1971 թ-ի սեպտեմբերի 26- ին Երեւանում- ծնվել է Տիգրան Պետրոսյանը- երգիչ:

1997թ. մասնակցեց «Այո», 2005թ.` «Կռունկ» համահայկական երգի մրցույթ-փառատոներին եւ արժանացավ «Լավագույն երգիչ» մրցանակին, ապա` «Լավագույն տեսահոլովակ», «Լավագույն ձայնասկավառակ» մրցանակներին եւ այլն: Ավելի ուշ Տիգրանն ԱՄՆ-ում անցավ մասնագիտական դասեր` վերապատրաստվելով որպես ձայնային ռեժիսոր: Դրանից հետո նրան հազվադեպ կարելի է տեսնել ասպարեզում:

Певец Тигран Петросян родился 26 сентября 1971 года в Ереване.  1997 год  участвовал во всеармянском песенном конкурсе-фестивале “Да”, 2005 “Крунк” и получил награду “Лучший певец”, затем премии “Лучшее видео”, “Лучший компакт-диск” и т.д.  Позже Тигран прошел профессиональные курсы в США, получив специальность звукорежиссера.  После этого его редко можно увидеть на арене.  «Рабис, я точно не буду петь, а то, что я хотел бы петь, нерентабельно.  »

Singer Tigran Petrosyan was born on September 26, 1971 in Yerevan.  1997  participated in “Yes”, 2005 “Krunk” pan-Armenian song competition-festivals and won the “Best Singer” award, then the “Best Video”, “Best CD” awards, etc.  Later, Tigran took professional classes in the US, training as a sound director.  After that, he is rarely seen in the arena.  “Rabis, I will definitely not sing, and what I would like to sing is not profitable.  »

1939 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Լենինգրադում ծնվել է Արթուր Նիկոլաի Չիլինգարովը՝ հայտնի բևեռախույզ, գիտնական, հասարակական և քաղաքական գործիչ։ 

Նա եղել է Ռուսաստանի Դաշնության հինգ գումարման Պետդումայի պատգամավոր, Դումայի փոխնախագահ, ընդգրկված է Գինեսի ռեկորդների գրքում որպես միակ բևեռախույզ, ով այցելել է Երկրի երկու բևեռները 6 ամսվա ընթացքում:

25 сентября 1939 года в Ленинграде – родился Артур Николаевич Чилингаров- известный полярный исследователь, учёный, общественный и политический деятель. Был депутатом Гос Думы РФ пяти созывов, заместителем председателя Думы.Внесен в Книгу рекордов Гиннеса как единственный полярный исследователь, побывавший на обоих полюсах Земли за 6 месяцев.

September 25, 1939 in Leningrad – Artur Nikolay Chilingarov was born – a famous polar explorer, scientist, public and political figure. He was a deputy of the State Duma of the Russian Federation of five convocations, deputy chairman of the Duma. He is listed in the Guinness Book of Records as the only polar explorer who visited both poles of the Earth in 6 months.

1944 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Երեւանում մահացավ արեւելահայերենի ժամանակակից ուղղագրության հեղինակ Մանուկ Խաչատուրի Աբեղլյանը ։

Ալեքսանդր Մանթաշևի շնորհիվ նա գերազանց կրթություն ստացավ Եվրոպայի լավագույն համալսարաններում և հսկայական ներդրում ունեցավ հայագիտության մեջ։
Բանասիրական գիտությունների դոկտոր ( 1935 ), ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս ( 1943 ), Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության գիտության վաստակավոր գործիչ ( 1935 )։

25 сентября 1944 года в Ереване- скончался Манук Хачатурович Абеглян- автор современной орфографии восточноармянского языка.
Благодаря Александру Манташеву получил блестящее образование в лучших вузах Европы и внес огромный вклад в армяноведение.
доктор филологических наук (1935), академик АН Арм ССР (1943), заслуженный деятель науки АССР (1935),

On September 25, 1944, Manuk Khachatur Abeghlyan, the author of the modern orthography of the Eastern Armenian language, passed away in Yerevan.
Thanks to Alexander Mantashev, he received an excellent education at the best universities in Europe and made a huge contribution to Armenian studies.
Doctor of Philological Sciences (1935), Academician of the Academy of Sciences of the Armenian SSR (1943), Honored Scientist of the ASSR (1935),

