Ով իր ամբողջ կյանքը մեծարեց իր փոքր հայրենիքը։  Նրա գրեթե բոլոր գրքերը Զանգեզուրի մասին են։

1998թ.-ի հունիսի 26-ին Երևանում մահացավ Սերո Նիկոլայի Խանզադյանը։

Ով իր ամբողջ կյանքը մեծարեց իր փոքր հայրենիքը։  Նրա գրեթե բոլոր գրքերը Զանգեզուրի մասին են։
Գրողը հմտորեն բացահայտում է երևույթների բուն էությունը, և դրա շնորհիվ պարզ են դառնում մարդկային բարդ հարաբերություններն ու գործողությունները։
Իր հայրենի հողի պաշտպանի ու սերմնացանի կերպարը, մարդու հասարակական-բարոյական հատկանիշները լեյտմոտիվի պես անցնում են գրողի ողջ ստեղծագործության մեջ, ում անունը արժանիորեն կանգնած է մեր գրականության խոսքի կարևորագույն արվեստագետների շարքում։
Իր ամենանշանակալի «Մխիթար Սպարապետ» (1961) վեպում Սերո Խանզադյանը ճշմարտացիորեն պատկերել է 18-րդ դարի սկզբի հայության ազգային-ազատագրական շարժման ամենադժվար ժամանակաշրջաններից մեկը.
Ցույց տալով հայ ժողովրդի ազատասիրությունն ու արիությունը՝ Խանզադյանը միևնույն ժամանակ համոզիչ կերպով բացահայտեց նրանց խաղաղասիրությունը։  Թշնամու զավթիչի ոչնչացումը արդարացի հատուցման գործողություն է:  Հայ ժողովուրդը կռվում է այս արդար զգացումով, որ կատաղի մարտերում պաշտպանելով իր անկախությունը՝ հայը չդադարեց հոգեւոր արժեքներ ստեղծել։
Վեպը զգալի տեղ է հատկացնում Անդրկովկասի ժողովուրդների և Ռուսաստանի կապերի խնդրին։

26 июня 1998 года в Ереване- скончался Серо Николаевич Ханзадян- всю жизнь воспевал свой край. О Зангезуре почти все его книги.
Писатель умело раскрывает самую суть явлений, и благодаря этому становятся понятными сложные человеческие отношения и поступки.
Образ защитника и сеятеля родной земли, социальная и моральная характеристика человека лейтмотивом проходят через все творчество писателя, имя которого заслуженно стоит в ряду наиболее крупных художников слова нашей  литературы.
В самом значимом его романе «Мхитар спарапет» (1961 г.) Серо Ханзадян правдиво отобразил один из сложнейших периодов национально-освободительного движения армян начала XVIII века
Показав свободолюбие и отвагу армянского народа, Ханзадян в то же время убедительно раскрыл и его миролюбие. Уничтожение врага-захватчика — акт справедливого возмездия. С этим праведным чувством сражается армянский народ, что защищая свою независимость в жестоких сражениях, армяне не переставали создавать духовные ценности.
В романе значительное место уделено проблеме связей закавказских народов с Россией.

On June 26, 1998, Sero Nikolay Khanzadyan died in Yerevan; he sang of his land all his life.  Almost all of his books are about Zangezur.
The writer skillfully reveals the very essence of phenomena, and thanks to this, complex human relationships and actions become clear.
The image of a defender and sower of his native land, the social and moral characteristics of a person run like a leitmotif through the entire work of the writer, whose name deservedly stands among the most important artists of the word of our literature.
In his most significant novel, “Mkhitar Sparapet” (1961), Sero Khanzadyan truthfully depicted one of the most difficult periods of the national liberation movement of the Armenians at the beginning of the 18th century
Having shown the love of freedom and courage of the Armenian people, Khanzadyan at the same time convincingly revealed their love of peace.  The destruction of an enemy invader is an act of just retribution.  The Armenian people fight with this righteous feeling, that while defending their independence in fierce battles, the Armenians did not cease to create spiritual values.
The novel devotes significant space to the problem of connections between the Transcaucasian peoples and Russia.