1920 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Երևանում ծնվել է Ալեքսանդր Գրիգորի Հարությունյանը։ Կոմպոզիտոր, դաշնակահար, ուսուցիչ։ 

ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1970)։  Ստալինյան մրցանակի առաջին աստիճանի դափնեկիր (1949)։
ՀԽՍՀ Կոմպոզիտորների միության անդամ 1939 թվականից, Հայաստանի կոմպոզիտորների միության վարչության անդամ, ՀԽՍՀ կինեմատոգրաֆիստների միության անդամ 1975 թվականից։  Նա հանդես է եկել որպես մենակատար դաշնակահար և իր ստեղծագործությունների կատարող։  1954 – 1990 թվականներին՝ Հայֆիլհարմոնիայի մշտական տնօրեն։
Թաղվել է Երևանում կոմիտասի ՝ անվան այգու պանթեոնում։ 

23 сентября 1920 года в Ереване- родился Александр Григорьевич Арутюнян.
Один из членов «Армянской могучей кучки».
Композитор, пианист, педагог. Народный артист Армянской ССР, Народный артист СССР (1970). Лауреат Сталинской премии первой степени (1949).
Член Союза композиторов СССР с 1939 года, член правления Союза композиторов Армении, член Союза кинематографистов Армянской ССР с 1975 года. Выступал как пианист-солист, исполнитель собственных произведений. С 1954 по 1990 год — бессменный руководитель Армянской филармонии.
Похоронен в Ереване в Пантеоне парка им. Комитаса.

September 23, 1920 in Yerevan – Alexander Grigor Harutyunyan was born.
One of the members of the “Armenian Mighty Handful”.
Composer, pianist, teacher. People’s Artist of the Armenian SSR, People’s Artist of the USSR (1970). Laureate of the Stalin Prize of the first degree (1949).
Member of the Union of Composers of the USSR since 1939, member of the board of the Union of Composers of Armenia, member of the Union of Cinematographers of the Armenian SSR since 1975. Performed as a solo pianist, performer of his own works. From 1954 to 1990 – the permanent head of the Armenian Philharmonic.
Buried in Yerevan in the Pantheon of the Komitas Park.

1981  թ-ի սեպտեմբերի 23-ին Երևանում- ծնվել է Ավետիք Հենրիկի Խալաթյանը (առավել հայտնի է Ավո Խալաթյան անունով) – դերասան, երգիչ։ Նունե Եսայանի ամուսինը։

Որպես մյուզիքլի ժանրի դերասան՝ ուսանողական տարիներից խաղում է Երևանի Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում։

Աշխատել է նաև Երևանի Համազգային և Կամերային թատրոններում ու Նարեկ Դուրյանի թատերախմբի «Օպերացիա Նեմեսիս» բեմադրությունում կերտել է Սողոմոն Թեհլերյանի կերպարը։ Որպես երգիչ՝ մասնակցել է մշակութային բազմաթիվ միջոցառումների, ինչպես նաև հեռուստատեսային մեծամասշտաբ նախագծերի։ Տիգրան Չուխաճյանի «Կարինե» օպերայի համար 2015 թվականին արժանացել է Պողոսյան մրցանակին, իսկ 2016 թվականին արժանացել է Հայաստանի վաստակավոր արտիստի կոչման։

23 сентября 1981 года в Ереване родился Аветик Генрикович Халатян (более известный как Аво Халатян), актер, певец.  Муж Нуне Есаян.  Как актер музыкального жанра, со студенческих лет играет в ереванском государственном театре музыкальной комедии имени Акопа Пароняна.

Он также работал в ереванских театрах «Амазкаин» и «Камерный театр», создал образ Согомона Тейлеряна в постановке театральной группы Нарека Дурьяна «Операция Немезида».  Как певец он участвовал во многих культурных мероприятиях, а также масштабных телепроектах.  В 2015 году он был удостоен премии Погосяна за оперу Тиграна Чухачяна «Карине», а в 2016 году ему было присвоено звание заслуженного артиста Армении.

On September 23, 1981, Avetik Henrik Khalatyan (better known as Avo Khalatyan), actor, singer, was born in Yerevan.  Nune Yesayan’s husband.  As an actor of the musical genre, he has been playing in Yerevan’s Hakob Paronyan State Theater of Musical Comedy since his student years.