1870 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Վաղարշապատում ծնվել է  ականավոր նկարիչ Եղիշե Մարտիրոսի Թադևոսյանը։ 

 
Թադևոսյանի բնանկարները երբեմն ներառում են մեծ կամ փոքր սյուժեներ՝ «Կոմիտասը Էջմիածնի լճի մոտ» (1893 թ.), «Մեր փողոցը Վաղարշապատում» (1921) և այլն։ Մեծ վարպետությամբ է պատկերել «Ալեքսանդր Շիրվանզադե» (1929), «Հովհաննես Թումանյան» (1933), «Կոմիտաս» (1935) և այլ դիմանկարներ։ Նրա արվեստում կարևոր տեղ ունեն հայ գյուղը, կենցաղը, գեղջկական կերպարները՝, մի շարք գործերում անդրադարձել է հայերի կոտորածների ու պանդխտության թեմաներին Աշխատանքները պահվում են Հայաստանի պետական պատկերասրահում, Վրաստանի արվեստի պետական թանգարանում, Արևելյան արվեստի պետական թանգարանում (Մոսկվա), Վ. Պոլենովի արգելոց-թանգարանում, ինչպես նաև մասնավոր հավաքածուներում։
Թադևոսյանի անունով են կոչվում Երևանի մի փողոց և Էջմիածնում արվեստի դպրոց։  2015 թվականին Երևանի Շենգավիթ թաղամասում տեղադրվել է նկարչի կիսանդրին։ Թաղված է Երևանի Կոմիտասի անվան Պանթեոնում։ 

24 сентября 1870 года в Вагаршапате- родился Егише Мартиросович Тадевосян  —  выдающийся  художник. В 1916 году организовал и возглавил Союз художников Армении. Похоронен в Пантеоне им. Комитаса в Ереване.Пейзажи Тадевосяна иногда включают в себя большие или маленькие сюжеты: «Комитас у Эчмиадзинского озера» (1893), «Наша улица в Вагаршапате» (1921) и др. С большим мастерством он написал «Александра Ширванзаде» (1929), «Оганеса Туманяна» (1933), «Комитаса» (1935) и другие портреты. Армянское село, быт, сельские персонажи занимают важное место в его творчестве, в ряде работ он затрагивал темы армянских погромов и изгнания. 
Работы Тадевосяна хранятся в Государственной картинной галерее Армении, Государственном музее искусств Грузии, Государственном музее искусства народов Востока (Москва), в музее-заповедника В. Поленова, а также в частных собраниях.
Именем Тадевосяна названы улица в Ереване, школа художеств в Эчмиадзине. В 2015 г. в округе Шенгавит г. Еревана был установлен бюст художника

September 24, 1870 in Vagharshapat –  Yeghishe Martiros Tadevosyan was born – an outstanding painter. In 1916 he organized and headed the Union of Painters  of Armenia. He is buried in the Komitas Pantheon in Yerevan.Tadevosyan’s landscape paintings sometimes include large or small plots: “Comitas near Etchmiadzin Lake” (1893), “Our Street in Vagharshapat” (1921), etc.  He painted “Alexander Shirvanzade” (1929), “Hovhannes Tumanyan” (1933), “Komitas” (1935) and other portraits with great skill.  The Armenian village, everyday life, rural characters have an important place in his art, in a number of works he referred to the topics of Armenian massacres and exile 
Tadevosyan’s works are kept in the State Picture Gallery of Armenia, the State Museum of Art of Georgia, the State Museum of Oriental Art (Moscow), the V. Polenov Museum-Reserve, as well as in private collections.
A street in Yerevan and an art school in Echmiadzin are named after Tadevosyan. In 2015, a bust of the artist was erected in the Shengavit district of Yerevan

2009 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Երևանում մահացել է մուլտիպլիկատոր Ռոբերտ Արշավիրի Սահակյանցը՝ կերպարանափոխվող նկարիչ, անիմացիոն ֆիլմերի ռեժիսոր, սցենարիստ, մուլտիպլիկատոր, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ:  

