1938 թվականի  հունիսի 28- ին  – գնդակահարվեց Ամատունի Սիմոնի Վարդապետյանը -1936-37 թթ.  – Հայաստանի Կոմկուսի Կենտկոմի առաջին քարտուղարը

Գլխավորել է Հայաստանը Աղասի Խանջյանի սպանությունից հետո տեղի ունեցած սարսափի ալիքը, որի ընթացքում բազմաթիվ պետական ու կուսակցական գործիչներ, մտավորականներ, զինվորականներ, եւ այլք ձերբակալվել կամ աքսորվել են։ Ուղղակիորեն աջակցում էր Լավրենտի Բերիայի քաղաքականությանը, որով արգելվում էր Հայաստանում արտադրական ձեռնարկություններիկառուցումը, Երևան-Աղսթաֆա երկաթգծի կառուցումը և այլն։

Իր հերթին, նա դարձել է բռնությունների ալիքի զոհերից 1937 թվականի սեպտեմբերի ՀԿ(բ)Կ ԿԿ պլենումից հետո, որտեղ եւ ձերբակալվել է։ Բռնադատվել է 1938 թվականին ու գնդակահարվել։ Նրանից հետո բռնատավում է կուսակցական ողջ ղեկավար կազմը՝ թվով մոտ 100 հոգի, որոնց մեծամասնությունը գնդակահարվում է, մյուսները աքսորվում են։
Արդարացվել է 1988 թվականին։

28 июня 1938 года- был расстрелян- Аматуни Симонович Вардапетян – в 1936-37 гг. — первый секретарь ЦККП Армении, возглавил Армению и страшную  волну террора  после убийства Агаси Ханджяна.Он прямо поддерживал политику Лаврентия Берии, запрещавшую строительство в Армении производственных предприятий, строительство железной дороги Ереван-Агстафа и т. д.  Он известен своим заявлением против строительства Оперного театра.  «Зачем нам Опера здесь?  Есть в Тифлисе.  Разве этого недостаточно?”
В свою очередь в 1937 году сам стал жертвой сталинского режима , вместе с ним  было  арестовано все руководство тогдашней Армении  насчитывающее около 100 человек, большинство из которых расстреляно, другие сосланы.

June 28, 1938 – Amatuni Simonovich Vardapetyan was shot – in 1936-37.  – the first secretary of the Central Committee of the Communist Party of Armenia, led Armenia and the terrible wave of terror after the murder of Agasi Khanjyan. He directly supported the policy of Lavrenty Beria, which prohibited the construction of industrial enterprises in Armenia, the construction of the Yerevan-Agstafa railway, etc. He is known for his statement against the construction of the Opera House  .   “Why do we need the Opera here?   Available in Tiflis.   Isn’t that enough?”
In turn, in 1937 he himself became a victim of the Stalinist regime, along with him the entire leadership of the then Armenia, numbering about 100 people, was arrested, most of whom were shot, others were exiled.

1976 թվականի հունիսի 27-ին Երևանում- ծնվել է Վարդուհի Ռոբերտի Վարդանյանը- երգչուհի

Նա մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային մրցույթների և միշտ արժանացել բարձր մրցանակների։  

27 июня 1976 года в Ереване- родилась Вардуи  Робертовна Варданян- певица погибла 14 октября 2006 года на трассе Севан- Мартуни.  Она участвовал во многих международных конкурсах и всегда получала высокие награды.  Погибла  в автокатастрофе.

Varduhi Robert Vardanyan was born on June 27, 1976 in Yerevan; the singer

died on October 14, 2006 on the Sevan-Martuni highway.   She participated in many international competitions and always received high awards.   Died in a car accident.

1889 թվականի հունիսի 26-ին Գյումրիում – ծնվել է Աղասի Գևորգիի Շահինյանը 

Անդրկովկասում և Հյուսիսային Կովկասում խորհրդային իշխանության հաստատման կողմնակից։ Բոլշևվիկ  Կուսակցական  1905 թվականից։
Սովորել է Նոյատելի (Շվեյցարիա) համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետում, 1914 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի հոգենևրոլոգիական ինստիտուտը։   Եղել է Սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության կազմակերպության հիմնադիրներից։
1917 թվականին Ստեփան Շահումյանի հանձնարարությամբ արշավ է իրականացրել Բաքվում և մասնակցել Բաքվի խորհրդի ստեղծմանը։   1918 թվականի ամռանը առողջական պատճառներով տեղափոխվել է Վլադիկավկազ, որտեղ նշանակվել է հեղափոխական տրիբունալի նախագահ։

26 июня 1899 года в Гюмри -родился Агасси Геворгович Шагинян- 17 февраля 1919 года был расстрелян во Владикавказе-расстрелян  – сторонник установления Советской власти в Закавказье и на Северном Кавказе, член партии большевиков  с 1905 года
Учился на юридическом факультете Невшательского университета (Швейцария), окончил в 1914 году Петербургский психоневрологический институт.  Он был одним из основателей социал-демократической партийной организации.
В 1917 году по заданию Степана Шаумяна провел агитацию в Баку и участвовал в создании Бакинского совета.  Летом 1918 года по состоянию здоровья переехал во Владикавказ, где был назначен председателем революционного трибунала.

