki ABD konsoloslarından gelen raporlara dayanarak yazdığı anılarında, Ermenistan’daki Ermenilerin trajedisine ayrı bölümler ayırdı.  Morgenthau ile paşa üçlüsü üyeleri arasında pek çok benzer toplantı yapıldı; büyükelçi durumu normalleştirmek için mümkün olan her yolu denedi ama her şey boşunaydı.
“Arkadaş canlısı ve kibar olmasına rağmen 1 milyon insanın kanını dökebilecek insanlarla ilişkimi sürdüremedim.”

1920 թվականի նոյեմբերի 15-ին  մահապատժի են ենթարկել Կարսում հայտնի բժիշկ Գերասիմ Ղազանչյանին (մականունը՝ բժիշկ Կարո)։ 

1920-ին, հոկտեմբերի 30-ին, թուրքերի կողմից Կարսը գրավելուց հետո, նրանք սկսեցին քաղաքի հայ բնակչության կոտորածներն ու կողոպուտները։   Կարաբեքիր փաշան, իմանալով, թե ով է քաղաքի ամենահարգված մարդը, սիրով հրավիրեց դոկտոր Կարոյին գլխավորել հանձնաժողովը և այցելել հայերի տները, պարզել, թե ովքեր են ողջ մնացել, ինչ վնաս են հասցվել, ցուցակ կազմել և ներկայացնել. ցուցակները նրան 15 օրվա ընթացքում՝ տուժած բնակիչներին պատճառված վնասի փոխհատուցման մասին։   Նա ժամանակին ցուցակները ներկայացրել է փաշային, իսկ 2 ժամ անց ձերբակալվել, նույն օրը Կարաբեքիր փաշայի հրամանով թուրքերը նրան կախել են Հափանի հրապարակում։

15 ноября 1920 года в  Карсе-  был казнен Герасим Казанчян (он же доктор Каро) известный в Карсе  врач. Уроженец Ахалкалаки
В 1920 году  30 октября, после того как турки заняли Карс, они начали массовую резню и грабежи армянского населения города.  Карабекир-паша узнав кто самый уважаемый человек  в городе любезно предложил доктору Каро возглавить комиссию и  посетить дома армян, выяснить, кто выжил, какой им нанесен ущерб, составить список и представить ему списки  в 15-дневный срок: о возмещении ущерба пострадавшим жильцам.  Он  вовремя представил паше списки, и  был арестован 2 часа спустя, в тот же день,  по приказу Карабекир-паши турки повесили его на площади Хапан .

On November 15, 1920, Gerasim Kazanchyan (aka Dr. Karo), a well-known doctor in Kars, was executed in Kars. A native of Akhalkalaki
On October 30, 1920, after the Turks occupied Kars, they began a massacre and robbery of the Armenian population of the city. Karabekir Pasha, having learned who the most respected person in the city was, kindly offered Dr. Karo to head a commission and visit the houses of the Armenians, find out who survived, what damage they had suffered, make a list and present him with the lists within 15 days: about compensation for damage to the affected residents. He presented the lists to the pasha on time, and was arrested 2 hours later, on the same day, by order of Karabekir Pasha, the Turks hanged him in Hapan Square.

15 Kasım 1920’de Kars’ın tanınmış doktorlarından Gerasim Kazançyan (diğer adıyla Doktor Karo) Kars’ta idam edildi.  Akhalkalaki’nin yerlisi
1920 yılında, 30 Ekim’de Türkler Kars’ı işgal ettikten sonra kentteki Ermeni nüfusa yönelik katliam ve soygunlara başladılar.   Şehirdeki en saygın kişinin kim olduğunu öğrenen Karabekir Paşa, Dr. Karo’yu komisyonun başına davet ederek Ermenilerin evlerini ziyaret ederek kimin hayatta kaldığını, onlara ne zarar verildiğini öğrenip bir liste hazırlayıp teslim etmesini rica etti. 15 gün içinde kendisine: etkilenen sakinlere verilen zararın tazmini hakkında listeler.   Listeleri zamanında Paşa’ya sundu ve 2 saat sonra tutuklandı, aynı gün Karabekir Paşa’nın emriyle Türkler onu Hapan Meydanı’nda astı.