Սահակյանցի և նրա հետևորդների աշխատանքները անմիջապես չընդունվեցին, բայց հետագայում բազմաթիվ մրցանակների են արժանացել ամբողջ աշխարհում՝ Ֆրանսիայում, Իտալիայում, Իսպանիայում, Գերմանիայում, Ճապոնիայում, ինչպես նաև նախկին ԽՍՀՄ մայրաքաղաքներում՝ Երևանում, Կիևում, Մոսկվայում, Տալլինում։
Սահակյանցն իր ստեղծագործություններում օգտագործել է բազմաթիվ անիմացիոն ոճեր. մի քանիսը պարզ են և բավականին պարզ, մյուսները՝ ավելի մուգ ու կոպիտ։  Դրանցից լավագույններն ու ամենահայտնիներն ունեն աբսուրդիստական և սյուրռեալիստական նրբություններ:  Նրա մուլտֆիլմերից շատերը ֆանտազիաներ են, որոնք հաճախ հիմնված են հայ գրողների առակների և հեքիաթների վրա, ինչպիսիք են Մխիթար Գոշը (1130–1213), Վարդան Այգեկցին (?–1250) և Հովհաննես Թումանյանը (1869–1923):  Բացի ռեժիսուրայից, նա իր ֆիլմերի մեծ մասի սցենարիստ է կամ համահեղինակ։
Հիմնվելով Վարդան Այգեկցու առակների, անեկդոտների, առակների և պատմվածքների ժողովածուի վրա, որը լույս է տեսել 17-րդ դարում «Աղվեսի գիրքը» վերնագրով, Սահակյանցը նկարահանել է իր առաջին համանուն լիամետրաժ մուլտֆիլմը 1975թ. ի հայտ եկան Սահակյանցի՝ որպես ռեժիսորի հիմնական առանձնահատկությունները՝ մշտական ռեինկառնացիաների պատկերները, արևմտյան վիզուալ գաղափարների օգտագործումը և, միևնույն ժամանակ, ամբողջովին հայկական, ֆոլկլորային նյութը սցենարի համար։ 
Սահակյանցի ուշ մուլտֆիլմում «Արքայախնձորի բանանները» (2004 թ.) փոխակերպման նրա սիրելի գաղափարը հասցված է ծայրահեղության.
  70-ական և 80-ական թվականներին, երբ համակարգիչները հասանելի չէին ինձ, նա օգտագործեց հսկայական թվով փոխակերպումներ, որոնք շատ առումներով կանխատեսում էին համակարգչային անիմացիայի կողմից հետագայում հայտնաբերված տեխնիկան»:
«Վա՜յ, խոսող ձուկ!  (1983) –  մուլտֆիլմը Սահակյանցից հանդիսատեսի կողմից երեւի ամենահայտնին է ու ամենասիրվածը։  Դրանում կատարելության են բերվում բոլոր այն տեխնիկաները, որոնք նա սիրում և օգտագործում էր իր ամենավաղ ստեղծագործություններից:

24 сентября 2009 года в Ереване – скончался Мультипликатор Роберт Аршавирович  Саакянц — художник трансформаций, режиссёр анимационных фильмов, сценарист, аниматор, Народный артист Армении.. Саакянц был сценаристом и режиссером  почти 100 своих фильмов.  Его фильмы удостаивались  наград на международных кинофестивалях.
Творчество Саакянца и его последователей приняли не сразу .
Мультфильмы Саакянца удостоены множества премий по всему миру: во Франции, Италии, Испании, Германии, Японии, а также в столицах бывшего СССР — Ереване, Киеве, Москве, Таллине.
В своих работах Саакянц использовал множество стилей анимации: некоторые ― простые и довольно прямолинейные, другие ― более мрачные и жесткие. Лучшие и самые известные из них отличаются абсурдистскими и сюрреалистическими штрихами. Многие из его мультфильмов ― фантазии, часто основанные на баснях и сказках таких армянских писателей, как Мхитар Гош (1130–1213), Вардан Айгекци (?–1250) и Ованес Туманян (1869–1923). Помимо режиссуры, он является сценаристом или соавтором сценариев большинства своих  фильмов
По сборнику басен, анекдотов, притчей и новелл Вардана Айгекци, который в XVII веке опубликовали под названием «Лисья книга», Саакянц снял в 1975 году свой первый полнометражный ― одноименный ― мультфильм, где  появились основные черты Саакянца как режиссера: образы постоянных перевоплощений, использование западных визуальных идей и, при этом, полностью армянского, фольклорного материала для сценария. Посмотрев «Лисью книгу», Юрий Норштейн (один из главных советских аниматоров, автор «Ежика в тумане») был поражен «невероятным напором действия внутри экрана», текущим «как лава, неостановимо».
В позднем мультфильме Саакянца под названием «Ананас бананас» (2004), любимая им идея перевоплощений доведена до предела: космический корабль приземляется на планету, и космонавтов встречает инопланетянин, который объясняет, что они могут превратиться во что угодно, что назовут существительным (так что за время разговора они могут измениться несколько раз). На этом построен весь мультфильм.
В 70-е и 80-е годы, когда компьютеры были мне недоступны, он использовал огромное количество трансформаций, которые во многом предвосхитили технику, открытую позже благодаря компьютерной анимации».
Мультфильм «Ух ты, говорящая рыба! (1983) ― вероятно, самый известный и любимая зрителями у Саакянца. В нем все приемы, которые он любил и использовал с самых ранних своих работ, доведены до совершенства. 

On September 24, 2009, in Yerevan, passed away the animator Robert Arshavir Sahakyants – an artist of transformations, director of animated films, screenwriter, animator, People’s Artist of Armenia. Sahakyants was a screenwriter and director of almost 100 of his films. His films received awards at international film festivals.
The work of Sahakyants and his followers was not accepted immediately.
Sahakyants’ cartoons have received numerous awards around the world: in France, Italy, Spain, Germany, Japan, as well as in the capitals of the former USSR – Yerevan, Kyiv, Moscow, Tallinn.
In his works, Sahakyants used many animation styles: some are simple and quite straightforward, others are darker and harsher. The best and most famous of them are distinguished by absurdist and surrealist touches.  Many of his cartoons are fantasies, often based on fables and fairy tales by Armenian writers such as Mkhitar Gosh (1130–1213), Vardan Aygektsi (?–1250), and Hovhannes Tumanyan (1869–1923). In addition to directing, he is the screenwriter or co-writer of most of his films. Based on a collection of fables, anecdotes, parables, and short stories by Vardan Aygektsi, which was published in the 17th century under the title “The Book of the Fox,” Sahakyants made his first full-length cartoon in 1975, the eponymous one, where Sahakyants’s main features as a director appeared: images of constant reincarnation, the use of Western visual ideas, and, at the same time, entirely Armenian, folklore material for the script.  After watching The Fox Book, Yuri Norshteyn (one of the leading Soviet animators, the author of Hedgehog in the Fog) was struck by the “incredible pressure of action inside the screen,” flowing “like lava, unstoppably.”
In Saakyants’s later cartoon called Pineapple Bananas (2004), his favorite idea of transformations is taken to the extreme: a spaceship lands on a planet, and the astronauts are met by an alien who explains that they can turn into anything they call a noun (so that during the conversation they can change several times). The entire cartoon is based on this.
In the 70s and 80s, when computers were not available to me, he used a huge number of transformations, which in many ways anticipated the technique discovered later thanks to computer animation.”
The cartoon Wow, Talking Fish! (1983) is probably Saakyants’s most famous and beloved by viewers.  In it, all the techniques that he loved and used from his earliest works are brought to perfection.

1924 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Կիսլովոդսկում ծնվել է հայ գեղանկարչության նահապետներից Լևոն Հարությունի Կոջոյանը։

Կոջոյանի կտավները հիմնականում կյանքի լավատեսությամբ լի բնապատկերներ են։
Նա դասավանդել է ավելի քան քառասուն տարի՝ ազդելով հայ արվեստագետների մի քանի սերունդների վրա։

24 сентября 1924 года в Кисловодске- родился Левон Арутюнович Коджоян- один из патриархов армянской живописи.
Картины Коджояна преимущественно пейзажные полные жизненного оптимизма.
Больше сорока лет занимался преподаванием, оказав влияние на несколько поколений армянских художников.