Agassi Gevorgovich Shaginyan was born on June 26, 1899 in Gyumri. On February 17, 1919 in Vladikavkaz he was shot by . He was a supporter of the establishment of Soviet power in Transcaucasia and the North Caucasus, a member of the Bolshevik Party since 1905.
He studied at the Faculty of Law at the University of Neuchâtel (Switzerland), and graduated from the St. Petersburg Psychoneurological Institute in 1914.   He was one of the founders of the Social Democratic Party organization.
In 1917, on the instructions of Stepan Shaumyan, he carried out campaigning in Baku and participated in the creation of the Baku Council.   In the summer of 1918, for health reasons, he moved to Vladikavkaz, where he was appointed chairman of the revolutionary tribunal.

Արտեմի Սերգեի Այվազյան – ծնվել է 1902 թվականի հունիսի 26-ին, Բաքվում – կոմպոզիտոր, նվագախմբի ղեկավար, թավջութակահար, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ։  Հայ ազգային էստրադայի  հիմնադիրը։

Կամերային երաժշտության տան տեղում կանգնած էր տախտակային տաղավար, որի բեմից հնչում էին երաժշտության հնչյուններ՝ համակցելով «եվրոպական և աֆրիկյան մշակույթը՝ գումարած իմպրովիզացիա, անհավասար ռիթմ և տեմպ»։  Պարզ ասած, այստեղ էր, որ ամենից հաճախ հանդես էր գալիս ողջ մնացած էստրադային նվագախումբը՝ Արտեմի Այվազյանի ղեկավարությամբ։
Այվազյանը նվագախումբը Կոնստանտին Օրբելյանին է հանձնել 1956թ.  Նա սկսեց գրել կամերային գործիքային, վոկալ և այլ ստեղծագործություններ։  Մահացել է 1975 թվականի աշնանը

Артемий Айвазян- родился  26 июня  1902 года, в Баку —  композитор, руководитель оркестра, виолончелист, народный артист СССР. Основоположник армянской национальной эстрады.
В джазе Раньше всех был Артемий Сергеевич Айвазян, создавший в 1938 году Государственный эстрадный оркестр Армении, единственный в СССР музыкальный коллектив “легкого” жанра, не распущенный во время гонений на джаз в конце 1940-х.
На месте сегодняшнего концертного Дома камерной музыки стоял дощатый павильон, со сцены которого раздавались звуки музыки, сочетавшие в себе “европейскую и африканскую культуру плюс импровизацию, неровный ритм и темп”. Проще говоря, именно здесь чаще всего выступал оставленный в живых эстрадный оркестр под управлением Артемия Айвазяна.
Айвазян сдал оркестр Константину Орбеляну в 1956 году. Занялся написанием камерно-инструментальных, вокальных и других сочинений. Скончался осенью 1975 года

Artemy Ayvazyan – born June 26, 1902, in Baku – composer, orchestra leader, cellist, People’s Artist of the USSR.  The founder of the Armenian national stage.
In jazz The earliest of all was Artemy Sergeevich Ayvazyan, who created the State Variety Orchestra of Armenia in 1938, the only “light” musical group in the USSR that was not disbanded during the persecution of jazz in the late 1940s.
On the site of today’s concert House of Chamber Music stood a plank pavilion, from the stage of which the sounds of music were heard, combining “European and African culture plus improvisation, uneven rhythm and tempo.”  Simply put, it was here that the surviving pop orchestra conducted by Artemy Ayvazyan most often performed.
Ayvazyan handed over the orchestra to Konstantin Orbelyan in 1956.  He began writing chamber instrumental, vocal and other compositions.  Died in the fall of 1975

1998թ.-ի հունիսի 26-ին Երևանում մահացավ Սերո Նիկոլայի Խանզադյանը։

Ով իր ամբողջ կյանքը մեծարեց իր փոքր հայրենիքը։  Նրա գրեթե բոլոր գրքերը Զանգեզուրի մասին են։
Գրողը հմտորեն բացահայտում է երևույթների բուն էությունը, և դրա շնորհիվ պարզ են դառնում մարդկային բարդ հարաբերություններն ու գործողությունները։
Իր հայրենի հողի պաշտպանի ու սերմնացանի կերպարը, մարդու հասարակական-բարոյական հատկանիշները լեյտմոտիվի պես անցնում են գրողի ողջ ստեղծագործության մեջ, ում անունը արժանիորեն կանգնած է մեր գրականության խոսքի կարևորագույն արվեստագետների շարքում։
Իր ամենանշանակալի «Մխիթար Սպարապետ» (1961) վեպում Սերո Խանզադյանը ճշմարտացիորեն պատկերել է 18-րդ դարի սկզբի հայության ազգային-ազատագրական շարժման ամենադժվար ժամանակաշրջաններից մեկը.
Ցույց տալով հայ ժողովրդի ազատասիրությունն ու արիությունը՝ Խանզադյանը միևնույն ժամանակ համոզիչ կերպով բացահայտեց նրանց խաղաղասիրությունը։  Թշնամու զավթիչի ոչնչացումը արդարացի հատուցման գործողություն է:  Հայ ժողովուրդը կռվում է այս արդար զգացումով, որ կատաղի մարտերում պաշտպանելով իր անկախությունը՝ հայը չդադարեց հոգեւոր արժեքներ ստեղծել։
Վեպը զգալի տեղ է հատկացնում Անդրկովկասի ժողովուրդների և Ռուսաստանի կապերի խնդրին։