1920 թ-ի նոյեմբերի 6-ին  հայ-թուրքական պատերազմի ժամանակ – ընկավ Ալեքսանդրապոլը (Գյումրի), օկուպացիան տևեց 5 ամիս.

  Նոյեմբերի 7-ին մարտերը դադարեցին, և կեսգիշերից հետո հայկական զորքերը սկսեցին կանոնավոր կերպով հետ քաշել իրենց զենքն ու զինամթերքը նախապես նշանակված վայրեր։  Կառավարությունը կարգադրեց ձերբակալել Ալեքսանդրապոլի նախկին քաղաքապետին, քաղաքի և կայարանի ոստիկանապետերին և մի շարք այլ պաշտոնյաների քրեական հետապնդման ենթարկելու համար՝ նկատի ունենալով, որ ի հեճուկս իր հրահանգների, Ալեքսանդրապոլի քաղաքացիական իշխանությունները և ինքնակառավարման մարմինները թողեցին քաղաքը և հեռացան, Թուրքական զորքերը, հակառակ իրենց խոստումների, բնակչության անվտանգության երաշխիքների, քաղաքի խաղաղ հանձնման դեպքում կոտորեցին Ալեքսանդրապոլի (Գյումրի) և նրա շրջակայքի բնակչությանը, ապա հանձնեցին. թալանված և հայաթափված քաղաքը խորհրդային իշխանություններին միայն 1921 թվականի ապրիլին։

6 ноября в ходе Армяно-турецкой войны 1920 года пал Александрополь (Гюмри), оккупация продлилась 5 месяцев. 7 ноября, боевые действия прекратились, а после полуночи армянские войска стали регулярно отводить свое оружие и боеприпасы в заранее обозначенные места. Правительство распорядилось арестовать бывшего мэра Александрополя, полицмейстеров города и станции и ряд других должностных лиц для привлечения к уголовной ответственности- имея в виду, что, вопреки его указаниям, гражданская власть и органы самоуправления Александрополя покинули город и уехали, Турецкие войска вопреки данным обещаниям , о гарантии безопасности населения , в случаи мирной сдачи города , вырезали население Александрополя (Гюмри) и его окрестностей, а затем передали разграбленный и обезлюдевший город уже советским властям лишь в апреле 1921 года.

On November 6, during the Armenian-Turkish War of 1920, Alexandropol (Gyumri) fell, the occupation lasted for 5 months. On November 7, the fighting ceased, and after midnight, the Armenian troops began to regularly withdraw their weapons and ammunition to pre-designated places. The government ordered the arrest of the former mayor of Alexandropol, the city and station police chiefs and a number of other officials for criminal prosecution – bearing in mind that, contrary to its instructions, the civil authorities and self-government bodies of Alexandropol left the city and went away, Turkish troops, contrary to the promises made to guarantee the safety of the population in the event of a peaceful surrender of the city, slaughtered the population of Alexandropol (Gyumri) and its environs, and then handed over the plundered and depopulated city to the Soviet authorities only in April 1921.

6 Kasım 1920 Ermeni-Türk Savaşı sırasında Aleksandropol (Gümrü) düştü; işgal 5 ay sürdü.  7 Kasım’da çatışmalar durdu ve gece yarısından sonra Ermeni birlikleri silahlarını ve mühimmatlarını düzenli olarak önceden belirlenen yerlere çekmeye başladı.  Hükümet, Aleksandropol’ün sivil yetkililerinin ve özyönetim organlarının talimatlarının aksine, Aleksandropol’ün eski belediye başkanının, şehir ve karakolun polis şeflerinin ve diğer bazı yetkililerin cezai kovuşturma için tutuklanmasını emretti. Türk birlikleri, verdikleri sözlerin ve halkın güvenliğinin garanti altına alınmasının aksine, şehrin barışçıl bir şekilde teslim olması durumunda, Aleksandropol (Gümrü) ve çevresinin halkını katletti ve ardından şehri terk edip gitti.  Yağmalanan ve nüfusu azalan şehir, yalnızca Nisan 1921’de Sovyet yetkililerine teslim edildi.