September 24, 1924 in Kislovodsk – Levon Arutyun Kodzhoyan was born – one of the patriarchs of Armenian painting.
Kodzhoyan’s paintings are mainly landscapes full of life optimism.
He taught for more than forty years, influencing several generations of Armenian artists.

1923 թ-ի սեպտեմբերի 24-ին  Երևանում- ծնվել է Էդվարդ Մկրտչի Ջրբաշյանը–  գրականագետ, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1965), պրոֆեսոր (1967), ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1982), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1956), Հայաստանի պետական մրցանակի կրկնակի դափնեկիր (1974, 1980)։

1977 թվականից մինչև մահը եղել է գրականության ինստիտուտի տնօրեն։Էդվարդ Ջրբաշյանը հեղինակ է ավելի քան երկու տասնյակ մենագրությունների, հարյուրավոր հոդվածների։ Նա նախաձեռնել և խմբագրել է հայ դասականների երկերի հրատարակություններ։ Ռուսերեն լույս են տեսել նրա «Թումանյանի պոեզիան» (Մոսկվա, 1969), «Պոետիկան և գրականության զարգացումը» (Երևան, 1985), «Չորս գագաթ» (Մոսկվա,1990) գրքերը։

Առանձնահատուկ մեծ է Էդ. Ջրբաշյանի ներդրումը Հովհ. Թումանյանի ստեղծագործության ուսումնասիրության և գիտական հրատարակության գործում։ Ջրբաշյանի անմիջական մասնակցությամբ հիմնադրվել է «Թումանյան. Ուսումնասիրություններ և հրապարակումներ» մատենաշարը, որի հինգ գրքերը լույս են տեսել 1964-1998թթ.։ Գրականության ինստիտուտում Ջրբաշյանը ղեկավարել է Թումանյանի երկերի ակադեմիական տասհատորյակի հրատարակության աշխատանքը։հայ գրականագիտության մեջ տեսական մտքի հիմնադիրն է։ Նա հեղինակն է «Գրականության տեսություն» առաջին բուհական հայերեն դասագրքի, որն ունեցել է յոթ հրատարակություն (վերջին երկուսը՝ «Գրականագիտության ներածություն» վերնագրով 1996, 2011), «Գրականագիտական բառարան» (1972, վերահրտ.՝1980) արժեքավոր աշխատության (Հ. Մախչանյանի համահեղինակությամբ), որը մեծ նպաստ բերեց մեզանում տեսական-գրականագիտական մտքի զարգացման գործում։

Էդ. Ջրբաշյանը նաև եղել է գիտության լավագույն կազմակերպիչներից մեկը. նա ղեկավարել է բազմաթիվ աշխատանքներ հայ գրականության պատմության և գրականության տեսության վերաբերյալ, կազմակերպել հայ դասականների հատորների հրատարակություններ։ Էդ. Ջրբաշյանը բազմիցս ներկայացրել է հայ գրականագիտությունը միջազգային գիտաժողովներում։

24 сентября 1923 года в Ереване. – родился   Эдвард Мкртичевич Джрбашян – литературный критик, доктор филологических наук (1965), профессор (1967), академик АН СССР (1982), член Союза писателей  СССР (1956), дважды лауреат Государственной премии Армении (1974, 1980). С 1977 года и до своей смерти он был директором Института литературы. Эдвард Джрбашян является автором более двух десятков монографий и сотен статей. Он инициировал и редактировал издания армянской классики. На русском языке вышли его книги «Поэзия Туманяна» (Москва, 1969), «Поэтика и развитие литературы» (Ереван, 1985), «Четыре вершины» (Москва, 1990).