He also worked in Yerevan Hamazkay and Chamber theaters and created the character of Soghomon Tehleryan in the production of Narek Duryan’s theater group “Operation Nemesis”.  As a singer, he participated in many cultural events, as well as large-scale television projects.  In 2015, he was awarded the Poghosyan Prize for the opera “Karine” by Tigran Chukhachyan, and in 2016 he was awarded the title of Honored Artist of Armenia.

2012 թվականի սեպտեմբերի 23 – Մահացավ Պավել Սերգեի Գրաչովը 1992-1996 թվականներին Ռուսաստանի Դաշնության պաշտպանության նախարար Վազգեն Սարգսյանը Պավել Գրաչովին հաճախ էր անվանում «Գրաչյան», և դա նրան շատ էր դուր գալիս։ 

Նա այնքան հստակ ցույց տվեց իր համակրանքը հայերի նկատմամբ, որ ժամանակին նրա պահվածքը դժգոհեց Ադրբեջանի այն ժամանակվա նախագահ Հեյդար Ալիևից։ 
Շատերը գիտեն, որ Պավել Գրաչովը հաճախ էր լինում Հայաստանում, հատկապես թենիս խաղալու համար։  Նրա լավագույն խաղընկերը կամ մրցակիցը սպարապետ Վազգեն Սարգսյանն էր, ով նույնպես այս խաղի մեծ սիրահար էր։
Վազգեն Սարգսյանի մահն ընդունել է որպես անձնական վիշտ.
Նա ասաց. Երբ ես Հայաստանում եմ, 5-օրյա արձակուրդն ինձ թվում է 20-օրյա արձակուրդ, ես այստեղ այնքան եմ հանգստանում, այնքան լավ եմ ինձ զգում։  Նա բարձր էր գնահատում հայերի ընկերասիրությունն ու պարզությունը, իրեն շատ տանը զգում էր հայկական միջավայրում, պաշտում էր հայկական խոհանոցը, հայերի հյուրասիրությունն ու ինքնաբուխությունը։  Նա շատ հպարտ էր, որ իրեն շնորհվել է Երեւան քաղաքի պատվավոր քաղաքացու կոչում, որ ունի 2 անձնագիր։  Փաշան միշտ հարգանքով ու պատասխանատվության մեծ զգացումով էր խոսում հայ ժողովրդի մասին։

23 сентября 2012 года- Скончался Павел Сергеевич Грачев- В 1992-1996 годах министр обороны Российской Федерации- Вазген Саргсян часто называли Павла Грачева „Грачян”, и ему это очень нравилось. Он настолько явно показывал свою симпатию к армянам, что в свое время своим поведением вызвал недовольство тогдашнего президента Азербайджана Гейдара Алиева. Павел Грачев был единственным полководцем, который открыто заявил: „Нам эта территория без армян не нужна”.
Многим известно, что Павел Грачев часто бывал в Армении, специально для того, чтобы играть в теннис. Его лучшим партнером по игре или соперником был Спарапет Вазген Саргсян, который тоже являлся большим любителем этой игры.
Смерть Вазгена Саргсяна принял как личное горе.
Говорил: когда я в Армении, мне 5-дневный отдых кажется 20-дневным, настолько я здесь расслабляюсь, настолько хорошо себя чувствую. Он высоко ценил дружелюбие и простоту армян, себя очень органично чувствовал в армянской среде, обожал армянскую кухню, гостеприимство и непосредственность армян. Он был очень горд присвоением ему звания почетного гражданина города Ереван, тем, что у него 2 паспорта. Паша всегда говорил об армянском народе с уважением и с большим чувством ответственности.

September 23, 2012 – Pavel Sergey Grachev passed away – In 1992-1996, the Minister of Defense of the Russian Federation – Vazgen Sargsyan often called Pavel Grachev “Grachyan”, and he liked it very much. He showed his sympathy for the Armenians so clearly that at one time his behavior caused displeasure to the then President of Azerbaijan Heydar Aliyev. Pavel Grachev was the only commander who openly stated: “We do not need this territory without Armenians.”
Many people know that Pavel Grachev often visited Armenia, especially to play tennis. His best playing partner or opponent was Sparapet Vazgen Sargsyan, who was also a big fan of this game.
He took the death of Vazgen Sargsyan as a personal grief.
He said: when I am in Armenia, a 5-day vacation seems like 20 days to me, I relax so much here, I feel so good.  He highly valued the friendliness and simplicity of Armenians, felt very organic in the Armenian environment, adored Armenian cuisine, hospitality and spontaneity of Armenians. He was very proud of being awarded the title of honorary citizen of Yerevan, and that he had 2 passports. Pasha always spoke about the Armenian people with respect and a great sense of responsibility.