1882 թ-ի Նոյեմբերի 6-ին  – ծնվել է Մարիա Յակոբսենը, դանիացի միսիոներ:   Կրթությամբ բժիշկ։
Հայերի կոտորածների վկա։

Տեսնելով հայերի տառապանքն ու որբերի վիճակը՝ Մարիա Յակոբսենը մյուս միսիոներների հետ (Կարեն Ջեփփե, Կարեն Պետերսոն, Միսս Բլեք, տիկին Կրունհակ, Ջեսի Հորդ և այլն) հիմնել են մանկատներ և հիվանդանոցներ Խարբերդում, Մալաթիայում, Այնթափում, և այլն:
Երբ Քեմալի կառավարությունը Թուրքիայից վտարեց եվրոպական ու ամերիկյան բոլոր բարեգործական կազմակերպությունները։   Մարիա Յակոբսենը զրկվել է այնտեղ փրկված հայերին օգնելու հնարավորությունից եւ, մեկնելով Լիբանան, զբաղվել որբերի հավաքագրմամբ։   1922 թվականին Սաիդում բացել է «Թռչնաբույն» մանկատունը (որբերի համար)։
  1928 թվականին որբանոցը տեղափոխվում է Բեյրութի մոտ գտնվող Ջիբեյլի բնակավայր։   Յակոբսենը վաստակել է «Մամա» անունը՝ փրկելով, խնամելով և ուսուցանելով հազարավոր հայ որբերի։
Նա թողել է իր «Օրագիրը» հուշերը (սկսվում է 1907թ. սեպտեմբերի 7-ին և ավարտվում 1919թ. օգոստոսի 6-ին), որոնք թուրքերի հայատյաց քաղաքականության արժեքավոր վկայությունն են։   «Օրագիրը» թարգմանվել է հայերեն և տպագրվել բնագրի հետ մեկ ամբողջական հատորով, որը ներառում է նաև Յակոբսենի արխիվից վերցված 80 լուսանկարներ։
Ի պատիվ նրա, այն վերանվանվել է Երևանի փողոցներից 2023 թվականին։

6 ноября 1882 года- родилась Мария Якобсен- датский миссионер.  Доктор по образованию.
Свидетель  массовых убийств армян.
Видя страдания армян и бедственное положение сирот, Мария Якобсен вместе с другими миссионерами (Карен Йеппе, Карен Петерсон, мисс Блэк, миссис Крунхак, Джесси Хорд и др.) основала детские дома и больницы в Харберде, Малатье, Айнтап и др.
Когда правительство Кемаля изгнало все европейские и американские благотворительные организации из Турции.  Мария Якобсен была лишена возможности помогать выжившим там армянам и, отправившись в Ливан, занималась сбором сирот.  В 1922 году  В Саиде открыл детский дом «Птичье гнездо» (для детей-сирот).
В 1928 году  приют был перенесен в поселение Джибейли недалеко от Бейрута.  Якобсен, спасая, заботясь и обучая тысячи армянских сирот, заслужила имя «Мама».
Она  оставила мемуары «Дневник» (начинается 7 сентября 1907 г. и заканчивается 6 августа 1919 г.), которые являются ценным свидетельством об армяноненавистнической политике турок.  «Дневник» был переведен на армянский язык и издан вместе с оригиналом в одном полном томе, включающем также 80 фотографий, взятых из архива Якобсена.
В честь нее в 2023 году была переименована она из улиц Еревана .