Эд особенно хорош. Вклад Джрбашяна в Овх. В изучении и научной публикации творчества Туманяна. При непосредственном участии Джрбашяна «Туманян. Серия «Исследования и публикации», пять книг из которой вышли в 1964-1998 гг. В Институте литературы Джрбашян руководил изданием академического десятитомного труда Туманяна. Он является основоположником теоретической мысли в армянском литературоведении. Он автор первого университетского армянского учебника «Теория литературы», выдержавшего семь изданий (последние два под названием «Введение в литературоведение» в 1996, 2011 гг.), ценного труда «Литературный словарь» (1972, переиздание). -ред.: 1980) (в соавторстве с О. Махчаняном), что внесло большой вклад в развитие теоретической и литературной мысли.

Эд. Джрбашян был также одним из лучших организаторов науки. он руководил многими работами по истории и теории армянской литературы, организовывал издания томов армянской классики. Эд. Джрбашян неоднократно представлял армянское литературоведение на международных конференциях.

On September 24, 1923 in Yerevan, Edward Mkrtchi Jrbashyan was born, literary critic, doctor of philological sciences (1965), professor (1967), academician of the Academy of Sciences of the USSR Academy of Sciences (1982), member of the Writers’ Union of the USSR (1956), twice winner of the State Prize of Armenia.  laureate (1974, 1980).  From 1977 until his death, he was the director of the Institute of Literature. Edvard Jrbashyan is the author of more than two dozen monographs and hundreds of articles.  He initiated and edited editions of Armenian classics.  His books “Tumanyan’s Poetry” (Moscow, 1969), “Poetics and the Development of Literature” (Yerevan, 1985), “Four Peaks” (Moscow, 1990) were published in Russian.

Ed. is especially great.  Jrbashyan’s contribution to Hovh.  In the study and scientific publication of Tumanyan’s work.  With the direct participation of Jrbashyan, “Tumanyan.  “Studies and Publications” series, five books of which were published in 1964-1998.  At the Institute of Literature, Jrbashyan led the publication of the academic ten-volume work of Tumanyan’s works. He is the founder of theoretical thought in Armenian literary studies.  He is the author of the first university Armenian textbook “Theory of Literature”, which had seven editions (the last two under the title “Introduction to Literary Studies” in 1996, 2011), the valuable work “Literary Dictionary” (1972, re-ed.: 1980) (co-authored by H. Makhchanyan  ), which greatly contributed to the development of theoretical and literary thought.

Ed.  Jrbashyan was also one of the best organizers of science.  he directed many works on the history and theory of Armenian literature, organized editions of volumes of Armenian classics.  Ed.  Jrbashyan has repeatedly presented Armenian literary studies at international conferences.

1928 թ-ի սեպտեմբերի 23-ին Գրոզնիում- ծնվել է Գրիգոր Երեմի Ավագյանը–  տնտեսագետ, աշխարհագրագետ, պրոֆեսոր (1974), աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր (1972), ՀՀ ԳԱԱ ակադեմիկոս (1992)։

Զբաղվել է ՀՀ բնակչության առնչվող հիմնախնդիրներով՝
Հատուկ կարևորությամբ ուսումնասիրվել էին արտավերնագրային փակ թեմաներ, ինչպիսիք էին «Հայոց Աշխարհի առաջացման», «ցեղասպանության և նրա պատճառների», «սփյուռքահայ գաղթօջախների սոցիալ-տնտեսական կյանքի պատմա-աշխարհագրական վերլուծության» և այլ զուտ ազգային բովանդակության և պատկանելիության թեմաներ։

23 сентября 1928 года в Грозном родился Григор Ереми Авагян – экономист, географ, профессор (1974), доктор географических наук (1972), академик Национальной академии наук Республики Армения (1992).  занимался вопросами, касающимися населения РА:
Особое значение имела монография, посвящённая населению Республики Армения, с особой важностью закрывались такие внетематические темы, как «Возникновение армянского мира», «Геноцид и его причины», «Историко-географический анализ социокультуры». -экономическая жизнь диаспоры армянской диаспоры” и другие темы чисто национального содержания и принадлежности.

On September 23, 1928, Grigor Yerem Avagyan was born in Grozny – economist, geographer, professor (1974), doctor of geographical sciences (1972), academician of the National Academy of Sciences of the Republic of Armenia (1992).  dealt with issues related to the RA population:
The monograph dedicated to the population of the Republic of Armenia was of special importance, with special importance, closed off-topic topics such as “Emergence of the Armenian World”, “genocide and its causes”, “historical-geographical analysis of the socio-economic life of the Diaspora Armenian diaspora” and other purely national content and belonging topics were studied.  .