1920 թվականի սեպտեմբերի 23-ին սկսվեց հայ-թուրքական պատերազմը՝ ավարտվեց Երևանի պայմանագիրով՝ իշխանությունը փոխանցելով բոլշևիկյան կառավարությանը։

1920 թվականի սեպտեմբերի 22-ի լույս 23-ի գիշերը քեմալական Թուրքիան հարձակվեց Հայաստանի Հանրապետության վրա՝ առանց պատերազմ հայտարարելու։  Հայ-թուրքական պատերազմը տևեց մոտ երկու ամիս։  Վճռական ռազմական գործողությունները սկսվել են սեպտեմբերի 28-ին։  Պատերազմը հենց սկզբից անհաջող ընթացք ունեցավ հայկական կողմի համար։  Նաև արևմտյան դաշնակիցները Հայաստանին մենակ թողեցին թուրքական ագրեսիայի դեմ։  Թուրքական բանակը գրեթե առանց կռվի գրավեց Սարիգամիշն ու Կախզվանը, ապա Կարսն ու Ալեքսանդրապոլը։
Պատերազմն ավարտվեց Ալեքսանդրապոլի պայմանագրով։  Խաղաղության բանակցություններում հայկական պատվիրակությունը ստիպված եղավ հայտարարել, որ հրաժարվում է ճանաչել նախկինում ստորագրված Սեւրի հաշտության պայմանագիրը և Կարսի շրջանի տարածքը զիջել Թուրքիային։  Սակայն պայմանագրի ստորագրման ժամանակ հայկական պատվիրակությունը կորցրել էր իր լիազորությունը, քանի որ ստորագրումից մի քանի ժամ առաջ Սիմոն Վրացյանի կառավարությունը ստորագրեց Երևանի պայմանագիրը՝ իշխանությունը փոխանցելով բոլշևիկյան կառավարությանը։

23 сентября 1920 года началась армяно-турецкая война — военный конфликт между Кемалистской Турцией и Республикой Армения.
В ночь с 22 на 23 сентября 1920 года Кемалистскя Турция без объявления войны напала на Республику Армения. Армяно-турецкая война длилась около двух месяцев. Решающие боевые действия начались 28 сентября. С самого начала война имела неудачное течение для армянской стороны. Также западные союзники оставили Армению в одиночестве против турецкой агрессии. Турецкая армия практически без боя захватила Сарыгамыш и Кахзван, затем Карс и Александрополь.
Война закончилась Александропольским договором. На переговорах о заключении мира армянская делегация была вынуждена заявить об отказе от признания ранее подписанного Севрского мирного договора и уступить Турции территорию Карсской области. Однако, армянская делегация к моменту подписания договора утратила свою правомочность, поскольку за несколько часов до подписания правительство Симона Врацяна подписала Ереванское соглашение, передав власть большевистскому правительству.

On September 23, 1920, the Armenian-Turkish War began – a military conflict between Kemalist Turkey and the Republic of Armenia.
On the night of September 22-23, 1920, Kemalist Turkey attacked the Republic of Armenia without declaring war. The Armenian-Turkish War lasted about two months. Decisive military actions began on September 28. From the very beginning, the war had an unsuccessful course for the Armenian side. Also, the Western allies left Armenia alone against Turkish aggression. The Turkish army captured Sarygamysh and Kakhzvan, then Kars and Alexandropol practically without a fight.

The war ended with the Treaty of Alexandropol. During the peace negotiations, the Armenian delegation was forced to declare its refusal to recognize the previously signed Treaty of Sevres and cede the territory of the Kars region to Turkey.  However, by the time the treaty was signed, the Armenian delegation had lost its authority, since a few hours before the signing, the government of Simon Vratsyan signed the Yerevan Agreement, transferring power to the Bolshevik government.

Միհրան Ծառուկյանը ծնվել է 1987 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Երևանում, հայտնի էստրադային երգիչ, հեռուստատեսային դերասան

«Հայ սուպերսթար» նախագծի եզրափակիչ փուլի մասնակից 2011 թվականից սկսել է նկարահանվել ֆիլմերում, դերեր կատարել որոշ հեռուստասերիալներում, որոնք նրան հայտնի են դարձրել մեծ հանրությունը.