November 6, 1882 – Maria Jacobsen was born – a Danish missionary. Doctor by education.
Witness of the massacres of Armenians.
Seeing the suffering of Armenians and the plight of orphans, Maria Jacobsen, together with other missionaries (Karen Jeppe, Karen Peterson, Miss Black, Mrs. Kroonhack, Jessie Hord, etc.) founded orphanages and hospitals in Kharberd, Malatya, Ayntap, etc.
When the Kemal government expelled all European and American charitable organizations from Turkey. Maria Jacobsen was deprived of the opportunity to help the Armenians who survived there and, having gone to Lebanon, was engaged in collecting orphans. In 1922, in Said, she opened the “Bird’s Nest” orphanage (for orphans).
In 1928, the orphanage was moved to the settlement of Jibeili near Beirut. Jacobsen, saving, caring for and teaching thousands of Armenian orphans, earned the name “Mama”.
She left behind a memoir, “Diary” (beginning on September 7, 1907 and ending on August 6, 1919), which is a valuable testimony to the Armenian-hating policy of the Turks. “Diary” was translated into Armenian and published together with the original in one complete volume, which also includes 80 photographs taken from the Jacobsen archive. In her honor in 2023, it was renamed from the streets of Yerevan .

6 Kasım 1882 – Danimarkalı misyoner Maria Jacobsen doğdu.   Eğitimine göre doktor.
Ermeni katliamlarına tanık olun.
Ermenilerin acılarını ve yetimlerin durumunu gören Maria Jacobsen, diğer misyonerlerle (Karen Jeppe, Karen Peterson, Miss Black, Bayan Krunhak, Jesse Hord vb.) birlikte Kharberd, Malatya, Aintap’ta yetimhaneler ve hastaneler kurdu. vesaire.
Kemal’in hükümeti tüm Avrupalı ve Amerikalı hayır kurumlarını Türkiye’den ihraç ettiğinde.   Maria Jacobsen, orada hayatta kalan Ermenilere yardım etme fırsatından mahrum kaldı ve Lübnan’a giderek yetim toplama işine girişti.   1922 yılında Said’de (yetimler için) Kuş Yuvası yetimhanesini açtı.
  1928 yılında yetimhane Beyrut yakınlarındaki Cibeili yerleşimine taşındı.   Jacobsen, binlerce Ermeni yetimi kurtararak, onlara bakarak ve onlara eğitim vererek “Anne” adını kazandı.
Geride, Türklerin Ermeni nefreti politikasının değerli bir kanıtı olan “Günlük” (7 Eylül 1907’de başlayıp 6 Ağustos 1919’da bitiyor) bıraktı.   “Günlük” Ermeniceye çevrildi ve orijinaliyle birlikte, Jacobsen’in arşivinden alınan 80 fotoğrafla birlikte tek cilt halinde yayımlandı.
Onun onuruna 2023 yılında Erivan sokaklarından yeniden adlandırıldı.

1922 թվականի նոյեմբերի 6 – Սպանվեց թուրք լրագրող, քաղաքական գործիչ, Օսմանյան կայսրության ներքին գործերի նախարար Ալի Քեմալը (Բրիտանական նախկին վարչապետ Բորիս Ջոնսոնի նախապապը)։

Քեմալը առևանգվել և ծեծի ենթարկվել է թուրք սպաների կողմից Հայոց ցեղասպանությունը բացահայտորեն դատապարտելու համար, ինչի հետևանքով զոհվել է։

6 ноября 1922 года- был убит Али Кемаль-  турецкий журналист, политик,  министр внутренних дел Османской империи  (прадед экс-премьера Великобритании Бориса Джонсона).
Кемаль был похищен и забит до смерти турецкими офицерами за открытое осуждение Геноцида армян».

On November 6, 1922, Ali Kemal, a Turkish journalist, politician, and Minister of the Interior of the Ottoman Empire (great-grandfather of former British Prime Minister Boris Johnson), was killed. Kemal was kidnapped and beaten to death by Turkish officers for openly condemning the Armenian Genocide.”