26 июня 1998 года в Ереване- скончался Серо Николаевич Ханзадян- всю жизнь воспевал свой край. О Зангезуре почти все его книги.
Писатель умело раскрывает самую суть явлений, и благодаря этому становятся понятными сложные человеческие отношения и поступки.
Образ защитника и сеятеля родной земли, социальная и моральная характеристика человека лейтмотивом проходят через все творчество писателя, имя которого заслуженно стоит в ряду наиболее крупных художников слова нашей  литературы.
В самом значимом его романе «Мхитар спарапет» (1961 г.) Серо Ханзадян правдиво отобразил один из сложнейших периодов национально-освободительного движения армян начала XVIII века
Показав свободолюбие и отвагу армянского народа, Ханзадян в то же время убедительно раскрыл и его миролюбие. Уничтожение врага-захватчика — акт справедливого возмездия. С этим праведным чувством сражается армянский народ, что защищая свою независимость в жестоких сражениях, армяне не переставали создавать духовные ценности.
В романе значительное место уделено проблеме связей закавказских народов с Россией.

On June 26, 1998, Sero Nikolay Khanzadyan died in Yerevan; he sang of his land all his life.  Almost all of his books are about Zangezur.
The writer skillfully reveals the very essence of phenomena, and thanks to this, complex human relationships and actions become clear.
The image of a defender and sower of his native land, the social and moral characteristics of a person run like a leitmotif through the entire work of the writer, whose name deservedly stands among the most important artists of the word of our literature.
In his most significant novel, “Mkhitar Sparapet” (1961), Sero Khanzadyan truthfully depicted one of the most difficult periods of the national liberation movement of the Armenians at the beginning of the 18th century
Having shown the love of freedom and courage of the Armenian people, Khanzadyan at the same time convincingly revealed their love of peace.  The destruction of an enemy invader is an act of just retribution.  The Armenian people fight with this righteous feeling, that while defending their independence in fierce battles, the Armenians did not cease to create spiritual values.
The novel devotes significant space to the problem of connections between the Transcaucasian peoples and Russia.

1993 թվականի հունիսի 26-ին Մարտակերտի շրջանում զոհվեց լեգենդար Կարո Հայկի Քահքեջյանը (Սպիտակ արջը)։

  Մասնակցել Մարտունու, Հադրութի, Մարդակերտի, Լաչինի և Քելբաջարի մարտերին։
Նա առաջին անգամ Հայաստան է ժամանել Սպիտակի երկրաշարժից հետո, օգնություն ցուցաբերել տուժած շրջաններին, միջոցներ ներգրավել սփյուռքից։  Մեկ տարի անց մասնակցել է Նոյեմբերյանի մարտերին։
2010 թվականին նկարահանվել է «Բևեռային արջի ուրվականը» գեղարվեստական ֆիլմը՝ նվիրված Կարո Կախքեջյանի հիշատակին։
Թաղված է Երևանի Եռաբլուր զինվորական գերեզմանատանը

26 июня 1993 года в Мартакертском районе – погиб  легендарный Каро Айкович Кахкеджян (Спитак Арч)
Был первым армянином из диаспоры, добровольно отправившимся воевать в Арцах- в 1991 году основал  отряд «Крестоносцы», участвовал в боях под Мартуни, Гадрутом, Мардакертом, Лачином и Кельбаджаром.
Впервые прибыл в Армению после Спитакского землетрясения, оказывал помощь пострадавшим районам, привлекал средства диаспоры. Уже год спустя участвовал в Ноемберянских боях.
В 2010 г. был снят художественный фильм “Призрак Белого медведя”, посвященный памяти Каро Кахкеджяна.
Похоронен на военном кладбище Еревана Ераблур

On June 26, 1993, in the Martakert region, the legendary Karo Aikovich Kakhkejyan (Spitak Arch) died
He was the first Armenian from the diaspora to voluntarily go to fight in Artsakh; in 1991 he founded the “Crusaders” detachment, participated in the battles of Martuni, Hadrut, Mardakert, Lachin and Kelbajar.
He first arrived in Armenia after the Spitak earthquake, provided assistance to the affected areas, and attracted funds from the diaspora.  A year later he took part in the Noyemberyan battles.
In 2010, the feature film “Ghost of the Polar Bear” was shot, dedicated to the memory of Karo Kakhkedjian.
Buried at the Yerablur military cemetery in Yerevan