22 сентября 1987 года в Ереване- родился Мигран Царукян- популярный эстрадный певец, телеактер, финалист проекта «Армянская суперзвезда».С 2011 года начал сниматься в кинокартинах, сыграл роли в некоторых телесериалах, чем и прославился среди многочисленной публики.

September 22, 1987 in Yerevan – Mihran Tsarukyan was born – a popular pop singer, TV actor, finalist of the project “Armenian Superstar”. Since 2011, he began acting in films, played roles in some TV series, which made him famous among the numerous public.

1964 թ-ի սեպտեմբերի 22-ի Երևանում –  ծնվել է Վահրամ Արամայիսի Սահակյանը- ժամանակակից գրող, բանաստեղծ, թատերագիր, դերասան։

1988 թվականին Վարդան Պետրոսյանի հետ ստեղծել է Երիտասարդ Ոզնիներ թատրոնը, որը, այնուհետև վերանվանվելով «Ոզնիներ», առաջին հայկական ոչ պետական երիտասարդական թատրոնն էր։ Բազում հոդվածների, էսեների, վեպերի, պիեսների և տեսաֆիլմերի հեղինակ է։ Սահակյանի գրականությունը աչքի է ընկնում բառապաշարի ազատ գործածմամբ՝ ընդհուպ մինչև փողոցային հայհոյանքների կիրառում, ցինիզմով, և տրագիկոմեդիայի ժանրի տարրերով։

Ваграм Арамаисович Саакян родился 22 сентября 1964 года в Ереване – современный писатель, поэт, драматург, актер. В 1988 году Ваграм Саакян вместе с Варданом Петросяном создал театр «Юные ёжики», который позже был переименован в «Ежики». негосударственный армянский театр это был молодежный театр.  Базум — автор множества статей, очерков, романов, пьес и видеофильмов.  Литература Саакяна отличается свободой использования лексики, вплоть до использования уличных ругательств, цинизма, элементов жанра трагикомедии.

Vahram Aramais Sahakyan was born on September 22, 1964 in Yerevan – modern writer, poet, playwright, actor. In 1988, Vahram Sahakyan, together with Vardan Petrosyan, created the Young Hedgehogs Theater, which, later renamed “Hedgehogs”, was the first non-state Armenian theater.  it was the youth theater.  Bazum is the author of many articles, essays, novels, plays and video films.  Sahakyan’s literature is notable for its free use of vocabulary, up to the use of street curses, cynicism, and elements of the tragicomedy genre.

1871 թվականի սեպտեմբերի 22-ին  Կոստանդնուպոլսում – ծնվել է Արմեն Արմենյանը (իսկական ազգանունը՝ Իփեկյան– դերասան, ռեժիսոր, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1935)։

Ճանաչված ռեժիսոր և դերասան էր, որ հանդես էր եկել բազմաթիվ դերերով։ Արմենյանի շնորհիվ «Աբելյան-Արմենյան» թատերախումբը մեծ հաջողություն ունեցավ։ Թատերախումբը կազմվել է 1908 թ. Աբելյանի նախաձեռնությամբ և գոյատևել է հինգ տարի։ Աբելյանը թատերախմբի ոգին էր, իսկ Արմենյանը նրա ռեժիսորը։ Արմենյանի բեմադրական հայտնի աշխատանք դա «Սասունցի Դավիթ» ժողովրդական ներկայացումն էր, որ ցուցադրվեց Լենինականում, 1922 թ. հուլիսի 8-ին և 31-ին։ Դա «Սասունցի Դավթի» բացօթյա ներկայացում էր, շուրջ 150 ձիավոր ու հետիոտն մասնակիցներով և տասը հազար հանդիսատեսներով, խմբերգերով ու փողային երաժշտությամբ։ Արմենյանը մոլիերյան ոճի դերասան էր, թեև նրա դերասանական կյանքում էական տեղ ունեն նաև շեքսպիրյան և շիլլերյան դերերը։ Վ.Փափազյանը նրան համարում էր մոլիերյան ավանդների կրողը հայ թատրոնում։ Դրա վկայությունն են Արգանը (Մոլիերի «Երևակայական հիվանդ») և Հարպագոնը (Մոլիերի «Ագահը»)

22 сентября 1871 года в Константинополе- родился  Армен Арменян (настоящее имя: Ипекян – актёр, режиссёр, Народный артист СССР (1935). Он был известным режиссёром и актёром, сыгравшим множество ролей. Благодаря Армяну, Театральный коллектив «Абелян-Армян» Труппа была образована в 1908 году и просуществовала пять лет, а 8 и 31 июля в Ленинакане была показана знаменитая пьеса Армяна «Сасунци». Это был спектакль под открытым небом «Давид Сассунский». около 150 всадников и пешеходов и десяти тысяч зрителей, с хорами и духовой музыкой Арменян был актером мольеровского стиля, хотя в его актерской жизни важны также шекспировские и шиллеровские роли. В. Папазян считал его носителем мольеровского вклада. Армянский театр «Арган» («Мнимый больной» Мольера) и Гарпагон («Жадность» Мольера) тому свидетельство.