6 Kasım 1922 – Türk gazeteci, siyasetçi, Osmanlı İmparatorluğu İçişleri Bakanı (eski İngiltere Başbakanı Boris Johnson’ın büyük büyükbabası) Ali Kemal öldürüldü.
Kemal, Ermeni Soykırımı’nı açıkça kınadığı için Türk subayları tarafından kaçırıldı ve dövülerek öldürüldü.”

1914 թ-ի նոյեմբերի 2-ին – Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ռուսաստանը պատերազմ է հայտարարում Օսմանյան կայսրությանը – բացվում է նոր ճակատ՝ Կովկասը: 

Ձմռանը թուրքերը փորձեցին հարձակվել, բայց ջախջախիչ պարտություն կրեցին. թուրքական զորքերի մեծ մասը զոհվեց մարտում, ցրտահարվեց կամ գերի ընկավ։
Այնուհետև զորքը գեներալ Նիկոլայ Յուդենիչի հրամանատարությամբ գրավեց Էրզրումի գրեթե անառիկ ամրոցը, որը համարվում էր ամբողջ Արևելյան Թուրքիայի բանալին։  Էրզրումից հետո երկու օր անց ընկավ Սև ծովի ափին գտնվող Տրապիզոնը (այժմ՝ Տրապիզոնը)՝ Վրաստանի հետ Թուրքիայի ներկայիս սահմանից գրեթե 200 կիլոմետր հեռավորության վրա։
Դա տեղի ունեցավ այն վայրերում, որտեղ խիտ բնակեցված էին հայերը ։  Ընդհանուր առմամբ, Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկզբին Օսմանյան  կայսրությունում ապրում էր ավելի քան երկու միլիոն հայ։  Նրանց նկատմամբ վերաբերմունքը միշտ եղել է բացասական, բայց երբ թուրքական բանակը սկսեց շարունակական պարտություններ կրել, թուրքերը արագորեն մեղադրողին գտան. հայերը քրիստոնյա էին, հետևաբար՝ ուղղափառ Ռուսաստանի դաշնակիցները։
Սակայն 1918-ի մարտին ստորագրված Բրեստ-Լիտովսկի պայմանագիրը ոչ միայն զրոյացրեց ռուսական զորքերի այս բոլոր ձեռքբերումները, այլև պարտավորեցրեց Ռուսաստանին փոխանցել Ռուսաստանին պատկանող Կարսը, Արդահանը և Բաթումը, որտեղ  մինչ պատերազմը ոչ մի թուրք զինվոր ոտք չէր դրել։
Պատերազմի ավարտից հետո թուրքական նոր  կառավարությունը հայերի դեմ հանցագործությունների համար մեղադրեց «Միություն և առաջադիմություն» կուսակցության և նրա առաջնորդներ Էնվեր փաշային, Ջեմալ փաշային և ներքին գործերի նախարար Թալեաթ փաշային՝ հայտարարելով, որ այդ մարդիկ «մարդկության մեծագույն հանցագործների շարքում են»։Այս մարդիկ կարողացան լքել Թուրքիայի տարածքը և ոչնչացվեցին հայերի ձեռքով «Նեմեսիս» գործողության ժամանակ։  Ժամանակակից Թուրքիայում նրանց գործունեությունը սկսեց դրական գնահատվել, նրանց պատվին կանգնեցվեցին հուշարձաններ, անվանակոչվեցին փողոցներ ու հրապարակներ.