1865 թվականի սեպտեմբերի 23-ին Թիֆլիսում ծնվել է ռուս և խորհրդային ուսուցիչ, գիտնական, ազգագրագետ, պատմաբան, բանասեր, աշխարհագրագետ Ստեփան Դանիլի Լիսիցյանը։ 

ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1945), աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր (1941):  1898 թվականին կնոջ՝ Կատարինե Լիսիցյանի (Ախաշյան) հետ Թիֆլիսում բացել է հայկական նախակրթարան, որը հետագայում վերածվել է գիմնազիայի։  Հովհաննես Թումանյանի և Լևոն Շանթի հետ կազմել և հրատարակել է հայոց լեզվի «Լուսաբեր» դասագիրքը, որն այն ժամանակ դարձել է Անդրկովկասում հայոց լեզվի հիմնական դասագիրքը և օգտագործվել աշխարհի հայկական դպրոցներում մինչև 1960-ական թվականները։
1924 թվականին Ստեփան Լիսիցյանը տեղափոխվում է Երևան, որտեղ իր ուսուցչական գործունեությունը շարունակել է Երևանի պետական համալսարանում։  Միաժամանակ նա զբաղվել է Հայաստանի աշխարհագրության և ազգագրության ուսումնասիրություններով, հրատարակել է մի շարք գիտական աշխատություններ այս ոլորտում։  1928 թվականից մինչև իր մահը՝ 1947 թվականը, Ստեփան Լիսիցյանը ղեկավարել է Հայաստանի պետական պատմական թանգարանի ազգագրական բաժինը, որն այժմ կրում է նրա անունը։

23 сентября 1865 года в Тифлисе- родился Степан Данилович Лисициан- российский и советский педагог, учёный, этнограф, историк, филолог, географ, основатель и первый председатель Армянского географического общества. Заслуженный деятель науки Армянской ССР (1945), доктор географических наук, профессор (1941).Занимался преподавательской деятельностью в духовных семинариях Геворкян и Нерсисян. В 1898 году вместе со своей женой Катарине Лисициан (Ахашян) открыл в Тифлисе армянскую начальную школу, впоследствии преобразованную в гимназию. Совместно с Ованесом Туманяном и Левоном Шантом составил и издал учебник армянского языка «Лусабер», ставший на тот момент главным пособием по армянскому языку в Закавказье и использовавшийся в армянских школах разных стран мира вплоть до 1960-х годов.
В 1924 году Степан Лисициан переехал в Ереван, где продолжил свою преподавательскую деятельность в Ереванском государственном университете. Одновременно он занимался исследования географии и этнографии Армении, издал ряд научных трудов в этой области. С 1928 года и вплоть до своей смерти в 1947 году Степан Лисициан заведовал этнографическим отделом Государственного Исторического музея Армении, ныне носящем его имя.

September 23, 1865 in Tiflis – Stepan Danil Lisitsian was born – Russian and Soviet teacher, scientist, ethnographer, historian, philologist, geographer, founder and first chairman of the Armenian Geographical Society. Honored Scientist of the Armenian SSR (1945), Doctor of Geographical Sciences, Professor (1941). He taught at the Gevorkyan and Nersisyan Theological Seminaries. In 1898, together with his wife Katerine Lisitsian (Akhashyan), he opened an Armenian elementary school in Tiflis, which was later transformed into a gymnasium. Together with Hovhannes Tumanyan and Levon Shant, he compiled and published the Armenian language textbook “Lusaber”, which at that time became the main manual on the Armenian language in Transcaucasia and was used in Armenian schools around the world until the 1960s.  In 1924, Stepan Lisitsian moved to Yerevan, where he continued his teaching career at Yerevan State University. At the same time, he was engaged in research into the geography and ethnography of Armenia, and published a number of scientific works in this field. From 1928 until his death in 1947, Stepan Lisitsian headed the ethnographic department of the State Historical Museum of Armenia, which now bears his name.