On September 22, 1871 in Constantinople – was born Armen Armenyan  (real name: Ipekyan – actor, director, People’s Artist of the USSR (1935). He was a well-known director and actor who played many roles. Thanks to Armenyan, the “Abelyan-Armenyan” theater group  The troupe was formed in 1908 and survived for five years, and Armenyan’s famous play “Sasuntsi” was performed in Leninakan on July 8  and 31. It was an open-air performance of “David of Sassoon”, with about 150 horsemen and pedestrians and ten thousand spectators, with choruses and brass music. Armenyan was an actor in the Moliere style, although Shakespearean and Schillerian roles are also important in his acting life.  V. Papazyan considered him the bearer of Moliere’s contributions to the Armenian theater. Argan (Moliere’s “Imaginary Patient”) and Harpagon (Moliere’s “The Greed”) are evidence of this.

1964 թ-ի սեպտեմբերի 22,-ին  Երևանում- մահացել է Ամինե Ավդալը- հայաստանցի եզդի բանաստեղծ, արձակագիր, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից։

Ստեղծագործել է և’ հայերեն, և’ եզդիերեն։ 1944 թվականին «Եզդի կինը նահապետական ընտանիքում ըստ ազգագրական և ֆոլկլորային նյութերի» թեմայով դիսերտացիա է պաշտպանել և ստացել բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան։
Նրա առաջին պատմվածքը՝ «Ջասմ և Թոսմ», տպագրվել է 1924 թվականին, «Կարմիր ծիլեր» ամսագրում (Թիֆլիս)։
Եզդիերեն լույս են տեսել նրա «Գարուն» (1935), «Երեք եղբայր» (1957), «Փարիշան» (1969), «Գյուլիզար» (1973) և այլ գրքեր։ Հայերեն լույս է տեսել նրա կազմած «Եզդիական ժողովրդական հեքիաթներ» ժողովածուն (Երևան, 1957)։

22 сентября 1964 года в Ереване скончался Амине Авдал – армянская поэт-езид, прозаик, кандидат филологических наук, член Союза писателей СССР с 1934 года.  Он писал как на армянском, так и на езидском языках.  В 1944 году он защитил диссертацию на тему «Ездийская женщина в патриархальной семье по этнографическим и фольклорным материалам» и получил степень кандидата филологических наук.

Его первый рассказ «Джазм и Тосм» был опубликован в 1924 году в журнале «Красные ростки» (Тифлис).

Он является одним из соавторов первого армяно-ездийского словаря (23 000 слов), изданного в Ереване в 1933 году.

Его «Весна» (1935), «Три брата» (1957), «Паришан» (1969), «Гулизар» (1973) и другие книги были изданы на езидском языке.  Его сборник «Ездийские народные сказки» вышел на армянском языке (Ереван, 1957).

On September 22, 1964, Amine Avdal, an Armenian Yezidi poet, writer, candidate of philological sciences, and member of the Union of Writers of the USSR since 1934, passed away in Yerevan. He wrote in both Armenian and Yezidi. In 1944, he defended his dissertation on the topic of “Yezdi woman in a patriarchal family based on ethnographic and folklore materials” and received a candidate of philological sciences degree.

His first story “Jazm and Tosm” was published in 1924 in the magazine “Red sprouts” (Tiflis).

He is one of the co-authors of the first Armenian-Yezdi dictionary (23,000 words), published in Yerevan in 1933.

His “Spring” (1935), “Three Brothers” (1957), “Parishan” (1969), “Gulizar” (1973) and other books were published in the Yezidi language. His collection “Yezdi Folk Tales” was published in Armenian (Yerevan, 1957).