2 ноября 1914 года– в ходе Первой мировой войны Россия объявляет войну Османской империи- открылся новый фронт – Кавказский. Зимой турки попытались начать на нем наступление, но потерпели сокрушительное поражение: большая часть турецких войск погибла в боях, замерзла насмерть или попала в плен.
В дальнейшем армия под командованием генерала Николая Юденича взяла почти неприступную крепость Эрзерум, которая считалась ключом ко всей восточной Турции. Вслед за Эрзерумом через два дня пал Трапезунд (ныне Трабзон) на черноморском побережье – это почти 200 километров от нынешней границы Турции с Грузией.
Когда русская армия вступила на территорию Турции и одерживала победу за победой, это происходило в местах компактного проживания армян в Османской империи. Всего на момент начала Первой мировой войны в империи жили более двух миллионов армян. Отношение к ним всегда было негативным, однако когда турецкая армия стала терпеть непрерывные поражения, турки быстро нашли виноватых: армяне были христианами, а значит, союзниками православной России.
Однако Брестский мир, подписанный в марте 1918 года, не только свел на нет все эти завоевания российских войск, но и обязывал Россию передать Османской империи Карс, Ардаган и Батум, которые принадлежали России и в которые в ходе войны не ступала нога турецкого солдата.
После окончания войны турецкое правительство возложило ответственность за преступления против армян на партию «Единение и прогресс» и ее лидеров Энвер-пашу, Джемаль-пашу и министра внутренних дел Талаат-пашу, заявив, что эти люди «попадают в ряды самых великих преступников человечества».Данные люди смогли покинуть территорию Турцию и были ликвидированы руками армян в ходе операции Немезис. В современной Турции их деятельность стали оценивать положительно, в их честь поставлены памятники , названы улицы и площади

November 2, 1914 – during the First World War, Russia declares war on the Ottoman Empire – a new front opened – the Caucasus. In winter, the Turks tried to launch an offensive there, but suffered a crushing defeat: most of the Turkish troops died in battle, froze to death or were captured.
Later, the army under the command of General Nikolai Yudenich took the almost impregnable fortress of Erzurum, which was considered the key to all of eastern Turkey. Following Erzurum, Trebizond (now Trabzon) on the Black Sea coast fell two days later – this is almost 200 kilometers from the current border of Turkey with Georgia.
When the Russian army entered Turkish territory and won victory after victory, this happened in places of compact residence of Armenians in the Ottoman Empire. In total, at the time of the beginning of the First World War, more than two million Armenians lived in the empire.  The attitude towards them was always negative, but when the Turkish army began to suffer continuous defeats, the Turks quickly found someone to blame: the Armenians were Christians, and therefore allies of Orthodox Russia. However, the Brest Peace, signed in March 1918, not only nullified all these conquests of the Russian troops, but also obliged Russia to hand over to the Ottoman Empire Kars, Ardahan and Batum, which belonged to Russia and where no Turkish soldier had set foot during the war. After the end of the war, the Turkish government blamed the crimes against the Armenians on the Union and Progress Party and its leaders Enver Pasha, Djemal Pasha and the Minister of Internal Affairs Talaat Pasha, stating that these people “fall into the ranks of the greatest criminals of humanity.”These people were able to leave Turkey and were liquidated by the Armenians during Operation Nemesis. In modern Turkey, their activities have been assessed positively, monuments have been erected in their honor, streets and squares have been named

2 Kasım – 1914 – Birinci Dünya Savaşı sırasında Rusya, Osmanlı İmparatorluğu’na savaş ilan eder – yeni bir cephe açılır – Kafkasya.  Kışın Türkler ona saldırmaya çalıştı ama ezici bir yenilgiye uğradı: Türk birliklerinin çoğu savaşta öldü, donarak öldü ya da esir alındı.
Daha sonra General Nikolai Yudenich komutasındaki ordu, tüm doğu Türkiye’nin anahtarı olarak kabul edilen neredeyse zaptedilemez Erzurum kalesini ele geçirdi.  Erzurum’un ardından iki gün sonra Karadeniz kıyısındaki Trabzon (şimdiki Trabzon) düştü – Türkiye’nin mevcut Gürcistan sınırından neredeyse 200 kilometre uzakta.
Rus ordusunun Türkiye topraklarına girip zafer üstüne zafer kazanması Osmanlı İmparatorluğu’nda Ermenilerin yoğun olarak yaşadığı yerlerde yaşandı.  Birinci Dünya Savaşı’nın başında imparatorlukta toplamda iki milyondan fazla Ermeni yaşıyordu.  Onlara karşı tutum her zaman olumsuzdu, ancak Türk ordusu sürekli yenilgilere uğramaya başladığında Türkler hızla suçlayacak birini buldu: Ermeniler Hıristiyandı ve dolayısıyla Ortodoks Rusya’nın müttefikiydi.
Ancak Mart 1918’de imzalanan Brest-Litovsk Antlaşması, Rus birliklerinin tüm bu kazanımlarını geçersiz kılmakla kalmamış, aynı zamanda Rusya’ya ait olan ve o dönemde hiçbir Türk askerinin ayak basmadığı Kars, Ardahan ve Batum’u da Rusya’ya devretmeye mecbur bırakmıştı. Savaş, Osmanlı İmparatorluğu’na.
Savaşın sona ermesinin ardından Türk hükümeti, Ermenilere karşı işlenen suçları İttihat ve Terakki Partisi ve liderleri Enver Paşa, Cemal Paşa ve İçişleri Bakanı Talat Paşa’ya yükleyerek bu kişilerin “insanlığın en büyük suçluları arasında yer aldığını” ilan etti.Bu kişiler Türkiye topraklarını terk edebildiler ve Nemesis Harekatı sırasında Ermenilerin eliyle yok edildiler.  Modern Türkiye’de faaliyetleri olumlu değerlendirilmeye başlandı, onurlarına anıtlar dikildi, cadde ve meydanlara isimler verildi.

2019 թ-ի հոկտեմբերի 30-ին  405 կողմ 11 դեմ․ ԱՄՆ Կոնգրեսի ներկայացուցիչների պալատն ընդունեց Հայոց ցեղասպանության ճանաչման օրինագիծը:

Բանաձևով հաստատվում է Ներկայացուցիչների պալատի կարծիքը, ըստ որի՝ Միացյալ Նահանգների քաղաքականությունն է՝
1) ոգեկոչել Հայոց ցեղասպանությունը` այն պաշտոնապես ճանաչելու և հիշատակելու միջոցով
2) մերժել Միացյալ Նահանգների կառավարությանը՝ Հայոց ցեղասպանության կամ որևէ այլ ցեղասպանության ժխտման մեջ ներգրավելու, ներառելու կամ որևէ այլ կերպ առնչելու փորձերը
3) խրախուսել Հայոց ցեղասպանության փաստերի՝ ներառյալ մարդասիրական օգնության գործում Միացյալ Նահանգների դերի և մարդկության դեմ ներկայում իրականացվող հանցագործությունների ու Հայոց ցեղասպանության միջև առնչությունների վերաբերյալ կրթությունը և հանրային իրազեկվածությունը:

30 октября 2019 г. Голосами 405 за и 11 против- Палата представителей Конгресса США приняла законопроект о признании Геноцида армян.
Резолюция подтверждает мнение Палаты представителей о том, что политика Соединенных Штатов заключается в следующем:
1) почтить память Геноцида армян, официально признав и увековечив его память.
2) отвергать попытки правительства Соединенных Штатов включить или иным образом участвовать в отрицании Геноцида армян или любого другого геноцида.
3) способствовать просвещению и повышению осведомленности общественности о фактах Геноцида армян, в том числе о роли США в гуманитарной помощи и взаимосвязи между нынешними преступлениями против человечества и Геноцидом армян.

On October 30, 2019, 405 in favor and 11 against.  The House of Representatives of the US Congress passed the Armenian Genocide recognition bill.
The resolution affirms the opinion of the House of Representatives that it is the policy of the United States to:
1) to commemorate the Armenian Genocide by officially recognizing and commemorating it

2) reject attempts by the United States government to involve, include, or otherwise engage in denial of the Armenian Genocide or any other genocide
3) promote education and public awareness of the facts of the Armenian Genocide, including the role of the United States in humanitarian aid and the relationship between current crimes against humanity and the Armenian Genocide.