1960 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Երևանում վախճանվեց դերասան, ռեժիսոր, դրամատուրգ, ականավոր թատերական գործիչ Արամ (Արմեն) Կարապետի Գուլակյանը։

1927թ.-ից Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոնի տնօրենն էր, 1930-1938թթ. և 1944-1953թթ.՝ գլխավոր ռեժիսորը։
1938 թվականին անցել է օպերային ռեժիսուրայի։
  1938-1945 թվականներին և 1958-1960 թվականներին՝ Օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր։ 
1955-1956 թվականներին Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնի գլխավոր ռեժիսոր։
Նրա թոռը հայտնի ռուս կինոքննադատ Արմեն Մեդվեդևն է։
Նրա անունով է կոչվել Երևանի փողոցներից մեկը։

22 сентября 1960 года в Ереване – скончался  Арам (Армен) Карапетович Гулакян-  актёр, режиссёр, драматург и выдающийся театральный деятель..
С 1927 года он был директором Академического театра имени Габриэля Сундукяна, в 1930-1938 и в 1944-1953 годах – главным режиссером.
С 1938 года перешел на оперную режиссуру.
В 1938-1945 и 1958-1960 годах главный режиссер Национального академического театра оперы и балета им. Спендиаряна.
В 1955-1956 годах главный режиссер Русского драматического театра имени Станиславского.
Его внук  известный российский кинокритик Армен Медведев.
В честь него названа одна из улиц Еревана.

On September 22, 1960, in Yerevan, Aram (Armen) Karapet Gulakyan, an actor, director, playwright and an outstanding theater figure, passed away.
Since 1927, he was the director of the Gabriel Sundukyan Academic Theater, in 1930-1938 and in 1944-1953 – the chief director.
Since 1938, he switched to opera directing.
In 1938-1945 and 1958-1960, he was the chief director of the Spendiaryan National Academic Opera and Ballet Theater.
In 1955-1956, he was the chief director of the Stanislavsky Russian Drama Theater.
His grandson is the famous Russian film critic Armen Medvedev.
One of the streets in Yerevan is named after him.

1795 թվականի սեպտեմբերի 22-ին Հաղպատում, այլ տվյալներով, Թիֆլիսիի Սուրբ Գևորգ եկեղեցում – սպանվել է Սայաթ-Նովան (իսկական անունը՝ Հարություն (Հարություն) Սայադյան, ուշ միջնադարի հայ բանաստեղծ-աշուղ, նոր դպրոցի հիմնադիր։ 

  Նրա մասին տեղեկությունների հիմնական աղբյուրներից պահպանվել 68 հայերեն , 34 վրացերեն բանաստեղծություններ,  բանաստեղծությունների մի մասը դեռևս չեն տպագրվել քանի որ եղել են թուրքալեզու  և պահպանվում են  Սանկտ Պետերբուրգի ասիական թանգարանում։
Նա սպանվել է պարսիկների կողմից՝ հրաժարվելով փոխել իր հավատքը։

22 сентября 1795 года в  Ахпате по другим сведениям  в церкви сурб Геворк в Тифлисе- был убит Саят-Нова (настоящее имя: Арутюн (Арутин) Саядян- позднесредневековый армянский поэт-ашуг, основатель новой школы фольк-ашуг, восточной формы.  Жизнь Саят-Новы уже более 150 лет является предметом дискуссий среди литературоведов, лингвистов, историков и философов.  Многие важные обстоятельства и подробности его жизни до сих пор до конца не изучены.  Одним из основных источников информации о нем являются написанные им стихи.  Стихи Саят-Нова написаны на нескольких языках.  Сохранилось 68 армянских, 34 грузинских,,  часть  стихотворений были по турецки и они  сих пор не опубликованы и хранится в Азиатском музее Санкт-Петербурга.
Был убит персами после отказа поменять веру.

On September 22, 1795 in Akhpat, according to other sources, in the church of St. Gevork in Tiflis, Sayat-Nova (real name: Harutyun (Arutin) Sayadyan) was killed – a late medieval Armenian poet-ashug, the founder of a new school of folk-ashug, an eastern form. Sayat-Nova’s life has been the subject of discussion among literary scholars, linguists, historians and philosophers for more than 150 years. Many important circumstances and details of his life have not yet been fully studied. One of the main sources of information about him are the poems he wrote. Sayat-Nova’s poems were written in several languages. 68 Armenian, 34 Georgian, but most of the poems were in Turkish and they have not yet been published and are stored in the Asian Museum of St. Petersburg. He was killed by the Persians after refusing to change his faith.