30 Ekim 2019’da 405 lehte ve 11 aleyhte.  ABD Kongresi Temsilciler Meclisi Ermeni Soykırımını tanıma yasasını kabul etti.
Karar, Temsilciler Meclisi’nin Amerika Birleşik Devletleri’nin politikası olduğu yönündeki görüşünü doğruluyor:
1) Ermeni Soykırımını resmi olarak tanıyarak ve anarak anmak

2) Amerika Birleşik Devletleri hükümetinin Ermeni Soykırımı’nı veya başka herhangi bir soykırımı dahil etme, dahil etme veya başka şekilde inkar etme girişimlerini reddetmek
3) Amerika Birleşik Devletleri’nin insani yardımdaki rolü ve mevcut insanlığa karşı suçlar ile Ermeni Soykırımı arasındaki ilişki de dahil olmak üzere, Ermeni Soykırımı’na ilişkin gerçekler konusunda eğitimi ve kamu bilincini teşvik etmek.

1953 թ-ի հոկտեմբերի 23-ին  Օլչեք, Թուրքիա-  ծնվել է Թաներ Աքչամը– թուրք պատմաբան և հասարակագետ։

Նա առաջին թուրք գիտնականներից մեկն է, որ ճանաչում և բացահայտորեն քննարկում է Հայոց ցեղասպանությունը։ Հայոց ցեղասպանության մասին բազմաթիվ գրքերի և հոդվածների հեղինակն է, համարվում է Հայոց ցեղասպանության պատմության առաջատար մասնագետներից մեկը։Ծագմամբ մեսխեթցի թուրք է։1976 թվականին ձերբակալվել է դատապարտվել 10 տարվա բանտարկության։ Մի տարի անց փախել է բանտից և ապաստան գտել Գերմանիայում։2022 թվականին նշանակվել է Լոս Անջելեսի կալիֆոռնյան համալսարանի «Փրոմիս» հայկական ինստիտուտի (Promise Armenian Institute) Հայոց ցեղասպանության հետազոտության ծրագրի առաջին տնօրեն։։

23 октября 1953 года в Ольчеке, Турция, родился Танер Акчам, турецкий историк и социолог.  Он один из первых турецких ученых, признавших и открыто обсудивших Геноцид армян.  Он является автором многих книг и статей о Геноциде армян и считается одним из ведущих специалистов по истории Геноцида армян. Турок из Месхета. Был арестован в 1976 году и приговорен к 10 годам лишения свободы.  Год спустя он сбежал из тюрьмы и нашел убежище в Германии. В 2022 году он был назначен первым директором программы исследования Геноцида армян «Института армянского обещания» Калифорнийского университета в Лос-Анджелесе.

On October 23, 1953, Taner Akcam was born in Olcek, Turkey, a Turkish historian and social scientist.  He is one of the first Turkish scientists to recognize and openly discuss the Armenian Genocide.  He is the author of many books and articles about the Armenian Genocide, and is considered one of the leading specialists in the history of the Armenian Genocide. He is a Turk from Meskhet. He was arrested in 1976 and sentenced to 10 years in prison.  A year later, he escaped from prison and found refuge in Germany. In 2022, he was appointed the first director of the Armenian Genocide Research Program of the “Promise Armenian Institute” of the University of California, Los Angeles.

Türk tarihçi ve sosyal bilimci Taner Akçam, 23 Ekim 1953’te Olcek’te doğdu.  Ermeni Soykırımı’nı tanıyan ve açıkça tartışan ilk Türk bilim adamlarından biridir.  Ermeni Soykırımı ile ilgili birçok kitap ve makalenin yazarı olup, Ermeni Soykırımı tarihinin önde gelen uzmanlarından biri olarak kabul edilmektedir. 1976 yılında tutuklanarak 10 yıl hapis cezasına çarptırılmıştır.  Bir yıl sonra hapishaneden kaçarak Almanya’ya sığındı. 2022 yılında Los Angeles Kaliforniya Üniversitesi’nin “Promise Ermeni Enstitüsü” Ermeni Soykırımı Araştırma Programı’nın ilk müdürü olarak atandı.